Τι συμβαίνει με τον χρυσό;

του Δημήτρη Καζάκη

Είναι γνωστό ότι υπάρχει μεγάλη κινητικότητα με τον χρυσό σε παγκόσμιο επίπεδο. Η εκτίναξη σε ιστορικά υψηλά επίπεδα της τιμής του χρυσού αποτελεί ένα σοβαρό σύμπτωμα της παγκόσμιας κρίσης. Επειδή ο χρυσός συνιστά καταφύγιο για ιδιώτες επενδυτές και κράτη σε συνθήκες όπου η παγκόσμια οικονομία και οι διεθνείς αγορές βρίσκονται σε εξαιρετικά εύθραυστη και ρευστή κατάσταση, όπως συμβαίνει σήμερα, το να παρακολουθεί κανείς τις μεταβολές στην κίνηση του αποτελεί έναν από τους πιο ασφαλείς δείκτες για την γενική κατεύθυνση των πραγμάτων.

Σύμφωνα με την τριμηνιαία έκθεση για το Πρώτο Τρίμηνο του 2013 που εκδίδει το Παγκόσμιο Συμβούλιο Χρυσού σχετικά με την ζήτηση και την προσφορά χρυσού παγκόσμια, εμφανίζονται τα εξής αντιφατικά δεδομένα: Αφενός, η συνολική ζήτηση χρυσού παγκόσμια έπεσε κατά 13% το πρώτο τρίμηνο του 2013 φτάνοντας τους 963 μετρικούς τόνους, στο χαμηλότερο σημείο τα τελευταία τρία χρόνια. Αφετέρου, η ζήτηση χρυσού για την αγορά κοσμημάτων, αλλά και από τις κεντρικές τράπεζες για νομίσματα και πλάκες χρυσού, συνέχισε να αυξάνει ραγδαία.

Η σημαντική αυτή πτώση στην ζήτηση χρυσού οφείλεται σχεδόν αποκλειστικά στην πτώση σε Διαπραγματεύσιμα Αμοιβαία Κεφάλαια (ETF). Αυτά τα εργαλεία επενδύσεων, τα οποία εκδίδουν χρεόγραφα που υποστηρίζονται από φυσικό μέταλλο, έχουν αποδειχθεί ένας δημοφιλής τρόπος για να κερδοσκοπήσει κανείς με την τιμή του χρυσού από την έναρξη της οικονομικής κρίσης. Ο τύπος όμως αυτός των επενδύσεων είδε εκροές ρεκόρ κατά το πρώτο τρίμηνο του 2013.

Σύμφωνα με την έκθεση τα ETF είδαν καθαρή εκροή της τάξης των 177 μετρικών τόνων χρυσού το πρώτο τρίμηνο του 2013. Η ρευστοποίηση απέδωσε 9,3 τρις δολάρια στους κατόχους αυτών των επενδυτικών εργαλείων. Η εκροή αυτή αντιστάθμισε την συνεχιζόμενη ζήτηση για χρυσά νομίσματα και πλάκες χρυσού ως μορφή ιδιωτικής επένδυσης, η οποία εμφάνισε εισροή της τάξης των 378 μετρικούς τόνους χρυσού και αξίας 19,8 τρις δολαρίων. Σε σχέση με το πρώτο τρίμηνο του 2012 η ζήτηση επενδυτών για χρυσά νομίσματα και πλάκες χρυσού αυξήθηκε κατά 10% με όρους φυσικού μετάλλου και 6% με όρους αξίας.

Ωστόσο, η πτώση της ζήτησης για ETF οδήγησε την συνολική ζήτηση επενδυτών σε χρυσό στα 201 μετρικούς τόνους το πρώτο τρίμηνο του 2013, έναντι 396 μετρικούς τόνους πέρυσι. Μείωση σε ετήσια βάση της τάξης του 49%. Σε αξιακούς όρους η ζήτηση επενδυτών για χρυσό έφτασε το πρώτο τρίμηνο του 2013 σε 10,5 τρις δολάρια, έναντι 21,5 δις δολάρια ένα χρόνο νωρίτερα. Συνολική μείωση κατά 51%.

Η πτώση αυτή είναι που οδήγησε και στην πτώση της τιμής του χρυσού παγκόσμια. Μέχρι στιγμής η τιμή του χρυσού ανά ουγγιά παγκόσμια μέσα στο 2013 σημειώνει πτώση της τάξης του 17,2%. Είναι η πρώτη χρονιά από το 2004 που σε ετήσια βάση ο χρυσός ανά ουγγιά σε δολάρια σημειώνει συνεχιζόμενη πτώση.

Η πτώση αυτή οφείλεται σχεδόν αποκλειστικά στην υποχώρηση των ETF, δηλαδή σε μαζική ρευστοποίηση τίτλων σε χρυσό που ξεκίνησε στην Νέα Υόρκη ήδη από το 4^ο τρίμηνο του 2012. Η ρευστοποίηση αυτή πυροδότησε επίσης κι ένα εξελισσόμενο ακόμη παιχνίδι «ανοιχτής πώλησης» τίτλων χρυσού, που σπρώχνει διαρκώς και πιο κάτω την τιμή του χρυσού παγκόσμια. Η ρευστοποίηση ήταν αναμενόμενη όταν οι επενδύσεις σε τίτλους χρυσού (ETF) μέσα στο 2012 παρουσίασαν εκπληκτική άνοδο της τάξης του 51% σε σχέση με το 2011, αν και το 4^ο τρίμηνο του 2012 σημείωσαν πτώση της τάξης του 16% συγκρινόμενη η ζήτηση αυτή με το ιστορικά υψηλό που σημειώθηκε το 3^οτρίμηνο του 2012.

Για να έχουμε μια σαφή εικόνα της αγοράς αυτών των επενδυτικών εργαλείων θα πρέπει να έχουμε υπόψη μας τα εξής: Το 2003 οι τόνοι χρυσού που αντιστοιχούσαν σε τίτλους χρυσού (ETF) ήταν ελάχιστοι. Μόλις το 2006 ξεπέρασαν τους 500 τόνους χρυσού. Το 2012 έφτασαν στους 2.678 τόνους χρυσού. Στο πρώτο τρίμηνο του 2013 σημείωσαν μείωση κατά 177 τόνους χρυσού, ή κατά 7% των συνολικών διαθεσίμων τόνων χρυσού σε τίτλους ETF παγκόσμια. Από τους 2.500 και τόνους χρυσού που παραμένουν σε τίτλους στα χέρια επενδυτών, οι 1.500 τόνοι βρίσκονται στις ΗΠΑ και περίπου 860 τόνοι στην Ευρώπη. Το συνολικό τονάζ χρυσού που αντιστοιχεί σε τίτλους χρυσού (ETF) δεν είναι παραπάνω από το 1% του συνολικού διαθέσιμου χρυσού σε φυσικό μέταλλο παγκόσμια.

Το παιχνίδι αυτό με τους τίτλους χρυσού που μόνο το πρώτο τρίμηνο του 2013 απέφερε 9,3 τρις δολάρια, δημιουργεί ταυτόχρονα κατάλληλες συνθήκες για επαναγορά χρυσού και τίτλων χρυσού σε παγκόσμιο επίπεδο μόλις οι πιέσεις της κερδοσκοπίας εξασθενήσουν. Μόλις η τιμή μειωθεί αρκετά η ζήτηση θα αρχίσει πάλι να καλπάζει. Ιδίως όταν από τον Σεπτέμβρη και μετά θα φανούν ακόμη πιο έντονα τα σημάδια της ύφεσης στις μεγάλες οικονομίες του πλανήτη.

Τα υπόλοιπα βασικά συμπεράσματα της έκθεσης για το 1^ο τρίμηνο του 2013 είναι τα εξής:

• Η συνολική ζήτηση στην Κίνα ανήλθε σε 294 τόνους χρυσού κατά το πρώτο τρίμηνο, αύξηση της τάξης του 20% σε σχέση με το ίδιο τρίμηνο του περασμένου έτους. Από αυτό το ποσοστό, η ζήτηση για κοσμήματα για το τρίμηνο ήταν ένα 185 τόνους που αποτελεί ρεκόρ και σηματοδοτεί έως και 19% σε σχέση με πέρυσι, ενώ για πλάκες χρυσού και κέρματα επένδυσης η ζήτηση ανήλθε σε 110 τόνους, σημειώνοντας αύξηση κατά 22% από πέρυσι.

• Η ινδική αγορά κατέδειξε επίσης τη συνεχιζόμενη όρεξη για χρυσό. Η συνολική ζήτηση ήταν 257 τόνους, μέχρι 27% αύξηση σε σχέση με το ίδιο τρίμηνο του περασμένου έτους. Οι επενδύσεις σε χρυσό ήταν μέχρι 52% αυξημένες, ενώ τα κοσμήματα παρουσίασαν μέχρι 15% άνοδο σε σχέση με το 1^ο τρίμηνο πέρυσι.

• Το 1ο τρίμηνο του 2013 ήταν το έβδομο συνεχόμενο τρίμηνο κατά το οποίο οι κεντρικές τράπεζες απέκτησαν πάνω από 100 τόνων χρυσού ως αποθεματικό και το ένατο συνεχόμενο τρίμηνο όπου οι κεντρικές τράπεζες ήταν καθαροί αγοραστές, δεδομένου ότι διαφοροποιούν τα χαρτοφυλάκιά τους. Οι κεντρικές τράπεζες έκαναν καθαρές αγορές της τάξης 109 τόνων το 1ο τρίμηνο του 2013, παρόλο που το ποσοστό ήταν 5% χαμηλότερο από τις αγορές πριν από ένα χρόνο.

Επίσης, η πτώση της τιμής του χρυσού ανά ουγγιά λόγω της κερδοσκοπικής χειραγώγησης των επενδύσεων σε ETF, έδωσε την ευκαιρία και ενισχύθηκε η ζήτηση για χρυσά νομίσματα και πλάκες χρυσού στο 1^ο τρίμηνο του 2013. Έτσι η ζήτηση αυτή έφτασε τους 378 τόνους χρυσού έναντι 343 τόνους το 1^ο τρίμηνο πέρυσι. Η αύξηση της ζήτησης προήλθε κατά κύριο λόγο από την Ινδία, όπου από 64 τόνους χρυσού η ζήτηση για επενδύσεις σε κέρματα και πλάκες χρυσού το 1^ο τρίμηνο πέρυσι ανήλθε φέτος στους 97 τόνους. Στην Κίνα η ζήτηση για επενδύσεις σε κέρματα και πλάκες χρυσού αυξήθηκε από 92 τόνους χρυσού πέρυσι σε 112 τόνους φέτος. Άλμα σημείωσε η ζήτηση για επενδύσεις σε κέρματα και πλάκες χρυσού στις ΗΠΑ, όπου από 14 τόνους χρυσού πέρυσι ανήλθε στους 20 τόνους φέτος. 

Η περαιτέρω πτώση της τιμής του χρυσού σε συνδυασμό με την αυξανόμενη αστάθεια στην παγκόσμια οικονομία, λειτουργούν σαν καμπανάκι για πολλούς επενδυτές ότι ήρθε η ώρα για αγορά νομισμάτων και πλακών χρυσού. Η τάση αυτή είναι σίγουρο ότι μέσα στο έτος θα εξισορροπήσει την ρευστοποίηση των ETF κι έτσι ένας νέος γύρος ανόδου της τιμής του χρυσού θα ξεκινήσει. Ίσως προς τα τέλη του έτους.

Το πιο σημαντικό όμως παραμένει το γεγονός ότι οι κεντρικές τράπεζες συνεχίζουν να αγοράζουν χρυσό σε μια προσπάθεια να ενισχύσουν τα αποθεματικά τους. Αν και το δολάριο εξακολουθεί να είναι το κύριο αποθεματικό νόμισμα παγκόσμια, η μακροχρόνια κυριαρχία του είναι λιγότερο βέβαιη σήμερα. Το ίδιο συμβαίνει και με το ευρώ που συνιστά το δεύτερο σε σημασία αποθεματικό νόμισμα παγκόσμια. Σε απάντηση, οι κεντρικές τράπεζες, προβαίνουν σε μείωση των αποθεματικών τους σε δολάρια και ευρώ, αυξάνοντας παράλληλα τις αγορές των παραδοσιακών στοιχείων, όπως ο χρυσός και γιεν Ιαπωνίας και των νέων εναλλακτικών λύσεων, όπως το γουάν Κίνας.

Τα επίσημα συναλλαγματικά αποθέματα στις κεντρικές τράπεζες παγκόσμια έχουν αυξηθεί από 2 τρισεκατομμύρια δολάρια το 2000 σε πάνω από 12 τρισεκατομμύρια δολαρίου το 2012. Κατά την ίδια περίοδο των δώδεκα ετών τα στοιχεία δείχνουν σημαντικές μετατοπίσεις μακριά από το δολάριο ΗΠΑ και τώρα τελευταία και από το ευρώ, ενώ το μερίδιο των "λοιπών" νομισμάτων στη σύνθεση των αποθεματικών έχει τριπλασιαστεί σε απόλυτους όρους από το 2008.

Ο χρυσός έχει μια μακρά ιστορία ως αποθεματικό περιουσιακό στοιχείο για τις κεντρικές τράπεζες, και ως εκ τούτου θεωρείται ένα παραδοσιακό καταφύγιο ασφαλείας. Ο χρυσός είναι στατιστικά ασυσχέτιστος με τα άλλα παραδοσιακά αποθεματικά και τις νέες εναλλακτικές λύσεις, καθιστώντας τον ένα από τα πιο σημαντικά περιουσιακά στοιχεία για τη διαφοροποίηση από το αμερικανικό δολάριο και το ευρώ. Σύμφωνα με αυτή την τάση, η αγορά χρυσού από τις κεντρικές τράπεζες κατά το τέταρτο τρίμηνο του 2012 βρέθηκε στο υψηλότερο επίπεδο από το 1964.

Η τάση ανόδου των αποθεματικών σε χρυσό από τις κεντρικές τράπεζες είναι καθαρά προϊόν της παγκόσμιας κρίσης και κυρίως της συνεχιζόμενης κρίσης ρευστότητας. Το 2010 αυξάνουν για πρώτη φορά μετά από μια δεκαετία τα αποθεματικά τους σε χρυσό κατά 77 τόνους συνολικά. Το 2011 αυξάνουν τα αποθεματικά τους κατά 457 τόνους. Το 2012 αύξησαν τα αποθεματικά τους κατά 533 τόνους. Ενώ το 1^ο τρίμηνο του 2013 συνεχίζουν να τα αυξάνουν κατά 109 τόνους. Η αύξηση αυτή των αποθεματικών σε χρυσό από τις κεντρικές τράπεζες υποδηλώνει τρομακτικές ανατροπές στις νομισματικές ισορροπίες παγκόσμια με επίκεντρο τα δυο κύρια αποθεματικά νομίσματα το δολάριο και το ευρώ, αλλά και μια δραματική επιδείνωση της παγκόσμιας αστάθειας που περιλαμβάνει έως και την ένταση περιφερειακών συγκρούσεων.

Οι δέκα μεγαλύτεροι κάτοχοι αποθεματικού χρυσού το 1^ο τρίμηνο του 2013 είναι οι εξής:

1. ΗΠΑ με αποθεματικό 8.134 τόνους χρυσού που αντιστοιχούν στο 76% των αποθεματικών τους.
2. Γερμανία με αποθεματικό 3.392 τόνους χρυσού που αντιστοιχούν στο 72% των αποθεματικών της.
3. ΔΝΤ με αποθεματικό 2.814 τόνους χρυσού.
4. Ιταλία με αποθεματικό 2.452 τόνους χρυσού που αντιστοιχούν στο 72% των αποθεματικών της.
5. Γαλλία με αποθεματικό 2.435 τόνους χρυσού που αντιστοιχούν στο 72% των αποθεματικών της.
6. Κίνα με αποθεματικό 1.054 τόνους χρυσού που αντιστοιχούν στο 2% των αποθεματικών της.
7. Ελβετία με αποθεματικό 1.040 τόνους χρυσού που αντιστοιχούν στο 10% των αποθεματικών της.
8. Ρωσία με αποθεματικό 982 τόνους χρυσού που αντιστοιχούν στο 10% των αποθεματικών της.
9. Ιαπωνία με αποθεματικό 765 τόνους χρυσού που αντιστοιχούν στο 3% των αποθεματικών της.
10. Ολλανδία με 613 τόνους χρυσού που αντιστοιχούν στο 59% των αποθεματικών της.

Η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα βρίσκεται στην 12^η θέση με 502 τόνους χρυσού που αντιστοιχούν στο 33% των αποθεματικών της.

Η Γερμανία είναι ο μεγαλύτερος καθαρός αγοραστής χρυσού στην Ευρώπη γενικά. Οι αγορές της επικεντρώνονται σε νομισματικό χρυσό και σε πλάκες χρυσού. Το 12μηνο που έληξε το 1^ο τρίμηνο του 2012 αγόρασε 143 τόνους χρυσού σε πλάκες και κέρματα αξίας 7,7 τρις δολάρια. Ενώ το δωδεκάμηνο που έληξε το 1^ο τρίμηνο του 2013 αγόρασε 107 τόνους χρυσού σε πλάκες και κέρματα αξίας 5,7 τρις δολάρια. Το φαινόμενο αυτό στην ουσία του είναι ακόμη μια πλευρά της συγκέντρωσης πλούτου στην Γερμανία που συμβαίνει αυτή την στιγμή σε βάρος όλης της υπόλοιπης Ευρώπης και κατά κύριο λόγο των χωρών του ευρώ που βρίσκονται ήδη υπό την αποικιοκρατία της. Με τον τρόπο αυτό η Γερμανία ελπίζει να αντέξει τις πιέσεις της κρίσης και να κρατήσει το παγκόσμιο εκτόπισμά της σαν οικονομία. Έστω κι αν χρειαστεί να σακατέψει, να αφομοιώσει και να λεηλατήσει όλες τις υπόλοιπες χώρες της ευρωζώνης.

Βασίλης Ξυδιάς: Ο δρόμος της σύγκρουσης για μια δημοκρατική συνταγματική επανάσταση

Ο δρόμος της σύγκρουσης για μια δημοκρατική συνταγματική επανάσταση

Του Βασίλη Ξυδιά*

[Πηγή: Δρόμος τηςΑριστεράς, 13/05/2013]

Αν ανοίγουμε τούτη την ώρα το θέμα του Συντάγματος δεν το κάνουμε για ένα «καλύτερο» ή εν γένει «πιο δημοκρατικό» από το τωρινό, αλλά γιατί η αλλαγή Συντάγματος αποτελεί μέρος της ρήξης με το πολιτικό σύστημα. Απ’ την άποψη αυτή εκφράζει ένα ώριμο αίτημα, πολύ πιο ώριμο μέσα στο λαό κι απ’ αυτήν ακόμα την αντίθεση στα μνημόνια. Θυμίζω τη βουβή λαϊκή οργή στα Δεκεμβριανά του 2008, πολύ πριν αναφανεί το πρόβλημα του χρέους.
Τούτη την ώρα το ζήτημα της δημοκρατίας και ειδικότερα του Συντάγματος, είναι κλειδί -μαζί ασφαλώς με το ζήτημα της ανάπτυξης- τόσο για την υπέρβαση της κρίσης, όσο και για τη διάνοιξη μιας προοπτικής πολιτικών αλλαγών προς αυτό που εύστοχα έχει ονομαστεί μετατροϊκανό «ξέφωτο».

Σύνταγμα ολιγαρχικό
Πολλοί λένε ότι δεν φταίει το Σύνταγμα για την κρίση και τα μνημόνια, αλλά οι πολιτικές που ασκούνται. Αυτό είναι μεγάλο λάθος. Διότι οι πολιτικές που μας έφεραν εδώ ασκήθηκαν μέσα σ’ ένα θεσμικό θερμοκήπιο που εξέθρεψε και τις ίδιες και τα κοινωνικοπολιτικά κυκλώματα που τις εφάρμοσαν. Το ελληνικό πολιτικό σύστημα είναι ολιγαρχικό· από συστάσεως ελληνικού κράτους μιλάμε σήμερα για «κλεπτοκρατία» και «κομματοκρατία», αλλά το πρόβλημα δεν είναι νέο. Είτε μέσω του παλατιού παλιότερα, είτε μέσω του πρωθυπουργοκεντρικού αρχηγικού συστήματος στις μέρες μας, το κράτος διοικεί μια ολιγάριθμη πολιτική ηγεσία (άλλοτε μονοκομματική κι άλλοτε δικομματική, ενδεχομένως και με πολυκομματικές προεκτάσεις). Ο έλεγχός της εξασφαλίζει τον έλεγχο της χώρας προς χάριν της εκάστοτε παρασιτικής πλουτοκρατίας. Από το ’90 και μετά τα ιδιωτικά ΜΜΕ και τα ευρωπαϊκά προγράμματα έδωσαν στο σύστημα αυτό την ιδιαίτερη μορφή της διαφθοράς και της διαπλοκής που μας έφερε στη σημερινή κατάσταση.
Το Σύνταγμα είναι το βασικό πολιτικό εργαλείο, όχι μόνο για την ιδεολογική νομιμοποίηση, αλλά και για τη θεσμική λειτουργικότητα του καθεστώτος αυτού. Κι αυτό επιτυγχάνεται χάρη σε δύο βασικά χαρακτηριστικά: α) Τη σύγχυση των εξουσιών, με την απόλυτη υπαγωγή της νομοθετικής και της δικαστικής στην εκτελεστική και β) την αποτροπή της οποιασδήποτε λαϊκής συμμετοχής στις μικρές ή μεγάλες πολιτικές αποφάσεις.
Τώρα, βέβαια, στις έκτακτες σημερινές συνθήκες της κρίσης και των μνημονίων, υποχρεούνται να καταλύσουν στην πράξη κι αυτό ακόμα το δικό τους Σύνταγμα. Σύντομα η κατάλυση θα πάρει και θεσμικό χαρακτήρα αφού, όπως φαίνεται, σκέφτονται να «συνταγματοποιήσουν» τα μνημόνια. Απέναντι σ’ αυτό το ενδεχόμενο τα φυσικά αντανακλαστικά της Αριστεράς τείνουν προς την υπεράσπιση του ισχύοντος Συντάγματος. Στρατηγικά, όμως, αυτή η οχύρωση οδηγεί σε αδιέξοδο. Εμείς πρέπει να επιδιώξουμε την υπέρβαση του κουρελιασμένου αυτού Συντάγματος προς την κατεύθυνση της περισσότερης, της βαθιάς, της «πραγματικής» δημοκρατίας.

Πολιτική συμμετοχή και δικαιώματα
Κι εδώ σκοντάφτουμε σε μια δεύτερη αντίρρηση κατά της αλλαγής του Συντάγματος. Λένε πολλοί ότι το ελληνικό Σύνταγμα είναι από τα πιο προοδευτικά στην Ευρώπη. Γι’ αυτό δεν πρέπει, συμπεραίνουν, να το πειράξουμε· γιατί οποιαδήποτε αλλαγή τέτοιες ώρες δεν μπορεί παρά να το κάνει χειρότερο, όχι καλύτερο. Είναι αλήθεια πως το ελληνικό Σύνταγμα είναι από τα πιο προοδευτικά, αλλά αυτό αφορά τα «δικαιώματα»· όχι την «πολιτική συμμετοχή» και τη διακυβέρνηση της χώρας. Άλλα Συντάγματα προβλέπουν π.χ. θεσμούς λαϊκής συμμετοχής (δημοψηφίσματα σε διάφορα επίπεδα, λαϊκή νομοθετική πρωτοβουλία κ.ά.)· ή διαχωρίζουν την εκτελεστική εξουσία από τη νομοθετική και τη δικαστική με πολύ πιο σαφή τρόπο, ορίζοντας θεσμούς και διαδικασίες ελέγχου.
Βεβαίως, για εκείνη την Αριστερά που ταυτίζει τη δημοκρατία (ως «αστική») με τον καπιταλισμό και παραπέμπει το όποιο αίτημα για δημοκρατία εκείθεν της σοσιαλιστικής επανάστασης, το Σύνταγμα δεν έχει παρά μόνο «αμυντικό» ενδιαφέρον: την κατά το δυνατόν προάσπιση των δικαιωμάτων (ατομικών ή συλλογικών). Για μια Αριστερά όμως που αναλαμβάνει ηγεμονικά «εδώ και τώρα» το αίτημα της δημοκρατίας ως βασική λεωφόρο κοινωνικοπολιτικού μετασχηματισμού, το ζήτημα της πολιτικής συμμετοχής δεν μπορεί να είναι δευτερεύον. Πολύ περισσότερο που δεν μιλάμε σε έναν οποιονδήποτε ιστορικό χρόνο, αλλά σ’ έναν χρόνο «πυκνό» πολιτικά από μια σύγκρουση που χωρίζει κάθετα και διάφανα την πλειοψηφία του λαού από την κυβερνώσα μειοψηφία. Κι αυτό δεν αφορά ειδικά την Ελλάδα. Είναι ζήτημα παγκόσμιας εμβέλειας. Είδαμε π.χ. πώς λειτούργησε στην Ισλανδία η θεσμική δυνατότητα προσφυγής σε δημοψήφισμα για το Σύνταγμα και πώς αυτό ήταν απολύτως συνδεδεμένο με την άρνηση των Ισλανδών να φορτωθούν το τραπεζικό χρέος. Και μπορούμε να φανταστούμε πώς θα ήταν τα πράγματα αν υπήρχε η ίδια δυνατότητα να εκφραστούν με δημοψήφισμα οι εκατοντάδες χιλιάδες λαού που είχαν συγκεντρωθεί στο Σύνταγμα τις δύο πρώτες Κυριακές του κινήματος των Αγανακτισμένων, τον Μάιο του 2011.

Σύνταγμα για πραγματική Δημοκρατία, Σύνταγμα από το λαό
Επαναλαμβάνω, λοιπόν, ότι η Αριστερά θα πρέπει να προτείνει στον λαό μια στρατηγική ρήξης με το πολιτικό σύστημα· μια στρατηγική που περνά και μέσα από ένα Νέο Σύνταγμα· μια δημοκρατική συνταγματική επανάσταση.
Τρία είναι τα βασικά στοιχεία αυτής της συνταγματικής επανάστασης: Πολιτικός εξοστρακισμός - πραγματική δημοκρατία - Σύνταγμα από το λαό.
Πολιτικός εξοστρακισμός:
• Αποκλείονται στο εξής από την πολιτική όσοι έχουν μετάσχει σε κυβερνητικές θέσεις (κοινοβούλιο, κυβέρνηση).
• Θεσπίζονται κανόνες για τα ΜΜΕ (κυρίως τα ραδιοτηλεοπτικά) και αποκλείονται όσοι απ’ τους σημερινούς ιδιοκτήτες έχουν οφειλές, δάνεια κ.λπ.
Πραγματική δημοκρατία:
• Εισαγωγή θεσμών άμεσης λαϊκής συμμετοχής (δημοψηφίσματα, λαϊκή νομοθετική πρωτοβουλία, τοπική δημοκρατία).
• Ριζική διάκριση εξουσιών (εδώ πρέπει να συζητηθεί και το ενδεχόμενο αλλαγής πολιτεύματος· από την Προεδρευόμενη στην Προεδρική Δημοκρατία).
Σύνταγμα από το λαό:
• Αίτημα για συνταγματικό δημοψήφισμα.
• Άμεση ενεργοποίηση διαδικασιών δημόσιας διαβούλευσης και διαμόρφωσης συνταγματικής πρότασης μέσα στο λαό. - Πολιτικοποίηση των δικτύων κοινωνικής αλληλεγγύης, των κινημάτων των πλατειών, των συνδικαλιστικών κινημάτων. - Δύο βήματα: α) δημοσκοπική λαϊκή εθνοσυνέλευση, β) άτυπο λαϊκό δημοψήφισμα.

Πραγματική ρήξη
Φοβούνται κάποιοι ότι μια τέτοια «ακραία» στάση μπορεί να ενεργοποιήσει ή να νομιμοποιήσει σχέδια εκτροπής από την πλευρά της τροϊκανής παράταξης. Ισχύει ακριβώς το αντίθετο. Είναι η δήθεν ήπια, «μουλωχτή» στάση που τροφοδοτεί τέτοια σχέδια και επιτρέπει την καλλιέργεια ανάλογων συνδρόμων στην κοινή γνώμη. Διότι δεν είναι θέμα ρητορικής. Η σύγκρουση είναι πραγματική. Και το ερώτημα είναι αν θα αναλάβει κάποιος πολιτικός φορέας την ευθύνη να διεξαγάγει τη σύγκρουση αυτή (μόνος του ή με συμμάχους). Αν υπάρξει κενό ή αν κάνουμε πίσω, τότε η καταστολή είναι απολύτως βέβαιη και θα είναι και πολύ βίαιη. Κεντρικό στοιχείο της ποθούμενης στρατηγικής για τη ρήξη με το πολιτικό σύστημα είναι η δημοκρατική συνταγματική επανάσταση (μόνη πραγματική απάντηση στον δήθεν «αντισυστημισμό» της Χ.Α.). Θα είναι η πρώτη φορά στην ιστορία του ελληνικού κράτους που το Σύνταγμα θα εκφράζει πραγματικά τον λαό. Και μαζί μ’ αυτό θα αποτελεί επανασύνδεση με την παράδοση του ΕΑΜ. Κι αν η Αριστερά ξαναβρεί τον εαυτό της, οι Έλληνες θα ξαναβρούν την Αριστερά.

* Ο Βασίλης Ξυδιάς είναι μέλος της Πρωτοβουλίας
για τη Ριζική Συνταγματική Αλλαγή

Αναρτήθηκε από EPAM Kifissias

Υπόθεση Απεργία καθηγητών: ΚΚΕ ΣΥΡΙΖΑ οι μπαλαντέρ του συστήματος.

Στην υπόθεση της απεργίας των καθηγητών αποκαλύπτεται ανάγλυφα η ανατομία της ελληνικής πολιτικής σκηνής.

Αυτή την ώρα, που από αργά το βράδυ ήδη είναι γνωστό πως τα προεδρεία των ΕΛΜΕ πούλησαν δεκάδες χιλιάδες καθηγητές που ψήφισαν μαζικά ναι στην απεργία, και όχι μόνο ναι, αλλά και σπάσιμο της επιστράτευσης, όλα τα συριζεϊκα blog - left.gr, Iskra, RedNotebook κ.α. αλλά και ο ραδιοφωνικός σταθμός Κόκκινο, κάνουν γαργάρα την ξεφτίλα των συνδικαλιστών του ΣΥΡΙΖΑ. Από την άλλη το πουλημένο εξ αρχής ΚΚΕ που μέσα στις συνελεύσεις δεν μπορούσε καλά καλά να μαζέψει τις ψήφους των δικών του, και έτρωγε γιούχα, βγαίνει και από πάνω, ότι να, ήταν πουλημένοι όλοι οι άλλοι - βάζει και τις Παρεμβάσεις μέσα που είναι κι η μόνη παράταξη που στάθηκε συνεπής από την αρχή να στηρίζει τον αγώνα. 

Ας δούμε πώς στήθηκε το σκηνικό.

Η σκέψη για απεργία στις Πανελλαδικές υπάρχει από καιρό. Και αυτό επειδή είναι το μοναδικό όπλο των εκπαιδευτικών - κανείς δεν νοιάζεται αν είναι κλειστό το σχολείο όλη τη χρονιά, ακριβώς επειδή δεν ενδιαφέρει αυτή την κοινωνία η μόρφωση, αλλά οι εξετάσεις - αλλά και επειδή μια τέτοια απεργία μπορεί να ρίξει και κυβέρνηση.

Ήδη από πριν κηρυχθεί η απεργία, συνδικαλιστές του ΣΥΡΙΖΑ δεν την ήθελαν. Την απεργία στις Πανελλαδικές μην ξεχνάμε την πρότειναν οι Παρεμβάσεις μέσα στην ΟΛΜΕ. Εξ αρχής το ΚΚΕ διαχώρισε τη θέση του - κατά το σύνηθες όλοι μαζί κι ο ψωριάρης χώρια - και έφερε πρόταση για 24ωρη ΠΡΙΝ τις εξετάσεις. δηλαδή να παίζουμε τις κουμπάρες! Στη συνέχεια, όταν την απεργία μέσα στις εξετάσεις την υποστήριξαν ΔΑΚΕ, ΠΑΣΚΕ και Αυτόνομη Παρέμβαση, το ΚΚΕ σύρθηκε και έβαλε στην πρότασή του και μια μέρα μέσα στις εξετάσεις, τη 17η Μαΐου, για τα μάτια του κόσμου.

Ο ρόλος του ΚΚΕ

Ο ρόλος του ΚΚΕ ήτανε και σε αυτή την υπόθεση αυτός που είναι πάντα: ο υποτιθέμενος αριστερός πόλος, κομουνιστικός πόλος, ο υποτιθέμενος μαξιμαλισμός είναι το προβαλλόμενο επιχείρημα που λειτουργεί ως ανάχωμα σε κάθε δράση και επαναστατική πρακτική που μπορεί να θίξει το σύστημα. Όχι αγώνες μόνο σε ένα κλάδο. Δεν διορθώνεται αυτό το σύστημα, θέλει ανατροπή. Και τη στιγμή που ένας πολύ ισχυρός κλάδος, και αριθμητικά μεγάλος - οι εκπαιδευτικοί πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας αποτελούν την πλειοψηφία της ΑΔΕΔΥ - πάει να κάνει ένα βήμα που μπορεί να κινητοποιήσει τεράστιες δυνάμεις μέσα στην κοινωνία,  - αφού όμως πρώτα γίνει, όχι θεωρητικά και εκ των προτέρων - εμφανίζεται και πάλι το μαξιμαλιστικό επιχείρημα όπως και άλλα: να μη σταθούμε απέναντι στα παιδιά της εργατικής τάξης! Λες και τα παιδιά της εργατικής τάξης που αργοπεθαίνει με αυτή την κυβέρνηση, αν θα δώσουν εξετάσεις σήμερα αντί λίγο αργότερα, η ζωή τους δεν θα είναι  καταδικασμένη στον αφανισμό, όπως τώρα.

Το κλίμα από τα κανάλια που λένε τι θέλει η κοινωνία

ΔΑΚΕ ΠΑΣΚΕ Αυτόνομη Παρέμβαση λοιπόν προχωράνε και προτείνουν στις ΕΛΜΕ την απεργία. Την ίδια στιγμή, τα ίδια αυτά κόμματα στα οποία πρόσκεινται, την πολεμάνε στα κανάλια με σύσσωμο τον δημοσιογραφικό οχετό τους να δημιουργεί κλίμα οτι δήθεν η κοινωνία είναι ενάντια σε αυτή την απεργία, και να και οι δημοσκοπήσεις και τα γκάλοπ. Να θυμηθούμε οτι εκπρόσωποι του ΣΥΡΙΖΑ, όπως ο Σκουρλέτης, αλλά και ο Τσίπρας είναι εντελώς κουμπωμένοι απέναντι σε αυτό τον αγώνα και αναλώνονται μόνο σε ωραία λόγια, οτι τι κακό είναι που η κυβέρνηση κήρυξε την επιστράτευση, αλλά λέξη για σπάσιμό της.

Η κυβέρνηση κηρύσσει επιστράτευση. Αυτό το γεγονός πιθανότατα είναι ήδη γνωστό στους συνδικαλιστές των κυβερνητικών κομμάτων όχι μόνο ως ενδεχόμενο αλλά και ως σίγουρη εξέλιξη. Έτσι ίσως εξηγείται οτι υποστηρίζουν αρχικά αυτή την απεργία μια και θα έρθει η επιστράτευση να τη σταματήσει και παράλληλα εμφανίζονται προς τον κόσμο τους που εργασιακά βρίσκεται στο χείλος του γκρεμού, ότι δίνουν τάχα τη μάχη.

Ο ρόλος του ΣΥΡΙΖΑ

Ας δούμε τώρα ποιος αποδεικνύεται από τις εξελίξεις ο ρόλος του ΣΥΡΙΖΑ. 

Το ΠΑΜΕ ήταν η πρώτη αριστερή εφεδρεία του συστήματος. Είχε κάποιες πιθανότητες, με την υποτιθέμενη υπερεπαναστατική, μαξιμαλιστική και καταγγελτική όλων ανεξαιρέτως των άλλων ρητορική του, να κερδίσει τον κόσμο της βάσης και έτσι να θραύσει τις όποιες πραγματικά ριζοσπαστικές διαθέσεις εμφανιστούν μέσα στις συνελεύσεις.

Αυτό όμως δεν φάνηκε να λειτουργεί. Στις συνελεύσεις των ΕΛΜΕ που συγκαλέστηκαν προκειμένου να πουν ναι ή όχι στην πρόταση για απεργία στις Πανελλαδικές, η μαχητικότητα από τα κάτω, οι διάθεση να δοθεί η μάχη, ακόμα και με τα χαρτιά της επιστράτευσης στα χέρια, έγινε φανερή σε ολόκληρη την Ελλάδα, απ' άκρη σ' άκρη. Στα Τρίκαλα και στην Ηλεία έκαψαν τα φύλλα επίταξης. Τι πυροδότησε μια τέτοια επαναστατική στροφή; Μα οι αντικειμενικές συνθήκες πίεσης και εκβιασμού που βιώνουν και που πρόκειται να βιώσουν άμεσα οι καθηγητές αλλά και ολόκληρη η κοινωνία της οποίας αναπόσπαστο κομμάτι αποτελούν, και μάλιστα των μεσαίων και κατώτερων στρωμάτων. Αλλά και μια απόφαση της ΟΛΜΕ που φαίνεται εξέφρασε απόλυτα το αίσθημα της βάσης, και γι αυτό αγκαλιάστηκε.

Στις συνελεύσεις, όπου κάποιοι ήλπιζαν να μην είναι μαζικές - εξού και έβαλαν τον όρο για 30% κατ' ελάχιστον συμμετοχή - οι καθηγητές κάνουν το απρόσμενο και δεξιοί αριστεροί, όχι μόνο δίνουν βροντερό παρόν - σε πολλές δεν υπήρχε χώρος να καθίσεις - αλλά παρακάμπτουν τη διασπαστική πρόταση ΠΑΜΕ που σκοπό έχει να αποδυναμώσει μια απόφαση, και στηρίζουν συντριπτικά την απεργία διαρκείας. Παράλληλα θέτουν το ζήτημα της οργάνωσης από τα κάτω, της συγκρότησης απεργιακών επιτροπών και του σπασίματος στην πράξη της επιστράτευσης.

Οι καθηγητές είναι αποφασισμένοι.  Την προηγούμενη μέρα, σε ένα μεγάλο συλλαλητήριο, μαθητές, φοιτητές, δάσκαλοι, εργαζόμενοι από όλους τους χώρους που έχουν κατά καιρούς επιστρατευτεί στις απεργίες τους, στηρίζουν τους καθηγητές. Την επόμενη μέρα, Τετάρτη βράδυ στις 9.00 η ΔΟΕ (Διδασκαλική Ομοσπονδία Ελλάδας) αποφασίζει απεργία στις 17 Μαΐου. Λίγο αργότερα, στο ξενοδοχείο Τιτάνια, ΔΑΚΕ ΠΑΣΚΕ Αυτόνομη Παρέμβαση, πουλάνε τον εκπαιδευτικό κόσμο και ισχυρίζονται πως δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις για να υλοποιηθεί η απεργία.

Ο ρόλος του ΣΥΡΙΖΑ έρχεται λοιπόν αυτή ακριβώς τη στιγμή, την κρίσιμη στιγμή που ο κυματοθραύστης του ΠΑΜΕ δεν λειτούργησε επαρκώς, να δώσει χείρα βοηθείας με τις ψήφους των πουλημένων συνδικαλιστών του - γιατί έχει δύναμη στην εκπαίδευση, και οι ψήφοι των ΔΑΚΕ ΠΑΣΚΕ δεν θα ήταν αρκετοί - και με άλλοθι την επιστράτευση, να σπάσει την απεργία πριν καν αυτή γίνει.

Η ιστορία πλέον τα έχει καταγράψει όλα αυτά. Όποιος τα γνωρίζει μπορεί και να κρίνει.

Η απεργία μέσα στις Πανελλαδικές είναι ένα μοναδικό όπλο που έχει στα χέρια της η εκπαιδευτική κοινότητα και μαζί της ολόκληρη η εργαζόμενη κοινωνία, και μπορεί να προκαλέσει τέτοιους τριγμούς, που ρίχνει και κυβέρνηση. Αυτό ακριβώς αποτράπηκε.

Αναρτήθηκε από Κεράσια και Κρίνοι

ΝΔ ΠΑΣΟΚ ΣΥΡΙΖΑ πουλάνε τους εκπαιδευτικούς αυτή την ώρα!

Από twitter εδώ

23:35 Η ΟΛΜΕ (ΔΑΚΕ ΠΑΣΚΕ ΣΥΝΕΚ) κρίνει ότι δεν υπάρχουν οι προϋποθεσεις και μιλάει για αναστολή. (πηγή AlfaVita) 

Αυτή την ώρα, όπως διαβάζουμε στο AlfaVita στη συνεδρίαση των προεδρείων των ΕΛΜΕ οι οποίες συντριπτικά και με τεράστια μαζικότητα αποφάσισαν χτες να γίνει η απεργία, ΝΔ ΠΑΣΟΚ ΣΥΡΙΖΑ πουλάνε τους καθηγητές και δεν στηρίζουν τη συνέχεια του αγώνα. To ΠΑΜΕ τους είχε πουλήσει εξ αρχής. Μόνον οι Παρεμβάσεις συνεχίζουν να ζητάνε να προχωρήσει ο κλάδος και να σπάσει η επιστράτευση. 

Όπως γράφεται στο έγκυρο site που παρακολουθεί τη συνεδρίαση συνεχώς, αυτή την ώρα:

Κατατίθεται από το προεδρείο (ΔΑΚΕ,ΠΑΣΚΕ, ΑΥΤΟΝΟΜΗ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ) πρόταση για να μην γίνει η απεργία. Η μειοψηφία του προδρείου (ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ) κατεβάζει πρόταση για απεργία. Η πρόταση για μη απεργία η οποία αποφασίστηκε με διαδικασία fast track παραγνωρίζει τους χιλιάδες καθηγητές που ψήφισαν ΥΠΕΡ ΤΗΣ ΑΠΕΡΓΙΑΣ.

Να τονιστεί οτι πολλές ΕΛΜΕ όχι μόνο υπερψήφισαν την αρχική πρόταση της ΟΛΜΕ για απεργία στις εξετάσεις αλλά και δικά τους ψηφίσματα για περιφρούρηση της, απεργιακές επιτροπές και σπάσιμο της επιστράτευσης.

Τέτοια είναι η απόφαση της ΕΛΜΕ Πειραιά η οποία λέει μεταξύ άλλων:

Προχωράμε στην πραγματοποίηση της απεργίας ΣΠΑΖΟΝΤΑΣ ΜΑΖΙΚΑ την επιστράτευση. Η Συνέλευση των Προέδρων καλεί τις ΕΛΜΕ, ενάντια στην επιστράτευση, να λάβουν ΟΛΑ ΤΑ ΑΝΑΓΚΑΙΑ ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΚΑΙ ΟΡΓΑΝΩΤΙΚΑ ΜΕΤΡΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΙΤΥΧΙΑ ΤΗΣ ΑΠΕΡΓΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΝΑΜΕΤΡΗΣΗ ΤΟΥ ΚΛΑΔΟΥ ΜΕ ΤΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΗΣ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑΣ. 

Οργανώνονται απεργιακές επιτροπές που οργανώνουν παρεμβάσεις έξω από επιλεγμένα εξεταστικά κέντρα την Παρασκευή. 

Καλούμε όλα τα Πρωτοβάθμια Σωματεία της περιοχής μας να κηρύξουν απεργία, στάσεις εργασίας, ή οποιαδήποτε άλλη κινητοποίηση την Παρασκευή 17/5.

Διεθνής Αμνηστία: καταπάτηση ανθρωπίνων δικαιωμάτων η επιστράτευση

Όπως μας ενημερώνει ο Omadeon με σχόλιό του η Διεθνής Αμνηστία με σημερινή ανακοίνωσή της χαρακτηρίζει την επιστράτευση των καθηγητών από την Ελληνική Κυβέρνηση σαν καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Διαβάστε το πλήρες κείμενο εδώ. 

*******

Αν οι εκπαιδευτικοί ανεχθούν αυτή την απόφαση και δεν φτύσουν στα μούτρα τους συνδικαλιστές τους, τότε είναι άξιοι της μοίρας τους και ότι και να τους συμβεί, καλώς θα τους συμβεί.

*******

Η ΔΟΕ στηρίζει απεργία και σπάσιμο επιστράτευσης

Στο μεταξύ η ΔΟΕ (δάσκαλοι) αποφάσισε σε έκτακτη συνεδρίαση του ΔΣ:

"Συμπόρευση με την ΟΛΜΕ, κήρυξη απεργιακής κινητοποίησης ίδιας μορφής με της ΟΛΜΕ, η οποία ενεργοποιείται άμεσα με το κάλεσμα της ΟΛΜΕ προς τα μέλη της για «σπάσιμο» της επιστράτευσης στην πράξη".

Αυτή η απόφαση εκθέτει ακόμα χειρότερα τα προεδρεία των ΕΛΜΕ που πάνε άρον άρον να κλείσουν την απεργία, την ώρα που στην κοινωνία δημιουργείται αγωνιστικό μέτωπο.

Οι Αγωνιστικές Παρεμβάσεις καταγγέλλουν πραξικόπημα

Οι Αγωνιστικές Παρεμβάσεις - Συσπειρώσεις - Κινήσεις Β΄ βάθμιας εκπαίδευσης καταγγέλλουν τις παρατάξεις ΔΑΚΕ - ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ (ΣΥΡΙΖΑ) και ΠΑΣΚΕ για το πραξικόπημα το οποίο στήθηκε στη ΓΣ προέδρων των ΕΛΜΕ στις 15/05/2013.

Ενώ ο κλάδος των καθηγητών ψήφισε με εκπληκτικά ποσοστά την απεργία για την Παρασκευή 17 Μάη, οι πρόεδροι των ΕΛΜΕ που προέρχονται από τις παρατάξεις ΠΑΣΚΕ - ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ - ΔΑΚΕ, ενώ δεν είχαν κανένα δικαίωμα σύμφωνα με το καταστατικό της ΟΛΜΕ να αναιρέσουν την απόφαση των Γενικών Συνελεύσεων, φρόντισαν να θάψουν την απεργία και τις αγωνιστικές κινητοποιήσεις.
 
Θα συνεχίσουμε με κάθε τρόπο την υπεράσπιση της δημόσιας παιδείας, την ανατροπή της αντιλαϊκής πολιτικής, αλλά και τον οριστικό ενταφιασμό της συνδικαλιστικής προδοσίας.
 
Οι εφιάλτες πρέπει να τιμωρηθούν
 Αθήνα, 15/05/2013

*******

Πρόεδροι των ΕΛΜΕ, μπορεί κανείς να συγχωρέσει τον εχθρό του, αλλά στους προδότες πρέπει κρεμάλα (twitter εδώ)

από twitter εδώ

******
Σκατά στον ΣΥΡΙΖΑ

******

Αποκλειστική φωτό έξω απο το ξεναδοχείο Τιτάνια, 

χώρο συνεδρίασης των προεδρείων των ΕΛΜΕ

   Επιστρατευμένοι συνδικαλιστές του ΣΥΡΙΖΑ παραδίδουν τα όπλα.

                                                                     The game is over (από αναρχογατούλης)

******

Απ' το 27% στο 4%, μια ΟΛΜΕ δρόμος είναι (twitter εδώ)

******

Καληνύχτα σας

Αναρτήθηκε από Κεράσια και Κρίνοι

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

ΑΘΗΝΑ, 11 ΜΑΙΟΥ

ΣΤΟΠ στην ανοχή ανάλγητων συμπεριφορών ελεγκτών

Μέσων Μαζικής Μεταφοράς

Το Ε.ΠΑ.Μ καλεί σε δράση

Το τελευταίο διάστημα, το Ενιαίο Παλλαϊκό Μέτωπο  έχει γίνει αποδέκτης καταγγελιών από άνεργους, κυρίως νέους ανθρώπους, άνδρες και γυναίκες, οι οποίοι εκτός από την σκληρή καθημερινότητα που έχουν να αντιμετωπίσουν στην προσπάθεια τους για αναζήτηση εργασίας, βρίσκονται αντιμέτωποι και με φαινόμενα ανάλγητης  συμπεριφοράς κάποιων δημόσιων λειτουργών.

Πιο συγκεκριμένα, δεν είναι λίγοι οι άνεργοι, που, όπως μας καταγγέλλουν, ενώ βρίσκονται σε οικονομική δυσπραγία ακόμη και για την αγορά εισιτηρίου των Μέσων Μαζικής Μεταφοράς πλέον, γεγονός που δυσχεραίνει την προσπάθεια τους να μετακινηθούν προκειμένου να αναζητήσουν εργασία σε διάφορα μέρη της πρωτεύουσας, αναγκάζονται να χρησιμοποιούν τις συγκοινωνίες χωρίς να έχουν πληρώσει εισιτήριο. Το αδιέξοδο μεγαλώνει όταν κάποιοι από αυτούς γίνονται αντιληπτοί από ελεγκτές- υπαλλήλους του Υπουργείου Μεταφορών, οι οποίοι συμπεριφέρονται με σκαιό τρόπο επιχειρώντας τη δημόσια διαπόμπευση του ατόμου- ωσάν να ήταν στυγνός εγκληματίας- και με πρωτοφανή κανιβαλισμό και βαρβαρότητα, τρομοκρατούν και επιβάλλουν πρόστιμα τα οποία φυσικά είναι αδύνατο να καταβάλει ο άνεργος ή άνεργη.

Η δίωξη συνανθρώπων μας, που προσπαθούν με αξιοπρέπεια να ξανακερδίσουν τη ζωή τους και να βρουν ένα μεροκάματο, από  Έλληνες πολίτες που εργάζονται σε δημόσιες υπηρεσίες αλλά έχουν ξεχάσει το ρόλο τους που δεν είναι άλλος από το να υπακούουν στο Σύνταγμα και να υπηρετούν τον ελληνικό λαό και όχι κυβερνήσεις δωσίλογων και εντολοδόχων κατακτητών, και οι οποίοι θα λογοδοτήσουν σύντομα για όλες τις παράνομες πράξεις και τα εγκλήματά τους, δεν μπορεί να μας αφήνει άπραγους.

Καλούμε τους συνανθρώπους μας να καταγράφουν ανάλογα περιστατικά – με όσα στοιχεία (φωτό - βίντεο) μπορούν και να τα αποστέλλουν στο Ε.ΠΑ.Μ, στο email: info@epamhellas.gr, προκειμένου όλοι όσοι χρησιμοποιούν ως δικαιολογία , για την αντιδημοκρατική συμπεριφορά τους, τη φράση: "εκτελώ διαταγές" και "αυτή είναι η δουλειά μου" να καταλάβουν ότι κερδίζουν μια θέση δίπλα στη μαύρη λίστα των προδοτών που ξεπουλούν τη χώρα μας. Και όταν έρθει η ώρα ο λαός θα γνωρίζει όλους όσους βιαιοπράγησαν και ασέλγησαν πάνω του και με τη σοφία που τον διακρίνει θα πράξει ανάλογα.

Παράλληλα το Ενιαίο Παλλαϊκό Μέτωπο καλεί τα Σωματεία Εργαζομένων στα Μ.Μ.Μ, να πάρουν την πρωτοβουλία και να καταγράφουν αυτές τις ανάλγητες συμπεριφορές  ανθρώπων, που δεν διστάζουν, προκειμένου να βγάλουν το ψωμί τους, να διώκουν αδύναμους και ανυπεράσπιστους συμπολίτες μας. Κανείς τους δεν πρέπει να ξεχνά ότι τα χρονικά περιθώρια αντοχής και ανοχής εξαντλούνται.

                                                                                      Από το Γραφείο Τύπου του ΕΠΑΜ

                                                                                         Υπεύθυνη Γεωργία Μπάστα

                                                                                           Τηλ. Επικ.: 6972-286909

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

Την περίοδο που δεκάδες χιλιάδες οικογένειες και τουλάχιστον 100.000 νέα παιδιά αγωνιούν για τις Πανελλαδικές εξετάσεις αποφάσισε η Κυβέρνηση να εξαπολύσει την από καιρό αναμενόμενη επίθεσή της εναντίον του δημόσιου σχολείου. Γνωρίζοντας πολύ καλά την ευαισθησία της κοινής γνώμης επέλεξε τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή προκειμένου να εξωθήσει τις συνδικαλιστικές ηγεσίες των καθηγητών σε απεργιακές κινητοποιήσεις, καθιστώντας όμηρους τους υποψήφιους στις πανελλαδικές και τις οικογένειές τους.

Εξαπολύοντας ταυτόχρονα μια χωρίς προηγούμενο προπαγανδιστική εκστρατεία εναντίον των καθηγητών, και με την εκ των προτέρων επιστράτευσή τους, επιδιώκει και δια μέσου της γνωστής και πολύ πετυχημένης μεθόδου του κοινωνικού αυτοματισμού, να διαλύσει και τους τελευταίους θύλακες αντίστασης στις αντιλαϊκές της πολιτικές, στο ξεπούλημα και την παράδοση συνολικά της χώρας στα αρπακτικά της διεθνούς και εγχώριας τοκογλυφίας.

Ο περιορισμός των εκπαιδευτικών στα δημόσια σχολεία, η αναγκαστική μετάθεσή τους, η αύξηση των μαθητών ανά τάξη, η απόλυση περίπου 10.000 αναπληρωτών και το σταμάτημα των διορισμών, η αύξηση του ωραρίου, η μείωση των κονδυλίων για την Παιδεία στο ελάχιστο, δεν σημαίνουν την υποβάθμιση απλά, αλλά την διάλυση της δημόσιας παιδείας. Στόχο έχουν όχι μόνο να λειτουργούν τα σχολεία με ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια όπως οι επιχειρήσεις, αλλά την πλήρη υποβάθμιση του δημόσιου σχολείου στο κατώτερο δυνατό επίπεδο. Δικαίωμα στη μόρφωση σταδιακά θα μπορούν να έχουν μόνο οι πλούσιοι και τα παιδιά τους, που θα μπορούν να φοιτούν στα πανάκριβα ιδιωτικά ιδρύματα που θα έλθουν να «επενδύσουν» στη χώρα οι αποικιοκράτες.

Ο αγώνας κάθε κλάδου εργαζόμενου, ή επαγγελματία, στη σημερινή κατοχή που βιώνουμε, αφορά σε όλους τους κλάδους, όπως και ο αγώνας κάθε εργαζόμενου αφορά σε όλους τους εργαζόμενους.

Ο Αγώνας δεν είναι κλαδικός, δεν αφορά σε συνδικαλιστικά δικαιώματα, μας αφορά όλους, αφού είναι Αγώνας για τη Δημοκρατία, τη Λαϊκή Κυριαρχία και την Εθνική μας Ανεξαρτησία.

Ας θυμηθούμε το ποίημα του τιμημένου Κύπριου ποιητή Ανδρέα Παστελλά που αναφέρεται στη συμμετοχή της νεολαίας στον Εθνικοαπελευθερωτικό Αγώνα της Κύπρου:

Διάβασα τον κατάλογο και σεις λείπατε,

γράφατε την ορθογραφία σας στους τοίχους.

Διάβασα τον κατάλογο

και σεις βρισκόσαστε στα οδοφράγματα.

Διάβασα τον κατάλογο

και σεις γράφατε στις φυλακές

στα μικρά σας γόνατα

την Ιστορία του Ανθρώπου.

Κι έγραψα στον κατάλογο: όλοι παρόντες!

και πλάι τον βαθμό του καθενός σας: «άριστα!».

Ας ξαναβρούμε αυτό το πνεύμα σήμερα όλοι οι Έλληνες, εργαζόμενοι, δάσκαλοι, γονείς και μαθητές. Η μόνη υποχρεωτική εξέταση που έχουμε πλέον να δώσουμε όλοι, είναι αυτή απέναντι στην πατρίδα.

Όλοι λοιπόν την Δευτέρα 13-5-2013 στο συλλαλητήριο υπεράσπισης της Δημόσιας και Δωρεάν παιδείας και της υπεράσπισης του δημοκρατικού δικαιώματος στην απεργία στις 7.00 μ.μ. στο Σύνταγμα

(στα γραφεία της ΟΛΜΕ, Ερμού και Κορνάρου).

Αθήνα 12 Μαΐου 2013

Η Πολιτική Γραμματεία του Ε.Πα.Μ.

Η άρνηση του λαού οδηγεί αναγκαστικά στον φασισμό!

ΓΡΑΦΕΙ Ο ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΖΑΚΗΣ
Λάβαμε ένα επώνυμο σχόλιο σχετικά με το «Επιστρέφει η δουλεία», το οποίο αν και δεν έχει να πει απολύτως τίποτε σχετικά με το συγκεκριμένο κείμενο, θέτει ένα ζήτημα το οποίο χρήζει άμεσης απάντησης γιατί μας οδηγεί σε πολύ επικίνδυνα μονοπάτια.

Το σχόλιο:

Ενδιαφέρον κείμενο, αν και όχι από τα καλύτερά σας. Εκείνο όμως που μου τράβηξε ιδιαίτερα την προσοχή είναι η καθηλωτική βεβαιότητά σας πως "Μόνο οι λαοί μπορούν να επιφέρουν την κατάρρευση του κυρίαρχου συστήματος". Ευτυχώς, είπα μέσα μου, υπάρχει ακόμα ένας από μηχανής θεός, ένας "τιμωρητικός" ή έστω "εξισορροπητικός" παράγων της Ιστορίας ο οποίος μπορεί, αν θέλει, να καταλύσει το σύστημα -- για να βάλει στη θέση του άραγε τί; Σας παρακαλώ, κ. Καζάκη, γιατί αδικείτε τόσο τους τακτικούς αναγνώστες σας -- τουλάχιστον όσους ακόμα έχουν απαιτήσεις;

Φοβάμαι πως δεν πρόσεξατε πως αυτή η οντότητα που βαφτίζετε "λαοί" είναι απλώς μια βολική και κουρασμένη απόπειρα να δοθεί μεταφυσική διάσταση σε έναν ουδέτερο περιγραφικό όρο. Το ίδιο έχει συμβεί στο παρελθόν με ανάλογα ιδεολογήματα, όπως "προλεταριάτο", "εργατική τάξη" ή, για να πάμε και στην άλλη άκρη του φάσματος, "αρία φυλή"... 

Δυστυχώς ή ευτυχώς, οι "λαοί" ή οι άλλες ανάλογες μαγικές λέξεις δεν είναι τα υποκείμενα της Ιστορίας -- είναι απλώς αφηρημένες λέξεις. Υποκείμενα της Ιστορίας, άρα και ανατροπείς σαθρών συστημάτων, είναι μόνο οι συνειδητές πολιτικές ομάδες εξουσίας που συγκρούονται μέχρι θανάτου με τις κυρίαρχες ελίτ επιδιώκοντας να τις διαδεχτούν και να υποκαταστήσουν τα παλαιά κοσμοθεωρήματα με τα δικά τους. Η Ιστορία είναι γεμάτη από τέτοια παραδείγματα: Οι μασσονικές στοές πριν τη Γαλλική Επανάσταση, οι καρμπονάροι στην Ιταλία, οι μπολσεβίκοι στη Ρωσσία, οι ναζί στη Γερμανία κ.ο.κ. Όσο για την επίκληση των λαών, των προλεταριάτων, των εργατικών τάξεων, των αρίων φυλών και άλλων ηχηρών λέξεων, όλα αυτά είναι πολύ χρήσιμα επινοήματα στις προσπάθειες των επίδοξων ελίτ να στρατολογήσουν οπαδούς μέσα από τις "λαϊκές" μάζες για την τελική επικράτησή τους. 

Αν δεν ήμουν σαφής μέχρις εδώ, καιρός να γίνω: Η τραγωδία του καιρού μας δεν είναι πως μας λείπουν λαοί, αλλά επίδοξες ελίτ, έτοιμες και αποφασισμένες να διεκδικήσουν ένα φιλόδοξο ιστορικό ρόλο. Απέναντι στην ασύδοτη διεθνή χρηματοπιστωτική ελίτ και το ετοιμόροπο σύστημα που έχει στήσει δεν υπάρχει ούτε υποψία πραγματικά αντίπαλης πολιτικής ομάδας με συγκεκριμένους στόχους και στρατηγικές. Και είναι πολύ λογικό: Είναι ακόμα πολύ νωρίς. Οι πλατιές μάζες και κυρίως η υπό εξαφάνιση μεσαία τάξη, που θα μπορούσε δυνητικά να είναι το φυτώριο μιας νέας επίδοξης ελίτ εξουσίας, είναι ακόμα αφιονισμένες από το πανίσχυρο καταναλωτικο όνειρο και το μόνο που προσδοκούν είναι η αποκατάσταση της προτεραίας καταναλωτικής κατάστασης -- μάταια βέβαια. Έχει, λοιπόν, πολύ δρόμο ακόμα το κατρακύλισμα στου κακού τη σκάλα, χωρίς μάλιστα τη βεβαιότητα πως υπάρχει πράγματι ένα τελευταίο σκαλί. Ας μην ξεχνάμε πως δεν είναι πάντα ευτυχείς όλες οι ιστορικές εκβάσεις ούτε όλες οι κανούργιες ελίτ τα καταφέρνουν καλύτερα από τις παλιές.

Έτσι, η πρόβλεψή σας για επιβίωση του συστήματος "ακόμη και σε συνθήκες της πιο γενικευμένης βαρβαρότητας" και η εκτίμησή σας ότι η κρίση δεν είναι κάτι παροδικό, μου φαίνονται ως η έσχατη λογική συνέπεια της μονοδιάστατης πορείας από τον πολιτικό άνθρωπο στον καταναλωτικό άνθρωπο. Και όσο απουσιάζει από το πολιτικό προσκήνιο μια ικανή αντι-ελίτ, με παιδευτικό, καθοδηγητικό και ανατρεπτικό ρόλο, ο απογαλακτισμός μας από την καταναλωτική φαντασίωση και τις άλλες παγίδες του καταρρέοντος ύστερου βιομηχανισμού δεν μπορεί να γίνει παρά μόνο με βίαιο, χαοτικό και αιματηρό τρόπο. 
Σπύρος Μάνδρος 

Η απάντηση:

Καταρχάς, η λογική που περιγράφεται κάλλιστα μπορεί να θεωρηθεί ως νεοφασιστική. Οι λογικές που αρνούνται την δράση μαζών, τάξεων, στρωμάτων και λαών στο όνομα κάποιων υπερδραστήριων ελίτ και επικυρίαρχων που καθορίζουν την ιστορική πορεία, αναπτύχθηκαν στα πλαίσια του θεολογικού και πολιτικού κορπορατισμού στα μέσα του 19ου αιώνα. Σαν αντίδραση στην περίοδο των μεγάλων δημοκρατικών επαναστάσεων της Ευρώπης, αλλά και σαν νομιμοποίηση της άγριας καταστολής και της γενικευμένης λευκής τρομοκρατίας εναντίον κάθε μαζικού δημοκρατικού κινήματος των λαών. 

Την εποχή εκείνη και μόνο το άκουσμα της λέξης «δημοκρατία» αρκούσε για να συλληφθείς και να διωχθείς ως σκοτεινός συνωμότης και επίδοξος ανατροπέας της καθεστηκυίας τάξης πραγμάτων. Αυτός ο κορπορατισμός και οι βασικοί του θεωρητικοί αποτέλεσαν λίγο αργότερα το ιδεολογικοπολιτικό λίκνο του φασισμού και του ναζισμού, όπου ο Ντούτσε ή ο Φύρερ με μια ομάδα επίλεκτων στελεχών τους μπορούσε να καθορίσει τον ρου της ιστορίας. Σήμερα, οι θεωρίες αυτές, δηλαδή οι θεωρίες του νεοκορπορατισμού, αναπαράγονται με την μορφή της θεωρίας των ελίτ, των "ομάδων πίεσης" και της "κοινωνίας των πολιτών" των επιδοτούμενων ΜΚΟ. Η κοινωνία δεν υπάρχει, ούτε ο λαός υπάρχει και επομένως δεν υπάρχουν, ούτε μπορούν να υπάρξουν λαϊκές ελευθερίες και δικαιώματα. Η ίδια η έννοια της λαϊκής κυριαρχίας, το θεμέλιο ακόμη και της τυπικής δημοκρατίας, παρουσιάζεται ως φανταστική νομική έννοια που απλά δικαιολογεί τον οποιοδήποτε επιβήτορα να μιλά εξ' ονόματος του λαού, είτε έχει, είτε δεν έχει υφαρπάξει την ψήφο του εν είδη "λευκής επιταγής". 

Πρόκειται για τον θεωρητικό νεοφασισμό της εποχής μας, ο οποίος μάλιστα έχει και την επίσημη ακαδημαϊκή σφραγίδα. Σήμερα ο φασισμός δεν χρειάζεται να επιδεικνύεται με κοκορόφτερους και μελανοχίτωνες, ούτε ο ναζισμός χρειάζεται να περιφέρεται με την σβάστικα. Όσοι το κάνουν ακόμη αυτό ανήκουν στο περιθώριο και στον υπόκοσμο. Είναι εύκολα αναγνωρίσιμοι και εύκολα τους αποφεύγει κανείς. Τι γίνεται όμως με εκείνους που διαδίδουν την ιδεολογία του φασισμού και του ναζισμού, ως σύγχρονη θεωρία των ελίτ. Σήμερα ο φασισμός και ο ναζισμός φορά κοστούμι και γραβάτα, κατοικοεδρεύει στα καλά σαλόνια της ακαδημίας, της οικονομίας, της πολιτικής και των ΜΜΕ. Πλασάρεται ως μεταμοντέρνος λόγος, βασισμένος στην διατεταγμένη άγνοια που αναπαράγεται από το κυρίαρχο σύστημα παιδείας.

Αντί να εκθειάζει ανοιχτά τον Φύρερ και κρεματόρια, μιλά δήθεν ακαδημαϊκά για θεωρίες των ελίτ. Όμως όλες οι θεωρίες του κορπορατισμού, παλιές και νέες, είχαν και έχουν πάντα την ίδια μαύρη κατάληξη για την κοινωνία και την πολιτική. Έχουν πάντα τους ίδιους σκοτεινούς σκοπούς. Γι' αυτό και πριμοδοτούνται αδρά από το σημερινό επιχειρηματικό πανεπιστήμιο.

Τώρα αν θεωρεί ο κ. Μάνδρος ότι αυτή η τερατώδης διαστρέβλωση της ιστορίας, όπου τα πάντα καθορίζονται δήθεν από τα πάνω, από τους Ήρωες, τους Φύρερ και τις Ελίτ, δεν είναι παντελώς απλουστευτική, αντιστόρητη και άκρως αντιδραστική, τότε φοβάμαι ότι ανήκει σε μια κατηγορία που αρνούμαι να κατανοήσω μιας και μιλάμε άλλη γλώσσα, ανήκουμε σε άλλους κόσμους. Ο λαός δεν είναι μια φανταστική έννοια, αλλά μια σύνθετη ιστορική διαδικασία που κάνει την εμφάνισή της για πρώτη φορά -- ακόμη και στην γραπτή αποτύπωση των γεγονότων -- στις πρώτες μεγάλες επαναστάσεις του 18ου αιώνα. Η ανάδειξη του λαού προϋποθέτει την διάλυση της τοπικής αυτάρκειας, την υπέρβαση της φυλετικής, ή της στενής εθνοτικής καταγωγής και την συγκρότηση μιας νέας κοινωνικοπολιτικής ενότητας, ενός ενιαίου κοινωνικοπολιτικού συνόλου που διεκδικεί την κυριαρχία από τον τύραννο. 

Ο λαός εμφανίζεται ως ανεξάρτητο υποκείμενο της ιστορίας από την στιγμή που σπάει τα δεσμά της απολυταρχίας, η οποία στηρίζεται στην παραδοχή ότι ο λαός και το έθνος δεν μπορούν να εκφράζονται από μόνοι τους παρά μόνο μέσα από την βούληση της υπέρτατης εξουσίας, κοσμικής και υπερκοσμικής. Να από που μας έρχεται η νεόκοπη θεωρεία των ελίτ. Ο λαός και το έθνος υπάρχουν, υφίστανται μόνο όσο υπάρχει και τους εκφράζει συγκεντρωτικά η απολυταρχία. Όσο κυριαρχεί ιστορικά η απολυταρχία, όσο επιβάλλονται οι κοινωνικοπολιτικές ελίτ, οι άρχοντες, οι δικτάτορες και οι παρά φύση ηγέτες, ναι, τότε δεν υπάρχει λαός, δεν μπορεί να υπάρξει λαός. Υπάρχει μόνο με το νόημα που έδινε ο Χίτλερ στην έννοια Volk, δηλαδή ενός απόλυτα υποτακτικού πλήθους υπεξουσίων, ή υπηκόων, που για να εκφραστεί μπορεί να το κάνει μόνο μέσα από επιφανείς ηγέτες ή ελίτ, που λειτουργούν σαν «πατερούληδες» έξω, πέρα και πάνω από την μάζα. 

Ο λαός εμφανίζεται στο προσκήνιο της ιστορίας όταν για πρώτη φορά διακυρρήσει με την πράξη του και με το αίμα του ότι το έθνος είναι αυτός ο ίδιος, ότι δεν αναγνωρίζει κανέναν πάνω από αυτόν και επομένως δεν αναγνωρίζει κανενός είδους εξουσία που δεν πηγάζει από την θέλησή του και δεν ασκείται προς όφελός του. Κι επομένως δεν χρειάζεται κανέναν υπεράνω αυτού για να εκφράζεται, ή για να υπάρχει. Αντίθετα είναι αυτός που καθορίζει την συγκρότηση του κράτους και της επικράτειας. Αυτός είναι ο "αυτοκράτωρ λαός" όπως έλεγε ο Ρήγας. Δεν είναι τυχαίο ότι το Σύνταγμα εμφανίζεται αυτήν ακριβώς την εποχή.

Το γεγονός ότι η σύγκρουση με την τυραννία καθορίζει την πρώτη ιστορική ενότητα του λαού, αυτό καθόλου δεν σημαίνει ότι ο λαός είναι ενιαίος και με ενιαία θέληση, όπως λανθασμένα εκτιμούσε ο Ρουσώ. Μέσα στα πλαίσιά του συγκρούονται, ανειρήνευτα τις περισσότερες φορές, κοινωνικά στρώματα και τάξεις από την πρώτη κιόλας στιγμή. Η ενότητα του λαού μπορεί να υπάρξει μόνο μέσα από την αναμέτρηση των διαφορετικών κοινωνικών δυνάμεων που τον απαρτίζουν με την εξουσία και τα συμφέροντα που κάθε φορά υπερασπίζει. Γι’ αυτό και κανένας θεσμός, όσο αντιπροσωπευτικός κι αν είναι, δεν μπορεί να αντικαταστήσει την λαϊκή κυριαρχία, η οποία εκφράζεται απολύτως ελεύθερα και πρωταρχικά πρώτα και κύρια μέσα από την κατοχύρωση στην πράξη του δικαιώματος του συνεταιρίζεσθαι και του συνέρχεσθαι για κάθε επιμέρους κοινωνικό στρώμα και τάξη του λαού. 

Στο εσωτερικό του λαού διεξάγεται μια ασίγαστη πάλη που μόνο προσωρινά και υπό συγκεκριμένες ιστορικές συνθήκες διακόπτεται από ευρείες συμμαχίες. Μόνο και μόνο για να ανατραπούν στην αμέσως επόμενη στροφή των εξελίξεων. Οι συγκρούσεις αυτές έχουν αναγκαστικά στο επίκεντρό τους το ποια τάξη ή στρώμα θα βάλει την σφραγίδα των συμφερόντων του στην ενότητα του λαού. Ποια δηλαδή κοινωνικοταξικά συμφέροντα θα επικρατήσουν και θα εμφανιστούν με καθολική ισχύ ως συμφέρον όλου του λαού και του έθνους. Και οι συγκρούσεις αυτές, όπως όλες οι συγκρούσεις που γέννιουνται από τα κατάβαθα της κοινωνίας, εκφράζονται πρώτα και κύρια ως συγκρούσεις ιδεολογικές, ως συγκρούσεις οργανώσεων, κομμάτων και κινημάτων που επιδιώκουν να εκφράσουν την λαϊκή ενότητα. 

Όμως καμιά ομάδα, καμιά οργάνωση, κανένα κόμμα, ή κίνημα που διεκδικούσε την καθεστωτική ανατροπή δεν κέρδισε έστω προσωρινά την εξουσία, χωρίς να έχει εκφράσει άμεσα και πρακτικά την μεγάλη πλειονότητα του λαού, ή έστω δεν είχε κερδίσει την έμπρακτη συμπάθειά της. Κανένας συνωμότης δεν κατάχτησε ποτέ την εξουσία χωρίς να έχει κερδίσει επάξια και έμπρακτα την ηγεμονία του λαού. Οι μόνοι συνωμότες που κέρδισαν στην ιστορία την εξουσία χωρίς τον λαό, είναι μόνο εκείνοι όπου η ίδια η εξουσία τους παραδόθηκε. Όπως έγινε στην περίπτωση του ναζιστικού κόμματος, που, ενώ προσπάθησε, δεν τα κατάφερε τελικά από μόνο του να αποκτήσει ρίζες μέσα στον Γερμανικό λαό, γι' αυτό και όταν ήρθε η ώρα να εξυπηρετήσει τα συμφέροντα για τα οποία ιδρύθηκε -- δηλαδή τα συμφέροντα της πιο αδίστακτης μερίδας της δικτατορίας των μονοπωλίων στην Γερμανία -- η εξουσία του παραδόθηκε σε "ασημένια πιατέλα" από το επίσημο πολιτικό κατεστημένο. 

Γι' αυτό και είναι τουλάχιστον ηλίθιο -- για να εκφραστώ ευγενικά -- να ταυτίζεται ο ναζισμός ως "συνωμοτική οργάνωση" με τους καρμπονάρους, του γιακωβίνους και τους μπολσεβίκους. Όσο για την προσπάθεια να ταυτιστεί η έννοια λαός, προλεταριάτο, εργατική τάξη με την «άρια φυλή», το θεωρώ κακόγουστο αστείο που μπορεί να στηρίζεται μόνο σε μια τρομαχτική άγνοια και επομένως το προσπερνώ δίχως σχόλια. 

Το να διαφωνεί κανείς με την δράση μιας λαϊκής ή εργατικής επαναστατικής οργάνωσης, ή να έχει όποια άποψη θέλει για την ιστορική δράση της, είτε τα ιστορικά αποτελεσμάτα της δράσης της, δεν του επιτρέπει με τίποτα να είναι τόσο ανιστόρητος και τόσο εμπαθής ώστε να ταυτίζει ναζί, καρμπονάρους, γιακωβίνους και μπολσεβίκους. Για να μην ξεχνάμε: καρμπονάρικη οργάνωση ήταν και η Φιλική Εταιρεία. Εκτός κι αν θεωρεί κανείς ότι και αυτή ήταν μια ακόμη πρώιμη ιστορική εκδοχή του ναζισμού. Αν μπλέξεις με τέτοιους "απαιτητικούς" αναγνώστες σαν τον κ. Μάνδρο, πολύ φοβάμαι ότι θα τ' ακούσεις κι αυτό.

Το να θεωρεί κάποιος ότι οι μεγάλες επαναστάσεις δεν ήταν τίποτε άλλο παρά πραξικοπήματα σκοτεινών συνωμοτών, φοβάμαι ότι έχει μάθει(;) την ιστορία των μεγάλων λαϊκών και κοινωνικών κινημάτων μέσα από τα αστυνομικά δελτία της εποχής, τα έκτακτα στρατοδικεία, ή ακόμη χειρότερα από τους ξεπεσμένους αριστοκράτες, οι οποίοι κάθε φορά που άκουγαν για λαό ένιωθαν ρίγη τρόμου γιατί έφερναν στην μνήμη τους την τρομερή εικόνα των "ξεβράκωτων" της μεγάλης Γαλλικής επανάστασης που έλυσαν τις διαφορές τους με την πιο παρασιτική τάξη της ιστορίας -- πριν εμφανιστούν και κυριαρχήσουν οι τραπεζίτες, οι χρηματιστές και οι ποικίλοι κανάγιες των χρηματαγορών -- πάνω στην γκιλοτίνα. 

Χωρίς αυτές τις λαϊκές επαναστάσεις, χωρίς τον ίδιο τον λαό δεν μπορεί να υπάρξει ούτε καν ως ιδέα η δημοκρατία. Ακόμη και με την ήττα του ο λαός μπόρεσε να κερδίσει δικαιώματα και κατακτήσεις που χωρίς αυτές δεν θα μπορούσε να υπάρξει ούτε καν αυτή η άθλια και επίπλαστη κοινοβουλευτική δημοκρατία του αποκαλούμενου "δυτικού κόσμου". Για όσο της επιτρέπουν να υπάρχει ακόμη οι σύγχρονοι αριστοκράτες του χρήματος που ακούν "λαός" και τους πιάνει σύγκρυο, όπως ακριβώς συνέβαινε και με τους παλιούς αριστοκράτες της βελάδας.

Προσωπικά δεν μπορώ να μιλήσω εκ μέρους των αναγνωστών μου, ούτε είναι σωστό κάτι τέτοιο. Ούτε βέβαια τιμά τον οποιοδήποτε να θεωρεί τον εαυτό του "απαιτητικό" και κάθε άλλον που δεν διακατέχεται από δικά του σύνδρομα και τις ιδεοληψίες να τον αντιμετωπίζει ως παρακατιανό. Είναι κι αυτό ένα ακόμη σύμπτωμα των ελίτ. Οι θεωρητικοί των ελίτ, πάντα κρυφίως και υποσυνειδήτως, βλεπουν τους εαυτούς τους στην θέση της επιλεκτικης μικρής ομάδας που έχει ταχθεί από την ιστορία, ή το κισμέτ, να μας διαφεντεύει όλους εμάς τους ασήμαντους και ελάχιστα "απαιτιτικούς" αναγνώστες. Όμως αυτό ανήκει στην σφαίρα της ψυχιατρικής και σ' αυτό δεν μπορώ να βοηθήσω. Το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να συστήσω στον κ. Μάνδρο μερικούς εξαιρετικούς ψυχίατρους, οι οποίοι, επειδή ανήκουν και στο ΕΠΑΜ, θα αναλάβουν να τον περιθάλψουν δωρεάν.

Τέλος πάντων. Αν είναι να έχω αναγνώστες "απαιτητικούς" σαν τον κ. Μάνδρο, που θεωρούν ως "απαιτητική" την πιο μαύρη εκδοχή της πιο ανιστόρητης εκδοχής του νεοφασιστικού κορπορατισμού, δηλαδή την θεωρία των ελίτ, τότε να με συγχωρείται αλλά να μου λείπουν τέτοιοι αναγνώστες.

Δημήτρης Καζάκης