Το `να χέρι νίβει τ` άλλο και τα δυο το …. φασισμό!!

του Κώστα Γιαννιώτη

Ύποπτος, όσο και επικίνδυνος, θόρυβος ξεσηκώθηκε τις τελευταίες μέρες, με αφορμή την αντιπαράθεση μεταξύ του προεδρεύοντος της βουλής κ. Γ. Δραγασάκη και του βουλευτή των νεοναζιστών της Χ.Α.

Ήταν αρκετή μια κοινότυπη φράση που ακούστηκε από το βουλευτή της Χ.Α. για να σπείρει τον  «τρόμο»  και τον  «πανικό» στις τάξεις των ακραιφνών υπερασπιστών της δημοκρατίας «τους» και του κοινοβουλευτικού «τους» πολιτεύματος.

Σύσσωμοι οι βουλευτές των κομμάτων του περίφημου ….«συνταγματικού τόξου» – με σημαιοφόρο τον προεδρεύοντα της συνεδρίασης κ. Γ. Δραγασάκη – ξεσήκωσαν θόρυβον μέγα. Διέρρηξαν τα ιμάτιά τους, γιατί αποκλήθηκε ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης …. «μίστερ» και ένα νομοσχέδιο …. «σούπα».

Τι λέτε!!! Σοβαρό το συμβάν!!!!

Την ίδια στιγμή που οι λέξεις και οι φράσεις  που σηματοδοτούν το δωσιλογισμό, την υποτέλεια ....
και την προδοσία, δίνουν και παίρνουν μέσα στη βουλή - ηχώντας  σε …. «ώτα μη ακουόντων» – και στα πλαίσια της κοινωνίας έχουν γίνει έκφραση καθημερινότητας, έρχεται ο κ. Δραγασάκης και αναδεικνύει σε μέγιστο θέμα έναν, ουσιαστικά ανώδυνο, επιθετικό προσδιορισμό που απηύθυναν κάποιοι προς τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης.

Προς τι, λοιπόν, τόσος θόρυβος; Γιατί τόσος πανικός και ομίχλη;

Απλώς, φαίνεται πως ήρθε η ώρα να αρχίσει η εξόφληση, ενός προς ένα, των γραμματίων. Να αξιοποιηθεί το νεοναζιστικό μόρφωμα προς όφελος των σχεδίων των κομμάτων του …. «συνταγματικού τόξου».

Ήρθε η ώρα να αποδώσει καρπούς αυτό που χρόνια εξέθρεψε η πολιτική της ρεμούλας, της απάτης και, τελικά, της υποταγής και της παράδοσης της χώρας στα κοράκια που καταξεσχίζουν τις σάρκες της.

Ήρθε η ώρα να αξιοποιηθεί η πολιτική που ήθελε «αντιπροσώπευση» της βούλησης της κοινωνίας - και όχι την άμεση παρέμβασή της- στα τεκταινόμενα. Μια «αντιπροσώπευση» που, όταν αποδείχτηκε κάλπικη και παραπλανητική, γέννησε την απογοήτευση, την απόρριψη και την οργή της κοινωνίας. Μια πολιτική που οδηγούσε -χρόνια τώρα – το λαό στην αναζήτηση.…«φωτισμένων» ηγετών, αφήνοντας τον ίδιο στη γωνία, απλό παρατηρητή, μέσα στην αφάνεια, την αδράνεια, την πνευματική παθητικότητα και την πολιτική παράδοση. Τον οδήγησαν στην αναζήτηση νέων «σωτήρων» - «εκδικητών» για το κατάντημα στο οποίο τον οδήγησαν οι «εθνικοί αντιπρόσωποι».

      

Οδήγησαν μια ολόκληρη κοινωνία στην πολιτική αφασία, έτσι που να εναποθέσει τις ελπίδες της για κοινωνική δικαιοσύνη, σε ακραία φασιστικά, φιλοναζιστικά στοιχεία. Η εκτροφή του νεοναζισμού ήταν και είναι γέννημα θρέμμα της πολιτικής των …«δημοκρατών» και του «κοινοβουλευτικού» τους συστήματος.

Τώρα ήρθε η ώρα έναρξης της εξαργύρωσης των επιταγών αυτής της εξυπηρέτησης. Ήρθε η ώρα της χρησιμοποίησης του νεοναζιστικού μορφώματος προς όφελος των «δημοκρατών» που κατέχουν την απόλυτη αλήθεια. Προς όφελος αυτών που η κάθε τους άποψη, σε σχέση με το δίκαιο, τη δημοκρατία και τον πατριωτισμό, αποτελεί θέσφατο, αγγίζει τα όρια της απόλυτης αλήθειας  και  δεν εμπίπτει στην κρίση κανενός  λαού, ο οποίος έχει μόνο ένα καθήκον: να υπακούει και να προσκυνά τους …. «λαοπρόβλητους» ταγούς της εξουσίας.

Τώρα ήρθε η ώρα να θυμηθούμε τον «φασισμό» από τον οποίο κινδυνεύει η δημοκρατία «τους».

Με τη δικαιολογία της προστασίας αυτής της δημοκρατίας,  ανοίγουν, από μόνοι τους, τους ασκούς του δικού τους φασισμού που στην πραγματικότητα στρέφεται εναντίον αυτής της ίδιας της κοινωνίας που τους ανέχτηκε και τους επέτρεψε να την εκπροσωπούν. Γιατί είναι πρωτοφανές, για τα κοινοβουλευτικά χρονικά, να παραιτείται η βουλή από τις εξουσίες της και τις δικλίδες προστασίας των λειτουργιών της και να εναποθέτει την εξασφάλιση της δημοκρατικής λειτουργίας της  στο ….. φρούραρχο της βουλής.

Αλήθεια ήταν τυχαίο; Ήταν, απλώς, δείγμα αδυναμίας άμυνας της βουλής από φασιστικές συμπεριφορές; Υπήρξε πραγματικός λόγος προσφυγής στην ακραία «λύση» της ενεργοποίησης των αρμοδιοτήτων του φρούραρχου της βουλής ή κάποιες άλλες σκοπιμότητες πυροδότησαν την έκρηξη οργής  του κ. Δραγασάκη;

Ας πούμε τα πράγματα με το όνομά τους. Ένα κοινοβούλιο το οποίο, με την ψήφο του, έχει παραδώσει σε ξένους την εθνική κυριαρχία της χώρας και έχει θεσμοθετήσει την εξαθλίωση της κοινωνίας,  νιώθει πλέον την ανάγκη της προστασίας  της απρόσκοπτης λειτουργίας του. Όχι από τους νεοναζιστές που εξέθρεψε – και τελικά έμπασε στους κόλπους του – αλλά από την ίδια την κοινωνία προς την οποία αρχίζει να στέλνει σαφή μηνύματα για τον τρόπο με τον οποίο πρόκειται να αντιδράσει απέναντι σε οποιονδήποτε εκφράσει την αντίθεσή του στη φεουδαρχική νοοτροπία και πολιτική του. Ότι είναι έτοιμο να κινητοποιήσει οποιονδήποτε μηχανισμό θεωρήσει αναγκαίο για να προασπίσει αυτό που – το ίδιο και ελέω Θεού - αποκαλεί δημοκρατικό κοινοβουλευτικό πολίτευμα. Αρχίζει να βάζει σε λειτουργία μηχανισμούς προστασίας  του από την ίδια την κοινωνία που -  αφού πρώτα την εξαθλίωσε – τώρα νιώθει την καυτή ανάσα της οργής της στο σβέρκο του.  Στέλνει μήνυμα στην κοινωνία ότι ανά πάσα στιγμή είναι στο χέρι του κάθε πολιτειακού  παράγοντα να ενεργοποιήσει ακραία μέτρα σε βάρος του οποιουδήποτε αμφισβητήσει τη «νομιμότητα» της δράσης αυτού του κοινοβουλίου. Ενός κοινοβουλίου του οποίου οι δραστηριότητες έχουν καταργηθεί. Μιας «νομιμότητας» που έχει παραδώσει το νομοθετικό προνόμιο σε  χουντικές πρακτικές (βλ. πράξεις νομοθετικού περιεχομένου).

Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι την ίδια στιγμή - και σχεδόν παράλληλα με το επεισόδιο στη βουλή - πυκνός κουρνιαχτός σηκώθηκε με το περίφημο αντιρατσιστικό νομοσχέδιο. Ένα νομοσχέδιο κομμένο και ραμμένο στα μέτρα του συστήματος. Ένα νομοσχέδιο που θέλουν να το χρησιμοποιήσουν σαν φίμωτρο κάθε φωνής που θα ερμηνευτεί, από τους κρατούντες, ως ρατσιστική και άνομη. Ένα νομοσχέδιο, όπλο δίωξης κάθε αμφισβητία της πολιτικής των «κυβερνώντων». Με άλλοθι και πρόσχημα το νεοναζισμό της  Χ.Α.  αποζητούν την ανοχή και την αποδοχή της  ίδιας της κοινωνίας στη φίμωσή της.

Να το, λοιπόν, το πρώτο προς εξόφληση, γραμμάτιο της Χ.Α. την οποία υποτίθεται ότι καταπολεμούν. Φασισμός μεν, αλλά προς... καταπολέμηση του φασισμού!!!

Νομοθετούν χωρίς να λαμβάνουν υπόψη τους ότι υπάρχει, ήδη, νομοθετικό πλαίσιο για την καταπολέμηση του ρατσισμού και του φασισμού, το οποίο όμως ουδέποτε χρησιμοποίησαν. Γιατί μέχρι σήμερα έπρεπε να μείνει ανενεργό. Να μη φράξει το δρόμο στο μόρφωμα της Χ.Α. -την οποία ήθελαν στο κοινοβούλιο με διττό στόχο. Από τη μια σαν άλλοθι για το στέριωμα της επικίνδυνης και εμφυλιοπολεμικής θεωρίας των «δύο άκρων» και από την άλλη σαν εκδικητικό – αλλά ανώδυνο γι αυτούς – αποκούμπι των παραπληροφορημένων, παραπλανημένων και αποπροσανατολισμένων κοινωνικών ομάδων, οι οποίες, χωρίς να το υποψιάζονται, έστρωναν το δρόμο στην πιο ακραία και επικίνδυνη έκφανση του ίδιου του συστήματος.

 Έστρωναν το δρόμο στον απροκάλυπτο φασισμό για να  …προφυλαχτούν από το σταδιακά επιταχυνόμενο κοινοβουλευτικό φασισμό!!

Δυο πόλοι …αντίθετοι, αλλά με ….κοινό παρονομαστή. Δυο πόλοι αλληλοτροφοδοτούμενοι και με απόλυτη εξάρτηση του ενός από τον άλλο.  

Να γιατί όσοι μιλούν στο όνομα της «Αριστεράς» τροφοδοτούν και στηρίζουν την ανάγκη ύπαρξης  «Δεξιάς». Διαιωνίζουν τη θεωρία των δύο «άκρων» και του εμφυλιοπολεμικού κλίματος που διαμορφώνεται μεθοδικά και ταυτόχρονα  εξυπηρετούν – εκούσια ή ακούσια – την ανοιχτή και απροκάλυπτη φασιστική εκτροπή, που ετοιμάζει το σύστημα για τη σωτηρία …»της πατρίδας». Δηλαδή για τη σωτηρία του εαυτού του από τον …εχθρό λαό.

Να γιατί επιμένουμε στην ανάγκη ενίσχυσης και ενδυνάμωσης του Ενιαίου Παλλαϊκού Μετώπου, που θα συγκεντρώνει όλες τις λαϊκές δυνάμεις αυτού του τόπου, χωρίς ιδεολογικούς και κομματικούς  διαχωρισμούς, σε ένα κοινό πατριωτικό μέτωπο για τη σωτηρία της πατρίδας μας και όχι της ……»πατρίδας» των εθνοκάπηλων και των δωσίλογων.

Ο Κώστας Γιαννιώτης είναι μέλος της Πολιτικής Γραμματείας  του ΕΠΑΜ.

 

Δ. Καζάκης: Με άλλοθι την Χρυσή Αυγή πάνε να δέσουν ολόκληρο το λαό.

Είναι πρωτοφανές αυτό που έγινε με τον κ. Δραγασάκη, ο οποίος εκτελούσε χρέη προέδρου του κοινοβουλίου, την περασμένη εβδομάδα. Ο κ. Δραγασάκης με σκοπιμότητα και δόλο προκάλεσε σύγκρουση με την Χρυσή Αυγή με μοναδικό σκοπό την κινητοποίηση των πιο αντιδραστικών διατάξεων του κανονισμού της Βουλής. Άρθρα (77-81) που η αριστερά και οι δημοκρατικές δυνάμεις σ’ ολόκληρη την μεταπολεμική πορεία αυτού του τόπου κατάγγελλαν ότι κατοχυρώνουν την αυθαιρεσία του προεδρεύοντος του κοινοβουλίου. Άρθρα που ποτέ ξανά – τουλάχιστον στην μεταπολίτευση – δεν χρησιμοποιήθηκαν στο κοινοβούλιο.

Μάλιστα ο κ. Δραγασάκης έφτασε στο σημείο να καλεί επανειλημμένα τον φρούραρχο της Βουλής να παρέμβει εναντίον βουλευτών. Αυτό δεν έχει συμβεί ούτε την εποχή των Ιουλιανών όπου οι καρεκλιές μεταξύ βουλευτών ήταν σχεδόν καθημερινό φαινόμενο.

Καταλαβαίνουμε τι έκανε ο κ. Δραγασάκης; Ζητούσε την επέμβαση ένστολων μέσα στο κοινοβούλιο. Μοναδικό γεγονός στα κοινοβουλευτικά χρονικά της χώρας. Και το έκανε κάποιος που εμφανίζεται ως αριστερός. Άραγε ποιο είναι το επόμενο βήμα; Να κληθεί η επέμβαση του στρατού;

Το περιστατικό ξεκίνησε όταν ο κ. Δραγασάκης αφαίρεσε τον λόγο από βουλευτή της Χρυσής Αυγής γιατί αποκάλεσε τον Αλέξη Τσίπρα Mister Alexis και την επερώτηση που κατάθεσε ο αρχηγός του ΣΥΡΙΖΑ ως «σούπα». Αν θέλουμε να είμαστε σοβαροί και ακριβοδίκαιοι, οι αναφορές αυτές δεν δικαιολογούσαν την συγκεκριμένη αντίδραση του κ. Δραγασάκη. 

Όμως έπρεπε πάσει θυσία να χρησιμοποιηθούν τα συγκεκριμένα άρθρα καταστολής της ελευθερίας του λόγου μέσα στο κοινοβούλιο κι έτσι χρειαζόταν να βρεθεί η κατάλληλη ευκαιρία. Και υπάρχει καλύτερη ευκαιρία από το να χρησιμοποιηθούν αντιδημοκρατικές πρακτικές και διατάξεις με άλλοθι την Χρυσή Αυγή;

Η Χρυσή Αυγή είναι η χρυσή ευκαιρία για όλους τους σημερινούς εθνοπροδότες, όλους του δοσίλογους, όλα τα λαμόγια της πολιτικής, όλους τους φυσικούς και ηθικούς αυτουργούς του ξεπουλήματος της χώρας, να εμφανίζονται ως δημοκράτες, ως φρουροί της έννομης τάξης και της ομαλότητας που οι ίδιοι παραβιάζουν κατάφωρα και καθημερινά σε βάρος του ελληνικού λαού. Κι έτσι η Χρυσή Αυγή είναι το κατάλληλο άλλοθι για να επιχειρήσουν την ολοκληρωτική φίμωση του λαού, καταλύοντας ακόμη και τις τελευταίες ελευθερίες – κολοβές κι αυτές – που του έχουν απομείνει.

Έτσι με την βοήθεια των κατοχικών μέσων μαζικής προπαγάνδας, προσπαθούν να επιβάλουν το δόγμα ότι στρέφεται ενάντια στην Χρυσή Αυγή είναι καλό κι άγιο, είναι απολύτως δικαιολογημένο. Ακόμη κι αν πρόκειται για τις πιο αυθαίρετες και ανελεύθερες πρακτικές. Ο κ. Δραγασάκης εκτέλεσε αποστολή. Περίμενε να πουν κάτι οι βουλευτές της Χρυσής Αυγής ώστε να το χρησιμοποιήσει για να πυροδοτήσει επεισόδιο μέσα στην Βουλή προκειμένου να χρησιμοποιηθούν – για πρώτη φορά – οι συγκεκριμένες αυθαίρετες κατασταλτικές διατάξεις του κανονισμού της Βουλής. Κι αυτό έγινε. Βρήκε την αφορμή από δυο ειρωνικούς χαρακτηρισμούς που κανένας έχων σώας τας φρένας δεν θα μπορούσε να τους εκλάβει ως υβριστικούς στο πρόσωπο του Αλέξη Τσίπρα.

Άλλωστε, οι κυβερνητικοί εταίροι έχουν ξεστομίσει εναντίον του κ. Τσίπρα πολύ χειρότερες προσωπικές προσβολές, αλλά κανένας δεν σκέφτηκε – ούτε καν ο ίδιος ο Δραγασάκης – να τους εγκαλέσει, ή να ζητήσει από το προεδρείο να τους εγκαλέσει και μάλιστα με τις διατάξεις καταστολής που χρησιμοποίησε ο κ. Δραγασάκης. Γιατί άραγε τα δυο μέτρα και τα δυο σταθμά; Είναι χειρότεροι οι της Χρυσής Αυγής από τους κυβερνώντες δοσίλογους;

Και για όσους εμφανίζονται ότι δήθεν νοιάζονται για την άνοδο του φασισμού, θα θέλαμε να τους επισημάνουμε τα εξής απλά:

Πρώτο, ο φασισμός σαν πολιτικό φαινόμενο δεν εκπορεύεται «από τα κάτω», ούτε είναι προϊόν δημαγωγών και φασιστικών κομμάτων, αλλά επιλογή των πιο αντιδραστικών τμημάτων της κυβερνώσας ή άρχουσας τάξης που καταφεύγει στην φασιστική δικτατορία όταν πλέον δεν μπορεί να επιβάλλει την εξουσία της με άλλο τρόπο. Με άλλα λόγια ο φασισμός εκπορεύεται από την ίδια την εξουσία όταν αυτή στρέφεται ανοιχτά ενάντια στον λαό, όπως συμβαίνει σήμερα.

Δεύτερο, ο φασισμός δεν είναι ο αντίποδας του κοινοβουλευτισμού. Αντίθετα, ο κοινοβουλευτισμός αποτέλεσε ιστορικά το λίκνο του φασισμού. Αν δεν υπήρχε το κοινοβούλιο της Βαϊμάρης δεν θα μπορούσε ποτέ να αναρριχηθεί στην εξουσία ο Χίτλερ. Αν δεν υπήρχε το κοινοβούλιο του 36 δεν θα μπορούσε να επιβληθεί η δικτατορία Μεταξά. Αν δεν υπήρχε το κοινοβούλιο της δεκαετίας του ’60 δεν θα μπορούσε να επιβληθεί η χούντα. Όταν το κοινοβούλιο μετατρέπεται σε άθλιο φύλο συκής ενός ανοιχτού καθεστώτος κατοχής και ξεπουλήματος της χώρας, όπου βασιλεύει η ανομία και η παραβίαση κάθε έννοιας συνταγματικής τάξης, τότε αυτό το ίδιο κοινοβούλιο μεθοδεύει και προωθεί τον φασισμό κι όχι κάποιες άλλες σκοτεινές δυνάμεις εκτός αυτού.

Τρίτο, η Χρυσή Αυγή δεν είναι ο φορέας του φασισμού στην Ελλάδα, αλλά ένα από τα συμπτώματα εκφασισμού της επίσημης πολιτικής που εκπορεύεται από τις δυνάμεις που κυβερνούν, ή έχουν βολευτεί σ’ αυτό το άθλιο και διεφθαρμένο κοινοβούλιο. Ένα κοινοβούλιο που δεν είχε ποτέ και δεν έχει πολύ περισσότερο σήμερα καμιά σχέση με την δημοκρατία και τα συμφέροντα του λαού.

Τέταρτο, η πάλη εναντίον του φασισμού δεν γίνεται με Φρούραρχους και κατασταλτικές διατάξεις που αύριο μπορούν να χρησιμοποιηθούν εξίσου καλά κι εναντίον δημοκρατικών και αυθεντικά πατριωτικών δυνάμεων. Ο φασισμός – ακόμη κι ιστορικά αν το δούμε – αντιμετωπίζεται από τον ίδιο τον λαό και όχι από μειοψηφίες που μιλούν εν ονόματί του, με όρους περισσότερης και όχι λιγότερης δημοκρατίας, με όρους πατριωτικού καθήκοντος όταν η χώρα απειλείται από την κατοχή και την αποικιοποίηση όπως σήμερα.

Όλα τα άλλα είναι εκ του πονηρού και με στόχο να πολωθεί η κατάσταση με όρους εμφυλίου. Έτσι η φιλοδοξία του επίσημου πολιτικού συστήματος είναι να πολωθεί η ελληνική κοινωνία ανάμεσα σε δυο πόλους εμφυλίου. Από την μια την Χρυσή Αυγή, της οποίας η ηγεσία δεν είναι καν εθνικιστική – με την επιστημονική έννοια του όρου – αλλά απόηχος των γερμανοτσολιάδων, των ταγμαλητών και των συμμοριών της ξενόδουλης και καθαρόαιμα φασιστικής εθνικοφροσύνης που λειτούργησε πάντα σαν δήμιος του λαού στην υπηρεσία ξένων και ντόπιων αφεντικών. Κι από την άλλη η αριστερά του κ. Δραγασάκη, γνήσιο τέκνο κι αυτή του εμφυλίου, που επιχειρεί να πράξει το τελευταίο ανοσιούργημά της εναντίον του ελληνικού λαού, να γίνει ο μοχλός που θα οδηγήσει την χώρα ξανά στον εμφύλιο και στην φασιστική εκτροπή. Κι όλα αυτά προς χάριν των μεγάλων αφεντικών τους, δηλαδή του τραπεζικού καρτέλ της ευρωζώνης και της Ευρωπαϊκής Ομοσπονδίας,  η οποία ετοιμάζεται να αφομοιώσει – αφού πρώτα διαλύσει – ολοκληρωτικά το ελληνικό έθνος. Είναι τυχαίο που απέναντι στην «Ευρώπη» των τραπεζιτών κάθονται όλοι σούζα από κυβερνώντες, ΣΥΡΙΖΑ έως Χρυσή Αυγή;

Ο κ. Δραγασάκης πυροδότησε το επεισόδιο με σκοπό να επικαλεστεί τα πιο επιλήψιμα άρθρα του κανονισμού στη Βουλή και να καλέσει τον Φρούραρχο να επέμβει. Η σκηνοθεσία ήταν τόσο πρόχειρη που ο κ. Δραγασάκης ξέχασε ποια άρθρα πρέπει να επικαλεστεί και αμέσως ο υποβολέας έτρεξε να του θυμίσει. Χειρότερο στήσιμο από αυτό δεν θα μπορούσε να υπάρξει. Γιατί έγιναν όλα αυτά; Μας εξηγεί ένας από τα εντεταλμένα όργανα του σημερινού καθεστώτος κατοχής, ο κ. Αλέξης Παπαχελάς:

«Ο λόγος της Χρυσής Αυγής έχει λίγο από όλες τις φάσεις του καταραμένου μεταπολιτευτικού λαϊκισμού: λίγο «η Ελλάδα ανήκει στους Ελληνες», λίγο «βρισκόμαστε σε κατοχή», λίγο «φωτιά και τσεκούρι στους προσκυνημένους» και λίγο «όλα τα αποφασίζουν οι Αμερικανοί, οι Eβραίοι και οι μασόνοι». Ο ρατσισμός και η δολοφονική βία κατά μεταναστών είναι ασφαλώς τα στοιχεία που την κάνουν να διαφέρει από όλους τους άλλους… Αν το σημερινό πολιτικό σύστημα συνεχίσει να παίζει με τους επικοινωνιακούς όρους της Χρυσής Αυγής, ζήτω που καήκαμε. Αν πάλι ένα κομμάτι της Αριστεράς ακολουθήσει μια πιο ακραία γραμμή με το επιχείρημα «αν δεν εκφράσουμε εμείς την οργή, ο κόσμος θα πάει στη Χρυσή Αυγή», θα μπούμε σε επικίνδυνα μονοπάτια. Για μένα ένας είναι ο δρόμος. Πρέπει όλα τα κόμματα της δημοκρατικής νομιμότητας να αποφασίσουν ποιοι βασικοί κανόνες πρέπει να γίνονται σεβαστοί, όσο και να πιέζονται από αγανακτισμένους οπαδούς τους ή τις δημοσκοπήσεις. Η μη χρήση βίας, η προστασία της ελευθερίας του λόγου, ανεξαρτήτως διαφωνιών, η αποφυγή ακραίου διχαστικού λόγου, η προστασία των ανίσχυρων έναντι κάθε άρρωστου διώκτη, η επιβολή του νόμου έναντι όλων ανεξαιρέτως είναι -υποθέτω- θεμελιώδεις κανόνες που μπορούν να ενώσουν όλους όσοι ανησυχούν πράγματι για τη δημοκρατία σε αυτόν τον τόπο.» (Καθημερινή, 20/5/2013)

Ο κ. Δραγασάκης έστησε το σκηνικό για να επιβληθεί η ποινικοποίηση κάθε μορφής πατριωτικού λόγου εναντίον του καθεστώτος κατοχής. Ενοχλούνται όσο δεν παίρνει οι δοσίλογοι όταν τους αποκαλείς με τον χαρακτηρισμό που τους πρέπει, δηλαδή εθνοπροδότες. Ενοχλούνται όσο δεν παίρνει όταν ο κόσμος μιλά για καθεστώς κατοχής, για εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα, για ανατροπή αυτού του καθεστώτος. Ενοχλούνται όλοι οι ψοφοδεείς αριστεροί όταν τους καλεί ακόμη κι ο κόσμος να παραιτηθούν από αυτό το άθλιο κοινοβούλιο των πραξικοπημάτων και της εκτροπής ώστε να γιγαντώσει η πάλη του λαού για δημοκρατία. Κι έτσι όλα αυτά πρέπει να ποινικοποιηθούν.

Είναι τυχαίο που το περιστατικό αυτό συνέβη τις ημέρες που συζητείται το περίφημο σχέδιο νόμου «κατά του ρατσισμού»; Όχι βέβαια. Ο αποκαλούμενος αντιρατσιστικός νόμος δεν έχει κανέναν άλλο λόγο που έρχεται στην Βουλή παρά να ποινικοποιήσει τον οποιοδήποτε μιλά για εθνοπροδότες, για κατοχή, για τιμωρία προδοτών και δοσίλογων, για ανατροπή του σημερινού βαθιά αντιδημοκρατικού και εντελώς ξεπουλημένου πολιτεύματος. Όποιος μιλά εναντίον των Γερμανών, της Μέρκελ, του Σόιμπλε και της αποικιοκρατικής Ευρώπης θα θεωρείται ένοχος μόχλευσης ρατσιστικών παθών και θα τελεί υπό διωγμό. Αυτός είναι ο μοναδικός στόχος του αντιρατσιστικού νομοσχεδίου, μιας και η ελληνική ποινική νομοθεσία δεν διαθέτει κανένα κενό στην αντιμετώπιση φαινομένων ρατσιστικής βίας.

Από κοντά και ο κ. Δραγασάκης. Αυτές τις λογικές πάει να νομιμοποιήσει. Μιας και στρέφεται εναντίον της Χρυσής Αυγής δεν πειράζει να παραβιάζονται βασικές αρχές και διατάξεις του δικαίου, ούτε πρέπει να ενοχλεί η παρέμβαση του Φρούραρχου σήμερα, της άγριας καταστολής αύριο, του στρατού των μισθοφόρων εξ Ευρώπης μεθαύριο. Προκειμένου τα κόμματα της «δημοκρατικής νομιμότητας» του καθεστώτος κατοχής, διάλυσης και εκποίησης της χώρας να διατηρηθούν στην εξουσία, δεν έχουν κανένα δισταγμό να ωθήσουν τον λαό στον εμφύλιο σπαραγμό και στην φασιστική δικτατορία. Με πράξεις σαν του κ. Δραγασάκη ανδρώνεται ο φασισμός, όχι γιατί ενισχύεται η Χρυσή Αυγή ως αντίπαλος πόλος των «κομμάτων της δημοκρατικής νομιμότητας» – κάτι που αποτελεί φανερή επιδίωξη των κομμάτων της ευρωπαϊκής κατοχής, μόνο και μόνο για να ταυτιστεί το πατριωτικό συναίσθημα του λαού με την ναζιστική ιδεολογία της ηγεσίας της Χρυσής Αυγής – αλλά γιατί η επίκληση του Φρούραρχου σήμερα είναι εξίσου εύκολη με την επίκληση του λοχία αύριο.

Ξέρουν τι πρόκειται να πάθει η χώρα και ο λαός της και γι’ αυτό ετοιμάζονται – εν χορδαίς και οργάνοις – να μας δέσουν χειροπόδαρα στο όνομα της «δημοκρατικής νομιμότητας», ώστε να κάνει την δουλειά της εύκολα κι ωραία η «Ευρώπη» στην οποία ορκίζονται πίστη άπαντες, μαζί και η Χρυσή Αυγή.

Τώρα δικαιώνονται όλοι όσοι τόσο καιρό καταριούνται αυτούς που μιλούν για κατοχή, για χούντα, για πραξικοπήματα και προτάσσουν την ενότητα του ελληνικού λαού στη βάση των δημοκρατικών και πατριωτικών του καθηκόντων. Να γιατί η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ πασχίζει να ενταχθεί στα «κόμματα της δημοκρατικής νομιμότητας» και η ηγεσία του ΚΚΕ δεν βγάζει κουβέντα. Και θα δικαιωθούν ακόμη περισσότερο όταν θα μας έχουν μαζέψει όλους και θα μας οδηγούν στα εκτελεστικά αποσπάσματα, ή με καΐκια στην εξορία. Προς δόξα της Ευρώπης και της «δημοκρατικής νομιμότητας» του καθεστώτος κατοχής.

Τι συμβαίνει με τον χρυσό;

του Δημήτρη Καζάκη

Είναι γνωστό ότι υπάρχει μεγάλη κινητικότητα με τον χρυσό σε παγκόσμιο επίπεδο. Η εκτίναξη σε ιστορικά υψηλά επίπεδα της τιμής του χρυσού αποτελεί ένα σοβαρό σύμπτωμα της παγκόσμιας κρίσης. Επειδή ο χρυσός συνιστά καταφύγιο για ιδιώτες επενδυτές και κράτη σε συνθήκες όπου η παγκόσμια οικονομία και οι διεθνείς αγορές βρίσκονται σε εξαιρετικά εύθραυστη και ρευστή κατάσταση, όπως συμβαίνει σήμερα, το να παρακολουθεί κανείς τις μεταβολές στην κίνηση του αποτελεί έναν από τους πιο ασφαλείς δείκτες για την γενική κατεύθυνση των πραγμάτων.

Σύμφωνα με την τριμηνιαία έκθεση για το Πρώτο Τρίμηνο του 2013 που εκδίδει το Παγκόσμιο Συμβούλιο Χρυσού σχετικά με την ζήτηση και την προσφορά χρυσού παγκόσμια, εμφανίζονται τα εξής αντιφατικά δεδομένα: Αφενός, η συνολική ζήτηση χρυσού παγκόσμια έπεσε κατά 13% το πρώτο τρίμηνο του 2013 φτάνοντας τους 963 μετρικούς τόνους, στο χαμηλότερο σημείο τα τελευταία τρία χρόνια. Αφετέρου, η ζήτηση χρυσού για την αγορά κοσμημάτων, αλλά και από τις κεντρικές τράπεζες για νομίσματα και πλάκες χρυσού, συνέχισε να αυξάνει ραγδαία.

Η σημαντική αυτή πτώση στην ζήτηση χρυσού οφείλεται σχεδόν αποκλειστικά στην πτώση σε Διαπραγματεύσιμα Αμοιβαία Κεφάλαια (ETF). Αυτά τα εργαλεία επενδύσεων, τα οποία εκδίδουν χρεόγραφα που υποστηρίζονται από φυσικό μέταλλο, έχουν αποδειχθεί ένας δημοφιλής τρόπος για να κερδοσκοπήσει κανείς με την τιμή του χρυσού από την έναρξη της οικονομικής κρίσης. Ο τύπος όμως αυτός των επενδύσεων είδε εκροές ρεκόρ κατά το πρώτο τρίμηνο του 2013.

Σύμφωνα με την έκθεση τα ETF είδαν καθαρή εκροή της τάξης των 177 μετρικών τόνων χρυσού το πρώτο τρίμηνο του 2013. Η ρευστοποίηση απέδωσε 9,3 τρις δολάρια στους κατόχους αυτών των επενδυτικών εργαλείων. Η εκροή αυτή αντιστάθμισε την συνεχιζόμενη ζήτηση για χρυσά νομίσματα και πλάκες χρυσού ως μορφή ιδιωτικής επένδυσης, η οποία εμφάνισε εισροή της τάξης των 378 μετρικούς τόνους χρυσού και αξίας 19,8 τρις δολαρίων. Σε σχέση με το πρώτο τρίμηνο του 2012 η ζήτηση επενδυτών για χρυσά νομίσματα και πλάκες χρυσού αυξήθηκε κατά 10% με όρους φυσικού μετάλλου και 6% με όρους αξίας.

Ωστόσο, η πτώση της ζήτησης για ETF οδήγησε την συνολική ζήτηση επενδυτών σε χρυσό στα 201 μετρικούς τόνους το πρώτο τρίμηνο του 2013, έναντι 396 μετρικούς τόνους πέρυσι. Μείωση σε ετήσια βάση της τάξης του 49%. Σε αξιακούς όρους η ζήτηση επενδυτών για χρυσό έφτασε το πρώτο τρίμηνο του 2013 σε 10,5 τρις δολάρια, έναντι 21,5 δις δολάρια ένα χρόνο νωρίτερα. Συνολική μείωση κατά 51%.

Η πτώση αυτή είναι που οδήγησε και στην πτώση της τιμής του χρυσού παγκόσμια. Μέχρι στιγμής η τιμή του χρυσού ανά ουγγιά παγκόσμια μέσα στο 2013 σημειώνει πτώση της τάξης του 17,2%. Είναι η πρώτη χρονιά από το 2004 που σε ετήσια βάση ο χρυσός ανά ουγγιά σε δολάρια σημειώνει συνεχιζόμενη πτώση.

Η πτώση αυτή οφείλεται σχεδόν αποκλειστικά στην υποχώρηση των ETF, δηλαδή σε μαζική ρευστοποίηση τίτλων σε χρυσό που ξεκίνησε στην Νέα Υόρκη ήδη από το 4^ο τρίμηνο του 2012. Η ρευστοποίηση αυτή πυροδότησε επίσης κι ένα εξελισσόμενο ακόμη παιχνίδι «ανοιχτής πώλησης» τίτλων χρυσού, που σπρώχνει διαρκώς και πιο κάτω την τιμή του χρυσού παγκόσμια. Η ρευστοποίηση ήταν αναμενόμενη όταν οι επενδύσεις σε τίτλους χρυσού (ETF) μέσα στο 2012 παρουσίασαν εκπληκτική άνοδο της τάξης του 51% σε σχέση με το 2011, αν και το 4^ο τρίμηνο του 2012 σημείωσαν πτώση της τάξης του 16% συγκρινόμενη η ζήτηση αυτή με το ιστορικά υψηλό που σημειώθηκε το 3^οτρίμηνο του 2012.

Για να έχουμε μια σαφή εικόνα της αγοράς αυτών των επενδυτικών εργαλείων θα πρέπει να έχουμε υπόψη μας τα εξής: Το 2003 οι τόνοι χρυσού που αντιστοιχούσαν σε τίτλους χρυσού (ETF) ήταν ελάχιστοι. Μόλις το 2006 ξεπέρασαν τους 500 τόνους χρυσού. Το 2012 έφτασαν στους 2.678 τόνους χρυσού. Στο πρώτο τρίμηνο του 2013 σημείωσαν μείωση κατά 177 τόνους χρυσού, ή κατά 7% των συνολικών διαθεσίμων τόνων χρυσού σε τίτλους ETF παγκόσμια. Από τους 2.500 και τόνους χρυσού που παραμένουν σε τίτλους στα χέρια επενδυτών, οι 1.500 τόνοι βρίσκονται στις ΗΠΑ και περίπου 860 τόνοι στην Ευρώπη. Το συνολικό τονάζ χρυσού που αντιστοιχεί σε τίτλους χρυσού (ETF) δεν είναι παραπάνω από το 1% του συνολικού διαθέσιμου χρυσού σε φυσικό μέταλλο παγκόσμια.

Το παιχνίδι αυτό με τους τίτλους χρυσού που μόνο το πρώτο τρίμηνο του 2013 απέφερε 9,3 τρις δολάρια, δημιουργεί ταυτόχρονα κατάλληλες συνθήκες για επαναγορά χρυσού και τίτλων χρυσού σε παγκόσμιο επίπεδο μόλις οι πιέσεις της κερδοσκοπίας εξασθενήσουν. Μόλις η τιμή μειωθεί αρκετά η ζήτηση θα αρχίσει πάλι να καλπάζει. Ιδίως όταν από τον Σεπτέμβρη και μετά θα φανούν ακόμη πιο έντονα τα σημάδια της ύφεσης στις μεγάλες οικονομίες του πλανήτη.

Τα υπόλοιπα βασικά συμπεράσματα της έκθεσης για το 1^ο τρίμηνο του 2013 είναι τα εξής:

• Η συνολική ζήτηση στην Κίνα ανήλθε σε 294 τόνους χρυσού κατά το πρώτο τρίμηνο, αύξηση της τάξης του 20% σε σχέση με το ίδιο τρίμηνο του περασμένου έτους. Από αυτό το ποσοστό, η ζήτηση για κοσμήματα για το τρίμηνο ήταν ένα 185 τόνους που αποτελεί ρεκόρ και σηματοδοτεί έως και 19% σε σχέση με πέρυσι, ενώ για πλάκες χρυσού και κέρματα επένδυσης η ζήτηση ανήλθε σε 110 τόνους, σημειώνοντας αύξηση κατά 22% από πέρυσι.

• Η ινδική αγορά κατέδειξε επίσης τη συνεχιζόμενη όρεξη για χρυσό. Η συνολική ζήτηση ήταν 257 τόνους, μέχρι 27% αύξηση σε σχέση με το ίδιο τρίμηνο του περασμένου έτους. Οι επενδύσεις σε χρυσό ήταν μέχρι 52% αυξημένες, ενώ τα κοσμήματα παρουσίασαν μέχρι 15% άνοδο σε σχέση με το 1^ο τρίμηνο πέρυσι.

• Το 1ο τρίμηνο του 2013 ήταν το έβδομο συνεχόμενο τρίμηνο κατά το οποίο οι κεντρικές τράπεζες απέκτησαν πάνω από 100 τόνων χρυσού ως αποθεματικό και το ένατο συνεχόμενο τρίμηνο όπου οι κεντρικές τράπεζες ήταν καθαροί αγοραστές, δεδομένου ότι διαφοροποιούν τα χαρτοφυλάκιά τους. Οι κεντρικές τράπεζες έκαναν καθαρές αγορές της τάξης 109 τόνων το 1ο τρίμηνο του 2013, παρόλο που το ποσοστό ήταν 5% χαμηλότερο από τις αγορές πριν από ένα χρόνο.

Επίσης, η πτώση της τιμής του χρυσού ανά ουγγιά λόγω της κερδοσκοπικής χειραγώγησης των επενδύσεων σε ETF, έδωσε την ευκαιρία και ενισχύθηκε η ζήτηση για χρυσά νομίσματα και πλάκες χρυσού στο 1^ο τρίμηνο του 2013. Έτσι η ζήτηση αυτή έφτασε τους 378 τόνους χρυσού έναντι 343 τόνους το 1^ο τρίμηνο πέρυσι. Η αύξηση της ζήτησης προήλθε κατά κύριο λόγο από την Ινδία, όπου από 64 τόνους χρυσού η ζήτηση για επενδύσεις σε κέρματα και πλάκες χρυσού το 1^ο τρίμηνο πέρυσι ανήλθε φέτος στους 97 τόνους. Στην Κίνα η ζήτηση για επενδύσεις σε κέρματα και πλάκες χρυσού αυξήθηκε από 92 τόνους χρυσού πέρυσι σε 112 τόνους φέτος. Άλμα σημείωσε η ζήτηση για επενδύσεις σε κέρματα και πλάκες χρυσού στις ΗΠΑ, όπου από 14 τόνους χρυσού πέρυσι ανήλθε στους 20 τόνους φέτος. 

Η περαιτέρω πτώση της τιμής του χρυσού σε συνδυασμό με την αυξανόμενη αστάθεια στην παγκόσμια οικονομία, λειτουργούν σαν καμπανάκι για πολλούς επενδυτές ότι ήρθε η ώρα για αγορά νομισμάτων και πλακών χρυσού. Η τάση αυτή είναι σίγουρο ότι μέσα στο έτος θα εξισορροπήσει την ρευστοποίηση των ETF κι έτσι ένας νέος γύρος ανόδου της τιμής του χρυσού θα ξεκινήσει. Ίσως προς τα τέλη του έτους.

Το πιο σημαντικό όμως παραμένει το γεγονός ότι οι κεντρικές τράπεζες συνεχίζουν να αγοράζουν χρυσό σε μια προσπάθεια να ενισχύσουν τα αποθεματικά τους. Αν και το δολάριο εξακολουθεί να είναι το κύριο αποθεματικό νόμισμα παγκόσμια, η μακροχρόνια κυριαρχία του είναι λιγότερο βέβαιη σήμερα. Το ίδιο συμβαίνει και με το ευρώ που συνιστά το δεύτερο σε σημασία αποθεματικό νόμισμα παγκόσμια. Σε απάντηση, οι κεντρικές τράπεζες, προβαίνουν σε μείωση των αποθεματικών τους σε δολάρια και ευρώ, αυξάνοντας παράλληλα τις αγορές των παραδοσιακών στοιχείων, όπως ο χρυσός και γιεν Ιαπωνίας και των νέων εναλλακτικών λύσεων, όπως το γουάν Κίνας.

Τα επίσημα συναλλαγματικά αποθέματα στις κεντρικές τράπεζες παγκόσμια έχουν αυξηθεί από 2 τρισεκατομμύρια δολάρια το 2000 σε πάνω από 12 τρισεκατομμύρια δολαρίου το 2012. Κατά την ίδια περίοδο των δώδεκα ετών τα στοιχεία δείχνουν σημαντικές μετατοπίσεις μακριά από το δολάριο ΗΠΑ και τώρα τελευταία και από το ευρώ, ενώ το μερίδιο των "λοιπών" νομισμάτων στη σύνθεση των αποθεματικών έχει τριπλασιαστεί σε απόλυτους όρους από το 2008.

Ο χρυσός έχει μια μακρά ιστορία ως αποθεματικό περιουσιακό στοιχείο για τις κεντρικές τράπεζες, και ως εκ τούτου θεωρείται ένα παραδοσιακό καταφύγιο ασφαλείας. Ο χρυσός είναι στατιστικά ασυσχέτιστος με τα άλλα παραδοσιακά αποθεματικά και τις νέες εναλλακτικές λύσεις, καθιστώντας τον ένα από τα πιο σημαντικά περιουσιακά στοιχεία για τη διαφοροποίηση από το αμερικανικό δολάριο και το ευρώ. Σύμφωνα με αυτή την τάση, η αγορά χρυσού από τις κεντρικές τράπεζες κατά το τέταρτο τρίμηνο του 2012 βρέθηκε στο υψηλότερο επίπεδο από το 1964.

Η τάση ανόδου των αποθεματικών σε χρυσό από τις κεντρικές τράπεζες είναι καθαρά προϊόν της παγκόσμιας κρίσης και κυρίως της συνεχιζόμενης κρίσης ρευστότητας. Το 2010 αυξάνουν για πρώτη φορά μετά από μια δεκαετία τα αποθεματικά τους σε χρυσό κατά 77 τόνους συνολικά. Το 2011 αυξάνουν τα αποθεματικά τους κατά 457 τόνους. Το 2012 αύξησαν τα αποθεματικά τους κατά 533 τόνους. Ενώ το 1^ο τρίμηνο του 2013 συνεχίζουν να τα αυξάνουν κατά 109 τόνους. Η αύξηση αυτή των αποθεματικών σε χρυσό από τις κεντρικές τράπεζες υποδηλώνει τρομακτικές ανατροπές στις νομισματικές ισορροπίες παγκόσμια με επίκεντρο τα δυο κύρια αποθεματικά νομίσματα το δολάριο και το ευρώ, αλλά και μια δραματική επιδείνωση της παγκόσμιας αστάθειας που περιλαμβάνει έως και την ένταση περιφερειακών συγκρούσεων.

Οι δέκα μεγαλύτεροι κάτοχοι αποθεματικού χρυσού το 1^ο τρίμηνο του 2013 είναι οι εξής:

1. ΗΠΑ με αποθεματικό 8.134 τόνους χρυσού που αντιστοιχούν στο 76% των αποθεματικών τους.
2. Γερμανία με αποθεματικό 3.392 τόνους χρυσού που αντιστοιχούν στο 72% των αποθεματικών της.
3. ΔΝΤ με αποθεματικό 2.814 τόνους χρυσού.
4. Ιταλία με αποθεματικό 2.452 τόνους χρυσού που αντιστοιχούν στο 72% των αποθεματικών της.
5. Γαλλία με αποθεματικό 2.435 τόνους χρυσού που αντιστοιχούν στο 72% των αποθεματικών της.
6. Κίνα με αποθεματικό 1.054 τόνους χρυσού που αντιστοιχούν στο 2% των αποθεματικών της.
7. Ελβετία με αποθεματικό 1.040 τόνους χρυσού που αντιστοιχούν στο 10% των αποθεματικών της.
8. Ρωσία με αποθεματικό 982 τόνους χρυσού που αντιστοιχούν στο 10% των αποθεματικών της.
9. Ιαπωνία με αποθεματικό 765 τόνους χρυσού που αντιστοιχούν στο 3% των αποθεματικών της.
10. Ολλανδία με 613 τόνους χρυσού που αντιστοιχούν στο 59% των αποθεματικών της.

Η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα βρίσκεται στην 12^η θέση με 502 τόνους χρυσού που αντιστοιχούν στο 33% των αποθεματικών της.

Η Γερμανία είναι ο μεγαλύτερος καθαρός αγοραστής χρυσού στην Ευρώπη γενικά. Οι αγορές της επικεντρώνονται σε νομισματικό χρυσό και σε πλάκες χρυσού. Το 12μηνο που έληξε το 1^ο τρίμηνο του 2012 αγόρασε 143 τόνους χρυσού σε πλάκες και κέρματα αξίας 7,7 τρις δολάρια. Ενώ το δωδεκάμηνο που έληξε το 1^ο τρίμηνο του 2013 αγόρασε 107 τόνους χρυσού σε πλάκες και κέρματα αξίας 5,7 τρις δολάρια. Το φαινόμενο αυτό στην ουσία του είναι ακόμη μια πλευρά της συγκέντρωσης πλούτου στην Γερμανία που συμβαίνει αυτή την στιγμή σε βάρος όλης της υπόλοιπης Ευρώπης και κατά κύριο λόγο των χωρών του ευρώ που βρίσκονται ήδη υπό την αποικιοκρατία της. Με τον τρόπο αυτό η Γερμανία ελπίζει να αντέξει τις πιέσεις της κρίσης και να κρατήσει το παγκόσμιο εκτόπισμά της σαν οικονομία. Έστω κι αν χρειαστεί να σακατέψει, να αφομοιώσει και να λεηλατήσει όλες τις υπόλοιπες χώρες της ευρωζώνης.

Βασίλης Ξυδιάς: Ο δρόμος της σύγκρουσης για μια δημοκρατική συνταγματική επανάσταση

Ο δρόμος της σύγκρουσης για μια δημοκρατική συνταγματική επανάσταση

Του Βασίλη Ξυδιά*

[Πηγή: Δρόμος τηςΑριστεράς, 13/05/2013]

Αν ανοίγουμε τούτη την ώρα το θέμα του Συντάγματος δεν το κάνουμε για ένα «καλύτερο» ή εν γένει «πιο δημοκρατικό» από το τωρινό, αλλά γιατί η αλλαγή Συντάγματος αποτελεί μέρος της ρήξης με το πολιτικό σύστημα. Απ’ την άποψη αυτή εκφράζει ένα ώριμο αίτημα, πολύ πιο ώριμο μέσα στο λαό κι απ’ αυτήν ακόμα την αντίθεση στα μνημόνια. Θυμίζω τη βουβή λαϊκή οργή στα Δεκεμβριανά του 2008, πολύ πριν αναφανεί το πρόβλημα του χρέους.
Τούτη την ώρα το ζήτημα της δημοκρατίας και ειδικότερα του Συντάγματος, είναι κλειδί -μαζί ασφαλώς με το ζήτημα της ανάπτυξης- τόσο για την υπέρβαση της κρίσης, όσο και για τη διάνοιξη μιας προοπτικής πολιτικών αλλαγών προς αυτό που εύστοχα έχει ονομαστεί μετατροϊκανό «ξέφωτο».

Σύνταγμα ολιγαρχικό
Πολλοί λένε ότι δεν φταίει το Σύνταγμα για την κρίση και τα μνημόνια, αλλά οι πολιτικές που ασκούνται. Αυτό είναι μεγάλο λάθος. Διότι οι πολιτικές που μας έφεραν εδώ ασκήθηκαν μέσα σ’ ένα θεσμικό θερμοκήπιο που εξέθρεψε και τις ίδιες και τα κοινωνικοπολιτικά κυκλώματα που τις εφάρμοσαν. Το ελληνικό πολιτικό σύστημα είναι ολιγαρχικό· από συστάσεως ελληνικού κράτους μιλάμε σήμερα για «κλεπτοκρατία» και «κομματοκρατία», αλλά το πρόβλημα δεν είναι νέο. Είτε μέσω του παλατιού παλιότερα, είτε μέσω του πρωθυπουργοκεντρικού αρχηγικού συστήματος στις μέρες μας, το κράτος διοικεί μια ολιγάριθμη πολιτική ηγεσία (άλλοτε μονοκομματική κι άλλοτε δικομματική, ενδεχομένως και με πολυκομματικές προεκτάσεις). Ο έλεγχός της εξασφαλίζει τον έλεγχο της χώρας προς χάριν της εκάστοτε παρασιτικής πλουτοκρατίας. Από το ’90 και μετά τα ιδιωτικά ΜΜΕ και τα ευρωπαϊκά προγράμματα έδωσαν στο σύστημα αυτό την ιδιαίτερη μορφή της διαφθοράς και της διαπλοκής που μας έφερε στη σημερινή κατάσταση.
Το Σύνταγμα είναι το βασικό πολιτικό εργαλείο, όχι μόνο για την ιδεολογική νομιμοποίηση, αλλά και για τη θεσμική λειτουργικότητα του καθεστώτος αυτού. Κι αυτό επιτυγχάνεται χάρη σε δύο βασικά χαρακτηριστικά: α) Τη σύγχυση των εξουσιών, με την απόλυτη υπαγωγή της νομοθετικής και της δικαστικής στην εκτελεστική και β) την αποτροπή της οποιασδήποτε λαϊκής συμμετοχής στις μικρές ή μεγάλες πολιτικές αποφάσεις.
Τώρα, βέβαια, στις έκτακτες σημερινές συνθήκες της κρίσης και των μνημονίων, υποχρεούνται να καταλύσουν στην πράξη κι αυτό ακόμα το δικό τους Σύνταγμα. Σύντομα η κατάλυση θα πάρει και θεσμικό χαρακτήρα αφού, όπως φαίνεται, σκέφτονται να «συνταγματοποιήσουν» τα μνημόνια. Απέναντι σ’ αυτό το ενδεχόμενο τα φυσικά αντανακλαστικά της Αριστεράς τείνουν προς την υπεράσπιση του ισχύοντος Συντάγματος. Στρατηγικά, όμως, αυτή η οχύρωση οδηγεί σε αδιέξοδο. Εμείς πρέπει να επιδιώξουμε την υπέρβαση του κουρελιασμένου αυτού Συντάγματος προς την κατεύθυνση της περισσότερης, της βαθιάς, της «πραγματικής» δημοκρατίας.

Πολιτική συμμετοχή και δικαιώματα
Κι εδώ σκοντάφτουμε σε μια δεύτερη αντίρρηση κατά της αλλαγής του Συντάγματος. Λένε πολλοί ότι το ελληνικό Σύνταγμα είναι από τα πιο προοδευτικά στην Ευρώπη. Γι’ αυτό δεν πρέπει, συμπεραίνουν, να το πειράξουμε· γιατί οποιαδήποτε αλλαγή τέτοιες ώρες δεν μπορεί παρά να το κάνει χειρότερο, όχι καλύτερο. Είναι αλήθεια πως το ελληνικό Σύνταγμα είναι από τα πιο προοδευτικά, αλλά αυτό αφορά τα «δικαιώματα»· όχι την «πολιτική συμμετοχή» και τη διακυβέρνηση της χώρας. Άλλα Συντάγματα προβλέπουν π.χ. θεσμούς λαϊκής συμμετοχής (δημοψηφίσματα σε διάφορα επίπεδα, λαϊκή νομοθετική πρωτοβουλία κ.ά.)· ή διαχωρίζουν την εκτελεστική εξουσία από τη νομοθετική και τη δικαστική με πολύ πιο σαφή τρόπο, ορίζοντας θεσμούς και διαδικασίες ελέγχου.
Βεβαίως, για εκείνη την Αριστερά που ταυτίζει τη δημοκρατία (ως «αστική») με τον καπιταλισμό και παραπέμπει το όποιο αίτημα για δημοκρατία εκείθεν της σοσιαλιστικής επανάστασης, το Σύνταγμα δεν έχει παρά μόνο «αμυντικό» ενδιαφέρον: την κατά το δυνατόν προάσπιση των δικαιωμάτων (ατομικών ή συλλογικών). Για μια Αριστερά όμως που αναλαμβάνει ηγεμονικά «εδώ και τώρα» το αίτημα της δημοκρατίας ως βασική λεωφόρο κοινωνικοπολιτικού μετασχηματισμού, το ζήτημα της πολιτικής συμμετοχής δεν μπορεί να είναι δευτερεύον. Πολύ περισσότερο που δεν μιλάμε σε έναν οποιονδήποτε ιστορικό χρόνο, αλλά σ’ έναν χρόνο «πυκνό» πολιτικά από μια σύγκρουση που χωρίζει κάθετα και διάφανα την πλειοψηφία του λαού από την κυβερνώσα μειοψηφία. Κι αυτό δεν αφορά ειδικά την Ελλάδα. Είναι ζήτημα παγκόσμιας εμβέλειας. Είδαμε π.χ. πώς λειτούργησε στην Ισλανδία η θεσμική δυνατότητα προσφυγής σε δημοψήφισμα για το Σύνταγμα και πώς αυτό ήταν απολύτως συνδεδεμένο με την άρνηση των Ισλανδών να φορτωθούν το τραπεζικό χρέος. Και μπορούμε να φανταστούμε πώς θα ήταν τα πράγματα αν υπήρχε η ίδια δυνατότητα να εκφραστούν με δημοψήφισμα οι εκατοντάδες χιλιάδες λαού που είχαν συγκεντρωθεί στο Σύνταγμα τις δύο πρώτες Κυριακές του κινήματος των Αγανακτισμένων, τον Μάιο του 2011.

Σύνταγμα για πραγματική Δημοκρατία, Σύνταγμα από το λαό
Επαναλαμβάνω, λοιπόν, ότι η Αριστερά θα πρέπει να προτείνει στον λαό μια στρατηγική ρήξης με το πολιτικό σύστημα· μια στρατηγική που περνά και μέσα από ένα Νέο Σύνταγμα· μια δημοκρατική συνταγματική επανάσταση.
Τρία είναι τα βασικά στοιχεία αυτής της συνταγματικής επανάστασης: Πολιτικός εξοστρακισμός - πραγματική δημοκρατία - Σύνταγμα από το λαό.
Πολιτικός εξοστρακισμός:
• Αποκλείονται στο εξής από την πολιτική όσοι έχουν μετάσχει σε κυβερνητικές θέσεις (κοινοβούλιο, κυβέρνηση).
• Θεσπίζονται κανόνες για τα ΜΜΕ (κυρίως τα ραδιοτηλεοπτικά) και αποκλείονται όσοι απ’ τους σημερινούς ιδιοκτήτες έχουν οφειλές, δάνεια κ.λπ.
Πραγματική δημοκρατία:
• Εισαγωγή θεσμών άμεσης λαϊκής συμμετοχής (δημοψηφίσματα, λαϊκή νομοθετική πρωτοβουλία, τοπική δημοκρατία).
• Ριζική διάκριση εξουσιών (εδώ πρέπει να συζητηθεί και το ενδεχόμενο αλλαγής πολιτεύματος· από την Προεδρευόμενη στην Προεδρική Δημοκρατία).
Σύνταγμα από το λαό:
• Αίτημα για συνταγματικό δημοψήφισμα.
• Άμεση ενεργοποίηση διαδικασιών δημόσιας διαβούλευσης και διαμόρφωσης συνταγματικής πρότασης μέσα στο λαό. - Πολιτικοποίηση των δικτύων κοινωνικής αλληλεγγύης, των κινημάτων των πλατειών, των συνδικαλιστικών κινημάτων. - Δύο βήματα: α) δημοσκοπική λαϊκή εθνοσυνέλευση, β) άτυπο λαϊκό δημοψήφισμα.

Πραγματική ρήξη
Φοβούνται κάποιοι ότι μια τέτοια «ακραία» στάση μπορεί να ενεργοποιήσει ή να νομιμοποιήσει σχέδια εκτροπής από την πλευρά της τροϊκανής παράταξης. Ισχύει ακριβώς το αντίθετο. Είναι η δήθεν ήπια, «μουλωχτή» στάση που τροφοδοτεί τέτοια σχέδια και επιτρέπει την καλλιέργεια ανάλογων συνδρόμων στην κοινή γνώμη. Διότι δεν είναι θέμα ρητορικής. Η σύγκρουση είναι πραγματική. Και το ερώτημα είναι αν θα αναλάβει κάποιος πολιτικός φορέας την ευθύνη να διεξαγάγει τη σύγκρουση αυτή (μόνος του ή με συμμάχους). Αν υπάρξει κενό ή αν κάνουμε πίσω, τότε η καταστολή είναι απολύτως βέβαιη και θα είναι και πολύ βίαιη. Κεντρικό στοιχείο της ποθούμενης στρατηγικής για τη ρήξη με το πολιτικό σύστημα είναι η δημοκρατική συνταγματική επανάσταση (μόνη πραγματική απάντηση στον δήθεν «αντισυστημισμό» της Χ.Α.). Θα είναι η πρώτη φορά στην ιστορία του ελληνικού κράτους που το Σύνταγμα θα εκφράζει πραγματικά τον λαό. Και μαζί μ’ αυτό θα αποτελεί επανασύνδεση με την παράδοση του ΕΑΜ. Κι αν η Αριστερά ξαναβρεί τον εαυτό της, οι Έλληνες θα ξαναβρούν την Αριστερά.

* Ο Βασίλης Ξυδιάς είναι μέλος της Πρωτοβουλίας
για τη Ριζική Συνταγματική Αλλαγή

Αναρτήθηκε από EPAM Kifissias

Υπόθεση Απεργία καθηγητών: ΚΚΕ ΣΥΡΙΖΑ οι μπαλαντέρ του συστήματος.

Στην υπόθεση της απεργίας των καθηγητών αποκαλύπτεται ανάγλυφα η ανατομία της ελληνικής πολιτικής σκηνής.

Αυτή την ώρα, που από αργά το βράδυ ήδη είναι γνωστό πως τα προεδρεία των ΕΛΜΕ πούλησαν δεκάδες χιλιάδες καθηγητές που ψήφισαν μαζικά ναι στην απεργία, και όχι μόνο ναι, αλλά και σπάσιμο της επιστράτευσης, όλα τα συριζεϊκα blog - left.gr, Iskra, RedNotebook κ.α. αλλά και ο ραδιοφωνικός σταθμός Κόκκινο, κάνουν γαργάρα την ξεφτίλα των συνδικαλιστών του ΣΥΡΙΖΑ. Από την άλλη το πουλημένο εξ αρχής ΚΚΕ που μέσα στις συνελεύσεις δεν μπορούσε καλά καλά να μαζέψει τις ψήφους των δικών του, και έτρωγε γιούχα, βγαίνει και από πάνω, ότι να, ήταν πουλημένοι όλοι οι άλλοι - βάζει και τις Παρεμβάσεις μέσα που είναι κι η μόνη παράταξη που στάθηκε συνεπής από την αρχή να στηρίζει τον αγώνα. 

Ας δούμε πώς στήθηκε το σκηνικό.

Η σκέψη για απεργία στις Πανελλαδικές υπάρχει από καιρό. Και αυτό επειδή είναι το μοναδικό όπλο των εκπαιδευτικών - κανείς δεν νοιάζεται αν είναι κλειστό το σχολείο όλη τη χρονιά, ακριβώς επειδή δεν ενδιαφέρει αυτή την κοινωνία η μόρφωση, αλλά οι εξετάσεις - αλλά και επειδή μια τέτοια απεργία μπορεί να ρίξει και κυβέρνηση.

Ήδη από πριν κηρυχθεί η απεργία, συνδικαλιστές του ΣΥΡΙΖΑ δεν την ήθελαν. Την απεργία στις Πανελλαδικές μην ξεχνάμε την πρότειναν οι Παρεμβάσεις μέσα στην ΟΛΜΕ. Εξ αρχής το ΚΚΕ διαχώρισε τη θέση του - κατά το σύνηθες όλοι μαζί κι ο ψωριάρης χώρια - και έφερε πρόταση για 24ωρη ΠΡΙΝ τις εξετάσεις. δηλαδή να παίζουμε τις κουμπάρες! Στη συνέχεια, όταν την απεργία μέσα στις εξετάσεις την υποστήριξαν ΔΑΚΕ, ΠΑΣΚΕ και Αυτόνομη Παρέμβαση, το ΚΚΕ σύρθηκε και έβαλε στην πρότασή του και μια μέρα μέσα στις εξετάσεις, τη 17η Μαΐου, για τα μάτια του κόσμου.

Ο ρόλος του ΚΚΕ

Ο ρόλος του ΚΚΕ ήτανε και σε αυτή την υπόθεση αυτός που είναι πάντα: ο υποτιθέμενος αριστερός πόλος, κομουνιστικός πόλος, ο υποτιθέμενος μαξιμαλισμός είναι το προβαλλόμενο επιχείρημα που λειτουργεί ως ανάχωμα σε κάθε δράση και επαναστατική πρακτική που μπορεί να θίξει το σύστημα. Όχι αγώνες μόνο σε ένα κλάδο. Δεν διορθώνεται αυτό το σύστημα, θέλει ανατροπή. Και τη στιγμή που ένας πολύ ισχυρός κλάδος, και αριθμητικά μεγάλος - οι εκπαιδευτικοί πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας αποτελούν την πλειοψηφία της ΑΔΕΔΥ - πάει να κάνει ένα βήμα που μπορεί να κινητοποιήσει τεράστιες δυνάμεις μέσα στην κοινωνία,  - αφού όμως πρώτα γίνει, όχι θεωρητικά και εκ των προτέρων - εμφανίζεται και πάλι το μαξιμαλιστικό επιχείρημα όπως και άλλα: να μη σταθούμε απέναντι στα παιδιά της εργατικής τάξης! Λες και τα παιδιά της εργατικής τάξης που αργοπεθαίνει με αυτή την κυβέρνηση, αν θα δώσουν εξετάσεις σήμερα αντί λίγο αργότερα, η ζωή τους δεν θα είναι  καταδικασμένη στον αφανισμό, όπως τώρα.

Το κλίμα από τα κανάλια που λένε τι θέλει η κοινωνία

ΔΑΚΕ ΠΑΣΚΕ Αυτόνομη Παρέμβαση λοιπόν προχωράνε και προτείνουν στις ΕΛΜΕ την απεργία. Την ίδια στιγμή, τα ίδια αυτά κόμματα στα οποία πρόσκεινται, την πολεμάνε στα κανάλια με σύσσωμο τον δημοσιογραφικό οχετό τους να δημιουργεί κλίμα οτι δήθεν η κοινωνία είναι ενάντια σε αυτή την απεργία, και να και οι δημοσκοπήσεις και τα γκάλοπ. Να θυμηθούμε οτι εκπρόσωποι του ΣΥΡΙΖΑ, όπως ο Σκουρλέτης, αλλά και ο Τσίπρας είναι εντελώς κουμπωμένοι απέναντι σε αυτό τον αγώνα και αναλώνονται μόνο σε ωραία λόγια, οτι τι κακό είναι που η κυβέρνηση κήρυξε την επιστράτευση, αλλά λέξη για σπάσιμό της.

Η κυβέρνηση κηρύσσει επιστράτευση. Αυτό το γεγονός πιθανότατα είναι ήδη γνωστό στους συνδικαλιστές των κυβερνητικών κομμάτων όχι μόνο ως ενδεχόμενο αλλά και ως σίγουρη εξέλιξη. Έτσι ίσως εξηγείται οτι υποστηρίζουν αρχικά αυτή την απεργία μια και θα έρθει η επιστράτευση να τη σταματήσει και παράλληλα εμφανίζονται προς τον κόσμο τους που εργασιακά βρίσκεται στο χείλος του γκρεμού, ότι δίνουν τάχα τη μάχη.

Ο ρόλος του ΣΥΡΙΖΑ

Ας δούμε τώρα ποιος αποδεικνύεται από τις εξελίξεις ο ρόλος του ΣΥΡΙΖΑ. 

Το ΠΑΜΕ ήταν η πρώτη αριστερή εφεδρεία του συστήματος. Είχε κάποιες πιθανότητες, με την υποτιθέμενη υπερεπαναστατική, μαξιμαλιστική και καταγγελτική όλων ανεξαιρέτως των άλλων ρητορική του, να κερδίσει τον κόσμο της βάσης και έτσι να θραύσει τις όποιες πραγματικά ριζοσπαστικές διαθέσεις εμφανιστούν μέσα στις συνελεύσεις.

Αυτό όμως δεν φάνηκε να λειτουργεί. Στις συνελεύσεις των ΕΛΜΕ που συγκαλέστηκαν προκειμένου να πουν ναι ή όχι στην πρόταση για απεργία στις Πανελλαδικές, η μαχητικότητα από τα κάτω, οι διάθεση να δοθεί η μάχη, ακόμα και με τα χαρτιά της επιστράτευσης στα χέρια, έγινε φανερή σε ολόκληρη την Ελλάδα, απ' άκρη σ' άκρη. Στα Τρίκαλα και στην Ηλεία έκαψαν τα φύλλα επίταξης. Τι πυροδότησε μια τέτοια επαναστατική στροφή; Μα οι αντικειμενικές συνθήκες πίεσης και εκβιασμού που βιώνουν και που πρόκειται να βιώσουν άμεσα οι καθηγητές αλλά και ολόκληρη η κοινωνία της οποίας αναπόσπαστο κομμάτι αποτελούν, και μάλιστα των μεσαίων και κατώτερων στρωμάτων. Αλλά και μια απόφαση της ΟΛΜΕ που φαίνεται εξέφρασε απόλυτα το αίσθημα της βάσης, και γι αυτό αγκαλιάστηκε.

Στις συνελεύσεις, όπου κάποιοι ήλπιζαν να μην είναι μαζικές - εξού και έβαλαν τον όρο για 30% κατ' ελάχιστον συμμετοχή - οι καθηγητές κάνουν το απρόσμενο και δεξιοί αριστεροί, όχι μόνο δίνουν βροντερό παρόν - σε πολλές δεν υπήρχε χώρος να καθίσεις - αλλά παρακάμπτουν τη διασπαστική πρόταση ΠΑΜΕ που σκοπό έχει να αποδυναμώσει μια απόφαση, και στηρίζουν συντριπτικά την απεργία διαρκείας. Παράλληλα θέτουν το ζήτημα της οργάνωσης από τα κάτω, της συγκρότησης απεργιακών επιτροπών και του σπασίματος στην πράξη της επιστράτευσης.

Οι καθηγητές είναι αποφασισμένοι.  Την προηγούμενη μέρα, σε ένα μεγάλο συλλαλητήριο, μαθητές, φοιτητές, δάσκαλοι, εργαζόμενοι από όλους τους χώρους που έχουν κατά καιρούς επιστρατευτεί στις απεργίες τους, στηρίζουν τους καθηγητές. Την επόμενη μέρα, Τετάρτη βράδυ στις 9.00 η ΔΟΕ (Διδασκαλική Ομοσπονδία Ελλάδας) αποφασίζει απεργία στις 17 Μαΐου. Λίγο αργότερα, στο ξενοδοχείο Τιτάνια, ΔΑΚΕ ΠΑΣΚΕ Αυτόνομη Παρέμβαση, πουλάνε τον εκπαιδευτικό κόσμο και ισχυρίζονται πως δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις για να υλοποιηθεί η απεργία.

Ο ρόλος του ΣΥΡΙΖΑ έρχεται λοιπόν αυτή ακριβώς τη στιγμή, την κρίσιμη στιγμή που ο κυματοθραύστης του ΠΑΜΕ δεν λειτούργησε επαρκώς, να δώσει χείρα βοηθείας με τις ψήφους των πουλημένων συνδικαλιστών του - γιατί έχει δύναμη στην εκπαίδευση, και οι ψήφοι των ΔΑΚΕ ΠΑΣΚΕ δεν θα ήταν αρκετοί - και με άλλοθι την επιστράτευση, να σπάσει την απεργία πριν καν αυτή γίνει.

Η ιστορία πλέον τα έχει καταγράψει όλα αυτά. Όποιος τα γνωρίζει μπορεί και να κρίνει.

Η απεργία μέσα στις Πανελλαδικές είναι ένα μοναδικό όπλο που έχει στα χέρια της η εκπαιδευτική κοινότητα και μαζί της ολόκληρη η εργαζόμενη κοινωνία, και μπορεί να προκαλέσει τέτοιους τριγμούς, που ρίχνει και κυβέρνηση. Αυτό ακριβώς αποτράπηκε.

Αναρτήθηκε από Κεράσια και Κρίνοι

ΝΔ ΠΑΣΟΚ ΣΥΡΙΖΑ πουλάνε τους εκπαιδευτικούς αυτή την ώρα!

Από twitter εδώ

23:35 Η ΟΛΜΕ (ΔΑΚΕ ΠΑΣΚΕ ΣΥΝΕΚ) κρίνει ότι δεν υπάρχουν οι προϋποθεσεις και μιλάει για αναστολή. (πηγή AlfaVita) 

Αυτή την ώρα, όπως διαβάζουμε στο AlfaVita στη συνεδρίαση των προεδρείων των ΕΛΜΕ οι οποίες συντριπτικά και με τεράστια μαζικότητα αποφάσισαν χτες να γίνει η απεργία, ΝΔ ΠΑΣΟΚ ΣΥΡΙΖΑ πουλάνε τους καθηγητές και δεν στηρίζουν τη συνέχεια του αγώνα. To ΠΑΜΕ τους είχε πουλήσει εξ αρχής. Μόνον οι Παρεμβάσεις συνεχίζουν να ζητάνε να προχωρήσει ο κλάδος και να σπάσει η επιστράτευση. 

Όπως γράφεται στο έγκυρο site που παρακολουθεί τη συνεδρίαση συνεχώς, αυτή την ώρα:

Κατατίθεται από το προεδρείο (ΔΑΚΕ,ΠΑΣΚΕ, ΑΥΤΟΝΟΜΗ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ) πρόταση για να μην γίνει η απεργία. Η μειοψηφία του προδρείου (ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ) κατεβάζει πρόταση για απεργία. Η πρόταση για μη απεργία η οποία αποφασίστηκε με διαδικασία fast track παραγνωρίζει τους χιλιάδες καθηγητές που ψήφισαν ΥΠΕΡ ΤΗΣ ΑΠΕΡΓΙΑΣ.

Να τονιστεί οτι πολλές ΕΛΜΕ όχι μόνο υπερψήφισαν την αρχική πρόταση της ΟΛΜΕ για απεργία στις εξετάσεις αλλά και δικά τους ψηφίσματα για περιφρούρηση της, απεργιακές επιτροπές και σπάσιμο της επιστράτευσης.

Τέτοια είναι η απόφαση της ΕΛΜΕ Πειραιά η οποία λέει μεταξύ άλλων:

Προχωράμε στην πραγματοποίηση της απεργίας ΣΠΑΖΟΝΤΑΣ ΜΑΖΙΚΑ την επιστράτευση. Η Συνέλευση των Προέδρων καλεί τις ΕΛΜΕ, ενάντια στην επιστράτευση, να λάβουν ΟΛΑ ΤΑ ΑΝΑΓΚΑΙΑ ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΚΑΙ ΟΡΓΑΝΩΤΙΚΑ ΜΕΤΡΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΙΤΥΧΙΑ ΤΗΣ ΑΠΕΡΓΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΝΑΜΕΤΡΗΣΗ ΤΟΥ ΚΛΑΔΟΥ ΜΕ ΤΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΗΣ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑΣ. 

Οργανώνονται απεργιακές επιτροπές που οργανώνουν παρεμβάσεις έξω από επιλεγμένα εξεταστικά κέντρα την Παρασκευή. 

Καλούμε όλα τα Πρωτοβάθμια Σωματεία της περιοχής μας να κηρύξουν απεργία, στάσεις εργασίας, ή οποιαδήποτε άλλη κινητοποίηση την Παρασκευή 17/5.

Διεθνής Αμνηστία: καταπάτηση ανθρωπίνων δικαιωμάτων η επιστράτευση

Όπως μας ενημερώνει ο Omadeon με σχόλιό του η Διεθνής Αμνηστία με σημερινή ανακοίνωσή της χαρακτηρίζει την επιστράτευση των καθηγητών από την Ελληνική Κυβέρνηση σαν καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Διαβάστε το πλήρες κείμενο εδώ. 

*******

Αν οι εκπαιδευτικοί ανεχθούν αυτή την απόφαση και δεν φτύσουν στα μούτρα τους συνδικαλιστές τους, τότε είναι άξιοι της μοίρας τους και ότι και να τους συμβεί, καλώς θα τους συμβεί.

*******

Η ΔΟΕ στηρίζει απεργία και σπάσιμο επιστράτευσης

Στο μεταξύ η ΔΟΕ (δάσκαλοι) αποφάσισε σε έκτακτη συνεδρίαση του ΔΣ:

"Συμπόρευση με την ΟΛΜΕ, κήρυξη απεργιακής κινητοποίησης ίδιας μορφής με της ΟΛΜΕ, η οποία ενεργοποιείται άμεσα με το κάλεσμα της ΟΛΜΕ προς τα μέλη της για «σπάσιμο» της επιστράτευσης στην πράξη".

Αυτή η απόφαση εκθέτει ακόμα χειρότερα τα προεδρεία των ΕΛΜΕ που πάνε άρον άρον να κλείσουν την απεργία, την ώρα που στην κοινωνία δημιουργείται αγωνιστικό μέτωπο.

Οι Αγωνιστικές Παρεμβάσεις καταγγέλλουν πραξικόπημα

Οι Αγωνιστικές Παρεμβάσεις - Συσπειρώσεις - Κινήσεις Β΄ βάθμιας εκπαίδευσης καταγγέλλουν τις παρατάξεις ΔΑΚΕ - ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ (ΣΥΡΙΖΑ) και ΠΑΣΚΕ για το πραξικόπημα το οποίο στήθηκε στη ΓΣ προέδρων των ΕΛΜΕ στις 15/05/2013.

Ενώ ο κλάδος των καθηγητών ψήφισε με εκπληκτικά ποσοστά την απεργία για την Παρασκευή 17 Μάη, οι πρόεδροι των ΕΛΜΕ που προέρχονται από τις παρατάξεις ΠΑΣΚΕ - ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ - ΔΑΚΕ, ενώ δεν είχαν κανένα δικαίωμα σύμφωνα με το καταστατικό της ΟΛΜΕ να αναιρέσουν την απόφαση των Γενικών Συνελεύσεων, φρόντισαν να θάψουν την απεργία και τις αγωνιστικές κινητοποιήσεις.
 
Θα συνεχίσουμε με κάθε τρόπο την υπεράσπιση της δημόσιας παιδείας, την ανατροπή της αντιλαϊκής πολιτικής, αλλά και τον οριστικό ενταφιασμό της συνδικαλιστικής προδοσίας.
 
Οι εφιάλτες πρέπει να τιμωρηθούν
 Αθήνα, 15/05/2013

*******

Πρόεδροι των ΕΛΜΕ, μπορεί κανείς να συγχωρέσει τον εχθρό του, αλλά στους προδότες πρέπει κρεμάλα (twitter εδώ)

από twitter εδώ

******
Σκατά στον ΣΥΡΙΖΑ

******

Αποκλειστική φωτό έξω απο το ξεναδοχείο Τιτάνια, 

χώρο συνεδρίασης των προεδρείων των ΕΛΜΕ

   Επιστρατευμένοι συνδικαλιστές του ΣΥΡΙΖΑ παραδίδουν τα όπλα.

                                                                     The game is over (από αναρχογατούλης)

******

Απ' το 27% στο 4%, μια ΟΛΜΕ δρόμος είναι (twitter εδώ)

******

Καληνύχτα σας

Αναρτήθηκε από Κεράσια και Κρίνοι

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

ΑΘΗΝΑ, 11 ΜΑΙΟΥ

ΣΤΟΠ στην ανοχή ανάλγητων συμπεριφορών ελεγκτών

Μέσων Μαζικής Μεταφοράς

Το Ε.ΠΑ.Μ καλεί σε δράση

Το τελευταίο διάστημα, το Ενιαίο Παλλαϊκό Μέτωπο  έχει γίνει αποδέκτης καταγγελιών από άνεργους, κυρίως νέους ανθρώπους, άνδρες και γυναίκες, οι οποίοι εκτός από την σκληρή καθημερινότητα που έχουν να αντιμετωπίσουν στην προσπάθεια τους για αναζήτηση εργασίας, βρίσκονται αντιμέτωποι και με φαινόμενα ανάλγητης  συμπεριφοράς κάποιων δημόσιων λειτουργών.

Πιο συγκεκριμένα, δεν είναι λίγοι οι άνεργοι, που, όπως μας καταγγέλλουν, ενώ βρίσκονται σε οικονομική δυσπραγία ακόμη και για την αγορά εισιτηρίου των Μέσων Μαζικής Μεταφοράς πλέον, γεγονός που δυσχεραίνει την προσπάθεια τους να μετακινηθούν προκειμένου να αναζητήσουν εργασία σε διάφορα μέρη της πρωτεύουσας, αναγκάζονται να χρησιμοποιούν τις συγκοινωνίες χωρίς να έχουν πληρώσει εισιτήριο. Το αδιέξοδο μεγαλώνει όταν κάποιοι από αυτούς γίνονται αντιληπτοί από ελεγκτές- υπαλλήλους του Υπουργείου Μεταφορών, οι οποίοι συμπεριφέρονται με σκαιό τρόπο επιχειρώντας τη δημόσια διαπόμπευση του ατόμου- ωσάν να ήταν στυγνός εγκληματίας- και με πρωτοφανή κανιβαλισμό και βαρβαρότητα, τρομοκρατούν και επιβάλλουν πρόστιμα τα οποία φυσικά είναι αδύνατο να καταβάλει ο άνεργος ή άνεργη.

Η δίωξη συνανθρώπων μας, που προσπαθούν με αξιοπρέπεια να ξανακερδίσουν τη ζωή τους και να βρουν ένα μεροκάματο, από  Έλληνες πολίτες που εργάζονται σε δημόσιες υπηρεσίες αλλά έχουν ξεχάσει το ρόλο τους που δεν είναι άλλος από το να υπακούουν στο Σύνταγμα και να υπηρετούν τον ελληνικό λαό και όχι κυβερνήσεις δωσίλογων και εντολοδόχων κατακτητών, και οι οποίοι θα λογοδοτήσουν σύντομα για όλες τις παράνομες πράξεις και τα εγκλήματά τους, δεν μπορεί να μας αφήνει άπραγους.

Καλούμε τους συνανθρώπους μας να καταγράφουν ανάλογα περιστατικά – με όσα στοιχεία (φωτό - βίντεο) μπορούν και να τα αποστέλλουν στο Ε.ΠΑ.Μ, στο email: info@epamhellas.gr, προκειμένου όλοι όσοι χρησιμοποιούν ως δικαιολογία , για την αντιδημοκρατική συμπεριφορά τους, τη φράση: "εκτελώ διαταγές" και "αυτή είναι η δουλειά μου" να καταλάβουν ότι κερδίζουν μια θέση δίπλα στη μαύρη λίστα των προδοτών που ξεπουλούν τη χώρα μας. Και όταν έρθει η ώρα ο λαός θα γνωρίζει όλους όσους βιαιοπράγησαν και ασέλγησαν πάνω του και με τη σοφία που τον διακρίνει θα πράξει ανάλογα.

Παράλληλα το Ενιαίο Παλλαϊκό Μέτωπο καλεί τα Σωματεία Εργαζομένων στα Μ.Μ.Μ, να πάρουν την πρωτοβουλία και να καταγράφουν αυτές τις ανάλγητες συμπεριφορές  ανθρώπων, που δεν διστάζουν, προκειμένου να βγάλουν το ψωμί τους, να διώκουν αδύναμους και ανυπεράσπιστους συμπολίτες μας. Κανείς τους δεν πρέπει να ξεχνά ότι τα χρονικά περιθώρια αντοχής και ανοχής εξαντλούνται.

                                                                                      Από το Γραφείο Τύπου του ΕΠΑΜ

                                                                                         Υπεύθυνη Γεωργία Μπάστα

                                                                                           Τηλ. Επικ.: 6972-286909

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

Την περίοδο που δεκάδες χιλιάδες οικογένειες και τουλάχιστον 100.000 νέα παιδιά αγωνιούν για τις Πανελλαδικές εξετάσεις αποφάσισε η Κυβέρνηση να εξαπολύσει την από καιρό αναμενόμενη επίθεσή της εναντίον του δημόσιου σχολείου. Γνωρίζοντας πολύ καλά την ευαισθησία της κοινής γνώμης επέλεξε τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή προκειμένου να εξωθήσει τις συνδικαλιστικές ηγεσίες των καθηγητών σε απεργιακές κινητοποιήσεις, καθιστώντας όμηρους τους υποψήφιους στις πανελλαδικές και τις οικογένειές τους.

Εξαπολύοντας ταυτόχρονα μια χωρίς προηγούμενο προπαγανδιστική εκστρατεία εναντίον των καθηγητών, και με την εκ των προτέρων επιστράτευσή τους, επιδιώκει και δια μέσου της γνωστής και πολύ πετυχημένης μεθόδου του κοινωνικού αυτοματισμού, να διαλύσει και τους τελευταίους θύλακες αντίστασης στις αντιλαϊκές της πολιτικές, στο ξεπούλημα και την παράδοση συνολικά της χώρας στα αρπακτικά της διεθνούς και εγχώριας τοκογλυφίας.

Ο περιορισμός των εκπαιδευτικών στα δημόσια σχολεία, η αναγκαστική μετάθεσή τους, η αύξηση των μαθητών ανά τάξη, η απόλυση περίπου 10.000 αναπληρωτών και το σταμάτημα των διορισμών, η αύξηση του ωραρίου, η μείωση των κονδυλίων για την Παιδεία στο ελάχιστο, δεν σημαίνουν την υποβάθμιση απλά, αλλά την διάλυση της δημόσιας παιδείας. Στόχο έχουν όχι μόνο να λειτουργούν τα σχολεία με ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια όπως οι επιχειρήσεις, αλλά την πλήρη υποβάθμιση του δημόσιου σχολείου στο κατώτερο δυνατό επίπεδο. Δικαίωμα στη μόρφωση σταδιακά θα μπορούν να έχουν μόνο οι πλούσιοι και τα παιδιά τους, που θα μπορούν να φοιτούν στα πανάκριβα ιδιωτικά ιδρύματα που θα έλθουν να «επενδύσουν» στη χώρα οι αποικιοκράτες.

Ο αγώνας κάθε κλάδου εργαζόμενου, ή επαγγελματία, στη σημερινή κατοχή που βιώνουμε, αφορά σε όλους τους κλάδους, όπως και ο αγώνας κάθε εργαζόμενου αφορά σε όλους τους εργαζόμενους.

Ο Αγώνας δεν είναι κλαδικός, δεν αφορά σε συνδικαλιστικά δικαιώματα, μας αφορά όλους, αφού είναι Αγώνας για τη Δημοκρατία, τη Λαϊκή Κυριαρχία και την Εθνική μας Ανεξαρτησία.

Ας θυμηθούμε το ποίημα του τιμημένου Κύπριου ποιητή Ανδρέα Παστελλά που αναφέρεται στη συμμετοχή της νεολαίας στον Εθνικοαπελευθερωτικό Αγώνα της Κύπρου:

Διάβασα τον κατάλογο και σεις λείπατε,

γράφατε την ορθογραφία σας στους τοίχους.

Διάβασα τον κατάλογο

και σεις βρισκόσαστε στα οδοφράγματα.

Διάβασα τον κατάλογο

και σεις γράφατε στις φυλακές

στα μικρά σας γόνατα

την Ιστορία του Ανθρώπου.

Κι έγραψα στον κατάλογο: όλοι παρόντες!

και πλάι τον βαθμό του καθενός σας: «άριστα!».

Ας ξαναβρούμε αυτό το πνεύμα σήμερα όλοι οι Έλληνες, εργαζόμενοι, δάσκαλοι, γονείς και μαθητές. Η μόνη υποχρεωτική εξέταση που έχουμε πλέον να δώσουμε όλοι, είναι αυτή απέναντι στην πατρίδα.

Όλοι λοιπόν την Δευτέρα 13-5-2013 στο συλλαλητήριο υπεράσπισης της Δημόσιας και Δωρεάν παιδείας και της υπεράσπισης του δημοκρατικού δικαιώματος στην απεργία στις 7.00 μ.μ. στο Σύνταγμα

(στα γραφεία της ΟΛΜΕ, Ερμού και Κορνάρου).

Αθήνα 12 Μαΐου 2013

Η Πολιτική Γραμματεία του Ε.Πα.Μ.