Ο ΛΙΝΚΟΛΝ ΚΑΙ ΟΙ ΤΡΑΠΕΖΙΤΕΣ

Δήλωση του Αβραάμ Λίνκολν κατά την διάρκεια του Αμερικανικού Εμφύλιου Πολέμου:"Έχω δυο μεγάλους εχθρούς. Το στρατό των Νοτίων μπροστά μου και το στρατό των τραπεζιτών πίσω μου. Από τους δυο αυτούς εχθρούς ο χειρότερος είναι ο πίσω μου."
Πότε έκανε αυτή τη δήλωση ο Λίνκολν;
Όταν κατά τη διάρκεια του Εμφύλιου οι τραπεζίτες που δάνειζαν το κράτος με 24% τόκο προσπάθησαν να τον αναγκάσουν να τους δίνει τόκο 36%. (!!)
Τι έκανε ο Λίνκολν; Απλά ενεργοποίησε το δικαίωμα που έχει κάθε κράτος να εκδίδει χρήμα. Έτσι ο Λίνκολν θαρραλέα άρχισε να τυπώνει δολάρια για τη χρηματοδότηση του πολέμου, σώζοντας τη χώρα του από τις μελλοντικές πληρωμές των υπέρογκων τόκων προς τις τράπεζες.
Και όλοι γνωρίζουμε τι απέγινε ο Λίνκολν λίγο καιρό μετά. Δολοφονήθηκε. Μετά τη δολοφονία του Προέδρου Λίνκολν το 1865 κανένας άλλος πρόεδρος των ΗΠΑ δεν τόλμησε να αρνηθεί να δανειστεί η χώρα από τους τραπεζίτες και να μη τους πληρώνει τόκο.
Ή για να ακριβολογούμε, ένας ακόμα Πρόεδρος των ΗΠΑ τόλμησε 100 χρόνια μετά τον Λίνκολν να το ξανακάνει, δηλαδή να μη δανειστεί η χώρα από τις τράπεζες αλλά να εκδώσει χρήμα χωρίς τόκο, και ο οποίος και αυτός είχε την ίδια κατάληξη με τον Λίνκολν. Δολοφονήθηκε και αυτός λίγο καιρό μετά την απόφασή του. Ήταν ο Τζον Κένεντι. Αλλά για να καταλάβουν οι αναγνώστες μας πώς ακριβώς οι μεγαλοτραπεζίτες καταδυναστεύουν τις χώρες και τις οικονομίες πρέπει να τους εξηγήσουμε τα παρακάτω απίστευτα (ΝΑΙ - ΑΠΙΣΤΕΥΤΑ) αλλά απόλυτα αληθινά πράγματα.
Ενώ το Σύνταγμα των ΗΠΑ δίνει το δικαίωμα στο Κογκρέσο να εκδίδει χρήμα, η Αμερικανική Κυβέρνηση έχει μεταφέρει το δικαίωμα της έκδοσης του χρήματος και μάλιστα με επιτόκιο στο 'Federal Reserve' το οποίο δεν είναι κρατικό αλλά ένα όργανο των μεγάλων τραπεζών που είναι και οι μέτοχοί του. Έτσι λοιπόν το Υπουργείο Οικονομικών των ΗΠΑ τυπώνει στα πιεστήριά του το χρήμα που χρειάζεται η χώρα. Αμέσως μετά το δίνει στο 'Federal Reserve' δηλαδή στους τραπεζίτες, το οποίο Federal Reserve το δανείζει πίσω στο Αμερικανικό κράτος με τόκο(!!!)
Έτσι για να καταλάβετε: Μόνο ο τόκος που πληρώνουν οι ΗΠΑ στις τράπεζες του Federal Reserve για το Αμερικανικό χρέος φθάνει το χρόνο τα 400 δισεκατομμύρια δολάρια !!!
Προσέξτε: Πληρώνουν οι Αμερικανοί φορολογούμενοι 400 δισεκατομμύρια δολάρια τόκο στους τραπεζίτες για χρήματα που έχει τυπώσει το Αμερικανικό κράτος και τα έχει δώσει δωρεάν στους τραπεζίτες (και οι οποίοι τους τα δανείζουν πίσω με τόκο) (!!!) Βλέποντας ο Πρόεδρος Κένεντι αυτήν την εξόφθαλμη αδικία για τον Αμερικανικό λαό, αποφασίζει το 1963 με το νόμο Νο:11110 να πάρει πίσω τις εξουσίες του 'Federal Reserve' και να τυπώσει και διανείμει χρήμα το ίδιο το κράτος παρακάμπτοντας τους τραπεζίτες.
Τύπωσε δισεκατομμύρια δολάρια για τα οποία το Αμερικανικό Δημόσιο δεν πλήρωνε κανένα τόκο στο Federal Reserve. Μάλιστα τα χαρτονομίσματα του Κένεντι έγραφαν επάνω UNITED STATES NOTE αντί του FEDERAL RESERVE NOTE που γράφεται πάντα. Αυτά τα UNITED STATES NOTE χαρτονομίσματα αποτέλεσαν θανάσιμη απειλή για το Federal Reserve System και τους τραπεζίτες αφού τους αφαιρούσαν δισεκατομμύρια δολάρια τόκους. Πέντε (5) μήνες μετά το τύπωμα των άτοκων δολαρίων ο Πρόεδρος Κένεντι δολοφονήθηκε.
Μετά την δολοφονία του Κένεντι κανένας άλλος Πρόεδρος των ΗΠΑ δεν τόλμησε να κάνει χρήση του νόμου Κένεντι παρ'ότι ο νόμος αυτός ισχύει μέχρι σήμερα.(!!) Δηλαδή με το νόμο του Κένεντι θα μπορούσαν οι ΗΠΑ τα περίπου 3 τρισεκατομμύρια δολάρια που τύπωσαν τα τελευταία 4 χρόνια να τα τύπωναν και να τα χρησιμοποιούσαν χωρίς καθόλου τόκο. Αντίθετα όμως τα τύπωσαν, τα έδωσαν στο Federal Reserve (δηλαδή στους τραπεζίτες), για να τα δανειστούν στη συνέχεια με τόκο (!!!!)
Και για όσους είναι ακόμα δύσπιστοι ας μάθουν τι έλεγε ένας άλλος μεγάλος Αμερικανός Πρόεδρος, ο Τόμας Τζέφερσον (από τους δημιουργούς του Αμερικανικού θαύματος - του τότε, του αληθινού): "Εάν ποτέ στο μέλλον ο Αμερικανικός λαός επιτρέψει στους τραπεζίτες να ελέγξουν την έκδοση του χρήματος, οι χρηματοδοτικοί οργανισμοί που θα γιγαντωθούν, πρώτα με πληθωρισμό και μετά με ύφεση, θα στερήσουν από τους ανθρώπους την ιδιοκτησία τους έως ότου τα παιδιά τους ξυπνήσουν άστεγα στη γη που οι πατεράδες τους κατέκτησαν».
Και για την ιστορία: Οι δολοφόνοι και του Λίνκολν (John Wilkes Booth) και του Κένεντι (Lee Harvey Oswald) δολοφονήθηκαν και οι δυο πριν προλάβουν να δικαστούν.

ΟΛΑ ΟΣΑ ΘΕΛΕΤΕ ΝΑ ΞΕΡΕΤΕ ΓΙΑ ΤΗΝ "ΓΕΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ ΔΙΑΡΚΕΙΑΣ"

Όλοι έχετε ακούσει πλέον τα καλέσματα του Ε.ΠΑ.Μ. για Γενική Πολιτική Απεργία. Όμως είναι πολύ λιγότεροι αυτοί που καταλαβαίνουν τι ακριβώς σημαίνει Γενική Πολιτική Απεργία Διαρκείας. Αυτό οφείλεται σε τέσσερις κύριους λόγους:

• Πρώτον, γιατί αυτοί που σήμερα οργανώνουν απεργίες, δεν ξέρουν γι αυτήν ή φοβούνται να εμπλακούν με αυτήν την ιδέα.
• Δεύτερον, γιατί τα μεγάλα συνδικάτα, ομοσπονδίες κλπ. πολύ απλά δεν θέλουν να ξέρει κανείς γι αυτήν.
• Τρίτον, γιατί σε πρακτικό επίπεδο, η Γενική Πολιτική Απεργία εκφράζεται με διαφορετικούς τρόπους, ανάλογα με την θέση και διάφορες επαγγελματικές υποχρεώσεις που έχει ο καθένας μας στην κοινωνία.
• Τέταρτον, γιατί πολύ απλά την συγχέουν με την έννοια της απλής Γενικής Απεργίας.

Σε αυτό το κείμενο, θα επιχειρήσω να απαντήσω διεξοδικά σε όλα τα ερωτήματα που μου έχουν ερωτηθεί από διάφορους κατά την διάρκεια συζητήσεων, αλλά και που έχω επισημάνει γενικότερα ότι χρειάζονται απάντηση.
Ας αρχίσουμε λοιπόν:

Γιατί να κάνω Απεργία;

Θέλει και ρώτημα; Ας το δούμε όμως. Οι κυβερνήσεις, παρ όλες τις διαβεβαιώσεις που μας δίνουν συνεχώς, έχουν σχεδόν καταστρέψει τα πάντα. Το χρέους του κράτους, από την αρχή της κρίσης μέχρι τώρα τείνει να διπλασιαστεί. Το Σύνταγμα της Ελλάδας, έχει καταλυθεί σχεδόν ολοκληρωτικά.  Τα εργασιακά δικαιώματα έχουν εξαφανιστεί. Οι τυπικές Απεργίες αντιμετωπίζονται από το κράτος με την Βία. Οι Συνταξιούχοι έχασαν τις συντάξεις τους. Η Ανεργία καλπάζει στο 30%+ και ανεπίσημα, είναι πολύ παραπάνω. Άνθρωποι τρώνε από τα σκουπίδια, Πολυεθνικές και άλλες μεγάλες εταιρείες φεύγουν. Χαράτσια και νέοι φόροι παντού. Αυτοκτονίες καθημερινά. Ο κόσμος δεν μπορεί να πάρει πετρέλαιο για να ζεσταθεί. Μαγαζιά κλείνουν καθημερινά. Τα νοσοκομεία καταστράφηκαν. Το ίδιο τώρα και με την τριτοβάθμια παιδεία. Τα ταμεία τα άδειασαν. Ξεπουλάνε το νερό, το ρεύμα, τα πάντα είναι στο σφυρί. Η κυριαρχία του Κράτους εξαφανίστηκε. Μας είπαν ψέματα ότι θα λύσουν το πρόβλημα, όλες οι κυβερνήσεις τους μέχρι τώρα.

ΚΑΙ ΟΜΩΣ, τα μέτρα που μας έφεραν ως εδώ, τα συνεχίζουν αυτοί που βρίσκονται στην εξουσία. Συνεχίζουν να μας λένε ότι θα μας σώσουν.  Όσοι έχουν μάτια και βλέπουν, καταλαβαίνουν πλέον προς τα που πάει το πράγμα... Και οποιοσδήποτε προσπαθήσει να τους αντισταθεί μεμονωμένα, δέχεται την βίαια καταστολή του Κράτους κατοχής.

Είναι φανερό λοιπόν, ότι οι παραδοσιακοί αγώνες, όσο θεμιτοί και αν είναι, ΔΕΝ ΦΤΑΝΟΥΝ. Θα χρειαστεί μια πραγματική μαζική αντίδραση, πριν τα καταστρέψουν όλα. Εδώ ακριβώς εισέρχεται η έννοια της Γενικής Πολιτικής Απεργίας Διαρκείας και αποκτά νόημα.

Γιατί πρέπει να είναι Γενική;

Νομίζω ότι η απάντηση είναι πλέον προφανής. Είδαμε τους διάφορους κλάδους να αποζητούν δικαιοσύνη για τα δικά τους θέματα. Είδαμε ακόμα και τις ποιο δυναμικές κινητοποιήσεις να καταστέλλονται με την βία. Είδαμε μέχρι και το το μέτρο της επίταξης να χρησιμοποιείται ενάντια σε εργαζόμενους που απαιτούν τα αυτονόητα.

Είναι προφανές λοιπόν, ότι για να γίνουν τα μέτρα καταστολής αδύνατα για το κράτος κατοχής, θα πρέπει η δράσεις των Πολιτών, να είναι μαζικότατες. Είναι τόσο απλό και αυτονόητο, κάτι που ο καθένας μας έχει συλλογιστεί.

Γιατί πρέπει να είναι Πολιτική;

Οι περισσότεροι απεργοί σήμερα και μέσα στην καταξίωση που ζουν, επιζητούν άμεσες λύσεις στα προβλήματά τους. Είναι κατανοητό λοιπόν και απολύτως αποδεκτό, να θέλουν να δράσουν κάπως, όπως μπορούν, όσο το δυνατόν πιο γρήγορα. Αυτό βλέπουμε σήμερα και με τις διάφορες μεμονωμένες απεργίες που ο κάθε κλάδος ανακοινώνει.

Όμως, υπάρχουν τρία σοβαρότατα προβλήματα με την μέθοδο αυτή:

1. Τις περισσότερες φορές σήμερα, το κράτος κατοχής δεν υποχωρεί και μάλιστα απαντά στους εργαζόμενους με βίαια μέτρα, μετατρέποντας σχεδόν όλες αυτές τις προσπάθεια τελικά σε αποτυχίες.
2. Ακόμα και αν ένας κλάδος ανάμεσα στους πολλούς καταφέρει να κατακτήσει κάποια από τα αιτήματά του, αυτό δεν σημαίνει ότι σήμερα με την τραγική κατάσταση που ζούμε, ότι λύθηκε το πρόβλημά του ολοκληρωτικά. Νέα μέτρα ψηφίζονται συνεχώς, οι κυβερνήσεις χρησιμοποιούν πλέον δόλιες μεθόδους για να εκτελέσουν τις εντολές των αφεντικών τους.
3. Πιο σημαντικά ακόμα, είναι φανερό ότι δεν υποφέρει πλέον απλά και μόνο μερικοί κλάδοι, αλλά ένας ολόκληρος Λαός. Κάτω από αυτήν την οπτική γωνία, είναι φανερό ότι τα μεμονωμένα συμφέροντα δεν είναι πλέον αρκετός λόγος για να απεργήσει κανείς, γιατί τα προβλήματα της κοινωνίας είναι τόσο τεράστια, που κανένα ιδιαίτερο συμφέρον που έχει επιλυθεί, δεν θα επιφέρει την ανόρθωση της κατάστασης.

Είναι λοιπόν φανερό ότι ο χαρακτήρας της Απεργίας, πρέπει πλέον να λάβει Πολιτική φύση και διάσταση. Πρέπει οι λόγοι μας, να μην είναι μόνο και μόνο τα εργασιακά, ή μεμονωμένα θέματα όπως είναι αυτά των αποδοχών, αλλά η απαίτηση όλων των κλάδων, για ριζική επίλυση ΟΛΩΝ των προβλημάτων τους, που πλέον ενώνουν τον Λαό κάτω από τα ίδια συμφέροντα.

Παραδείγματα απαιτήσεων που μετατρέπουν μια Απεργία σε Πολιτική Απεργία είναι τα εξής:

• Η απαίτηση για πραγματική Δημοκρατία.
• Η απαίτηση για Δικαιοσύνη.
• Η απαίτηση για δίκαιο φορολογικό σύστημα για όλους, όπως αναφέρει το Σύνταγμα.
• Η απαίτηση να μας πει το Κράτος πως και που χρωστάει.
• Η απαίτηση να σταματήσει να καταλύεται το Σύνταγμα σχεδόν ολοκληρωτικά.
• Η απαίτηση του απλά να φύγει και να διαλυθεί το κοινοβούλιο, και νέου πολιτεύματος.
• Η μη αναγνώριση της νομιμότητας του Κοινοβουλίου ή/και του Κράτους στην κατάσταση κατοχής που βρίσκεται σήμερα.
• Και άλλα. 

Μερικά από τα παραπάνω είναι πολύ πιο σημαντικά από άλλα. Όμως όλα τους, ενώνουν το σύνολο των πολιτών κάτω από κοινά συμφέροντα. Στην κατάσταση που ζούμε σήμερα πλέον, δεν είναι δυνατόν να απαιτήσουμε τίποτα το λιγότερο από το κοινό συμφέρον του Λαού, γιατί πολύ απλά αν δεν το κάνουμε, ούτε τα δικά μας προβλήματα θα λυθούν αλλά και η υπόλοιπη κοινωνία της Ελλάδας θα ολισθήσει προς μια κατάσταση απόλυτης καταστροφής όπου τα μεμονωμένα δικαιώματά μας δεν θα έχουν πλέον νόημα.

Είναι σημαντικό να καταλάβουμε ότι η μετατροπή της Απεργίας σε Πολιτική, με την έννοια που έδωσα παραπάνω, και όχι απλά μια διεκδίκηση των εργασιακών μας θεμάτων, είναι κάτι που αυτομάτως θα έχει απήχηση και στον υπόλοιπο Λαό. Η Πολιτική φύση της Απεργία δηλαδή δεν είναι απλά πολιτικό θέμα, αλλά είναι το μέσο και ο λόγος για να ενωθεί ο Λαός σαν μία γροθιά με κοινούς σκοπούς ενάντια στο αυταρχικό Κράτος που θέλει να μας καταστρέψει όλους.

Με απλά λόγια, αν η Απεργία λάβει Πολιτική φύση, η πειστικότητα μας και η μαζική συμμετοχή του Λαού είναι πολύ πιο εύκολη από το να καλούμε τον Λαό να υποστηρίξει συγκεκριμένα συμφέροντα, όσο δίκαι και να είναι αυτά.

Ο δεύτερος σημαντικός λόγος για τον οποίο οι Απεργίες μας πρέπει να μετατραπούν σε Πολιτικές, είναι γιατί πολύ απλά δεν είναι πλέον δυνατόν κανένας να απαιτήσει να λυθούν τα δικά του προβλήματα μόνο, χωρίς να απαιτήσει να λυθούν και τα προβλήματα που υπάρχουν γενικότερα στον Λαό.

Γιατί πρέπει να είναι Διαρκείας;

Και πάλι εδώ έχουμε ένα ερώτημα που πολλοί έχουν αναρωτηθεί και δικαίως. Είναι πλέον φανερό ότι κανένας απεργιακός αγώνας που έχει διεξαχθεί τελευταία, δεν είχε ξεκάθαρα θετικό αποτέλεσμα. Οι 24ωρες και 48ωρες Απεργίες είναι φανερό ότι δεν απασχολούν το κατοχικό κράτος ούτε στο ελάχιστο. Μόλις τελειώσουν οι Απεργίες, αμέσως συνεχίζουν ακάθεκτοι το έργο της καταστροφής.

Στα λίγα παραδείγματα που είχαμε, όπου οι απεργίες ήταν σχετικά μακράς διάρκειας, το κράτος αμέσως απάντησε με βία, καταστολή ή επίταξη. Είναι λοιπόν κατανοητό ότι οι μακράς διάρκειας απεργίες, προκαλούν το κράτος να συλλογιστεί και να δράσει. Από την άλλη, όλοι μας έχουμε καταλάβει ότι οι επαναλαμβανόμενες κατά διαστήματα 24ωρες και 48ωρες απεργίες, όχι μόνο δεν λύνουν τα προβλήματα αλλά προκαλούν και μια άρρωστη εκτόνωση η οποία αφήνει τον οποιονδήποτε αγωνιστή σε κακή ψυχολογική κατάσταση. Είναι καλύτερα να κάνουμε τις εργασίες μας σωστά και όπως λέει και ο Λαός μας, "μιά και καλή", παρά να ταλαιπωρούμαστε με πολλαπλές μικρές αποτυχίες.

Έτσι λοιπόν, δεν έχουμε άλλη επιλογή από το να δράσουμε για πολύ χρόνο, όσο χρειάζεται δηλαδή για να γονατίσει το κράτος μπροστά στα δίκαι αιτήματά μας.

Συμφωνώ, μπορούμε να αρχίσουμε τώρα;

Η Γενική Πολιτική Απεργία Διαρκείας, διαφέρει από την συμβατική απεργία, στο ότι χρειάζεται οργάνωση. Μερικά από τα πράγματα που απαιτούν από εκτεταμένη έως και μικρή προετοιμασία πριν αρχίσει η Γ.Π.Α., είναι τα εξής:

Πρέπει να καταλάβουν όλοι τι ακριβώς σημαίνει Γ.Π.Α.Θα χρειαστεί να γίνει ενημέρωση και του τελευταίου συνδικαλιστικού , και την τελευταίας ομάδας, ένωσης κλπ, για όλα τα θέματα που αναφέρονται το κείμενο αυτό αλλά και άλλα.
Θα πρέπει να ενημερωθούν όλοι ότι η συμμετοχή δεν σημαίνει απλά "δεν εργάζομαι", αλλά ότι πολλοί κλάδοι θα εργαστούν κανονικά και θα δείξουν την συμμετοχή τους με άλλους τρόπους.
Εφ όσον η συμμετοχή θα είναι μαζική, θα πρέπει να υπάρχουν όλα τα απαραίτητα ώστε να μην υποφέρει κάποιος στην οικογένειά μας, στην γειτονιά μας, και γενικότερα στην χώρα όσο ο Λαός εκφράζει την θέλησή του. Ως εκ τούτου, θα πρέπει να ενημερώσουμε όλους να προετοιμαστούν για να μπορέσουν να αντεπεξέλθουν. Όλα αυτά απαιτούν οργάνωση στους κατά τόπους χώρους εργασίας, στις γειτονιές και στους λίγους Δήμους και άλλους δημόσιους οργανισμούς όπου μπορεί να υπάρχουν ηγεσίες που να είναι συνεργάσιμοι.

Αν θέλετε να αρχίσετε τώρα, θα πρότεινα να πάτε παρακάτω στην ερώτηση: "Τι μπορώ να κάνω ΤΩΡΑ;" και να κάνετε όσο πιο πολλά αναφέρονται εκεί και ότι άλλο σκεφθείτε που να συμφωνεί με την έννοια της Γ.Π.Α.

Στο ερώτημα δηλαδή, αν μπορούμε να αρχίσουμε τώρα, η απάντηση είναι, ναι αλλά μόνο στον βαθμό που έχουμε κτίσει την ενημέρωση και κατανόηση που απαιτείται και την οργάνωση και προετοιμασία που θα χρειαστεί.

Τι δράσεις απαιτεί η Γενική Πολιτική Απεργία;

Η Γενική Πολιτική Απεργία αποτελεί πρώτα και κύρια την απαίτηση κοινών συμφερόντων για όλο τον Λαό και όχι μεμονωμένα συμφέροντα, όπως είναι τα εργασιακά.

Όμως, επιπρόσθετα, είναι η Απεργία εκείνη που σκοπεύει να κάνει απολύτως κατανοητό στο κράτος που μας τυραννά ότι ΔΕΝ το αποδεχόμαστε πλέον στην σημερινή κατάσταση που βρίσκεται.
Και ως εκ τούτου, δεν αποδεχόμαστε τα παράνομα και ανήθικα μέτρα και νόμους που έχουν περάσει.

Ένα από τα πρώτα χαρακτηριστικά της λοιπόν είναι ότι όλοι οι συμμετέχοντες, άσχετα από τις επί μέρους δράσεις που μπορεί να είναι διαφορετικές,  σταματούν άμεσα να δέχονται το κράτος κατοχής ως νόμιμο κράτος και εξουσία. Αυτό το δείχνει κανείς με πολλούς τρόπους, αλλά πρώτα και κύρια με την άρνηση πληρωμής φόρων και χαρατσιών, την άρνηση παραλαβής και έκδοσης αποδείξεων και τιμολογίων.

Πρέπει αν σημειωθεί εδώ ότι το παραπάνω ΔΕΝ είναι φοροδιαφυγή, αλλά ένας από τους ύστατους τρόπους αντίστασης στην καταστροφή που μας φέρνει καθημερινά η δωσιλογική εξουσία. Σε καιρούς πραγματικής Δημοκρατίας και ευνομούμενου κράτους, οι πληρωμή των φόρων αποτελεί ιερό χρέος μας ως πολίτες και είναι αυτό που στηρίζει την κοινωνία. Σήμερα όμως δεν έχουμε πλέον Δημοκρατία, και οι φόροι που καλούμαστε να πληρώσουμε, ούτε θα λύσουν την κρίση, ούτε ανταποδοτικοί είναι, αλλά χάνονται στις αποπληρωμές των παράνομων δανείων που έχουν επιβληθεί στην χώρα.

Οι υπόλοιπες δράσεις που απαιτούνται στην Γ.Π.Α., διαφέρουν σε κάθε περίπτωση, ανάλογα με την εργασία που έχει ή δεν έχει κανείς στην κοινωνία. Μερικές από αυτές είναι:

• Οι λειτουργικές καταλήψεις.
• Η κλασική απεργία.
• Η έμπρακτη στήριξη των απεργών, είτε αυτοί κάνουν κλασική απεργία, είτε κάνουν λειτουργική κατάληψη.
• Οι μαζικότατες διαδηλώσεις.
• Και άλλα

Τι είναι οι Λειτουργικές καταλήψεις και τι σχέση έχουν με την Γενική Πολιτική Απεργία;

Όπως αναφέραμε και πριν, ο σκοπός δεν είναι να πατάξουμε τους συμπολίτες μας, που υποφέρουν μαζί μας. Ο σκοπός είναι να φέρουμε το κράτος κατοχής στα γόνατα και να απαιτήσουμε πραγματική αλλαγή προς το καλύτερο, που ρεαλιστικά μπορεί να γίνει αν αλλάξει το πολιτικό προσωπικό ολοκληρωτικά, και στην συνέχεια με νέο πολίτευμα.

Αυτό σημαίνει ότι σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να υποφέρει ο Λαός. Νοσοκομεία, σχολεία, καταστήματα βασικών αγαθών, φαρμακεία κλπ. πρέπει σε κάθε περίπτωση να λειτουργούν κανονικά για τον Πολίτη, αλλά να έχουν καταστείλει τελείως την επικοινωνία με τον Κράτος Κατοχής.

Άλλες υπηρεσίες, όπως π.χ. οι Εφορίες, που σήμερα αποτελούν το μέσο καταδυνάστευσης του Λαού με ολοκληρωτικά άδικα και αντισυνταγματικά μέτρα, θα πρέπει να σταματήσουν να εφαρμόζουν το καταστροφικό τους έργο μέχρι να αλλάξει το καθεστώς και η Δημοκρατία να έχει επιστρέψει στην χώρα και ως εκ τούτου το φορολογικό θα είναι πλέον δίκαιο. Όμως, ακόμα και οι εφορίες του σήμερα, όπως και πολλές άλλες υπηρεσίες του κράτους, παρέχουν υπηρεσίες στου πολίτες.

Για να γίνει πραγματικότητα αυτός ο τρόπος αντίστασης, θα πρέπει να εφαρμοστεί αυτό που λέγεται Λειτουργικές καταλήψεις. Στην λειτουργική κατάληψη, ο υπάλληλος καταλαμβάνει σύσσωμος την υπηρεσία όπου εργάζεται και σταματά και πάλι σύσσωμος να εφαρμόζει τα μέτρα καταστροφής που μας έχει επιβάλει το καθεστώς χούντας που όλοι μας ζούμε. Αλλά είναι επίσης τι ίδιο σημαντικό να ΜΗΝ σταματά να εργάζεται σε όποιον τομέα έχει ανάγκη ο συμπολίτης του. Παράλληλα, ενημερώνουν τον κάθε πολίτη με πολλαπλά μέσα ότι η υπηρεσία λειτουργεί υπό καθεστώς λειτουργικής κατάληψης λόγω της Γενικής Πολιτικής Απεργίας η οποία έχει ως στόχο την ανατροπή του δικτατορικού καθεστώτος. Να είστε σίγουροι ότι δεν θα βρείτε κανένα πολίτη να σας εναντιωθεί, εκτός από τους λίγους που έχουν απομείνει και με κάποιον τρόπο επωφελούνται από το σημερινό καθεστώς...

Παραδείγματα:

• Τα νοσοκομεία δουλεύουν κανονικά, αλλά δεν χρεώνουν τους πολίτες.
• Τα μέσα μεταφοράς, δουλεύουν κανονικά, αλλά δεν χρεώνουν εισιτήρια.
• Οι εφορίες παρέχουν έγγραφα, χρήσιμα και δίκαια παράβολα αλλά δεν χρεώνουν τον πολίτη πλέον με τους καταχρηστικούς και καταστροφικούς φόρους που φέρνουν την απίστευτα τρομακτική ύφεση που ζούμε σήμερα.
• Κ.ο.κ.

Συνοπτικά, η λειτουργική κατάληψη είναι ένας εξαιρετικά αποτελεσματικός τρόπος για να κτυπηθεί αλύπητα το καθεστώς που τόσο καιρό μας καταστρέφει αλλά την ίδια στιγμή να φέρνει κοντά και να συσπειρώνει τον Λαό σε μαζική αντίδραση μέχρι την ανατροπή.

Μα δεν θα έχουμε χάος, αν προχωρήσουμε σε κάτι τέτοιο;

Εφ όσον ο Λαός οργανωθεί, ενημερωθεί, δράσει μαζικά και ενωμένα με κοινούς στόχους, και οι δημόσιες και ιδιωτικές υπηρεσίες που παρέχουν στον Λαό δεν σταματήσουν να λειτουργούν, όχι.

Δεν θα καταρρεύσει το Κράτος αν κάνουμε κάτι τέτοιο;

Αυτό που θα πρέπει να μας διακατέχει είναι ότι αν ΔΕΝ κάνουμε κάτι, τότε είναι που θα καταρρεύσει το Κράτος, και μάλιστα άτακτα. Η κατάσταση σε οικονομικό επίπεδο, αλλά και σε άλλους τομείς, για όποιο το έχει ψάξει, είναι τόσο δραματικά κακή, που η κατάρρευση είναι πλέον 100% σίγουρη, και μάλιστα με άτακτο τρόπο. Όσο εμείς οι πολίτες το αφήνουμε, τόσο αυτή η άτακτη κατάρρευση που θα διαρκέσει για πολλά χρόνια και θα καταστρέψη την χώρα μας, έρχεται πιο κοντά.

Το Κράτος είμαστε εμείς οι πολίτες, και αν κάνουμε την απεργία με σωστό τρόπο, όπως αναφέρεται σε αυτό και άλλα κείμενα ή ομιλίες του Ε.ΠΑ.Μ. δεν θα καταρρεύσει. Το Κράτος Κατοχικής Χούντας, όμως θα καταρρεύσει. Και αυτό είναι το ζητούμενο. Το τι θα ακολουθήσει θα είναι μόνο για το καλό της Χώρας, αφού θα έχει επιτέλους καθαρίσει το πεδίο και ο Λαός θα μπορεί να αποφασίσει τι θέλει, με πραγματικούς Δημοκρατικούς τρόπους.

Είναι κάτι τέτοιο νόμιμο;

Βεβαίως! Όλοι οι θεμελιώδεις νόμοι και δικαιώματα, διεθνείς συμβάσεις, αλλά και το Σύνταγμα μας, το κάνουν απολύτως νόμιμο. Αυτό που δεν είναι νόμιμο, σε καμία περίπτωση είναι το σημερινό καθεστώς, το οποίο έχει καταλύσει αμέτρητα ανθρώπινα δικαιώματα και το Σύνταγμά μας. Όσοι ακόμα δεν ξέρουν τι γράφει το άρθρο 120 του Συντάγματος της Ελλάδας, να ξέρουν ότι όχι μόνο είναι νόμιμο και δικαίωμά μας να υπερασπιζόμαστε την εξουσία και δικαιώματα που μας δίνει το ίδιο το Σύνταγμα, αλλά είναι ΥΠΟΧΡΕΩΣΗ ΜΑΣ, ΝΑ ΤΟ ΚΑΝΟΥΜΕ ΜΕ ΚΑΘΕ ΜΕΣΟ.

Δηλαδή απλά δεν θα δουλεύω μέχρι να φύγουν;

Όχι δεν είναι τόσο απλό. Το αν θα εργαστεί κανείς, εξαρτάται από τον ρόλο που έχει στην κοινωνία. Είναι εξαιρετικά σημαντικό να μην μαχόμαστε ενάντια στον συμπολίτη, αλλά ενάντια στην εξουσία που καταστρέφει την χώρα μας με χίλιους δυο τρόπους και όχι μόνο με τα εργασιακά.

Ένας από τους έμμεσους τρόπους για να σηκωθούν και οι υπόλοιποι πολίτες μαζί μας, θα πρέπει να είναι η έμπρακτη απόδειξη ότι είμαστε μαζί τους, και όχι ενάντια τους.

Ο άλλος έμμεσος τρόπος για να σηκωθεί ο Λαός μαζί μας, είναι να καταλάβουν ότι αγωνιζόμαστε και γι αυτόν, για τα δικά του βασικά δικαιώματα, που έχει πλέον χάσει.

Σε γενικές γραμμές δηλαδή, ο σκοπός μας θα πρέπει να είναι να πληγεί σοβαρότατα το κράτος δωσιλογικής κατοχής και τα διάφορα συμφέροντα που μας καταδυναστεύουν,

Κάτω από αυτήν την οπτική γωνία, αρχίζει να γίνεται φανερό, το αν θα δουλέψει κανείς, ή θα λάβει μέρος σε άλλες δράσεις.

Σε κάθε περίπτωση, ο καθένας από εμάς πρέπει να κάνει τις εξής ερωτήσεις στον εαυτό του, για να καταλάβει το πως πρέπει να δράσει:

• Αν δεν εργαστώ, θα πλήξω τον συμπολίτη μου;
• Αν εργαστώ θα πλήξω τον συμπολίτη μου;
• Είναι η λειτουργική κατάληψη η καλύτερη δράση για την δική μου περίπτωση;
• Η δράση που έχω επιλέξει, βλάπτει τον συμπολίτη μου ή είναι αγώνας ενάντια του κατοχικού κράτους;
• Κ.ο.κ.

Μα τα Συνδικάτα δεν είναι υπεύθυνα για τις Απεργίες;

Σε καμία περίπτωση. Τα παραδοσιακά συνδικάτα συνδικαλιστών, στις περισσότερες περιπτώσεις, έχουν ηγεσίες, που δεν θέλουν σε καμία περίπτωση να αλλάξει δραματικά το καθεστώς, γιατί τους συμφέρει να υπάρχει η κατάσταση που υπάρχει τώρα. Ειδικότερα, τα μεγάλα συνδικάτα, κάνουν ότι μπορούν για να μην κάνουν καμία απολύτως δράση ενάντια στο καθεστώς που μας καταστρέφει, ή στην καλύτερη των περιστάσεων, οργανώνουν απεργίες που δεν έχουν κανένα αποτέλεσμα.

Η αλήθεια είναι ότι πρέπει να κάνουμε σχεδόν ολοκληρωτική επανασύσταση του συνδικαλισμού, από τα κάτω προς τα πάνω, αρχίζοντας με την παράκαμψη των ξεπουλημένων συνδικάτων, που κρατούν με νύχια και με δόντια τον κόσμο μακριά από κάθε αντίσταση που θα είχε αποτέλεσμα.

Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να ενημερώσουμε όσους πιο πολλούς συμπολίτες μας, και μικρές ομάδες, έτσι ώστε επιτέλους να μπορέσουμε να παρακάμψουμε τα καθεστωτικά συνδικάτα και να δράσουμε σαν ενωμένος Λαός, ενάντια στην επιχείρηση αποτέφρωσης που επιτελείται κατά του Λαού και της Χώρας.

Πως θα επιβιώσω αν δεν πληρώνομαι;

Η αξία μιας σωστά οργανωμένης Γενικής Πολιτικής Απεργίας, είναι στο ότι από την φύση της, δεν επηρεάζεται ο Λαός αρνητικά, αλλά μόνο το καθεστώς που μας έχει επιβάλει Δικτατορία. Η επιβίωσή μας δηλαδή εν θα αποτελέσει κανένα πρόβλημα, στον βαθμό που έχουμε οργανωθεί. Η αλληλεγγύη και η γενικότερη βοήθεια του κάθε συμπολίτη που συμμετέχει, με κάθε μέσο που διαθέτει ο καθένας, είναι το κλειδί για μια επιτυχή Γενική Πολιτική Απεργία.

Να θυμάστε πάντα ότι ο στόχος της Γ.Π.Α. είναι ένα πολύ καλύτερο αύριο, και ότι το θέμα επιβίωσης τίθεται σε πολύ τρομακτικότερο βαθμό, για την περίπτωση που ΔΕΝ δράσουμε μαζικά για την ανατροπή του καθεστώτος.

Είμαι Δημόσιος υπάλληλος, πως θα συμμετάσχω;

Αν δουλεύετε στο Δημόσιο, είναι σημαντικό να δείτε αν στην περίπτωσή σας, η λειτουργική κατάληψη ή η κλασική απεργία διαρκείας είναι η πιο σωστή κίνηση για τον Λαό. Δείτε και το ερώτημα: "Τι είναι οι Λειτουργικές καταλήψεις και τι σχέση έχουν με την Γενική Πολιτική Απεργία;"

Το βασικότερο πράγμα που να θυμάται ο κάθε Δημόσιος Υπάλληλος κατά την διάρκεια της Γ.Π.Α. είναι το πως θα κάνει την ζωή του δωσιλογικού κράτους κατοχής, των τραπεζιτών δανειστών μας, και των άλλων εκμεταλευτών μας, ΚΟΛΑΣΗ, και πως θα κάνουν την ζωή του συμπολίτη τους όσο πιο εύκολη γίνεται.

Είμαι ιδιωτικός υπάλληλος, πως θα συμμετάσχω;

Εδώ σε μερικές περιπτώσεις μπορεί η κατάσταση να είναι δύσκολη, ειδικά αν δουλεύετε σε μεγάλη εταιρεία.
Η ιδανική περίπτωση είναι να συμφωνεί ο εργοδότης σας με την ιδέα της Γ.Π.Α. και να απεργήσετε μαζί, (εκτός και αν παρέχετε βασικέ ανάγκες στον πολίτη).
Όμως ακόμα και στην περίπτωση που σας εξαναγκάσουν να εργαστείτε, όπως και σε κάθε άλλη περίπτωση, μπορείτε να κάνετε πολύ σημαντικά πράγματα:

1) Την κοινή δράση όλων, που είναι η ολοκληρωτική στάση πληρωμών προς το Κράτος.
2) Την έμπρακτη εμψύχωση όλων αυτών που απεργούν είτε με τον κλασικό τρόπο είτε με λειτουργική κατάληψη.
3) Την έμπρακτη αλληλεγγύη προς όλους τους απεργούς.

Έχω μικρή ή μικρομεσαία εταιρεία, ή κατάστημα, πως θα συμμετάσχω;

Αν είστε σε αυτήν την κατηγορία, τότε να ξέρετε ότι η ύφεση και η καταστροφή που μας έχουν επιβάλει οι εντός δωσίλογοι και οι έξωθεν εκμεταλλευτές της Ελλάδας, ΣΥΝΤΟΜΑ θα αγγίξει και εσάς. Αναλογιστείτε λοιπόν τις συνέπειες της μη συμμετοχής σας. Όπως και σε άλλες περιπτώσεις, αν παρέχετε υπηρεσία που κρίνετε ότι είναι απαραίτητη στου πολίτες, τότε να δουλέψετε. Αλλά σε κάθε περίπτωση να συμμετέχετε στην ολοκληρωτική άρνηση αποδοχής της νομιμότητας του κατοχικού κράτους που θα μας κατασπαράξει όλους για λογαριασμό των δανειστών και αφεντικών τους. Αυτό βεβαίως σημαίνει και την πλήρη στάση πληρωμών προς το κράτος.

Αναφέρω και πάλι, ότι σε αυτήν την ύστατη στιγμή, αυτή η δράση ΔΕΝ είναι φοροδιαφυγή αλλά απολύτως νόμιμη αντίσταση στην βίαιη κατάλυση του Συντάγματος. Σε εποχές πραγματικής Δημοκρατίας και ευνομούμενου κράτους, η αποπληρωμή δίκαιων φόρων είναι ιερό χρέος όλων μας.

Είμαι άνεργος, εγώ πως θα συμμετάσχω;

Αν είστε άνεργοι, μπορείτε και πάλι να συμμετάσχετε σε διαδηλώσεις, σε δράσεις αλληλεγγύης, υποστήριξης (ψυχολογικής και άλλης) προς τους απεργούν που κάνουν δράσεις. Επίσης μπορείτε να βοηθήσετε στην ενημέρωση όσο περισσότερων συμπολιτών μας μπορείτε. Και φυσικά αν σας χρεώνουν ανήθικους φόρους, χαράτσια, τέλη κλπ, παρ όλο που είστε άνεργος, κάντε και εσείς στάση πληρωμών προς το κράτος.

Είμαι Συνταξιούχος, εγώ πως θα συμμετάσχω;

Αν είστε συνταξιούχοι, μπορείτε και πάλι να συμμετάσχετε σε διαδηλώσεις, σε δράσεις αλληλεγγύης, υποστήριξης (ψυχολογικής και άλλης) προς τους απεργούν που κάνουν δράσεις. Επίσης μπορείτε να βοηθήσετε στην ενημέρωση όσο περισσότερων συμπολιτών μας μπορείτε. Και φυσικά αν σας χρεώνουν ανήθικους φόρους, χαράτσια, τέλη κλπ, παρ όλο που είστε συνταξιούχους με πενιχρή σύνταξη, κάντε και εσείς στάση πληρωμών προς το κράτος. Εάν έχετε παιδιά που προετοιμάζονται η σκέπτονται να συμμετάσχουν στην Γενική Πολιτική Απεργία, εμψυχώστε τους και προτρέψτε τους να συμμετάσχουν.

Μα δεν είναι ταλαιπωρία όλα αυτά;

Κανένας αγώνας για Δικαιοσύνη, πραγματική Δημοκρατία, και τα βασικά δικαιώματα του Ανθρώπου δεν ολοκληρώνονται επιτυχώς χωρίς τουλάχιστον λίγο ταλαιπωρία ή θυσίες. Όμως οι θυσίες αυτές δεν είναι ούτε ένα στο εκατομμύριο, σε σχέση με αυτές που θα καλεστούμε εμείς και τα παιδιά μας να πληρώσουμε αν αφήσουμε την κατάσταση χωρίς να αντιδράσουμε.

Πως θα οργανωθεί; (Η πώς θα γίνει;)

Τίποτα δεν θα "οργανωθεί" ή θα "γίνει" μόνο του. Πρέπει εμείς οι πολίτες σύσσωμοι, αλλά και ο καθένας ξεχωριστά να σηκωθεί και να βάλει το λιθαράκι του σε όποιον τομέα μπορεί να συνεισφέρει.

ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ:
Πρέπει όλοι μας, μα όλοι μας, στους χώρους που ζούμε, στις γειτονιές, στους χώρους εργασίας, να αρχίσουμε συστηματικά και επιμελώς να ενημερώνουμε όλους τους συμπολίτες που γνωρίζουμε, να προετοιμαστούν και να μάθουν τα βασικά:

1) Τι μας ενώνει αυτήν την στιγμή ως Λαό: (Το επερχόμενο Χάος για ολόκληρη τη Χώρα, και όχι μόνο τα εργασιακά μας θέματα)
2) Γιατί ακριβώς πρέπει επιτέλους οι απεργίες να μετατραπούν σε Γενική Πολιτική Απεργία για την διεκδίκηση και την απαίτηση των αυτονόητων.
3) Το πως και γιατί η λειτουργική κατάληψη πρέπει να είναι η δράση επιλογής για μερικούς, η στάση πληρωμών προς το κράτος για όλους.
4) Το ότι αυτή είναι η μόνη επιλογή που έχουμε αν θέλουμε να αποφύγουμε τον ερχόμενο όλεθρο.

Όλα αυτά πρέπει βέβαια να τα ξέρουμε εμείς πρώτα πριν προσπαθήσουμε να τα εξηγήσουμε σε άλλους.

ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΣΙΑ:

Ετοιμαστείτε ομαδικά σε κάθε τομέα που νομίζει ο καθένας ότι θα χρειαστεί, για να είμαστε έτοιμοι να σταθούμε ακλόνητοι όλοι μαζί και να είμαστε αλληλέγγυοι.

ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΝΑ ΑΝΑΛΑΒΟΥΜΕ ΔΡΑΣΕΙΣ ΟΛΟΙ:

Ενημέρωση προς ομάδες, συλλογικότητες. Συμμετοχή σε ανοικτές συνελεύσεις όπου θα αναφέρουμε ότι οι απεργίες πρέπει να μετατραπούν σε Πολιτικές , Γενικές και όπου χρειάζεται οι δράση πρέπει να είναι η λειτουργική κατάληψη.

Τι μπορώ να κάνω ΤΩΡΑ;

Ακολουθούν μερικές ιδέες για το τι μπορεί κανείς να κάνει τώρα, άμεσα για να οργανωθεί μια μαζική Γενική Πολιτική Απεργία Διαρκείας:

• "Χαρτογραφήστε" την περιοχή σας ή/και τον χώρο εργασίας σας, και μάθετε ποιες συλλογικότητες, ποιες ομάδες, οργανώνονται σε αντίσταση κατά του κατοχικού καθεστώτος. 
• Εντοπίστε ανοικτές συνελεύσεις, και πάρτε τον λόγο και αναφέρετε όλα όσα μάθατε περί Γενικής Πολιτικής Απεργίας. 
• Μιλήστε και προετοιμάστε το έδαφος στον χώρο εργασίας, στην γειτονιά.
• Εφ όσον έχετε ενημερώσει συνανθρώπους σας, κάνετε ομάδες και συνελεύσεις, και ανοιχτείτε σε γειτονικές ή σχετικές ομάδες και ανθρώπους, ώστε να υπάρχει συντονισμός και γνώση πάνω στο θέμα, ώστε όταν η σπίθα ανάψει να είστε έτοιμοι να δράσετε.  

Τελικά αξίζει τον κόπο;

Εσείς πόσο αξία δίνετε στην Δικαιοσύνη, την Δημοκρατία και την Ελευθερία σας;
Οι πρόγονοί μας, είπαν Ελευθερία ή Θάνατος, όταν αποφάσισαν να ελευθερωθούν και το έκαναν πράξη.
Εμείς έχουμε μπροστά μας ένα διαφορετικό τέρας, το οποίο όμως θα μας επιβάλλει τελικά τα ίδια τραγικά αποτελέσματα.
Εμείς τι θα πούμε;

TO ΕΠΑΜ ΣΤΟ ΠΛΕΥΡΟ ΤΩΝ ΦΟΙΤΗΤΩΝ ΓΙΑ ΤΟ ΣΧΕΔΙΟ "ΑΘΗΝΑ"

Στο πλευρό των φοιτητών του ΤΕΙ "αρχιτεκτονικής τοπίου" συντάσσεται το Ε.ΠΑ.Μ. Δράμας και εκφράζει πλήρως την συμπαράσταση του στο δίκαιο αγώνα τους.

 Οι φοιτητές προχώρησαν στην κατάληψη της Περιφερικής Ενότητας Δράμας και ενημερώνουν τους Δραμινους πολίτες για το σχέδιο "Αθηνά" τονίζοντας ότι επιθυμούν να μείνει το τμήμα τους στην πόλη μας.

ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΚΑΖΑΚΗ ΣΤΗΝ ΚΑΒΑΛΑ

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

«η κρίση στην Ελλάδα και η λύση».

Όλοι μας βιώνουμε τις δραματικές επιπτώσεις της κρίσης στην καθημερινότητα μας. Συρρίκνωση του επιχειρηματικού κόσμου, χιλιάδες λουκέτα σε επιχειρήσεις, ανελέητη φοροεπιδρομή, ανεργία στο 28% (60 %στους νέους έως 30 ετών), φτώχια, εξαθλίωση, μείωση του βιοτικού μας επιπέδου. Πως πρέπει να αντιδράσουμε; Υπάρχει λύση; Τα μέλη και οι φίλοι του Ε.ΠΑ.Μ. σας προσκαλούν το Σάββατο 16 Μαρτίου 2013 και ώρα 19:00 στο αμφιθέατρο Νομαρχίας Καβάλας όπου θα πραγματοποιηθεί ανοιχτή ομιλία-συζήτηση με τον οικονομολόγο και Γ.Γ. του Ε.ΠΑ.Μ. (Ενιαίου Παλλαϊκού Μετώπου) Δημήτρη Καζάκη.

 (Δωρεάν μετάβαση και επιστροφή με λεωφορείο. Ώρα αναχώρησης 17:45 από το παρκινγκ του Διοικητηρίου Δράμας )

Ε.ΠΑ.Μ. Δράμας

Τηλ επικοιν. 6906426707

E-MAIL epam.drama@gmail.com

Ελλάς Ελλήνων Ληστοσυμμοριτών

Έρχεται η ανάπτυξη, των χημικών, της πλήρης καταπάτησης κάθε έννοιες δικαίου, δημοκρατίας και ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
Τα ΜΑΤ στα σχολεία...
Η ανάπτυξη της ανεργίας, των φόρων, της δήμευσης περιουσίας.
Η ανάπτυξη της ανεργίας και της μετανάστευσης.
Η ανάπτυξη των…. νεκροταφείων.

Αν κατάλαβα καλά εσύ θεωρείς ότι αυτοί(οι κυβερνόντες) είναι οι εκπρόσωποι σου, σε μια υποτίθεται Δημοκρατία Αντιπροσωπευτική.
Τώρα τα περί αντιπροσωπευτικής, προεδρικής κ.ο.κ. είναι πέη Blue, καθότι μια είναι η Δημοκρατία, αυτή που πηγάζει απτον λαό για τον λαό και με το λαό στη εξουσία, τα υπόλοιπα, απλά τρικ των επικυρίαρχων επί της ταλαίπωρης γαίας.

Αλλά τέλος πάντων, ακόμα κι έτσι, γιατί αυτοί νομίζουν το αντίθετο;
Διότι δεν μπορεί να θεωρούν τους εαυτούς τους αντιπροσώπους μας, υπάλληλους μας δηλαδή, και να στέλνουν τα ΜΑΤ και να τρομοκρατούν ένα ολόκληρο χωριό.
Δεν γίνεται κάθε φορά που βγαίνεις να φωνάξεις για το δίκιο σου στο Σύνταγμα να ξαναπερνάς εξεταστική στην Χημεία.

Και μην μου ισχυριστεί κανείς περί νόμιμης κυβέρνησης και πλειοψηφίας, διότι δεν αντέχω άλλο τους ανόητους ή καλλίτερα τους «το παίζω ανόητος».
Πως είναι πλειοψηφία με το 40% να απείχε απτις πρόσφατες εκλογές.
Άρα ένα 60% μόνο εψήφισε και σίγουρα ένα ποσοστό κόμματα εκτός του μπου…. (μπιπ), Βουλής. Και από αυτά περί που μόνο τα μισά αφορούν τα κόμματα της τρικυμίας που μας κυβερνά. Άρα ποια πλειοψηφία;
Και τα περί νομιμότητας, από πού και ως που, ποιος νόμος νομιμοποιεί ένα ασύστολα ψεύτη, διότι άλλα υποσχέθηκαν τον λαό κι τα ακριβώς αντίθετα κάνουν.

Απλά, επί δεκαετίες σε κυβερνά μια κομματική ΧΟΥΝΤΑ, με μια μάσκα τόση δα με το συμπάθιο, ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ. Παρ'το χαμπάρι, διότι όπου να’ναι, αν δεν τους κάνεις ως δούλος, θα σε θάψουν ζωντανό.

Αν δεν αποφασίσεις να αναλάβεις τις ευθύνες και τις τύχες της ζωής σου, αυτή ήδη στην ξεπουλούν.

Γυμνασμένη φάλαγγα πολιτών.

Η μη συμμετοχή του λαού στην εξουσία΄και στην πολιτική, εκτός του οτι τον καθιστά πολιτικά νήπιο και ανεύθυνο, διαμορφώνει έτσι την σκέψη του, τον λόγο του και την πολιτική του δράση, ώστε να αποβαίνει σε βάρος του.

Posted on 08/08/2012 by anarmodios

Η πολιτική ανωριμότητα των κοινωνιών μας είναι αποτέλεσμα της συνεχούς, επίμονης και μεθοδευμένης επιστημονικά προσπάθειας που καταβάλλει σταθερά και συνεχώς το πολιτικο σύστημα. Ο με κριτική σκέψη πολίτης, ο πολιτικά ενήλικος πολίτης, είναι για το πολιτικό σύστημα, ένας μεγάλος κίνδυνος. Για την ακρίβεια είναι ο μόνος κίνδυνος.
Διότι ο με κριτική σκέψη πολίτης θα αναζητήσει να συνάψει πολιτικούς δεσμούς και ενώσεις με τους συμπολίτες του, στην βάση του κοινού εχθρού, που είναι οι σημερινοί ολιγαρχικοί ιδιοκτήτες της εξουσίας. Διότι ο ενήλικος πολιτικά θα απαιτήσει το μερίδιό του στην εξουσία. Και όχι την υποταγή του στην παράταξη, στο κόμμα, ή στον φύρερ.
Διότι ο πολιτικά ενήλικος πολίτης δεν είναι εύκολο να υποκύψει ούτε στους πολιτικούς εκβιασμούς, ούτε στην τρομοκρατία και το πολιτικό μάρκετινγκ που εκπέμπουν καθημερινά τα ελεγχόμενα από την ολιγαρχία ΜΜΕ. Ούτε να πλανηθεί για χιλιοστή φορά από τις ίδιες ψευδείς υποσχέσεις των επιτήδειων της πολιτικής ολιγαρχίας.
Το καθεστώς των ολιγαρχών που έχει ιδιοποιηθεί την εξουσία γνωρίζει πως εκείνο που μορφώνει και ενηλικιώνει πολιτικά τον πολίτη είναι η πολιτική οργάνωση. Η θεσμισμένη και τακτική συνάντησή του με τους συμπολίτες του.
Γι’ αυτό και παρόλο που τα πολιτεύματά μας τυπικά είναι “δημοκρατίες”, δεν υπάρχει κανένας θεσμός, ούτε καν χαλαρός, ο οποίος να δίνει την δυνατότητα στον λαό, στην κοινωνία και στον πολίτη, να οργανωθούν πολιτικά, να βρεθούν μαζί, να συζητήσουν, να αλληλο-διαμορφωθούν, να μάθουν ο ένας από τον άλλον, να ψηθούν με την μεταξύ τους πολιτική διαπάλη, και εν τέλει, να πετύχουν την πολιτική τους ενηλικίωση.
Η πολιτική ολιγαρχία που κυβερνάει την κοινωνία μας, θεωρώντας τον εαυτό της ιδιοκτήτη της εξουσίας, δεν παίρνει το παραμικρό μέτρο, για την διδασκαλία, διάδοση, εμπέδωση και προστασία της δημοκρατίας σε ιδεολογικό επίπεδο. Μα ούτε και για την αγωγή των πολιτών.
Ενώ θεωρητικά το πολίτευμά μας είναι δημοκρατία, βλέπουμε την δημοκρατία αυτή να μην κάνει ιδεολογικά και πρακτικά απολύτως τίποτε για να διαδώσει, να ενισχύσει και να στερεώσει την ύπαρξή της, διαδίδοντας και διδάσκοντας την δημοκρατία στους ίδιους τους πολίτες της.
Ούτε μαθήματα περί δημοκρατίας στα δημόσια σχολεία, ούτε σεμινάρια για τους μεγαλύτερους στις γειτονιές, ούτε εκπομπές στα ΜΜΕ, ούτε επιδοτούμενες εκδόσεις σχετικά με την δημοκρατία.
Ούτε καν μια ακαδημία δημοκρατικών σπουδών, που σε μια χώρα εμβληματική για την δημοκρατία όπως η δική μας, θα μπορούσε να αποκτήσει διεθνές κύρος.
Ετσι ο πολίτης μένει να πιστεύει πως πολιτική πράξη, λόγος και διαδικασία, είναι αυτό που έχει γνωρίσει από τα ΜΜΕ, από τα κόμματα και τα σωματεία (όσοι συμμετείχαν σ’ αυτά), ως πολιτική συζήτηση και πρακτική.
Δηλαδή ένας ανούσιος και ξύλινος λόγος που εκτρέπεται σε εμπάθεια, οργή και οχλαγωγία, με εκατέρωθεν αντεγκλήσεις, συζήτηση υπεκφυγών, χωρίς αρχή, μέση και τέλος και χωρίς ειρμό. Χωρίς ουσία και ενδιαφέρον.
Δηλαδή ένας αστρονομικά μεγάλος αριθμός από συγκεντρώσεις, πορείες και διαδηλώσεις, που φυσικά δεν οδηγούν σε κάποιο σοβαρό αποτέλεσμα, αφού απουσιάζει παρόλα αυτά, ο απαραίτητος όρος: η συγκρότηση της κοινωνίας σε πολιτικό σώμα. Θεσμικά. Και όχι η τυχαία κατά ομάδες συνεύρεση αγνώστων και μάλιστα περιστασιακά.
Μια αληθινή δημοκρατία, η οποία πράγματι ενδιαφέρεται να δυναμώσει και να στερεώσει τον εαυτό της θα είχε ήδη κάνει το ελάχιστο: να μετατρέψει την βάση του σώματος των πολιτών, τα εκλογικά της κέντρα, σε μόνιμα εντευκτήρια και στέκια δημοκρατίας. Σε σπίτια δημοκρατίας. Σε σχολεία πολιτικής και δημοκρατίας.
Οπου ο κάθε πολίτης θα ανήκε και θα έπαιρνε μέρος σε τακτικές συνάξεις (για να θυμηθούμε και τον ελληνικό κοινοτισμό). Οπου τις ημέρες που δεν θα προβλεπόταν συνέλευση θα μπορούσε να συζητήσει με τους συμπολίτες του, πίνοντας έναν καφέ, να τους γνωρίσει και να συστήσει πολιτική κοινωνία. Διότι δημοκρατία μεταξύ αγνώστων δεν μπορεί να υπάρξει. Δημοκρατία χωρίς κατάλογο μελών, με όνομα, διεύθυνση, τηλέφωνο και τώρα πια και email, δεν μπορεί να υπάρξει.
Αντ’ αυτού, έχουμε πολίτες, αρκετούς δυστυχώς, που είτε στις δια ζώσης συζητήσεις, είτε στις διαδικτυακές, ως καθρέφτης αυτού που διδάχθηκαν για πολιτική, ομιλούν διαρκώς οργισμένοι, προσβάλλουν και λοιδωρούν όταν δεν βρίζουν ασύστολα, αλλάζουν θέμα σαν το μυαλό τους να μην μπορεί να παρακολουθήσει τον ειρμό μιας συζήτησης ή διότι βρίσκονται σε μια μόνιμη εμμονική κατάσταση και σε συνεχή εμπάθεια. Καμμιά συνεπαγωγή. Κανένας συμπερασματικός λόγος. Μια άβυσσος λογικών χασμάτων και παραλογισμού, στην χώρα εκείνων που δίδαξαν το ορθώς νοείν.
Αυτό είναι δυστυχώς το αποτέλεσμα, και δεν είναι πάντα οι πολίτες αυτοί υπεύθυνοι γι’ αυτό. Είναι υπεύθυνο το πολιτικό σύστημα το οποίο για να επιτύχει αυτή την κατάσταση, οδηγεί τον λαό και την κοινωνία στην πολιτική μοναξιά, στο πολιτικό αδιέξοδο, στην πολιτική απομόνωση και εξατομίκευση και τελικά στην πολιτική εμπάθεια. Που σε μερικούς κοντεύει να γίνει και μόνιμη κατάσταση.
Και έτσι αντί να έχουμε μία γυμνασμένη φάλαγγα πολιτών, έχουμε ένα πλαδαρό ασκέρι ατάκτων.
Κι αυτό πρέπει να βρούμε τρόπους να το αλλάξουμε.
Θραξ Αναρμόδιος

Δύο "τρελοί" στην Ιταλία φρενάρησαν την επέλαση του νεοφιλελευθερισμού

Δύο "τρελοί" στην Ιταλία φρενάρησαν την επέλαση του νεοφιλελευθερισμού

του Νίκου Κλειτσίκα

                                                                                                                                     

Οι "αναλυτές", δημοσιολόγοι, δημοσιογράφοι και ΜΜΕ δείχνουν έκπληξη για την εκλογική συμπεριφορά του Ιταλικού λαού.

Πως είναι δυνατόν να μην μπορεί να σχηματιστεί κυβέρνηση όταν όλοι οι θεσμοί του νεοφιλελευθερισμού και προσωπικά η Μέρκελ, η επικεφαλής του Δ' Ράιχ, δεν μπόρεσαν να επιβάλουν "αριστερή"¨μνημονιακή διακυβέρνηση στη γείτονα χώρα;

Πως δύο "τρελοί" (Grillo, Berlusconi)  χαστούκισαν την Μέρκελ, την Ευρωπαϊκή Τράπεζα, την ......
Ευρωπαϊκή Επιτροπή, το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, το παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα;

Κι όμως, η Ιταλία μπαίνει στην ακυβερνησία κι αυτό είναι μια σημαντική ήττα για τον νεοφιλελευθερισμό, μια νίκη του ιταλικού λαού.

Πρώτο κόμμα (σύμφωνα με το τραγελαφικό και καλπονοθευτικό εκλογικό σύστημα -για το οποίο δεν μιλούν τα ΜΜΕ- μόνον το διαδικτυακό κόμμα του μπλόγκερ Μπέπε Γκρίλο είχε αυτόνομη κάθοδο και συνεπώς είναι το πρώτο κόμμα. Τα ποσοστά που δίνουν τα ΜΜΕ στην Ελλάδα, ίσως από άγνοια, ταυτίζουν κομματικά σχήματα με άθροιση αποτελεσμάτων). Στη Βουλή το Κίνημα 5 Αστέρια του Grillo έλαβε περισσότερους ψήφους από το Δημοκρατικό Κόμμα του πρώην κομμουνιστή και σήμερα ηγέτη της κεντροαριστεράς Bersani, που έλαβε 130.000 λιγότερες ψήφους. Όμως, το καλπονοθευτικό εκλογικό σύστημα προσφέρει στο κεντροαριστερό μόρφωμα πολλών μικρών κομμάτων μπόνους εδρών!

Στη Γερουσία (για την εκλογή ψηφίζουν μόνον οι πολίτες που συμπλήρωσαν το 25 έτος της ηλικίας τους) η πλήρης επιβεβαίωση της ήττας του νεοφιλελευθερισμού:

120 έδρες στους "προοδευτικούς" μνημονιακούς που αθροίζουν και τις 18 έδρες του εκλεκτού τους πρωθυπουργού-Goldman Sachs Μόντι, απέναντί στις 117 έδρες των αντιμνημονιακών "συντηρητικών" του πρώην σοσιαλιστή (ναι του πιστού φίλου του Bettino Craxi) Silvio Berlusconi και τις 54 έδρες του πρώην κωμικού μπλόγκερ Grillo, που δεν διστάζει να καταγγέλλει την ιμπεριαλιστική επίθεση εναντίον της Συρίας και του Ιράν και ν' αδιαφορεί για το ευρώ και το χρέος, αλλά να ενδιαφέρεται για το πως δεν θα οδηγηθεί ο ιταλικός λαός στην εξαθλίωση από τις νεοφιλελεύθερες επιλογές της πιο τραγικής νεοφιλελεύθερης μνημονιακής συμμαχίας (κεντροαριστερά, πρώην κομμουνιστικό κόμμα Ιταλίας, το ιστορικό Σοσιαλιστικό Κόμμα Ιταλίας [Partito Socialista Italiano-Psi], το πρώτο πολιτικό κόμμα της ιταλικής αριστεράς, των λαϊκών αγώνων, της Εθνικής Αντίστασης στο φασισμό, με τους εξευτελιστικούς 57.696 ψήφους σε 57 εκατομμύρια ψηφοφόρους  και 0,2%, την Ελιά, την επιλογή Μέρκελ με τον "τεχνοκράτη" Μόντι, την Ένωση Κεντρώων του Καζίνι, πρώην συμμάχου του Μπερλουσκόνι, τον νεοφασίστα Φίνι που ανένηψε και το φαινόμενο διαπιστώνουμε στην Ελλάδα στα πρόσωπα των Βορίδη, Γεωργιάδη κ.λπ.).

Η Κομμουνιστική Επανίδρυση, το αδελφό κόμμα του ΣΥΡΙΖΑ, εξαφανίστηκε. Οι συνεχόμενες στροφές (ναι στην Ευρώπη των λαών, ναι στο ευρώ, διαπραγμάτευση των "τεχνικών συμβουλών"-μνημόνιο, καλές σχέσεις με το Βατικανό, καμία σχέση με τα κινήματα πλατείας, το ξαφνικό ενδιαφέρον του για τους νοικοκυραίους) δεν έπεισαν τους Ιταλούς πολίτες που βιώνουν τα δεινά του ιταλικού μνημονίου.

Το κόμμα των Ιταλών Κομμουνιστών (κοντά στις θέσεις του ΚΚΕ) εξαφανίστηκε όπως κι η Κομμουνιστική Επανίδρυση. Πλήρωσαν την αδιαλλαξία τους και την περιφρόνηση των ουσιαστικών προβλημάτων του ιταλικού λαού.

Ο ιταλικός λαός αδιαφόρησε στους εκβιασμούς για το ευρώ και την ευρωζώνη. Ο αριστερός ψηφοφόρος δεν πείστηκε ότι πρέπει να ψηφίσει κεντροαριστερά για να έχει πρωθυπουργό τον Μόντι της κυρίας Μέρκελ. Δεν πείστηκε ότι δεν πρέπει να υπάρχει πατριωτική αριστερά, όταν σηκώνει τη σημαία της Παλαιστίνης στις διαδηλώσεις, αλλά η ιταλική σημαία να είναι "ταμπού" για τον ίδιο. Δεν πείστηκε ότι πρέπει να πληρώνει χαράτσι για το σπίτι του, ώστε ν' αντιμετωπιστεί η κρίση, να σωθούν οι τράπεζες και το ευρώ.

Το φαινόμενο του μπλόγκερ Γκρίλλο έσπασε το κατεστημένο. Δεν έχει σημασία αν είσαι δεξιός ή αριστερός. Σημασία έχει να έχεις δουλειά, συλλογικές συμβάσεις, αξιποπρεπή διαβίωση, μέλλον για τα παιδιά σου, να μην γίνεις ξανά μετανάστης, να μην σου καθορίζει το μέλλον καμία κυρία Μέρκελ. Ο πολιτικά νεκρός Μπερλουσκόνι, για τους σπουδαίους "αναλυτές" και δημοσιογράφους, αναστήθηκε και η ανάστασή του οφείλεται στους νεοφιλελεύθερους. Οι επιθέσεις της ευρωπαϊκής δεξιάς εναντίον του, οι προσωπικές επιθέσεις της Μέρκελ και των Γερμανών που απίμονα απαιτούσαν "αριστερή" διακυβέρνηση, αλλά με πίστη στο μνημόνιο (τεχνικές συμβουλές) του έδωσε ζωή. Αρκούσε η δέσμευσή του να επιστρέψει μέχρι τελευταίου ευρώ τα χαράτσια για τις κατοικίες (ίδιο χαράτσι μ' αυτό του σοσιαλιστή Ε. Βενιζέλου), ακόμη κι αν χρειαζόταν να το πληρώσει από την προσωπική του περιουσία. Αρκούσε να επισημάνει ότι κουμάντο στην Ιταλία δεν θα κάνει η Μέρκελ!

Τι σημαίνει το εκλογικό αποτέλεσμα για την Ευρώπη και την Ελλάδα;

Συνοπτικά:

1. Ο νεοφιλελευθερισμός δεν είναι ανίκητος

2. Ο ιταλικός λαός έδειξε ωριμότητα και η "ακυβερνησία" είναι μια επαναστατική απάντηση στα κοράκια του νεοφιλελευθερισμού

3. Τώρα θα πρέπει να προσφύγουν εκ νέου στις κάλπες ή να αγοράσουν βουλευτές που η αποστασία θα ερμηνευτεί ως "θυσία" για να σώσουν την Ιταλία (μέθοδος-οδηγός η ελληνικής προέλευσης αποστασία, τόσο το '65, αργότερα με τον Αντώνη Σαμαρά που πλήρωσε με το ίδιο νόμισμα τον Μητσοτάκη, όσο και πρόσφατα με δύο βουλευτές των Ανεξάρτητων Ελλήνων)

Για την Ελλάδα, ρωτούν οι φίλοι μου. Πέρα από ιδεολογήματα και διαχωριστικές γραμμές αριστεράς-δεξιάς, που ουσιαστικά έχουν εξευτελιστεί στην πατρίδα μας από το ΠΑΣΟΚ και την ΔΗΜΑΡ, αλλά και την παραδοσιακή δεξιά του Α. Σαμαρά, η αντιπολίτευση έχει χρέος να πάρει αποφάσεις.

Ο Πάνος Καμμένος μίλησε προχθές στην Κρήτη για ένα νέο ΕΑΜ. Τι ενοχλεί τον ΣΥΡΙΖΑ και το ΚΚΕ η μίνιμουμ αντιπολιτευτική ενότητα απέναντι στον νεοφιλελευθερισμό;

Ο κυπριακός λαός υπέκυψε, ο ιταλικός λαός τόλμησε.

Εμείς δεν μπορούμε να βρούμε σημεία ενότητας και θα συνεχίσουμε να έχουμε τους εκφραστές του σκληρού νεοφιλελευθερισμού (ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ), τους νταβατζήδες της Μέρκελ να διαφεντεύουν και ξεπουλάνε την πατρίδα μας;

Τα ελληνικά πολιτικά κόμματα που βρίσκονται στο δημοκρατικό πλαίσιο του αντιμνημονιακού αγώνα έχουν χρέος να σταθούν δίπλα στον ελληνικό λαό, να βρουν ότι ενώνει τον κοινό αγώνα για εκδιωχθούν οι υπάλληλοι του Δ' Ράιχ, ΤΩΡΑ!

* Την τελευταία στιγμή...

Να κι ένας φόβος, πανικός που επιβεβαιώνει τη σοφία του ιταλικού λαού κι είναι ελπίδα για τους λαούς της Νότιας Ευρώπης.

Ο πανικός κυρίευσε την Μέρκελ κι οι εκβιασμοί εντείνονται. Οι ιταλικές εφημερίδες μεταφέρουν σήμερα: "Το χάος στην Ιταλία φοβίζει τη Γερμανία. Δεν μπορεί να υποστηριχτεί ένα ελληνικό σενάριο"

Ο Philipp Missfelder, υπεύθυνος Εξωτερικής πολιτικής του κόμματος της Μέρκελ δεν κρύβει τον πανικό του: "Εσείς οι Ιταλοί δεν είστε Ελλάδα, είστε μέλη του G8, είστε κλειδί της νομισματικής ένωσης. Δεν μπορείτε να κάνετε νέες εκλογές όπως έγινε στην Ελλάδα γιατί θα ανοίξετε παράθυρο στην αστάθεια. Απευθύνουμε έκκληση σε όλες τις πολιτικές δυνάμεις".

Ξεδιάντροπά το Δ' Ράιχ επεμβαίνει στα εσωτερικά της Ιταλίας και τις ιταλικές αντιμνημονιακές δυνάμεις. Απαιτούν μια κυβέρνηση φιλομνημονιακή, υπάκουη όπως στην Ελλάδα!

Τι κρίμα να χρησιμοποιούν οι απόγονοι των ναζί ως φόβητρο για άλλους λαούς την Ελλάδα. Για μια ακόμη φορά την πατρίδα μας ως πειθήνια αποικία!

από το «στοχασμός -πολιτική» μέσω «Press-GR»

Αναρτήθηκε από ΣΕΙΣΑΧΘΕΙΑ Ε.ΠΑ.Μ.

Μνημόνιο 3

                                «Όταν η διοίκησις βιάζη, αθετή, καταφρονή τα δίκαια του λαού και δεν εισακούη τα παράπονά του, το να κάμη ο λαός ή κάθε μέρος του λαού επανάστασιν, να αρπάζη τα άρματα και να τιμωρή τους τυράννους του, είναι το πλέον ιερόν από όλα τα δίκαιά του και το πλέον απαραίτητον από όλα τα χρέη του»

Ρήγας Φερραίος        

   

“Το κεφάλαιο δεν έχει πατρίδα και τρέχει να βρει κέρδη σ’ όποια χώρα υπάρχουνε τέτοια. Γι’ αυτό δε νοιάζεται κι ούτε συγκινείται με την ύπαρξη των συνόρων και του κράτους. Ενώ εμείς, το μόνο πού διαθέτουμε, είναι οι καλύβες μας και τα πεζούλια μας. Αυτά αντίθετα από το κεφάλαιο που τρέχει, οπού βρει κέρδη, δε μπορούν να κινηθούν και παραμένουν μέσα στη χώρα που κατοικούμε. Ποιος, λοιπόν, μπορεί να ενδιαφερθεί καλύτερα για την πατρίδα του; Αυτοί που ξεπορτίζουν τα κεφάλαια τους από τη χώρα μας ή εμείς που παραμένουμε με τα πεζούλια μας εδώ;”

Άρης Βελουχιώτης, ομιλία στη Λαμία, Σεπτέμβριος 1944.