Δ. Καζάκης: Πολιτική Εισήγηση του Γ.Γ. της Π.Γ. του Εθνικού Συντονιστικού Συμβουλίου στο 2ο Τακτικό Συνέδριο του ΕΠΑΜ

Αγαπητές φίλες και φίλοι, Συναγωνίστριες και συναγωνιστές,

Τρία χρόνια υπό καθεστώς μνημονίων και αποικιοκρατικής κατοχής. Τρία χρόνια άγριας επίθεσης στον ελληνικό λαό. Τρία χρόνια όπου οι χειρότερες προβλέψεις και τα χειρότερα σενάρια επιβεβαιώνονται κάθε μέρα με τον χειρότερο δυνατό τρόπο. Τρία χρόνια γενικής κατάρρευσης και παρακμής σ’ όλους τους τομείς της ελληνικής κοινωνίας και της οικονομίας. Δεν είμαστε σε μια περίοδο όπου είναι λίγο ως πολύ ομαλή η εξέλιξη του πολιτικού παιχνιδιού, αλλά και η κατάσταση της κοινωνίας. Και δεν είμαστε σε μία, ας την πούμε έτσι, ανώμαλη περίοδο μόνο για την Ελλάδα.

Είμαστε γενικότερα σε μια παγκόσμια ανακατάταξη η οποία έχει δραματικές πλευρές και διαστάσεις. Δεν μπορεί κανείς να καταλάβει τι συμβαίνει στην Ελλάδα, αν δεν κατανοήσει σε τι φάση βρισκόμαστε παγκόσμια, δηλαδή πώς αλλάζει η παγκόσμια αρχιτεκτονική του συστήματος των αγορών.

Έχει μεγάλη σημασία να δούμε τι ακριβώς συμβαίνει, που βρισκόμαστε αυτή τη στιγμή. Η παγκόσμια οικονομία εξακολουθεί να κυριαρχείται από τις αγορές κεφαλαίου. Εκτιμάται ότι τα παγκόσμια χρηματοοικονομικά περιουσιακά στοιχεία ανήλθαν το 2012 στα 225 τρις δολάρια, δηλαδή πάνω από το 312% του παγκόσμιου ΑΕΠ. Σ’ αυτά περιλαμβάνονται οι κεφαλαιοποιήσεις των χρηματιστηρίων, καθώς και οι διάφορες μορφές χρέους, όπως κρατικά ομόλογα, τραπεζικά ομόλογα, επιχειρηματικά ομόλογα και δάνεια. Οι αγορές κεφαλαίου σήμερα εξαρτώνται πολύ περισσότερο από το χρέος. Το 2007, χρονιά όπου οι κεφαλαιαγορές σημείωσαν ιστορικό ρεκόρ, το συνολικό χρέος ανερχόταν στο 69%, ενώ το 2012 όπου το συνολικό ύψος των παγκόσμιων χρηματοοικονομικών περιουσιακών στοιχείων ξεπέρασε το 2007, το χρέος ανήλθε στο 78% του συνόλου της κεφαλαιαγοράς.

Με άλλα λόγια η παγκόσμια οικονομία σήμερα εξαρτάται πολύ περισσότερο από την κίνηση του χρέους σε σχέση με την κατάσταση λίγο πριν το κραχ του 2008. Την ίδια στιγμή οι Παγκόσμιες Άμεσες Επενδύσεις παραμένουν 25% χαμηλότερα από το μέγιστο επίπεδο που σημείωσαν λίγο πριν το κραχ του 2008. Ενώ οι εταιρικές μετοχές που κινούνται στα διεθνή χρηματιστήρια έχουν συρρικνωθεί κατά 20% από την εποχή του κραχ το 2008.

Τα δεδομένα αυτά υποδηλώνουν ότι η βαθιά ανισορροπία ανάμεσα στην πραγματική οικονομία και στην πλασματική, σ’ εκείνη δηλαδή των αγορών χρέους και κάθε λογής τίτλων, η οποία βρίσκεται στη βάση της μεγάλης παγκόσμιας κρίσης και του παγκόσμιου κραχ που εκδηλώθηκε το φθινόπωρο του 2008, συνεχίζει να βαθαίνει με απρόβλεπτες συνέπειες. Κι όχι μόνο αυτό. Σήμερα η παγκόσμια οικονομία εξαρτάται περισσότερο από τον όγκο του χρέους, κρατικού και ιδιωτικού, απ’ ότι την περίοδο λίγο πριν το κραχ του 2008. Οι παγκόσμιες αγορές κεφαλαίου σήμερα και τα διεθνή επιτελεία τους ζουν με τον τρόμο μιας ξαφνικής παγκόσμιας ρευστοποίησης τίτλων που θα πυροδοτήσει ένα νέο μεγάλο, ακόμη μεγαλύτερο κραχ απ’ αυτό του 2008. Για να αποφύγουν κάτι τέτοιο θα πρέπει να τροφοδοτούν τις κεφαλαιαγορές με νέες ευκαιρίες κέρδους, με νέες ευκαιρίες κερδοσκοπικών τοποθετήσεων σε τίτλους χρέους και παραγώγων. Για να γίνει κάτι τέτοιο σε συνθήκες όπου η επέκταση της πραγματικής οικονομίας με όρους επενδύσεων και κατανάλωσης αδυνατεί να παρακολουθήσει την επέκταση των κεφαλαιαγορών και του πλασματικού χρήματος, θα πρέπει να επιβληθεί ένα νέο παγκόσμιο καθεστώς ακόμη πιο ανοιχτό για τους κερδοσκόπους, ακόμη πιο καταστροφικό για την εργαζόμενη κοινωνία.

Έτσι έχουμε τη μετάβαση σε μια νέα παγκόσμια οικονομία. Δεν είναι η παγκόσμια οικονομία της παγκοσμιοποίησης. Βαδίζει ταχύτατα σε μια κατάσταση, όπως την έχουν ονομάσει τα δικά τους επιτελεία, πλανητικής οικονομίας. Τι είναι αυτή η πλανητική οικονομία; Είναι η δυνατότητα να ρευστοποιηθούν όλες οι χώρες, όλα τα κράτη, το σύνολο των λαών, στην δίνη της παγκόσμιας οικονομίας και κυρίως προς όφελος των μεγάλων διεθνών κεφαλαιαγορών.

Αν η παγκοσμιοποίηση ήταν ο πολιορκητικός κριός για να ανοίξουν τα εθνικά σύνορα στην ελεύθερη κίνηση του κεφαλαίου, να καταλυθούν σε πολύ μεγάλο βαθμό τα εθνικά πλαίσια ρύθμισης κι ελέγχου, να ανοίξουν οι αγορές και να επιβληθεί το δόγμα της εξωστρεφούς ανάπτυξης, η πλανητική οικονομία είναι η κατάλυση κάθε έννοιας εθνικής συγκρότησης στην οικονομία, στην κοινωνία και στην πολιτική. Πρόκειται για την κατοχύρωση του ρόλου του ιδιώτη στην παγκόσμια οικονομική και πολιτική ζωή. Καταργείται η έννοια της κοινωνίας, όχι μόνο σε ένα επίπεδο κράτους ή μιας περιφέρειας που είχαμε μέχρι τώρα, αλλά σε πλανητικό επίπεδο. Δεν υπάρχουν κοινωνίες, δεν υπάρχουν κράτη, δεν υπάρχουν λαοί. Υπάρχουν ιδιώτες που η νομική τους προσωπικότητα είναι ταυτόσημη, είτε πρόκειται για θεσμικό επενδυτή που παίζει με ομόλογα και παράγωγα στη διεθνή αγορά, είτε για επιχειρηματία, είτε για ένα άτομο που απλά, το μόνο που έχει να δώσει στην αγορά είναι η εργατική του δύναμη.

Όλοι αυτοί οι ιδιώτες λειτουργούν με όρους συμβατικούς στην αγορά και λειτουργούν ως πολίτες του κόσμου. Το μόνο που τους χαρακτηρίζει είναι η δυνατότητα ιδιωτικών συμβάσεων. Ο ιδιώτης ως επιχειρηματίας της εργατικής του δύναμης δεν κάνει τίποτε άλλο παρά μια σύμβαση με αυτόν που θα απασχολήσει την εργατική του δύναμη. Το ίδιο συμβαίνει με τον δανειστή προς τον οφειλέτη, με τον θεσμικό επενδυτή προς τον αγοραστή ή τον μπρόκερ των ομολόγων και των παραγώγων. Σ’ αυτή την κατεύθυνση κινείται η παγκόσμια οικονομία, η οποία αντιλαμβάνεται την κοινωνία σαν ένα σύνολο ιδιωτών σε παγκόσμιο επίπεδο που επιδιώκουν το ιδιωτικό τους όφελος. Είτε σαν νομάδες του πλούτου, είτε σαν νομάδες της φτώχειας.

Η ίδια η έννοια του εμπράγματου δικαίου όπως έχει γεννηθεί παραδοσιακά, που έχει να κάνει με πραγματικές σχέσεις ιδιοκτησίας, κατοχής, νομής και κυριότητας, ξεπερνιέται πλέον. Η ίδια η ιδιοκτησία αποκτάει άυλο χαρακτήρα, γίνεται κινητή αξία και αυτή εκφράζεται δια μέσου των τίτλων, είτε αυτοί είναι πιστωτικοί τίτλοι, είτε τίτλοι στην αγορά, είτε πλασματικό κεφάλαιο, είτε χρήμα. Όλα ρευστοποιούνται. Και όχι μόνο το παραδοσιακό κεφάλαιο, αλλά το σύνολο του πλούτου που παραδοσιακά παράγει η κοινωνία: τα εισοδήματα, τα μέσα παραγωγής, τα καταναλωτικά μέσα, ο τρόπος που μπορεί να αξιοποιηθεί ο φυσικός πλούτος. Τα πάντα μετατρέπονται σε κεφάλαιο και με την μορφή κινητών αξιών οι οποίες μπορούν να αλλάξουν χέρια μέσα στην αγορά. Αυτή είναι η πλανητική οικονομία.

Ποιος ρυθμίζει αυτή την πλανητική οικονομία; Οι υπερεθνικοί μηχανισμοί και οργανισμοί σε συνδυασμό με τους πιο ισχυρούς κρατικούς κατασταλτικούς παράγοντες. Τι σημαίνει αυτό πρακτικά; Σημαίνει μια δραστική μεταβολή στην ίδια την έννοια της κυριαρχίας. Η κυριαρχία αφορούσε ανέκαθεν στο ποιος διαθέτει την υπέρτατη κοινωνική ισχύ, ποιος διαθέτει το δικαίωμα της οργανωμένης επιβολής της θέλησής του πάνω σε μια ορισμένη χωρική έκταση, δηλαδή πάνω σ’ έναν τόπο και σε ορισμένο μόνιμο πληθυσμό. Ιστορικά τα έθνη, δηλαδή οι λαοί στην ιστορική τους συνέχεια, διεκδίκησαν με αγώνες και αίμα το δικαίωμα της άσκησης κυριαρχίας στον τόπο τους, σ’ αυτόν που αποκαλούν πατρίδα. Το γεγονός αυτό χαρακτήρισε όλους τους κοινωνικούς αγώνες για την δημοκρατία και την ελευθερία. Χάρις στην διεκδίκηση από τον λαό της κυριαρχίας στην πατρίδα του απέναντι σε ντόπιους και ξένους τυράννους, οι ίδιες οι έννοιες της δημοκρατίας και της ελευθερίας έπαψαν να είναι αφηρημένες ιδέες πολλαπλώς μεθερμηνευόμενες. Πήραν σάρκα και οστά, απέκτησαν ιθαγένεια και συγκεκριμένο συλλογικό υποκείμενο, τον λαό.

Η μάχη των αγορών ενάντια στην εθνική και λαική κυριαρχία πήρε πολλές μορφές ιστορικά. Από την παλιά αποικιοκρατία, έως την νεοαποικιοκρατία των χρεών και της πολλαπλής εξάρτησης. Σήμερα όμως χάνει το έδαφος κάτω από τα πόδια της. Δεν καταλύεται, ούτε περιορίζεται. Απλά χάνεται. Η κυριαρχία που χάνεται στο εθνικό επίπεδο δεν περνά σε κάποια νέα οντότητα. Παραδίδεται σε οντότητες δίχως πρόσωπο, γίνεται κοινώς απρόσωπη: το ΝΑΤΟ, την Παγκόσμια Τράπεζα, τον ΟΗΕ και τελικά στην ΕΕ, η οποία με την ευρωζώνη βρίσκεται στην πρωτοπορία ενός κόσμου που αλλάζει, στοχεύοντας σ’ ένα μέλλον με πρίγκιπες και πριγκιπάτα δίχως κυριαρχία.

Η νέα οντότητα είναι απρόσωπη και εκείνοι που έχουν τα ηνία στα χέρια τους δεν φαίνονται, ούτε εκλέγονται. Οι παλιοί φεντεραλιστές, δηλαδή οι οπαδοί της ομοσπονδίας, πίστευαν ότι αφαιρώντας από τα έθνη κράτη την κυριαρχία τους, την μεταφέρουν σ’ ένα υψηλότερο επίπεδο. Η αλήθεια είναι ότι η μεταφορά της κυριαρχίας σε απρόσωπες οντότητες θα την κάνει να εξαερωθεί, να εξαφανιστεί. Στα πλαίσιά της δεν θα υπάρχουν πλέον εξατομικευμένες, ταυτοποιημένες κυριαρχίες. Στη θέση τους υπάρχουν ένα πλήθος από αρχές σε διάφορα επίπεδα, καθεμιά από τις οποίες βρίσκεται επικεφαλής διαφορετικών οργανωμένων συμφερόντων. Πρόκειται για επίπεδα που περιλαμβάνουν απροσδιόριστα πεδία εξουσίας που μοιράζονται με άλλες αρχές.

Η ίδια η έννοια λαός καταργείται και χωρίς εθνική κυριαρχία που ασκείται σε συγκεκριμένο χώρο και τόπο, τότε χάνεται κάθε έννοια συλλογικό και κοινωνικού δικαιώματος. Οι λαοί μετατρέπονται σε πληθυσμιακές ομάδες που αντιπροσωπεύονται από οργανωμένα συμφέροντα, κοινώς λόμπι, για την απόσπαση παραχωρήσεων και πολιτικών από τις υπερεθνικές αρχές και οντότητες που ασκούν πλέον την απρόσωπη κυριαρχία. Πρόκειται για το ιδανικό πολιτικό εποικοδόμημα στην πλανητική οικονομία που ετοιμάζουν.

Αυτή την διαδικασία βλέπουμε να εξελίσσεται σήμερα μέσα στην Ευρωπαϊκή Ένωση και στην Ευρωζώνη. Επίσημη επωνυμία της Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία εθνικών κρατών. Φυσικά τα εθνικά κράτη μέσα σε μια Ομοσπονδία δεν μπορούν να υπάρξουν παρά μόνο σαν φαντάσματα. Αυτός είναι άλλωστε και ο τρόπος που η Ευρώπη δημιουργήθηκε: μέσα από τη δημιουργία κοινοτικών οργανισμών δίχως να δίνεται η εντύπωση στους λαούς ότι υποτάσσονται σε μια ανώτερη εξουσία απ’ εκείνη των εθνικών κοινοβουλίων και κυβερνήσεων. Έτσι γεννήθηκαν τα Ευρωπαϊκά όργανα ως υπερεθνικοί θεσμοί. Ήταν ένα είδος αθέατης ατομικής βόμβας ενάντια στην εθνική κυριαρχία των λαών.

Με την Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία καταλύεται η εθνική κυριαρχία και αντικαθίσταται με τον νεολογισμό που ανακοίνωσε ο κ. Μπαρόζο, δηλαδή την «συλλογική κυριαρχία». Με άλλα λόγια, όλα όσα ανήκουν στην ευρύτερη περιοχή της Ευρωπαϊκής Ομοσπονδίας, είτε είναι η γη, ο αέρας, εμπράγματες και μη εμπράγματες αξίες, βρίσκονται υπό συλλογική ευρωπαϊκή κατοχή, δηλαδή ανήκει σε όλους τους Ευρωπαίους. Και ότι βρίσκεται σε συλλογική κατοχή έρχεται τελικά στην κατοχή του πιο ισχυρού. Αυτού δηλαδή που έχει και τα περισσότερα μέσα για να επιβληθεί στα πράγματα.

Γι’ αυτό άλλωστε καταργείται η ίδια η έννοια της  εθνικής κυριαρχίας που εμπεριέχει κανόνες δικαίου που προσπαθούν να εξισορροπήσουν την τυπική ισότητα και την τυπική ισονομία με την πραγματική ανισότητα. Ο φτωχός με τον πλούσιο μπορεί να έχουν τυπική ισότητα και ισονομία, δεν έχουν όμως πραγματική ισότητα και ισονομία. Τα εθνικά συστήματα δικαίου απηχούσαν πάντα τους συσχετισμούς ανάμεσα στον φτωχό και τον πλούσιο, τον αδύναμο και τον ισχυρό, ανάλογα με τους κοινωνικούς αγώνες που έχουν δοθεί για την δημοκρατία και την ελευθερία.

Με την διαδικασία της Ευρωπαϊκής Ομοσπονδίας, η ίδια η έννοια της εξισορρόπησης δια μέσου των κανόνων δικαίου, που δεν έφτανε ποτέ, αλλά υπήρχε έστω και τυπικά, καταργείται. Δεν μπορείς να έχεις κοινωνική προστασία ή οποιονδήποτε άλλο τρόπο προστασίας. Η ίδια η έννοια της δημοκρατίας εξαφανίζεται. Μάλιστα σε λίγο – μάλλον μετά τις ευρωεκλογές του 2014 – δεν θα επιτρέπεται να υπάρχουν εθνικά κόμματα, δηλαδή πολιτικές δυνάμεις που δεν θα ανήκουν οργανικά σε κάποιο ευρωπαϊκό κόμμα Δεν θα μπορούν να κατεβάσουν ούτε καν υποψηφίους στην χώρα τους, αν δεν ανήκουν σ’ ένα ευρωπαϊκό κομματικό με υποψηφίους και σε άλλες χώρες. Με τον τρόπο αυτό ο Μπαρόζο είπε ότι θα αντιμετωπιστούν οι εθνικιστές και οι λαϊκιστές.

Βλέπετε τον κ. Μπαρόζο δεν τον ενοχλεί η δεξιά ή η αριστερά, ούτε η ακροδεξιά, ούτε η ακροαριστερά, αρκεί να είναι Ευρωπαϊκή, δηλαδή να είναι πιστή στην καθεστωτική ευρωπαϊκή ιδεολογία κατάλυσης της εθνικής κυριαρχίας. Κι αυτό γιατί σαν παλιός αποικιοκράτης γνωρίζει πολύ καλά ότι η δημοκρατία, ακόμη και η  επανάσταση, αν δεν γεννηθούν σε εθνικό έδαφος με φορέα την πάλη του λαού για την δική του αυτοτέλεια και αυτονομία, δεν είναι παρά κούφια λόγια που κάλλιστα μπορούν να δικαιολογήσουν ακόμη και την χειρότερη μορφή απολυταρχίας. Όπως  πχ. στην Ενωμένη Ευρώπη που οικοδομούσαν τα Ες-Ες την εποχή της ναζιστικής κατοχής όπου κάποιοι είδαν να ωριμάζουν οι προϋποθέσεις της παγκόσμιας σοσιαλιστικής επανάστασης. Το ίδιο συμβαίνει και σήμερα. Πρέπει με κάθε τρόπο να συντριβεί ο πατριωτισμός των λαών για να επικρατήσει η πιο βάναυση απολυταρχία που έχει γνωρίσει η Ευρώπη από την εποχή των ναζί.

Αυτή είναι η πορεία που έχουν προδιαγράψει. Βεβαίως τίποτε απ’ όλα αυτά δεν πρόκειται να γίνει ομαλά. Πέρα από την εκρηκτική ύλη που συσσωρεύεται με αυξανόμενους ρυθμούς στην παγκόσμια οικονομία, ακόμη και η ευρωζώνη κατρακυλάει στην ύφεση με σχεδόν μηδενικούς ή και αρνητικούς ρυθμούς ακόμη και για την Γερμανία. Το γεγονός αυτό θα πυροδοτήσει ανταγωνισμούς, οικονομικούς πολέμους και κανιβαλισμούς, ακόμη και κραχ. Δεν θα υπάρξει ρήγμα στην παγκόσμια οικονομία και πολιτική που δεν θα παράγει μεγάλες σεισμικές δονήσεις το επόμενο διάστημα. Σε κλίμακα που από πολλές απόψεις θα είναι πρωτόγνωρη. Με βάση τα δεδομένα, έχουμε δύο γενικά αντίρροπες τάσεις, που γεννιούνται από τις εξελίξεις.

Η πρώτη τάση είναι, όσο προχωρούν οι διαδικασίες στον οδοστρωτήρα των αγορών με στόχο την πλανητική λεγόμενη οικονομία, τόσο πιο ανεξέλεγκτος, αδυσώπητος και αδίστακτος να γίνεται ο ανταγωνισμός στις κορυφές του συστήματος, για την παγκόσμια κυριαρχία, την αναδιανομή των σφαιρών επιρροής, τους τρόπους δηλαδή μεριδίων αγοράς. Και μάλιστα, όσο πιο αδίστακτος και αδυσώπητος θα γίνεται ο ανταγωνισμός, τόσο θα αυξάνεται η πιθανότητα γενικευμένων πολεμικών συγκρούσεων, σε διεθνές επίπεδο, ακόμα και στην καρδιά της Ευρώπης.

Βεβαίως, οι πολεμικές συγκρούσεις δεν είναι απαραίτητο να έχουν τον χαρακτήρα των παγκόσμιων αναμετρήσεων που γνωρίσαμε ιστορικά, καθώς, τον συγκεκριμένο χαρακτήρα τον πήραν επειδή το κράτος εξακολουθούσε να είναι πρωταγωνιστής των εξελίξεων. Σήμερα δεν είναι το κράτος πρωταγωνιστής των εξελίξεων, αλλά οι διεθνείς δυνάμεις της αγοράς, όπως έχουμε ακούσει πολλάκις να μας λένε. Άρα, οι πόλεμοι γίνονται με νέους όρους, με όρους εμφυλίων σπαραγμών, θρησκευτικών αναμετρήσεων, διαλυμένων κοινωνιών, όπως το βλέπουμε παγκόσμια.

Γιατί τα λέμε όλα αυτά; Γιατί ήδη έχει ξεκινήσει η πολεμική αναμέτρηση σε διεθνές επίπεδο. Μόνο που δεν γίνεται απευθείας αναμέτρηση ανάμεσα στους πόλους ισχύος, γίνεται με πιόνια. Είναι η πρώτη, ή μάλλον η δεύτερη μεγαλύτερη κλιμάκωση πολεμικών αναφλέξεων που έχουμε στον πλανήτη μετά τη μετασοβιετική εποχή, μετά την μεταπολεμική περίοδο, στην ουσία μετά τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο.

Η δεύτερη τάση είναι ότι όλο και περισσότερο θα αναγεννιέται κάτω από αυτές τις εξελίξεις το εθνικό ζήτημα για τους λαούς, όλους τους λαούς, οι οποίοι θα μετατρέπονται σε δουλοπάροικους των διεθνών αγορών. Και αν αυτό το εθνικό ζήτημα για τους λαούς δεν διεκδικηθεί στη βάση της δημοκρατίας με όρους κοινωνικής επανάστασης, είναι σίγουρο ότι θα γεννήσει εθνικούς και θρησκευτικούς πολέμους ακόμα και σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Το εθνικό ζήτημα θα αναγεννηθεί στην Ευρώπη έστω κι αν αναγεννηθεί με όρους 17ου αιώνα, με όρους δηλαδή Τριακονταετούς πολέμου. Η πορεία ολοκλήρωσης της Ευρωπαϊκή Ομοσπονδίας θα συνδυαστεί αναγκαστικά με εμφύλιες συρράξεις, με αποσχηστικά κινήματα, με μετακινήσεις πληθυσμών, με διάλυση κρατών, με πολεμικές εκρήξεις, αλλά και με μεγάλες κοινωνικές εξεγέρσεις.

Και εδώ βεβαίως παίζει κορυφαίο ρόλο το πώς τα λαϊκά κινήματα θα αντιδράσουν αναδεικνύοντας το εθνικό ζήτημα στο έδαφος της δημοκρατίας, διεκδικώντας πάλι το κράτος τους με τον τρόπο που το διεκδικούσαν πάντα οι λαοί την πατρίδα τους από κάθε εσωτερική κι εξωτερική επιβουλή. Αλλιώς η συντριβή των λαών θα οδηγήσει στην έξαρση θρησκευτικών κινημάτων και εθνοτικών ταραχών ακόμη και στην καρδιά της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Αγαπητοί φίλοι, συναγωνίστριες και συναγωνιστές.

Οι εξελίξεις στην Ελλάδα, μετά από τρία σχεδόν χρόνια επιβολής μνημονίων και δανειακών συμβάσεων έχουν φέρει σε τέτοια κατάσταση τον λαό και την χώρα, όπου η ύφεση να έχει μετατραπεί σε χρόνια κατάρρευση και γενικευμένη παρακμή.

Το καθεστώς κατοχής έχει αλλάξει τη συνταγματική τάξη πραγμάτων στην Ελλάδα.  Δεν έχει απομείνει κανένα θεσμικό στήριγμα στον ελληνικό λαό. Τι απομένει;  Μένει η συνταγματική αναθεώρηση που προετοιμάζουν. Να περάσουν δηλαδή αυτές τις αλλαγές και να τις αποτυπώσουν σε  συνταγματικές διατάξεις, έτσι να κατοχυρώσουν με κάθε δυνατό τρόπο τα δικαιώματα των δανειστών και των ξένων στην εθνική επικράτεια.

Ποια είναι η αντικειμενική κατάσταση σήμερα; Έχουμε μια πρωτοφανή, τρομερή επιδείνωση των συνθηκών διαβίωσης της πλειοψηφίας των ελληνικών νοικοκυριών. Μια επιδείνωση που όλοι γνωρίζουν ότι θα γίνει πολύ χειρότερη το αμέσως επόμενο διάστημα. Η κατάσταση αυτή οδηγεί τα περισσότερα νοικοκυριά στην απελπισία και την απόγνωση, στη μιζέρια και στην κατάθλιψη. Είναι αδύνατον πλέον να τα βγάλουν πέρα στον αγώνα της επιβίωσης. Ακόμη και τα μέχρι πρότινος καλύτερα αμειβόμενα στρώματα των εργαζομένων και των ελευθεροεπαγγελματιών αντιμετωπίζουν πια στη μεγάλη τους πλειοψηφία το πλήρες αδιέξοδο. Ενώ τα παραδοσιακά μεσαία στρώματα αντιμετωπίζουν την απόλυτη καταστροφή.

Όλα αυτά τα ξέρουμε καλά. Δεν έχει κανείς παρά να μετρήσει την προσωπική του εμπειρία και θα πειστεί για το πού βρισκόμαστε. Τι πρέπει να κάνουμε; Κάποιοι νομίζουν ότι η απελπισία, η απόγνωση, η αδυναμία πλέον επιβίωσης πολύ πλατιών στρωμάτων του λαού είναι το εύφλεκτο υλικό που γεννά τις κοινωνικές εξεγέρσεις. Πιστεύουν δηλαδή ότι όσο επιδεινώνεται η κατάσταση του λαού, τόσο περισσότερο σπρώχνεται ο ίδιος ο λαός στην εξέγερση. Δεν είναι αλήθεια. Οι αληθινές κοινωνικές εξεγέρσεις γεννιούνται μόνο όταν υπάρχει, δυναμώνει και λειτουργεί ως καταλύτης ένα αυθεντικό λαϊκό κίνημα με ισχυρή πολιτική παρουσία και με ρίζες στην ίδια την κοινωνία. Αλλιώς οι συνθήκες που βιώνει σήμερα ο λαός μπορεί ίσως να γεννήσουν βίαια ξεσπάσματα οργής, απόγνωσης και απελπισίας, αλλά συνολικά οδηγούν στο κοινωνικό και πολιτικό περιθώριο πολύ πλατιά στρώματα και μάζες. Τα οδηγούν σε κατάσταση «κουρελοπρολεταριάτου», τόσο σε επίπεδο διαβίωσης, όσο και σε επίπεδο συνείδησης. Κυρίως σε επίπεδο συνείδησης. Κι απ’ αυτό το υλικό της κοινωνικής αθλιότητας είναι φτιαγμένο μόνο το Αυγό του Φιδιού.

Τι άλλο έχουμε ως πραγματικό δεδομένο; Επί δεκαετίες το κυρίαρχο σύστημα έχει ενσταλάξει στη συνείδηση της κοινωνίας την πεποίθηση, ότι μόνος του ο καθένας μπορεί να την βγάλει καθαρή, κοινώς να τα βολέψει, αξιοποιώντας οποιαδήποτε ευκαιρία του δοθεί. Τα πολύ πλατιά λαϊκά στρώματα βίωσαν την πλήρη απαξίωση των παραδοσιακών μορφών συλλογικής έκφρασης, εκπροσώπησης και οργάνωσής τους είτε στο επίπεδο της κοινωνίας, είτε στο επίπεδο της πολιτικής. Ο απλός κόσμος διδάχτηκε όλα τα προηγούμενα χρόνια μόνο να υποχωρεί και να χάνει. Οι ηγεσίες του τον πρόδιδαν σε κάθε του βήμα και τον έμαθαν να δέχεται μόνο ήττες, γιατί έτσι ή αλλιώς «δεν μπορεί να γίνει τίποτε άλλο». Έτσι, ο απλός κόσμος έμαθε να βασίζεται μόνο στις δικές του εξατομικευμένες δυνάμεις, να μην εμπιστεύεται κανέναν και καμιά οργάνωση. Προσπαθούσε να επιβιώσει όχι με όπλο τα δικαιώματά του και την αξιοπρέπειά του ως πολίτης, ως εργαζόμενος και ως Έλληνας, πράγμα που μόνο συλλογικά και οργανωμένα μπορούσε να διεκδικήσει, αλλά με τις ευκαιρίες που του παρουσιάζονταν για να αρπαχτεί από κάπου, ή για να εκμεταλλευτεί καταστάσεις.

Έτσι, τα πλατύτερα στρώματα του λαού βρέθηκαν να αντιμετωπίζουν την χειρότερη κρίση και απειλή στην ιστορία της χώρας, χωρίς ούτε καν την στοιχειώδη εμπειρία συλλογικής δράσης και οργάνωσης. Κλήθηκαν από τα πράγματα, να δώσουν την πιο σημαντική μάχη της ζωής τους χωρίς κανένα εχέγγυο συλλογικότητας. Έπρεπε, να ανακαλύψουν στην πράξη και από το μηδέν αυτά που σε άλλες εποχές και για άλλες ιστορικές γενιές ήταν λίγο ή πολύ αυτονόητα. Τους τρόπους δηλαδή που πλατιά κοινωνικά στρώματα οργανώνονται αφ’ εαυτού τους και συγκροτούνται σε λαό προκειμένου να αναμετρηθεί με την απειλή που αντιμετωπίζει. Και προκειμένου να γίνει κάτι τέτοιο θα έπρεπε να απαλλαγούν από την νοσηρή επιρροή των μορφών οργάνωσης, κυρίως των υφιστάμενων κομματικών μηχανισμών, που ενώ έχουν απαξιωθεί παντελώς στη συνείδηση της κοινωνία, εξακολουθούν να την στοιχειώνουν και να την κρατούν αλυσοδεμένη.

Τι χρειάζεται σήμερα για να κινητοποιηθεί ο λαός και να συγκροτηθεί σε ένα κοινωνικό υποκείμενο ικανό να ανατρέψει το υφιστάμενο καθεστώς; Τρία κυρίως πράγματα:

Πρώτο: Να γνωρίζει με σαφήνεια τον κοινό εχθρό και την απειλή που αντιμετωπίζει. Ποιος είναι ο κοινός εχθρός που απέναντί του πρέπει να ενωθεί ο λαός; Άλλοι λένε τα μνημόνια και άλλοι ο καπιταλισμός. Η αλήθεια είναι ότι ο εχθρός που απειλεί να αφανίσει αυτόν τον τόπο είναι ένα ιδιότυπο καθεστώς κατοχής και αποικιακού ολοκληρωτισμού που επιβλήθηκε στην χώρα και στον λαό της από την τρόικα, το ευρώ και το ευρωσύστημα μαζί με το πολιτικό προσωπικό της χώρας και την ντόπια οικονομική ολιγαρχία. Πώς μπορεί να απαντήσει ο λαός σ’ αυτή την απειλή; Μόνο μ’ έναν τρόπο: διεκδικώντας την εθνική του αυτοδιάθεση με σκοπό την κατάκτηση της δημοκρατίας από τον ίδιο. Αυτό το νόημα έχει το αίτημα για την μονομερή διαγραφή του χρέους, αλλά και της εξόδου από το ευρώ με την εισαγωγή εθνικού κρατικού νομίσματος.

Δεύτερο: Χρειάζεται η δική του οργανωμένη πρωτοβουλία, δηλαδή τη δική του οργάνωση. Κι αυτή η οργάνωση θα πρέπει να ενώνει τον λαό πάνω και πέρα από ιδεολογικές διαχωριστικές γραμμές. Με διαιρεμένο τον λαό δεν μπορεί να υπάρξει κίνημα αντίστασης και ανατροπής. Σε ποια βάση μπορεί να ενωθεί ο λαός; Πρώτα και κύρια πάνω στην ανάγκη υπεράσπισης της πατρίδας του. Υπάρχει ανάγκη υπεράσπισης της πατρίδας; Όσο ποτέ άλλοτε. Η πατρίδα σήμερα και μαζί της ο λαός κινδυνεύει πολύ περισσότερο ακόμη κι από την εποχή της ναζιστικής κατοχής και του πολέμου. Από τον πόλεμο μπορεί να διασωθεί ένας λαός ακόμη και χωρίς κίνημα αντίστασης. Από τον σημερινό οδοστρωτήρα των αγορών και των υπερεθνικών οργανισμών που ισοπεδώνουν έθνη, κράτη και λαούς δεν μπορεί να σωθεί κανένας λαός αν δεν αντιτάξει σθεναρή αντίσταση, αν δεν διεκδικήσει για τον εαυτό του την χώρα του, αν δεν γίνει αφέντης στον τόπο του και δεν κερδίσει την πατρίδα του. Κι αυτό μπορεί να γίνει μόνο από τον ίδιο συγκροτημένο σ’ ένα ενιαίο παλλαϊκό και πατριωτικό Μέτωπο αναγέννησης της Ελλάδας μακριά από τους εμφυλιοπολεμικούς διαχωρισμούς δεξιάς και αριστεράς.

Τρίτο: Χρειάζεται πίστη στη νίκη. Χρειάζεται ο λαός μας να πιστέψει ότι μπορεί να τα καταφέρει. Ο μεγαλύτερος εχθρός σήμερα δεν είναι οι αυταπάτες, ή οι φρούδες ελπίδες που πλασάρουν τα κόμματα του ευρώ και της κατοχής. Σ’ αυτά απαντά η κοινωνική εμπειρία. Ο μεγαλύτερος εχθρός σήμερα είναι η παραίτηση, η μοιρολατρία, η κατάθεση των όπλων, η παράδοση άνευ όρων στην εικονική πραγματικότητα της κυρίαρχης κοινοβουλευτικής πολιτικής που ποτέ δεν εξέφρασε τον λαό και σήμερα πνέει τα λοίσθια καθώς βυθίζεται στην κοινωνική ανυποληψία. Για να αποκτήσει εμπιστοσύνη στις δυνάμεις του ο λαός, να πιστέψει ότι μπορεί να νικήσει, απαιτείται πλατιά μαζική οργάνωση του ίδιου του λαού. Κι όχι μόνο. Απαιτείται μια τεράστια προσπάθεια αναγέννησης της εθνικής και κοινωνικής του συνείδησης. Κι αυτό δεν αφορά μόνο την πολιτική, αλλά χρειάζεται και την αποφασιστική συμβολή της τέχνης, της κουλτούρας, του πολιτισμού ευρύτερα. Ένα αυθεντικά παλλαϊκό Μέτωπο σήμερα δεν είναι ή οφείλει να μην είναι απλά και μόνο ο φορέας των πιο ζωτικών και άμεσων αιτημάτων του λαού. Οφείλει να είναι και φορέας μιας νέας κουλτούρας, ενός νέου πολιτισμού που αναδεικνύει με σύγχρονους όρους τις αρετές και τα προτερήματα του λαού μας, που επιτρέπει στον λαό μας να αποκτήσει συναίσθηση του ρόλου και της ιστορίας του. Αν δεν συμβεί αυτό, ο λαός μας δεν θα μπορέσει να σταθεί στα πόδια του, δεν θα μπορέσει να βρει τις ψυχικές αντοχές για την μάχη που έχει να δώσει. Δεν θα μπορέσει καν να βρει τον εαυτό του.

Για να μπορέσει λοιπόν ο λαός να ξεσηκωθεί χρειάζεται να έχει ξεκάθαρο τι πρέπει να υπερασπιστεί απέναντι σε ποιον. Χρειάζεται η δική του πρωτοβουλιακή και αυτόνομη μαζική οργάνωση. Χρειάζεται πίστη στη νίκη. Πώς μπορούν να επιτευχθούν όλα αυτά; Μόνο με την κατάκτηση της ενότητας μέσα στις τάξεις του ίδιου του λαού πάνω στη βάση του κεντρικού καθήκοντος σήμερα: της υπεράσπισης της πατρίδας.

Πολλοί ρωτούν: πώς μπορεί να κατακτηθεί αυτή η πατριωτική ενότητα του λαού; Η απάντηση που δίνει κανείς εξαρτάται από δυο πολύ βασικές παραμέτρους:

Πρώτο, από το κατά πόσο θεωρεί τον λαό μας ικανό για αυτόβουλη οργανωμένη δράση. Με άλλα λόγια, κατά πόσο θεωρεί ότι ο λαός μας είναι σε θέση να εκφραστεί ο ίδιος πρωτογενώς, χωρίς την ανάγκη για διαμεσολάβηση από πολιτικά κόμματα και δυνάμεις. Το ΕΠΑΜ συγκροτήθηκε στη βάση της πεποίθησης ότι ο λαός μπορεί να εκφραστεί πρωτογενώς, ο ίδιος, χωρίς να έχει ανάγκη από πατερούληδες της δεξιάς ή της αριστεράς, ή αυτοχρισμένους κομματικούς εκπροσώπους. Το ΕΠΑΜ ιδρύθηκε με στόχο όχι να εκφράσει τον λαό, αλλά να λειτουργήσει καταλυτικά ώστε ο λαός ο ίδιος, πρωτογενώς και αυτοπροσώπως μέσα από την δική του αυτόνομη οργάνωση να διεκδικήσει την πατρίδα του. Στη βάση αυτή στηρίζει την αντίληψη για την δημοκρατία για την οποία παλεύει ως Μέτωπο. Επομένως την ενότητα του λαού την εξαρτά από την οργάνωση του ίδιου του λαού κι όχι από την ενότητα κομμάτων ή δυνάμεων που μιλάνε εξ ονόματος του λαού.

Δεύτερο, από το κατά πόσο θεωρεί κανείς ότι πράγματι το κορυφαίο ζήτημα ενότητας του ίδιου του λαού σήμερα είναι η υπεράσπιση της πατρίδας του από τον αποικιοκρατικό ολοκληρωτισμό του ευρώ, της Ευρωπαϊκής Ομοσπονδίας και των ανοιχτών αγορών. Δεν μπορούμε σήμερα να συντελείται η μαζική εξόντωση του ελληνικού λαού, μια αληθινή γενοκτονία του ελληνικού έθνους και το πρωτοφανές ξεπούλημα της πατρίδας με όρους που μόνο οι Χιτλερικοί είχαν τολμήσει να κάνουν, αλλά δεν τα κατάφεραν κι εμείς να θεωρούμε ακόμη προοδευτικές τις δυνάμεις εκείνες που αρνούνται να μιλήσουν έστω για όλα αυτά. Δυνάμεις που τάσσονται ενάντια στο συγκεκριμένο πατριωτικό καθήκον σήμερα, είναι δυνάμεις αντιδραστικές, δυνάμεις ξενόδουλες, δυνάμεις δωσιλογισμού όσο και ότι προοδευτικά ή αριστερά πρόσημα κι αν διαθέτουν.

Πώς μπορεί να επιτευχθεί η ενότητα του λαού στη βάση των σημερινών πατριωτικών καθηκόντων; Πρώτα και κύρια με την συνεργασία και την κοινή δράση σε επίπεδο κινημάτων. Στο επίπεδο αυτό το ΕΠΑΜ είναι ανοιχτό σε όλους χωρίς κανενός είδους προϋπόθεση. Δεν συμμετέχει όμως σε κανένα σχήμα, ή μόρφωμα που αυτοαναγορεύεται με το έτσι θέλω σε εκφραστή του λαού, ακόμη κι αν έχει ορθές θέσεις στα χαρτιά, είτε εκφράζει το γνωστό κόμμα που δεν θέλει άλλα κόμματα. Το ΕΠΑΜ πιστεύει στην ενότητα της βάσης, στην ενότητα που οικοδομείται από τα κάτω με ανοιχτά σχήματα και πρωτοβουλίες όπου είναι αποδεκτοί όλοι χωρίς πιστοποιητικά κοινωνικών φρονημάτων. Πιστεύει στην ενότητα πάνω στο πρόβλημα όπου ο λαός πρέπει να οργανωθεί για να το αντιμετωπίσει άμεσα και όσο το δυνατόν πιο αποτελεσματικά. Μια ενότητα που προάγει την απευθείας συμμετοχή του λαού μέσα από μαζικές γενικές συνελεύσεις όπου οι ίδιες αποφασίζουν και αναδεικνύουν εκπροσώπους, είτε πρόκειται για συνδικάτα, είτε για οποιαδήποτε άλλη πρωτοβουλία. Το ΕΠΑΜ αρνείται να συμμετάσχει σε προκάτ σχήματα, ή πρωτοβουλίες βιτρίνα συνεύρεσης πολιτικών οργανώσεων ερήμην του κόσμου.

Όσο πιο ανοιχτοί είμαστε στην ενότητα από τα κάτω, τόσο πιο προσεκτικοί και επιλεκτικοί πρέπει να είμαστε στην ενότητα ανάμεσα σε πολιτικές δυνάμεις. Υπάρχουν δυο σχολές σ’ αυτό το ζήτημα: Η σχολή του κοινοβουλευτικού κρετινισμού, που την απασχολεί μόνο ή κυρίως η ενότητα σχημάτων που θα φέρουν καλύτερα εκλογικά αποτελέσματα. Και η σχολή της δημοκρατίας που ενδιαφέρεται να ενώσει τον λαό ως συλλογικό υποκείμενο άσκησης της κυριαρχίας στην χώρα του.

Η μεν πρώτη σχολή ξοδεύεται σε κάθε είδους πολιτικό τέχνασμα που διευκολύνει την δημιουργία πολιτικών παρατάξεων, ή πόλων με σκοπό το αντίκρισμα σε ψήφους. Αυτού του είδους η ενότητα είναι καταδικασμένη να αναγεννά όλο και πιο έντονα τις φαγωμάρες σε κάθε στροφή της συγκυρίας προκειμένου να αναδιανεμηθούν οι «σφαίρες επιρροής» και να ξαναμοιραστεί η τράπουλα ανάμεσα σε κάθε ιδιαίτερη γκρούπα, συνιστώσα, ή σχήμα. Δεν εμπιστεύεται καθόλου τον λαό και προπαντός την ανεξαρτησία της δικής του πρωτοβουλιακής δράσης. Γι’ αυτό και η ενότητα – πάντα προσωρινή και στιγματισμένη με ποικίλες σκοπιμότητες – αφορά αυτούς που διαμεσολαβούν για τον λαό κι όχι τον ίδιο τον λαό πρωτογενώς. Το κλειδί αυτής της λογικής βρίσκεται στο γεγονός ότι δεν πιστεύουν στην ανεξάρτητη και αυτόβουλη δράση του ίδιου του λαού. Και δεν πρόκειται ποτέ να την επιτρέψουν. Γι’ αυτόν τον άμοιρο λαουτζίκο θα πρέπει πάντα να αποφασίζουν κάποιοι άλλοι με τα κατάλληλα ιδεολογικά και πολιτικά εφόδια. Ο λαός οφείλει απλά να είναι ουραγός της εκάστοτε αυτοδιορισμένης πρωτοπορίας, ή πολιτικής ηγεσίας, καθότι είναι ανίκανος να σκεφτεί και να δράσει από μόνος του.

Η δεύτερη σχολή ψάχνει την ενότητα του λαού με πρώτη πράξη την ανοιχτή διάσπαση, την διαίρεση, τον διαχωρισμό. Για να υπάρξει αληθινή ενότητα του λαού και να οικοδομηθεί στην πράξη μέσα στην κοινωνία θα πρέπει πρώτα να ξεκόψουμε οριστικά και αμετάκλητα με όλες εκείνες τις θεωρίες και τις πρακτικές που διαιρούν τον λαό. Όχι μόνο να ξεκόψουμε απ’ αυτές, αλλά πρέπει και να τις πολεμήσουμε μέχρι αφανισμού τους. Λες και πολεμάμε ένα άλλο είδος, έναν παρασιτικό μύκητα που έχει την ιδιότητα να κλωνοποιείται μέσα στο υγιές σώμα της κοινωνίας και να το μετατρέπει σε τέρας. Μόνο αν ξεφορτωθούμε αυτόν τον παρασιτικό μύκητα θα μπορέσει ο λαός να ενωθεί, να οργανωθεί πλατιά και να συγκροτηθεί ως συλλογικό υποκείμενο για την κατάκτηση της εξουσίας από αυτόν τον ίδιο ώστε να οικοδομήσει την δική του αυθεντική δημοκρατία.

Επομένως κανένα αυθεντικό Μέτωπο του λαού δεν μπορεί να ανδρωθεί, να κερδίσει τις πιο πλατιές μάζες, αν πρώτα δεν χρεοκοπήσουν μέχρι εξαφανίσεως όλες εκείνες οι θεωρίες και οι πρακτικές διαίρεσης του λαού. Αν πρώτα δεν εξοντώσουμε κυριολεκτικά τον παρασιτικό μύκητα του κομματικού συστήματος. Και μιλάμε πρώτα και κύρια για τους κομματικούς μηχανισμούς και για όσους επιδόξους θέλουν να τους μιμηθούν διαμέσου κάποιας παραλλαγής του κοινοβουλευτικού κρετινισμού. Αυτό είναι το πρώτο και βασικό καθήκον μιας οργάνωσης που φιλοδοξεί να μετεξελιχθεί σε αυθεντικό Μέτωπο όλου του λαού.

Τι είναι όμως εκείνο που διαιρεί τον λαό; Αυτό που ήταν πάντα. Η πίστη σε πολιτικά και θρησκευτικά δόγματα. Επομένως, τι πρέπει να γίνει για να μπορέσει να υπάρξει ενότητα του λαού; Να υπερβούμε τα πολιτικά και θρησκευτικά δόγματα. Τι σημαίνει αυτό; Δεν σημαίνει ότι καταργούμε την πίστη σ’ αυτά, αλλά δεν θέτουμε ως προϋπόθεση του Μετώπου την πίστη σε κάποια από αυτά. Το Μέτωπο για να είναι αυθεντικά λαϊκό, για να μπορέσει να ενώσει όλο τον λαό, οφείλει να είναι στην πράξη και στην λειτουργία του αληθινά ανεξίθρησκο τόσο σε επίπεδο πολιτικών δογμάτων, όσο και θρησκευτικών. Δεν υπήρξε ποτέ στην ιστορία αληθινό Μέτωπο του λαού στην Ελλάδα και διεθνώς όπου να μην κυριαρχούσε η πολιτική και θρησκευτική ανεξιθρησκία. Διαφορετικά το Μέτωπο μετατρέπεται σε μια ακόμη δογματική αίρεση, παράγοντας διαίρεσης μέσα στον λαό.

Συνεπώς, μπορεί να υπάρξει αριστερό Μέτωπο που να ενώνει τον λαό; Ούτε κατά διάνοια. Όποιο νόημα, ριζοσπαστικό, λαϊκό, ταξικό, ή αντικαπιταλιστικό κι αν επιχειρήσει να δώσει κανείς στην έννοια αριστερά. Δεν υπήρξε ποτέ ένα τέτοιο Μέτωπο που να ενώνει τον λαό και δεν πρόκειται να υπάρξει σήμερα. Πολύ περισσότερο σήμερα που η αριστερά έχει χάσει, ή τείνει να χάσει ολοκληρωτικά όλους τους παραδοσιακούς οργανωτικούς και πολιτικούς δεσμούς που διέθετε με τον εργαζόμενο λαό. Η ιδεολογία της σε όλες τις εκδοχές της και η δράση της μέσα στην κοινωνία έχει απαξιωθεί σε βαθμό πρωτοφανή. Ενώ είναι σε πολύ μεγάλο βαθμό ταυτισμένη – και δικαίως – με την απαξίωση των παραδοσιακών συνδικάτων, που έχει οδηγήσει τους εργαζόμενους να χάσουν σε τρομακτικό βαθμό την εμπιστοσύνη τους στην οργανωμένη συνδικαλιστική δράση.

Άλλωστε η ενότητα της αριστεράς, ή το μέτωπο της αριστεράς, αφορά την ενότητα μιας πολιτικής παράταξης κι όχι την ενότητα του λαού. Η ίδια η ύπαρξη της αριστεράς προϋποθέτει την ύπαρξη και μιας δεξιάς. Η ενότητα της αριστεράς οδηγεί αναγκαστικά και στην ενότητα της δεξιάς. Όχι μόνο σε επίπεδο σχηματισμών, αλλά και μέσα στον ίδιο τον λαό. Έτσι συντρίφτηκε το εθνικοαπελευθερωτικό κίνημα που είχε ενώσει τον λαό μετά στην ναζιστική κατοχή. Ο εχθρός μετά την απελευθέρωση κατάφερε να το ταυτίσει με την αριστερά – με την αποδοχή μάλιστα της ηγεσίας του εθνικοαπελευθερωτικού κινήματος – και να το αποδυναμώσει τόσο ώστε να οδηγήσει τον λαό στον εμφύλιο σπαραγμό.

Σήμερα η αριστερά αντιπροσωπεύει την διάσπαση του λαού για έναν ακόμη λόγο. Γιατί στο σύνολό της έχει εγκαταλείψει προπολλού τα πατριωτικά καθήκοντα και την υπεράσπιση της εθνικής ανεξαρτησίας ως κορυφαία αιτήματα που εξασφαλίζουν την ενότητα του λαού. Ειδικά στις σημερινές συνθήκες όπου η διάλυση του οργανωμένου εργατικού κινήματος έχει συνδυαστεί με την αποσάθρωση του κοινωνικού ιστού και τον κατακερματισμό του λαού όχι σε συγκροτημένες τάξεις, αλλά σε κοινωνικοεπαγγελματικές κατηγορίες και στρώματα που βρίσκονται σε διαρκή αντιπαράθεση για την ίδια την επιβίωσή τους μέσα στην αγορά. Η εσωτερική κοινωνική και ταξική αποσάθρωση του λαού έχει φτάσει σε τέτοιο σημείο σήμερα όπου ένα μεγάλο κομμάτι του έχει χάσει κάθε αίσθηση κοινού συμφέροντος και εθνικού δεσμού. Είναι ζήτημα αν διαθέτει πια εθνική ταυτότητα κι επομένως αδυνατεί να αποκτήσει οποιαδήποτε κοινωνική συνείδηση του ρόλου του στην πρόοδο της σημερινής ελληνικής κοινωνίας.

Πρόκειται για τα στρώματα των απόρων και των ανέργων, ειδικά των μακροχρόνια ανέργων, που αναπτύσσουν συνείδηση απαξίωσης των πάντων και ζουν μόνο για ένα ξεροκόμματο. Για μια δουλειά, ακόμη και του ποδαριού, είναι έτοιμοι να ξεπουλήσουν τα πάντα, συνείδηση, αξιοπρέπεια, πατρίδα. Αυτά τα στρώματα που θεριεύουν καθώς βαθαίνει η κρίση, δεν μπορούν να κερδηθούν παρά μόνο από ένα ρωμαλέο παλλαϊκό κίνημα αντίστασης και ανατροπής που θα τα παρασύρει με την ορμή του, ή θα στρατολογηθούν αναγκαστικά από τις πιο μαύρες δυνάμεις. Την δική τους πολιτική αδιαφορία για την πατρίδα, το συλλογικό καλό, την δημοκρατία έχουν υιοθετήσει πολλοί στην σημερινή αριστερά ως «ταξική» προσέγγιση. Κι έτσι αυτή η «ταξική» αριστερά αποτελεί τον καλύτερο σύμμαχο, το alterego, των πιο σκοταδιστικών δυνάμεων σήμερα. Το τσάκισμα του φασισμού σήμερα στην συνείδηση της κοινωνίας και του λαού περνά αναγκαστικά μέσα από το τσάκισμα κι αυτής της «ταξικής» αριστεράς. Διαφορετικά δεν μπορεί να ανοίξει ο δρόμος της ενότητας του λαού στη βάση της διεκδίκησης της δημοκρατίας και της πατρίδας του.

Τι ωθεί στην δημιουργία όλων αυτών των σχημάτων, κομμάτων και δυνάμεων που ξεπετάγονται κάθε μέρα; Υπάρχουν σήμερα δυνάμεις από όλα αυτά τα ποικίλα σχήματα που γεννιούνται με ταχύτητα φωτός που πηγάζουν από την ανάγκη να ενωθεί ο ίδιος ο λαός; Και μόνο μια απλή ματιά θα πείσει ακόμη και τον πιο δύσπιστο ότι όλα αυτά τα σχήματα, αλλά κι όσα πρόκειται να προκύψουν, αποτελούν θραύσματα ενός ολόκληρου πολιτικού συστήματος που καταρρέει. Πρόκειται, αφενός, για φθαρμένες καταστάσεις και ερείπια άλλων εποχών που επιχειρούν να επιβιώσουν πολιτικά σε συνθήκες πρωτοφανούς αστάθειας και διάλυσης των παλιών πόλων του πάλαι ποτέ πανίσχυρου δικομματισμού. Κι αφετέρου από τα υπολείμματα μιας αριστεράς που δεν μπόρεσε ποτέ να ενώσει τον λαό, ή τους εργαζόμενους κι ούτε μπορεί σήμερα. Στερείται του τρόπου και της θέλησης να το κάνει.

Καθοριστικό στοιχείο της σημερινής πολιτικής κατάστασης είναι η ολοκληρωτική απαξίωση από την κοινωνία και τον λαό του πολιτικού συστήματος, των ιδεολογιών και των πολιτικών συστημάτων του με βάση τα οποία επιβίωνε μέχρι τώρα. Σήμερα ο λαός έχει χειραφετηθεί σε πολύ μεγάλο βαθμό από τα κόμματα που ψήφιζε ή ακολουθούσε μέχρι και πρόσφατα. Κι αυτό ανεξάρτητα από το αν τα ψηφίζει ακόμη. Τα στρώματα εκείνα του λαού που θεωρούν σήμερα ως «δικό τους» κάποιο από τα επίσημα κόμματα της δεξιάς ή της αριστεράς έχουν συρρικνωθεί στο ελάχιστο. Το ποσοστό αυτού του λαού δεν ξεπερνά το 20-30% το πολύ. Σε λίγο θα είναι αμελητέα ποσότητα. Φροντίζει η οξύτητα της κρίσης. Ενώ όλος ο υπόλοιπος λαός έχει αναπτύξει ισχυρά αρνητικά αντανακλαστικά ενάντια στους επίσημους κομματικούς μηχανισμούς δεξιάς και αριστεράς που θεωρεί – και δικαίως – ότι τον πρόδωσαν και τον έσυραν στη σημερινή κατάσταση.

Το γεγονός ότι ψηφίζει όποιον αναγκάζεται να ψηφίσει κάτω από το σημερινό καθεστώς ωμών εκβιασμών, αφόρητης πίεσης και εξαπάτησης με όμηρο τον ίδιο και τις τόσο πιεστικές ανάγκες του, όπως και μέσα από την συστηματική καλλιέργεια της ήττας, του φόβου και της παράδοσης άνευ όρων, δεν αναιρεί το γεγονός που αναφέραμε παραπάνω. Όταν λοιπόν δεν ελέγχουν τα κόμματα και τα σχήματα που υπάρχουν σήμερα τον απλό κόσμο στην μεγάλη πλειοψηφία του. Ούτε κι ο κόσμος νιώθει υποχρεωμένος σ’ αυτά, τότε γιατί θα πρέπει να παίξει κανείς μαζί τους; Γιατί θα πρέπει να βάλει ως προτεραιότητα την ενότητα κάποιων σχημάτων και κομμάτων, που έτσι ή αλλιώς δεν έχουν αντίκρισμα ή εκτόπισμα μέσα στην κοινωνία, έναντι του λαού απευθείας;

Μπορούμε σήμερα μέσα από την συνένωση κάποιων σχημάτων και κομμάτων να διευκολύνουμε την ενότητα του λαού; Ούτε κατά διάνοια. Πολύ περισσότερο όταν κανένα υπαρκτό σχήμα ή θεωρία δεν προτάσσει σήμερα την αυτοτελή ενότητα του λαού μακριά από πολιτικά και θρησκευτικά δόγματα που τον διαιρούν και στην βάση των βασικών καθηκόντων που απορρέουν από την υπεράσπιση της πατρίδας του σήμερα. Κανένα άλλο πολιτικό ή οικονομικό αίτημα δεν μπορεί να ενώσει σήμερα τον λαό όσο το πατριωτικό του καθήκον. Αν θέλει βέβαια να σωθεί και να μην μετατραπεί σε μετανάστη μέσα στην ίδια του την χώρα.

Υπάρχει θέμα υπεράσπισης της πατρίδας σήμερα; Όσο ποτέ άλλοτε! Σε τι συνίσταται σήμερα η υπεράσπιση της πατρίδας από την σκοπιά του λαού; Στην μονομερή διαγραφή του χρέους, στην έξοδο από την ευρωζώνη και την ΕΕ με σκοπό την κατάκτηση της εθνικής κυριαρχίας και ανεξαρτησίας με σκοπό την θεμελίωση της δημοκρατίας στη βάση της ολόπλευρης λαϊκής κυριαρχίας. Μπορεί να υπάρξει άλλος στόχος πιο επίκαιρος και ενωτικός για όλο τον λαό; Ούτε κατά διάνοια.

Σε μια τέτοια εντελώς πρωτότυπη κατάσταση, όπου ο λαός είναι παντελώς ανοργάνωτος τόσο σαν εργαζόμενος, όσο και σαν πολίτης. Με την κοινωνική συνείδησή του, ακόμη και σε επίπεδο εθνικής ταυτότητας, να καταρρέει, αλλά χειραφετημένος από τα κόμματα και τις ιδεολογίες που παραδοσιακά τον διαιρούσαν σε δεξιό και αριστερό, πώς μπορεί να επιτευχθεί η ενότητά του; Καταρχάς κανένα κόμμα, ή συμμαχία κομμάτων δεν μπορεί να εκφράσει σήμερα την ενότητα ενός λαού που δεν εμπιστεύεται και καλά κάνει κανέναν κομματικό μηχανισμό ή ιδεολογία. Το κόμμα με μαζική απήχηση και κοινωνική βάση δεν είναι προϊόν του κοινοβουλευτισμού, αλλά εμφανίζεται σε ειδικές ιστορικές συνθήκες όταν πρόκειται να εκφράσει συγκροτημένα ταξικά και κοινωνικά συμφέροντα στα πλαίσια ενός λαού. Και το κόμμα αυτό μπορεί να τα εκφράσει μόνο όταν αυτά τα ταξικά και κοινωνικά συμφέροντα βρίσκονται τουλάχιστον σε διαδικασία συγκρότησης μέσα στην κοινωνία, μέσα στον ίδιο τον λαό.

Σήμερα, έχουμε ακριβώς το ανάποδο. Έχουμε μια διαδικασία αποσυσπείρωσης και αποσάθρωσης ταξικών και κοινωνικών συμφερόντων μέσα σε μια κοινωνία όπου ο ίδιος ο λαός αδυνατεί να συγκροτηθεί ως κοινωνικοπολιτικό υποκείμενο απέναντι στο καθεστώς που τον τυραννά. Επομένως αυτό που προηγείται είναι πρώτα η συγκρότηση ενός Μετώπου με παλλαϊκά χαρακτηριστικά το οποίο οφείλει να δώσει την μάχη της συγκρότησης και της ενότητας του λαού, της από τα κάτω οργάνωσής του μέσα από την αυτόνομη συγκρότηση τόσο των οργανώσεων του Μετώπου, όσου και άλλων συλλογικοτήτων που εξασφαλίζουν αυτούσια και πρωτοβουλιακά τον ίδιο τον λαό, αλλά και τσακίζοντας όλες τις θεωρίες και πρακτικές που θέτουν κομματικά όρια και περιορισμούς μέσα στον ίδιο τον λαό. Χωρίς να τσακιστούν αυτές οι θεωρίες και οι πρακτικές δεν μπορεί να προχωρήσει το Μέτωπο. Δεν μπορεί καν να υπάρξει παρά μόνο σαν καρικατούρα κοινοβουλευτικών συνδυασμών, σε μια εποχή όπου το κοινοβούλιο λειτουργεί όχι μηχανισμός μαζικής εκποίησης των κοινωνικών και εθνικών δικαιωμάτων του λαού.

Υπάρχει τέτοια κοινωνικοπολιτική οργάνωση που κάνει αυτήν ακριβώς την δουλειά; Μόνο το ΕΠΑΜ. Κι από την συνέπειά του στον δρόμο που έχει χαράξει θα εξαρτηθεί τελικά η δημιουργία ενός αληθινού Μετώπου όλου του λαού ικανού να ανατρέψει το καθεστώς και να κερδίσει την χώρα του.

Τότε ποια πρέπει να είναι η πολιτική συνεργασιών του Μετώπου; Εμείς θέσαμε εξαρχής τις βασικότερες προϋποθέσεις μια πιθανής συνεργασίας. Ή τουλάχιστον για να καθίσουμε να συζητήσουμε συνεργασία με τον οποιοδήποτε. Κι αυτές είναι τρεις:

(α) Να βρίσκεται στους δρόμους, δηλαδή μέσα στην κοινωνία και να μάχεται έμπρακτα ενάντια στο καθεστώς, χωρίς να δεσμεύεται από κομματικές ισορροπίες ή άλλους υπολογισμούς και σκοπιμότητες, αλλά να συμβάλει στην μαζική κινητοποίηση του λαού και στην αφύπνισή του.

(β) Να θέτει ξεκάθαρα θέμα ανατροπής του υπάρχοντος καθεστώτος, διαφορετικά δεν μπορεί να προχωρήσει οτιδήποτε θετικό για τον λαό από την στιγμή που έχει αλλάξει δραστικά το σύνολο της συνταγματικής τάξης της χώρας υπό καθεστώς πλήρους θεσμοθετημένης ανομίας, ή σωστότερα υπό καθεστώς ανελαστικών "διεθνών δεσμεύσεων" υπέρ των δανειστών και της ευρωζώνης.

(γ) Να αγωνίζεται για την κατάκτηση της δημοκρατίας, που σήμερα δεν μπορεί να διεκδικηθεί διαφορετικά παρά μόνο με την επιβολή Συντακτικής Εθνοσυνέλευσης για την σύνταξη και ψήφιση νέου Συντάγματος πρωτογενώς από τον ίδιο τον λαό.

Όλα τα υπόλοιπα τα συζητάμε. Δεν αρκεί λοιπόν να μιλά κάποιος για διαγραφή του χρέους, ούτε για εθνικό νόμισμα. Το εθνικό νόμισμα ξεκομμένο από την μονομερή καταγγελία και διαγραφή του χρέους, ξεκομμένο από την ανατροπή του υφιστάμενου καθεστώτος "διεθνών δεσμεύσεων" και εκποίησης της χώρας, ξεκομμένο από την διεκδίκηση της δημοκρατίας εδώ και τώρα, δεν σημαίνει απολύτως τίποτε. Μέσα στα πλαίσια αυτά κάνουμε κάθε δυνατή προσπάθεια να βρεθούμε όλοι, κινήματα, δυνάμεις και πρωτοβουλίες ώστε να συζητήσουμε τις δυνατότητες συνεργασίας. Ανοιχτά και δημόσια.

Ρωτούν ορισμένοι, συχνά καλοπροαίρετα: μα μόνοι μας θα τα βάλουμε με το καθεστώς; Ναι, αν χρειαστεί θα τα βάλουμε και μόνοι μας. Ο καθένας μόνος του δεν πήρε την απόφαση να πολεμήσει; Πολλοί από εμάς μόνοι τους δεν πήραν την απόφαση ότι δεν πάει άλλο, ότι η προσωπική τους αξιοπρέπεια δεν τους επιτρέπει αυτή την κατάντια; Είμαστε όμως μόνοι μας; Όχι. Όσο ξέρουμε να δουλεύουμε μέσα στον απλό κόσμο, στον κανονικό κόσμο της γειτονιάς και της δουλειάς, τότε ποτέ δεν θα μείνουμε μόνοι μας. Νέες δυνάμεις από τον ίδιο τον λαό θα αναπτύσσονται. Νέα κινήματα που θα μπορούμε να συμπορευτούμε και να κάνουμε την διαφορά. Αρκεί να ξεκαθαρίζουμε κάθε φορά που βρίσκεται η βασική διαχωριστική γραμμή.

Το ΕΠΑΜ δεν ασκεί πολιτική για το θεαθήναι, ούτε για να προσελκύσει το «τηλεοπτικό ενδιαφέρον». Είναι πρωτοπόρο στη δουλειά που κάνει μέσα στον λαό. Κι όσο ακολουθεί απαρέγκλιτα αυτόν τον δρόμο, δεν υπάρχει τρόπος να αποτύχει. Το Μέτωπο από την ιδρυτική του τάχθηκε καθαρά υπέρ της κινητοποίησης της πλειοψηφίας του λαού μέσα από την οργάνωσή του σε γειτονιές και εργασιακούς χώρους, δίχως διαχωρισμούς ιδεολογίας και κομματικής ταυτότητας. Αυτό είναι το νόημα του παλλαϊκού, που φέρει στην προμετωπίδα του το Μέτωπο και αυτό αποτελεί την βασική κατεύθυνση στην δουλειά του ΕΠΑΜ μέσα στον λαό. Βεβαίως, αυτό για να γίνει απαιτεί χρόνο, χρόνο για να ωριμάσει η κοινωνία με καταλύτη την μαζική δράση και την οργανωτική δουλειά του Μετώπου. Απαιτεί ιδιαίτερες αντοχές, αφοσίωση από τους αγωνιστές και τυφλή, θα λέγαμε με μια δόση υπερβολής, πίστη στη δύναμη του λαού και στην ικανότητά του, να βγει μπροστά και να επιφέρει την ανατροπή. Αυτός, ο λαός δηλαδή, οφείλει να βγει μπροστά για να επιφέρει την ανατροπή με την δική μας καταλυτική παρέμβαση. Κανένας δεν μπορεί και δεν πρέπει να τον αντικαταστήσει, ή να το υποκαταστήσει γιατί θα οδηγηθούμε σε πολύ σκοτεινά μονοπάτια ακόμη και με τις καλύτερες προθέσεις.

Αυτή ήταν εξαρχής και παραμένει η βασική φιλοδοξία του ΕΠΑΜ. Γι’ αυτό και το Μέτωπο πήρε την ονομασία Ενιαίο και Παλλαϊκό. Στα ιδρυτικά μας κείμενα έχουμε εξηγήσει αναλυτικά, ότι το Μέτωπο δεν πιστεύει σε αυτοδιορισμένες πρωτοπορίες, ούτε σε οργανώσεις που αυτοανακηρύσσονται λυτρωτές του λαού. Όσοι εμφορούνται από τέτοιες αντιλήψεις δεν μπορούν να είναι μέλη του Μετώπου. Όποιος πιστεύει ότι ο λαός δεν μπορεί να αντιδράσει και ότι δεν έχει νόημα η οργανωτική δουλειά μέσα στον λαό, τότε αυτός δεν μπορεί να είναι μέλος του Μετώπου.

Τα τονίζουμε όλα αυτά, γιατί δεν θεωρούμε ότι είναι καταχτημένα από όλους τους συναγωνιστές μέσα στις γραμμές μας. Υπάρχουν ακόμη και σήμερα μέλη του ΕΠΑΜ που θεωρούν ότι ο λαός δεν είναι σε θέση, να πετύχει το οτιδήποτε αφεαυτού του, αντιμετωπίζουν την παλλαϊκή οργάνωση στην γειτονιά και στο χώρο δουλειάς ως χάσιμο χρόνου, γοητεύονται από επικοινωνιακές τακτικές μόνο και μόνο για «να φανούμε», από ακτιβισμούς χωρίς αντίκρισμα στην μαζική δράση, ενώ ταυτίζουν το κίνημα με δράσεις λίγων αποφασισμένων που με «δυναμικές ενέργειες» υποτίθεται ότι θα υποκινήσουν τον κόσμο. Καμιά από όλες αυτές τις λογικές δεν έχει, ούτε είχε ποτέ σχέση με την συγκρότηση και την δράση του ΕΠΑΜ. Και θα πρέπει να τις αντιμετωπίζομαι ως ανοιχτά εχθρικές λογικές με το Μέτωπο και τους σκοπούς του.

Η ανυπομονησία να γίνει κάτι γρήγορα – παρά κι ενάντια στην αντικειμενική κατάσταση της ίδιας της κοινωνίας – για να γλυτώσουμε από το σφαγείο που αρχίζει και συσσωρεύει εκατόμβες θυμάτων, αλλά και η λογική του «καπετάν ένα» που πιστεύει, ότι δεν χρειάζεται ούτε τον λαό, ούτε την οργάνωση με μαζική επιρροή και πανεθνική δικτύωση για να είναι «αγωνιστής», σπρώχνει συναγωνιστές σε επικίνδυνες και ακραία τυχοδιωκτικές πρακτικές. Αν προσθέσουμε σε όλα αυτά την έλλειψη αγωγής, ευθύτητας, προσωπικής αξιοπρέπειας και εντιμότητας που μας έχει κληροδοτήσει η άρρωστη κατάσταση της κοινωνίας, τότε δημιουργείται ένα εκρηκτικό μίγμα που ορισμένες φορές οδηγεί σε νοσηρότατες συμπεριφορές μέσα στις γραμμές μας.

Κάθε μέλος του ΕΠΑΜ θα πρέπει να έχει ξεκαθαρισμένο στο μυαλό του, ότι παλεύουμε για την ολοκληρωτική κάθαρση της εσωτερικής κατάστασης, για την αναγέννηση εκ βάθρων της Ελλάδας και ότι θα πολεμήσουμε αλύπητα κάθε εκδήλωση φαυλοκρατίας, ψευτιάς, ατιμίας και φιλοτομαρισμού. Δεν μπορεί, μια οργάνωση σαν την δική μας, να προσπαθεί, να κινητοποιήσει τα λιγοστά αποθέματα αξιοπρέπειας, εντιμότητας και αρετής που έχουν απομείνει στον πολύ κόσμο και εμείς να μην δίνουμε το παράδειγμα με την στάση και την συμπεριφορά μας. Μέσα σ’ έναν κυκεώνα ακραίων συμπεριφορών της κοινωνίας και πρωτοφανούς ρευστότητας όπου τα πάντα είναι ανεκτά και επιτρεπτά, μέχρι και η απαξίωση της ανθρώπινης ζωής, το μέλος του ΕΠΑΜ, το ίδιο το Μέτωπο θα πρέπει να στέκει βράχος ακλόνητος αρετής και αφοσίωσης στον κοινό αγώνα. Αληθινό παράδειγμα προς μίμηση, φάρος φωτεινός μέσα στην ηθική κατάπτωση που βιώνει η κοινωνία.

Ένα χρόνο από το 1^ο τακτικό του συνέδριο, το ΕΠΑΜ εμφανίζεται σήμερα τελείως διαφορετικό. Δεν είναι η οργάνωση κοινωνικής διαμαρτυρίας που ήταν πριν ένα χρόνο. Οι πυρήνες της δεν είναι πια χώροι υποδοχής εισερχομένων και εξερχομένων κατά το δοκούν. Σήμερα η οργάνωση του ΕΠΑΜ έχει ευθυγραμμιστεί περισσότερο με τις αρχικές διακηρύξεις του Μετώπου. Έχει αρχίσει να οικοδομεί στενές οργανικές σχέσεις με την κοινωνία και τον λαό. Τα μέλη του ΕΠΑΜ ξέρουν γιατί έχουν ενταχθεί στο Μέτωπο και γιατί παλεύουν. Κατακτούν μέρα τη μέρα την τέχνη να ζυμώνονται με τον απλό κόσμο, με τον λαό, που συνιστά το προνομιακό πεδίο του Μετώπου όπου κανένας – με εξαίρεση τον κακό μας εαυτό – δεν μπορεί να μας βλάψει. Αρκεί να έχουμε εμπιστοσύνη στον λαό μας, ακόμη κι όταν τον βρίσκουμε στα χάλια του να μοιρολογεί την τύχη του. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι είμαστε αναπόσπαστο κομμάτι του και όπως ο μυθικός Ανταίος μπορούμε να σταθούμε ορθοί στα πόδια μας και να γίνουμε ακατανίκητοι μόνο αν μάθουμε να πατάμε γερά στην μητέρα γη, δηλαδή στον λαό μας.

Πάντα οι ραγιάδες γελοιοποιούνται.

Έλα μωρέ, και τι έγινε;

του «Pitsirikos»

Σύμφωνα με αυστηρά εμπιστευτικό έγγραφο που αποκάλυψε η Wall Street Journal –οπότε μάλλον δεν ήταν και πολύ εμπιστευτικό-, το ΔΝΤ φέρεται έτοιμο να παραδεχτεί πως έκανε λάθος χειρισμούς στη διάσωση της Ελλάδας. Είναι γνωστό πως η συγγνώμη είναι το δεύτερο χέσιμο.

Όπως αναφέρεται στο έγγραφο, το ΔΝΤ παραδέχεται πως δεν εκτίμησε σωστά τη ζημιά που θα προκαλούσε η συνταγή λιτότητας στην Ελλάδα αλλά δεν πειράζει, αφού, αν εξαιρέσεις κάτι χιλιάδες αυτοκτονίες, κάτι εκατομμύρια άνεργους, κάτι χιλιάδες εξαθλιωμένους, κάτι χιλιάδες που έφυγαν μετανάστες, κάτι χιλιάδες καταθλιπτικούς, κάτι χιλιάδες λουκέτα, και την ραγδαία αύξηση του ρατσισμού και του νεοναζισμού, μια χαρά πάει η Ελλάδα.

Το ΔΝΤ παραδέχεται πως έκανε λάθος στην περίπτωση της Ελλάδας αλλά επισημαίνει πως....
έδωσε χρόνο στην Ευρωζώνη να περιορίσει τις επιπτώσεις για την υπόλοιπη Ευρώπη, οπότε η Ελλάδα μπορεί να υποφέρει αλλά η θυσία της δεν πήγε χαμένη, αφού καθυστέρησε την εξάπλωση της κρίσης στις άλλες ευρωπαϊκές χώρες, όπως οι Κρητικοί καθυστέρησαν τους Ναζί στη μάχη της Κρήτης και έπαθαν πανωλεθρία μετά οι Γερμανοί στη Σοβιετική Ένωση.

Επίσης, το ΔΝΤ παραδέχεται πως παρέβη τους ίδιους του τους κανόνες -έχουν και κανόνες-, για να κάνει το χρέος της Ελλάδας να φαίνεται βιώσιμο, αν και ακόμα και οι πέτρες ήξεραν πως το χρέος της Ελλάδας δεν την παλεύει με τίποτα, οπότε το έγγραφο δεν λέει και τίποτα καινούργιο.

Φυσικά, η παραδοχή του ΔΝΤ πως έκανε λάθος στη διάσωση της Ελλάδας δεν πρέπει να μας επηρεάσει, αφού η χώρα έχει μπει στην ανάπτυξη και ο Αντώνης Σαμαράς μας διαβεβαίωσε πως η Ελλάδα είναι success story.

Αυτό το success story της κυβέρνησης Σαμαρά έχει προκαλέσει τον φθόνο του ΔΝΤ και των εχθρών του έθνους μας που διαπιστώνουν έντρομοι πως, αν και μας έστησαν παγίδες –που τώρα παρουσιάζουν σαν λάθη-, η μικρή Ελλάδα κατάφερε για μια ακόμα φορά να βάλει τα γυαλιά σε όλη την οικουμένη και να ζει σήμερα ένα πρωτόγνωρο και μεγαλειώδες οικονομικό θαύμα.

Οι Έλληνες απέδειξαν πως, ακόμα και με λάθος συνταγή, μπορούν να φτιάξουν το τέλειο φαγητό.

Πρέπει να βουλώσουμε τα αυτιά μας, να δεθούμε στο κατάρτι και να συνεχίσουμε το πρόγραμμα του ΔΝΤ που εφαρμόζει πιστά η γενναία κυβέρνηση Σαμαρά.

Πρέπει να απομονώσουμε αυτούς τους αλήτες που είχαν μαζευτεί στο Σύνταγμα τον Ιούνιο του 2011 και προσπάθησαν να ματαιώσουν την ψήφιση του Μεσοπρόθεσμου, λέγοντας αυτά που παραδέχεται σήμερα το ΔΝΤ.

Πρέπει να συνεχίσουμε να υπακούμε στον Σαμαρά, τον Βενιζέλο και τον Κουβέλη, και να ενημερωνόμαστε από τους Πρετεντέρηδες, ώστε η Ελλάδα να προκόψει.

Όλοι μαζί μπορούμε. Κι ένας-ένας, μια χαρά τα καταφέρνουμε.

(Έτσι θα γράφω από εδώ και πέρα. Μετά το έγγραφο του ΔΝΤ, δεν υπάρχει πια καμία αμφιβολία πως η Ελλάδα και οι Έλληνες έχουν περάσει οριστικά τα όρια του γελοίου. Πάντα οι ραγιάδες γελοιοποιούνται.)

από το «pitsirikos.net»

Προς καθηγητή Γιώργο Γραμματικάκη

του Χριστόφορου Μπουζάνη*

Το έκανε πάλι το θαύμα της η σύγχρονη ελληνική διανόηση. Το γνωρίζαμε, το είχαμε δει σε διάφορες περιστάσεις κατά καιρούς. Από το ‘Τολμήστε’ της Κικής Δημουλά και του Θάνου Βερέμη μέχρι την πρόσφατη εμφάνιση του καθηγητή Γραμματικάκη στη εκπομπή του ‘αντικειμενικού' δημοσιογράφου Σταύρου Θεοδωράκη, οι ακαδημαϊκοί, οι καλλιτέχνες και γενικότερα οι άνθρωποι των ‘γραμμάτων και των τεχνών’ (όπως συχνά τους αποκαλούν) αυτού του τόπου – σε γενικές γραμμές και με ελάχιστες εξαιρέσεις – έχουν πέσει εδώ και τρία χρόνια σε ένα απίστευτο παραλήρημα δήθεν αυτοκριτικής διάθεσης με πρόσχημα το ευφυολόγημα ότι οι σκεπτόμενοι άνθρωποι κοιτάζουν πρώτα τα λάθη τους και μετά ασχολούνται με τα σφάλματα των άλλων. Πολύ ‘πιασάρικη’ και ερεθιστική προσέγγιση, ιδιαιτέρως όταν το κοινό στο οποίο απευθύνεσαι περιμένει από εσένα κάτι παραπάνω – μια πιο σοβαρή και ψύχραιμη γνώμη – ενώ βρίσκεται σε απόγνωση, κάτω από το όριο της φτώχειας και ‘ευάλωτο’ σε λαϊκίστικες συμβουλές από ‘πεφωτισμένους’ του στυλ ‘ο μονός που σου φταίει είναι ο εαυτός σου’.

Και κάπου εκεί έρχονται και οι δυο λέξεις κλειδιά του σύγχρονου (ή ‘εκσυγχρονισμένου’)....
‘πεφωτισμένου’ που μάλλον, κρίνοντας από το διδακτικό του ύφος, απευθύνεται σε αφελείς γηγενείς που πρέπει να αρχίσουν να ‘ανοίγουν’ τα μάτια τους πριν είναι πολύ αργά: ‘θεωρίες συνομωσίας’. Μα είναι δυνατόν, ρώτησε ο δημοσιογράφος, με περισσή δόση ειρωνείας, τον διανοούμενο, να πιστεύουν κάποιοι ακόμα σε θεωρίες συνομωσίας; Υδρογονάνθρακες, αεροψεκασμοί, ευθύνες της Ε.Ε. για την κρίση, προπολεμικοί, λαϊκοί και άλλοι αστικοί μύθοι, όλα μαζί σε ένα τσουβάλι που σκοπό έχει την προσβολή του ελληνικού λαού. Το μήνυμα, απλό. Είναι το ίδιο μήνυμα του ‘μαζί τα φάγαμε’ του κυρίου Πάγκαλου, αλλά και το ίδιο μήνυμα του ντοκιμαντέρ ‘1821’ που προβλήθηκε, υπό την επιτήρηση του καθηγητή Βερέμη – ο οποίος έχει προσομοιάσει τα πανεπιστήμια με περίπτερα στο παρελθόν – πριν από λίγα χρόνια: η καλή και σύγχρονη Ευρώπη θα σας δώσει μια τελευταία ευκαιρία να κατεβείτε από τα δέντρα, να εκσυγχρονιστείτε και να σταματήσετε τις ταχτικές του Αλή Πάσα, τακτικές που κληρονομήσατε από τους συμφεροντολόγους αρματολούς πρόγονούς σας που επαναστάτησαν αποκλειστικά για φορολογικούς λόγους. Δεν σας φταίει κανείς, ούτε ο καπιταλισμός, ούτε η παγκόσμια πλασματική οικονομία. Ούτε καν η Πασοκοδημοκρατία που διέφθειρε τον δημόσιο τομέα με τόσα σκάνδαλα. Σταματήστε να φαντάζεστε συνομωσίες εκεί που δεν υπάρχουν και γίνετε ‘πιο ευρωπαίοι’!

Οι ‘πεφωτισμένοι’ ακαδημαϊκοί του εκσυγχρονισμού, αγαπητέ κύριε Γραμματικάκη, όμως, ξεχνούν να μας πουν για το σκάνδαλο με την Siemens. Υπήρξαν συνομωσίες πίσω από αυτή την υπόθεση ή μήπως όλα έγιναν με διάφανο και ανιδιοτελή τρόπο; Σε πόσα σκάνδαλα της ελληνικής πολιτικής σκηνής συμμετείχαν, κυρίως ως διαφθορείς, ευρωπαϊκοί και διεθνείς κολοσσοί; Τα περισσότερα από αυτά τα σκάνδαλα, αγαπητέ κύριε Γραμματικάκη, μας κληροδοτήθηκαν από την ‘εκσυγχρονιστική’ διακυβέρνηση Σημίτη. Του Κωνσταντίνου Σημίτη των swaps. Μήπως και για τα swaps φταίνε οι φαντασιόπληχτοι έλληνες; Για τις καταγγελίες φουσκώματος του ελλείμματος που ποτέ δεν ερευνήθηκαν γιατί προσεβλήθη ο κύριος Βενιζέλος; Για τις αποκαλύψεις του Strauss-Kahn ότι δούλευαν υπογείως για μήνες με τον Παπανδρέου για να φέρουν το ΔΝΤ στην Ελλάδα; Αλήθεια, αγαπητέ κύριε Γραμματικάκη, εσείς που έχετε πλέξει το εγκώμιο του Λουκά Παπαδήμου, τα ΜΜΕ λειτουργούν με διαφάνεια; Όλα λοιπόν στο παγκόσμιο κοινωνικό σύστημα που ζούμε, για εσάς, λειτουργούν ‘ορθολογικά’ και δυστυχώς υπάρχουν κάποιοι φαντασιόπληχτοι σε μια χώρα που χρήζουν παρακολούθησης, αν όχι ιατρικής, σίγουρα οικονομικής ώστε να γίνουν πιο ‘ορθολογικοί’.

Ήμουν πιτσιρικάς, πρωτοετής στην ΑΣΟΕΕ, όταν διάβασα πρώτα την ‘Κόμη της Βερενίκης’, έπειτα την ‘“Ορθολογικότητα” του Καπιταλισμού’ του Κορνήλιου Καστοριάδη και το ‘Γιατί Σοσιαλισμός;’ του Albert Einstein. Κείμενα που τότε με βοήθησαν πολύ σε εσωτερικές αναζητήσεις. Και, όντως, οι μεγάλοι φυσικοί αλλά και οι ριζοσπαστικοί φιλόσοφοι όπως ο Καστοριάδης αποτελούν πρότυπα για νέα παιδιά που έχουν την αναζήτηση της γνώσης ως κύριο άξονα προσανατολισμού των σπουδών τους. Και πόση χαρά ένιωσα όταν σας είδα με τον Καστοριάδη, κύριε καθηγητά, να μιλάτε, σε ένα ολιγόλεπτο βιντεάκι, ενάντια στην θεωρία της ‘ανθρωπικής αρχής’: Φιλοσοφία, Θεωρητική φυσική και κοινωνικές αντιλήψεις! Όμως, οι εξωπλανήτες, τα νετρίνα και οι μαύρες τρύπες δεν θα μπορέσουν ποτέ να νιώσουν και να κατανοήσουν την αγανάχτηση μου, κύριε καθηγητά, όταν ακούω ‘εκσυγχρονιστές’ όπως ο κύριος Βερέμης να ‘ασελγούν’ θεωρητικά στην έννοια του ‘κοινωνικού φαντασιακού’ του Καστοριάδη. Ο Καστοριάδης πρότεινε την φαντασιακή θέσμιση της κοινωνίας με όρους κοινωνικής οντολογίας που θα βοηθούσε στην κατανόηση (και όχι της ειρωνικής απαξίωσης) της αυτο-θέσμισης των ανθρώπινων κοινωνιών. Αντ’αυτού, κάποιοι ακαδημαϊκοί στην Ελλάδα χρησιμοποίησαν τον όρο ‘εθνικό φαντασιακό’ για να δείξουν πως κάποιοι φαντασιόπληχτοι νομίζουν ή νόμιζαν ότι αποτελούν έθνος ή ότι είναι απόγονοι του Περικλή και του Πλάτωνα. Και ξέρετε, κύριε καθηγητά, για αυτούς τους ακαδημαϊκούς, είναι οι ίδιοι αυτοί φαντασιόπληχτοι που τα ‘έφαγαν όλοι μαζί’ και τώρα φαντασιώνονται ότι έχουν πετρέλαια και θα σωθούν.

Μόνο που ξεχάσατε να μας πείτε στην εκπομπή που πήγατε, κύριε καθηγητά, ποιος – πέρα από κάτι περιέργους τύπους σε εντελώς αστείες εκπομπές – μας πρωτόβαλε τέτοιες ελπίδες στο φτωχό μυαλό μας. Ήταν όμως μια έκθεση της Deutsche Bank τον περασμένο Δεκέμβριο που μιλούσε για υπερκέρδη από την εξόρυξη υδρογονανθράκων. Και κάθε δεκαπενθήμερο, όλο και κάποιο ερευνητικό ινστιτούτο κάπου στον ‘σύγχρονο’ κόσμο θα τονώσει τέτοιες προσδοκίες. Δεν ήταν λοιπόν οι γηγενείς φαντασιόπληχτοι, οι απολίτιστοι αυτού του τόπου, που το φαντάστηκαν αλλά κάποιοι πιο πολιτισμένοι που παίζουν με τις ελπίδες ενός εξαθλιωμένου λαού, ίσως άθελά τους πολλές φορές και όχι κατόπιν συνομωσίας, αλλά αυτή είναι η αλήθεια. Όσο για τις ‘θεωρίες συνομωσίας’; Περίμενα από έναν ευφυή άνθρωπο, όπως εσείς, κύριε καθηγητά, να είναι πιο προσεκτικός και να μην ‘τσουβαλιάζει’ διαφορετικές ιστορίες και υποθέσεις, να προσέχει πιο πολύ με τις γενικεύσεις αλλά και να μην συμμετάσχει σε μια τόσο ειρωνική και απαξιωτική εκπομπή. Όπου υπάρχουν συμφέροντα, θα υπάρχουν συνομωσίες συμφερόντων. Και όπου υπάρχει καπιταλισμός, πιστέψτε με κύριε καθηγητά, θα υπάρχουν οργανωμένες ομάδες κερδοσκόπων, συνωμότες, ΜΜΕ που εξυπηρετούν αντιλαϊκά συμφέροντα αλλά και δημοσιογραφίσκοι που στην προσπάθεια προσβολής της νοημοσύνης μας – και για να νομιμοποιήσουν το όλο εγχείρημα – ζητούν την βοήθεια σαφώς πιο καταξιωμένων και ευφυών ανθρώπων από τους ίδιους, αλλά και λιγότερο κουτοπόνηρων. Και αυτά δεν τα θα παρατηρήσετε πουθενά στην άγρια αναρχία του σύμπαντος, κύριε καθηγητά, ούτε στην ακαταστασία ενός εργαστηρίου, αλλά στην άγρια ασυδοσία του καπιταλισμού.

*Ο Χριστοφόρος Μπουζάνης είναι διδάκτορας κοινωνιολογίας στο πανεπιστήμιο του Εδιμβούργου

ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΓΕΝΙΚΟΥ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟΥ ΔΡΑΜΑΣ

Α Ν Α Κ Ο Ι Ν Ω Σ Η

Την Παρασκευη 7 Ιουνιου οι υγειονομικοι ολοκληρης της χωρας, γιατροι,νοσηλευτες,διοικητικοι, τεχνικοι, προχωραμε σε 24ωρη απεργια.
Υπερασπιζομαστε την δημοσια και δωρεαν υγεια προς ολους τους πολιτες, ασφαλισμενους και ανασφαλιστους ελληνες και μεταναστες γιατι η υγεια ειναι κοινωνικο αγαθο.
Αγωνιζομαστε για την αναβαθμιση του Νοσοκομειου μας, την ποιοτικη αναβαθμιση και την υψηλη προσφορα παροχων υγειας.
Ειμαστε αντιθετοι στα σχεδια της συγκυβερνησης και της τροικα για τις συγχωνευσεις που εγιναν και υποβαθμισαν το Νοσοκομειο, αλλα κυριως ειμαστε αντιθετοι στο νεο υγειονομικο χαρτη που ανακοινωσε ο υπουργος υγειας ο οποιος θα ειναι η καταστροφηγι ατο δημοσιο συστημα υγειας και παραδεισος για τους ιδιωτες.
Ζηταμε την επαρκη στελεχωση του Νοσοκομειου, με την προσληψη τοσο Ιατρικου οσο και Νοσηλευτικου, Διοικητικου, Τεχνικου, Βοηθητικου προσωπικου, ωστε να εξασφαλιστει η απροσκοπτη και ασφαλης λειτουργια του Νοσοκομειου μας.
Καλουμε ολους τους πολιτες του ΝΟΜΟΥ, τον Αντιπεριφερειαρχη και το περιφερειακο συμβουλιο, τους Δημαρχους και τα δημοτικα συμβουλια το Εργατικο Κεντρο, το Ν.Τ. της ΑΔΕΔΥ και τα πρωτοβαθμια σωματεια, ολους τους συλλογους και φορεις του Νομου την Παρασκευη 7 Ιουνιου ημερα της Πανελλαδικης Πανυγειονομικης απεργιας και ωρα 10.00π.μ στον προαυλειο χωρο του Νοσοκομειου ΔΡΑΜΑΣ για να διαμαρτυρηθουμε και να πουμε ολοι μαζι ενα μεγαλο ΟΧΙ
ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΡΕΥΣΗ ΚΑΙ ΔΙΑΛΥΣΗ ΤΟΥ ΕΣΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΕΟΠΠΥ
ΣΤΗΝ ΥΠΟΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΗΣΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΑΣΦΥΞΙΑ ΤΗΣ ΥΓΕΙΑΣ- ΠΡΟΝΟΙΑΣ
ΣΤΙΣ ΚΑΤΑΡΓΗΣΕΙΣ – ΣΥΓΧΩΝΕΥΣΕΙΣ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΩΝ ΚΑΙ ΚΛΙΝΩΝ

Ολοι μαζι απαιτουμε:

ΔΗΜΟΣΙΑ ΚΑΙ ΔΩΡΕΑΝ ΥΓΕΙΑ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ
ΠΡΟΣΛΗΨΕΙΣ ΥΓΕΙΟΝΟΜΙΚΟΥ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΥ ΚΑΙ ΟΧΙ ΑΠΟΛΥΣΕΙΣ
ΑΝΑΒΑΘΜΙΣΗ ΤΟΥ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟΥ ΜΑΣ

ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΑΝΑΤΡΕΨΟΥΜΕ ΤΙΣ ΜΝΗΜΟΝΙΑΚΕΣ ΑΝΤΙΛΑΙΚΕΣ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΣΤΗΝ ΥΓΕΙΑ ΚΑΙ ΠΡΟΝΟΙΑ

Ιδιωτικοποίηση εφοριών και εισπρακτικών μηχανισμών προτείνει το ΔΝΤ

Τη δημιουργία ιδιωτικής φορολογικής και φοροεισπρακτικής υπηρεσίας συστήνει το ΔΝΤ ως έσχατο μέτρο εφόσον δεν αποδώσουν οι προσπάθειες εκσυγχρονισμού του φορολογικού μηχανισμού Στην έκθεση για την πορεία εφαρμογής του μνημονίου αναφέρεται ότι η βελτίωση της φορολογικής διοίκησης παραμένει πολύ απογοητευτική, συμπληρώνοντας ότι είναι ένα επείγον ζήτημα που πρέπει να αντιμετωπιστεί εφόσον η ελληνική κυβέρνηση επιθυμεί να αποφύγει νέες οριζόντιες περικοπές στους μισθούς των δημοσίων υπαλλήλων και τις κοινωνικές μεταβιβάσεις (εννοεί μεταξύ άλλων τις συντάξεις). Μάλιστα, τονίζει ότι νέες οριζόντιες περικοπές εφόσον δεν αντιμετωπιστεί το πρόβλημα της φοροδιαφυγής είναι πολύ πιθανές, καθώς –όπως επισημαίνει– οι εταίροι της Ελλάδος είναι απίθανο να παράσχουν νέα χρηματοδοτική στήριξη μόνο και μόνο επειδή η Ελλάδα δεν χτυπάει την φοροδιαφυγή. Στη συνέχεια αναφέρεται στις προσπάθειες ανεξαρτητοποίησης της φορολογικής διοίκησης η οποία είναι αναγκαία για να αντιμετωπιστούν οι πολιτικές παρεμβάσεις στον φορολογικό μηχανισμό. Και τονίζει με νόημα «εάν αυτά τα μέτρα και άλλα μέτρα που στοχεύουν στον εκσυγχρονισμό του νομικού πλαισίου της φορολογικής διοίκησης των λειτουργικών διαδικασιών και της διοίκησης του προσωπικού αποτύχουν οι αρχές θα πρέπει να εξετάσουν πιο ριζικές αλλαγές όπως η δημιουργία μιας φορολογικής υπηρεσίας εκτός της αρμοδιότητας των δημοσίων υπηρεσιών». Με άλλα λόγια το ΔΝΤ λέει ότι αν δεν χτυπηθεί η φοροδιαφυγή όχι μόνο θα ληφθούν νέα μέτρα αλλά το μέτρο της καταπολέμησης της φοροδιαφυγής και της είσπραξης των εσόδων θα δοθεί σε ιδιώτες. O δεκάλογος της τρόικας 1. Αναγνωρίζει την ανάγκη νέας ελάφρυνσης του ελληνικού χρέους μέσω της λήψης μέτρων που θα αφορούν τα δάνεια του επίσημου τομέα. Η άποψη των ειδικών του Ταμείου είναι πως θα πρέπει να υπάρξει νέα απομείωση του χρέους. Σε αυτήν την κατεύθυνση και υπό τις κατάλληλες συνθήκες, η ευρωζώνη πρέπει να εξετάσει και μία «μπροσθοβαρή προσέγγιση, όπως άλλωστε έχει δεσμευθεί. Υπονοείται επίσης με σαφήνεια ότι η Ελλάδα θα χρειαστεί νέα χρηματοδοτική στήριξη από τους μηχανισμούς της τρόικας από το 2014. 2. Ασκεί κριτική στην ελληνική κυβέρνηση για καθυστερήσεις στην προώθηση μεταρρυθμίσεων, στις αποκρατικοποιήσεις και στην αναμόρφωση της φορολογικής διοίκησης. 3. Ξεκαθαρίζει ότι με τα υφιστάμενα δεδομένα δεν θα χρειαστούν νέα μέτρα για την περίοδο 2013-2014. Η θέση του Ταμείου είναι να μην αλλάξει προς το παρόν κανένα από τα μέτρα που αυτήν τη στιγμή ισχύουν. Αίτημα που προωθεί η κυβέρνηση, με αιχμή τη μείωση του ΦΠΑ στην εστίαση. Για τη διετία 2015-2016 το δημοσιονομικό κενό προσδιορίζεται άνω του 4,5% του ΑΕΠ. Το κενό αυτό θα κλείσει είτε με τη λήψη νέων μέτρων, είτε από τις καλύτερες επιδόσεις της οικονομίας και τις διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις. 4. Υποστηρίζει ότι δεν υπάρχουν ακόμα τα δημοσιονομικά περιθώρια για μείωση του ΦΠΑ στην εστίαση και του Ειδικού Φόρου Κατανάλωσης στο πετρέλαιο θέρμανσης, ενώ αφήνει ανοικτή την παράταση ισχύος της έκτακτης εισφοράς αλληλεγγύης και μετά το 2014. 5. Επαναφέρει το θέμα της εισόδου των ιδιωτών στον φοροεισπρακτικό μηχανισμό και επισημαίνει τις καθυστερήσεις στη φορολογική μεταρρύθμιση, αλλά και πολιτικές παρεμβάσεις οι οποίες έχουν ως αποτέλεσμα να μην εισπράττονται τα προβλεπόμενα έσοδα. 6. Βλέπει να μην επιτυγχάνονται οι εισπρακτικοί στόχοι του προγράμματος αποκρατικοποιήσεων και επαναλαμβάνει την πρόταση για τοποθέτηση ξένων μάνατζερ στο ΤΑΙΠΕΔ. 7. Υποστηρίζει ότι η Ελλάδα θα υποστεί ακόμη πολλά χρόνια επώδυνης προσαρμογής, υπό το βάρος μιας εύθραυστης πολιτικής και κοινωνικής κατάστασης, ενώ τονίζει ότι δεν υπάρχουν ακόμη στοιχεία για σταθερή αύξηση των επενδύσεων ώστε να εισέλθει σε τροχιά μια ισχυρή ανάκαμψη. Αν και το ΔΝΤ δεν αλλάζει επίσημα την πρόβλεψή του για την πορεία της οικονομίας, αναφέρει ότι βάσει των τελευταίων στοιχείων η ύφεση φέτος θα είναι 4,9% (αντί πρόβλεψης 4,2%) και το 2014 η Ελλάδα θα βιώσει τον έβδομο χρόνο ύφεσης με ρυθμό 1,4% (αντί πρόβλεψης για ανάπτυξη 0,6%). Αν επαληθευτεί αυτή η πρόβλεψη, αλλάζει και τα δεδομένα για την πορεία του χρέους, εντείνοντας την ανάγκη για νέα απομείωσή του. 8. Κόντρα στις προθέσεις της κυβέρνησης, ανοίγει -εμμέσως- θέμα άρσης της αναστολής των πλειστηριασμών έως το τέλος Αυγούστου και ζητάει αναθεώρηση του Πτωχευτικού Δικαίου. Ειδικότερα για τις τράπεζες, επισημαίνει ότι η στρατηγική που θα ακολουθηθεί τους επόμενους μήνες θα πρέπει να προβλέπει την ταχεία εκποίηση των μετοχών του ΤΧΣ στις τράπεζες. Για τον σκοπό αυτό, οποιεσδήποτε συγχωνεύσεις μεταξύ των τραπεζών θα πρέπει να δείχνουν σαφείς και σημαντικές συνέργειες και δεν θα πρέπει να θέτουν σε κίνδυνο ταχεία μεταβίβαση των μετοχών του ΤΧΣ προς τον ιδιωτικό τομέα. Επιπλέον, το ΔΝΤ σημειώνει ότι η υιοθέτηση του νόμου για τα υπερχρεωμένα νοικοκυριά είναι ένα ευπρόσδεκτο ξεκίνημα για μια συντονισμένη στρατηγική με στόχο την αντιμετώπιση των επισφαλών στοιχείων ενεργητικού, η οποία θα πρέπει να ακολουθείται από μια παρόμοια προσέγγιση και στην αντιμετώπιση των αυξανόμενων μη εξυπηρετούμενων δανείων των επιχειρήσεων, ιδίως των ΜμΕ. Προειδοποιεί ωστόσο ότι δεν πρέπει να υπονομεύεται η «κουλτούρα πληρωμής». 9. Χαρακτηρίζει εμπόδιο στην παραγωγικότητα των υπαλλήλων τη μονιμότητα στο Δημόσιο και υπογραμμίζει ότι συνολικά το πρόγραμμα θα στεφθεί με επιτυχία εάν περιοριστεί η φοροδιαφυγή, ανοίξουν οι αγορές προϊόντων και υπηρεσιών και γίνουν υποχρεωτικές απολύσεις στο Δημόσιο. 10. Εκτιμά ότι η πολιτική σταθερότητα έχει αποκατασταθεί στη χώρα μας, αλλά εκφράζει ανησυχία για τη διατήρησή της, όσο θα αυξάνεται η ανεργία -ειδικά στους νέους- χωρίς να λαμβάνονται αποτελεσματικά μέτρα καταπολέμησής της. Πολ Κρούγκμαν: H EKT είχε τη λύση για το πρόγραμμα «Το ΔΝΤ δημοσιοποίησε μια σχετικά αξιοσημείωτη αυτοκριτική αναφορικά με την πολιτική για την Ελλάδα. Με μια πρώτη ανάγνωση, η έκθεση φαίνεται να υποδηλώνει δύο βασικές αποτυχίες από την πλευρά του ΔΝΤ: απέτυχε να παραδεχθεί από νωρίς ότι η Ελλάδα πολύ απλά δεν μπορούσε να αποπληρώσει πλήρως το χρέος της και υποτίμησε σε πολύ μεγάλο βαθμό την οικονομική ζημιά που θα επέφερε η λιτότητα, γράφει ο Paul Krugman. Και τα δύο λάθη ήταν, μπορώ να πω, πασιφανή από τότε. Το σχέδιο της τρόικας ήταν ξεκάθαρα μη ρεαλιστικό –και σχεδόν όλοι εμείς από την πλευρά των κεϊνσιανών προειδοποιούσαμε έντονα ότι οι πολλαπλασιαστές που υπολογίζονταν από κανονικές περιόδους ότι θα αντιστάθμιζαν τη νομισματική πολιτική ήταν ιδιαίτερα παραπλανητικοί για τη δημοσιονομική πολιτική υπό τις τρέχουσες συνθήκες. Το μόνο που μπορούμε να πούμε είναι ότι το ΔΝΤ ήταν καλύτερο από την υπόλοιπη τρόικα, με την ΕΚΤ ειδικότερα να "χάφτει" στην ουσία τη φαντασίωση της επεκτατικής λιτότητας. Τι θα μπορούσε να γίνει - τι θα έπρεπε να γίνει διαφορετικά; Η έκθεση εν ολίγοις παραδέχεται ότι ο πόνος θα ήταν λιγότερος εάν η απομείωση του χρέους γινόταν από την αρχή, όμως απορρίπτει την ιδέα πιο σταδιακής προσαρμογής με το σκεπτικό ότι τότε δεν θα γινόταν διαθέσιμη η χρηματοδότηση. Όμως, αν είμαστε πρόθυμοι να φανταστούμε έναν κόσμο στον οποίον η τρόικα θα ήταν πρόθυμη να παραδεχθεί το 2010 ότι ήταν απαραίτητη μια μεγάλη απομείωση του χρέους, γιατί να μη φανταστούμε επίσης πως σε αυτόν τον κόσμο η ΕΚΤ θα ήταν πρόθυμη από την αρχή να στηρίξει το κρατικό χρέος όπως και τελικά άρχισε να πράττει μετά από χρόνια; Νομίζω πως είναι δυνατόν να φανταστούμε ένα ελληνικό πρόγραμμα που ξεκίνησε με μεγάλη απομείωση χρέους, επέβαλε επώδυνη, αλλά όχι καταστροφική λιτότητα, σε αντάλλαγμα σημαντικά δάνεια-γέφυρες από την ΕΚΤ, και στο οποίο η Ελλάδα επέστρεψε στις αγορές το 2012 ή κάπου εκεί. Εντάξει, αυτό δεν θα γινόταν πολιτικά, και ίσως αν γινόταν το τίμημα να ήταν κοινωνικά καταστροφικό. Όμως σε αυτήν την περίπτωση πρέπει να αναρωτηθούμε εάν άξιζε να προσπαθούμε να διατηρήσουμε την Ελλάδα στο ευρώ. Το Grexit θα ήταν άσχημο, και θα συνεχίσει να είναι άσχημο εάν συμβεί στο μέλλον. Όμως, σε σύγκριση με αυτά που πραγματικά έγιναν...» Τα γερμανικά ΜΜΕ για τις ανακοινώεις του ΔΝΤ Για «ασυνήθιστα ειλικρινή γλώσσα» εκ μέρους του ΔΝΤ κάνει λόγο τοSpiegel Online σε σημερινό του δημοσίευμα, αναφερόμενο στην παραδοχή του ταμείου ότι η ελληνική οικονομία επιβαρύνθηκε υπερβολικά μέσω των μεταρρυθμιστικών όρων. «Εν μέρει φταίει και η ίδια η Ελλάδα για την καταστροφή, γράφει το ΔΝΤ. Η χώρα προώθησε πολύ αργά τις οικονομικές της μεταρρυθμίσεις. Κριτική ασκείται επίσης και για τη συνεργασία με την Κομισιόν και την ΕΚΤ στο πλαίσιο της τρόικα. Υπήρξαν προβλήματα συντονισμού και διαφορετικοί στόχοι, σημειώνεται στην έκθεση του ΔΝΤ», σημειώνει το περιοδικό. «Το ΔΝΤ ασκεί αυτοκριτική» τιτλοφορείται το δημοσίευμα της εφημερίδας Süddeutsche Zeitung του Μονάχου. «Το ΔΝΤ υποτίμησε τις επιπτώσεις των σκληρών μέτρων λιτότητας στην Ελλάδα και παραδέχθηκε λάθη στο πρόγραμμα βοήθειας για τη χώρα που πλήττεται από την κρίση», αναφέρει στον ιστότοπό της η γερμανική εφημερίδα. «Το ΔΝΤ παραδέχεται λάθη στη διαδικασία διάσωσης» γράφει η διαδικτυακή έκδοση της οικονομικής εφημερίδας Handelsblatt. «Το ΔΝΤ ασκεί ασυνήθιστα σαφή αυτοκριτική σε ό,τι αφορά στην ελληνική διάσωση. Σκληρά λόγια επιφυλάσσει ωστόσο και για άλλους». Το δημοσίευμα σχολιάζει την κριτική που ασκεί το ΔΝΤ στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή, το οποίο την κατηγορέι για απειρία στη διαχείριση κρίσεων, επισημαίνοντας ακόμη ότι το κούρεμα του ελληνικού χρέους αποφασίστηκε με μεγάλη καθυστέρηση εξαιτίας των πολιτικών αντιστάσεων που παρατηρήθηκαν για μεγάλο διάστημα εντός της Eυρωζώνης. Το Spiegel Online σημειώνει ότι πρόκειται για «ασυνήθιστα ειλικρινή γλώσσα» και υπογραμμίζει: «Εν μέρει φταίει και η ίδια η Ελλάδα για την καταστροφή, γράφει το ΔΝΤ. Η χώρα προώθησε πολύ αργά τις οικονομικές της μεταρρυθμίσεις. Κριτική ασκείται επίσης και για τη συνεργασία με την Κομισιόν και την ΕΚΤ στο πλαίσιο της τρόικα. Υπήρξαν προβλήματα συντονισμού και διαφορετικοί στόχοι, σημειώνεται στην έκθεση του ΔΝΤ».

(με πληροφορίες από capital.gr, Euro2day, Deutsche Welle)

” Τα ένοχα μυστικά της Τουρκίας “

Μα καλά, θα ρωτήσει κάποιος ανίδεος. Είναι τρελοί αυτοί οι Τούρκοι που ξεσηκώνονται ενάντια στην κυβέρνηση του Σουλεϊμάν Ερντογάν;

Μα αυτή η χώρα δεν έχει σπάσει όλα τα ρεκόρ της ανάπτυξης; Στη χώρα αυτή δε συρρέουν οι επενδυτές απ’ όλο τον κόσμο, κατασκευάζονται εκπληκτικά κτίρια και μεγάλα projects δισεκατομμυρίων βρίσκονται σε εξέλιξη;

Στη γειτονική χώρα δε λένε από το πρωί ως το βράδυ ότι είναι υπερδύναμη, χωροφύλακας της Αμερικής στην περιοχή, πανίσχυρη που μπορούν να κονιορτοποιήσουν κάθε εχθρό;

Μα καλά, όλες αυτές οι εικόνες που βλέπουμε από τα δεκάδες τουρκικά σήριαλ που μας έχουν κατακλύσει δε δείχνουν μια χώρα πανέμορφη, πάμπλουτη, εξευρωπαϊσμένη, με απίστευτη κουλτούρα και πολιτισμό;

Καλά τι θέλουν οι αγανακτισμένοι Τούρκοι και βγήκαν κατά χιλιάδες να διαδηλώσουν ενάντια στον Ερντογάν, τον άνθρωπο που έχουν εκλέξει δύο φορές και μάλιστα με μεγάλη πλειοψηφία;

Αυτός δεν είναι ο νέος Κεμάλ που αναμόρφωσε την Τουρκία και την έχει κάνει χώρα – υπόδειγμα; Γιατί, λοιπόν σε μια τέτοια χώρα να μιλάμε τις τελευταίες ώρες για «τουρκική άνοιξη» και να περιμένουμε εικόνες ανάλογες με αυτές στις αραβικές χώρες;

Προφανώς κάποιοι θα μιλήσουν για συνωμοσία κατά του Ερντογάν. Βρήκε ευκαιρία η αντιπολίτευση και σε συνεργασία με το βαθύ κράτος των στρατηγών που τσάκισε τα τελευταία χρόνια ο Τούρκος πρωθυπουργός, είπαν να πάρουν την εκδίκησή τους. Μάζεψαν χιλιάδες οπαδούς τους και έστησαν μια σύγκρουση με τον Ερντογάν που μπορεί να γίνει εύκολα πόλεμος, διότι όλοι ξέρουμε πόσο εύκολα παρασύρεται το πλήθος. Αυτή είναι μια ερμηνεία, αλλά είναι πολύ απλοϊκή, όπως απλοϊκή είναι και η θεωρία ότι κάποιες ξένες μυστικές υπηρεσίες είπαν να ρίξουν τον Ερντογάν γιατί δεν τους κάνει τη δουλειά που θέλουν. Μπορεί να είναι η ΣΙΑ, μπορεί η Μοσάντ, μπορεί οποιαδήποτε χώρα που έχει τεράστια συμφέροντα στην περιοχή. Άλλωστε, τώρα ξαναμοιράζεται η τράπουλα, τώρα έχουμε μια νέα «Γιάλτα» όπου αυτά που ξέραμε θα ανατραπούν.

Μπορεί να είναι και οι δύο θεωρίες μαζί, αλλά μπορεί να είναι και μια τρίτη. Αυτή η τρίτη λέει ότι η πραγματική Τουρκία δεν είναι αυτή που μας δείχνουν με τη Φατμαγκιούλ, τη Σιλά, τον Μοιραίο Έρωτα, το Χίλιες και Μια Νύχτες. Δεν έχει καμιά σχέση με τα τουρκοσήριαλ που κατέκλυσαν την ελληνική αγορά διότι είναι φθηνά και εύπεπτα. Η Τουρκία δεν είναι μόνο οι ωραίες εικόνες της Κωνσταντινούπολης με τους πλούσιους Τούρκους να κάθονται στις επαύλεις τους και να οδηγούν τα πανάκριβα αμάξια τους. Δεν είναι μόνο η χώρα που βλέπουμε στις ταινίες που δημιουργήθηκαν για καθαρά προπαγανδιστικούς λόγους. Σκεφτείτε: Χιλιάδες ξένοι τουρίστες σπεύδουν στην Πόλη, τη Σμύρνη ή άλλες παραλιακές πόλεις της Τουρκίας για να δουν από κοντά το μέρος που γυρίστηκαν τα σήριαλ. Εκεί που πάτησε το πόδι του ο Μποράν, ο Σουλεϊμάν, ο Κενάν, ο Καράνταγι ή όποιος άλλος ηθοποιός. Και φυσικά δεν είναι η Τουρκία οι πανέμορφες και πανέμορφοι ηθοποιοί με τα πανάκριβα ευρωπαϊκά ρούχα τους.

Όλα αυτά τα σήριαλ γυρίστηκαν με συγκεκριμένο σκοπό. Να εξωραΐσουν την εικόνα της Τουρκίας του Ερντογάν. Να δώσουν σε όλο τον κόσμο μια επίπλαστη πραγματικότητα για τη σύγχρονη Τουρκία που δεν έχει μεγάλη σχέση με τρίτο κόσμο, όπως πολλοί πίστευαν. Γι’ αυτό ακριβώς το λόγο τα περισσότερα σήριαλ είναι γυρισμένα στην πανέμορφη Πόλη όπου ηθοποιοί – μοντέλα με αυτοκίνητα εκατομμυρίων πηγαινοέρχονται σε βίλες με θέα το Βόσπορο.

Μια καλοστημένη προπαγάνδα από τη βιομηχανία του θεάματος έχει στηθεί, πολλές φορές με κρατικό χρήμα από τον Ερντογάν. Διότι η Τουρκία πρέπει να διεκδικήσει τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2020, πρέπει να πάρει το Μουντιάλ, πρέπει να μπει επιτέλους στην Ευρώπη, πρέπει να δείξει ότι έχει χρήμα και δύναμη. Γι’ αυτό και τα δισεκατομμύρια που έχουν πέσει και στο άλλο είδος του θεάματος, τον αθλητισμό. Ειδικά σε ποδόσφαιρο και μπάσκετ όπου τα μπάτζετ των ομάδων είναι εξωπραγματικά.

Όμως, όποιος δει πίσω από τις κάμερες, το θέαμα και την τηλεοπτική χλιδή, θα διαπιστώσει ότι υπάρχει και μια άλλη Τουρκία. Είναι αυτή της φτώχειας με εκατομμύρια να δυστυχούν. Είναι αυτή της έλλειψης δημοκρατίας όπου το να διαδηλώνεις στο δρόμο είναι περίπου ποινικό αδίκημα. Είναι η χώρα που ακόμη κυβερνά ο στρατός ή μια κάστα κολλητών του Ερντογάν.

Είναι η χώρα που σταδιακά οδηγείται σε αναγκαστικό εξισλαμισμό. Και είναι η χώρα που στα βάθη της Ανατολίας η οπισθοδρόμηση είναι τέτοια που δεν το χωράει ο νους. Εκεί η θεοκρατία και οι πολύ σκληρές παραδόσεις είναι πάνω από νόμους, δημοκρατίες, Συντάγματα.

Τα πολύ σοβαρά επεισόδια που έγιναν δείχνουν ότι η Τουρκία δεν είναι αυτή που βλέπουμε στις οθόνες μας. Κρύβει πολλούς σκελετούς στη ντουλάπα της, έχει πολλά ένοχα μυστικά.

by saroniko

Ψήφισμα του 2ου συνεδρίου του Ε.ΠΑ.Μ.

ΨΗΦΙΣΜΑ
ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

Το 2ο Πανελλήνιο Συνέδριο του ΕΠΑΜ χαιρετίζει την εξέγερση του τουρκικού λαού, που υποστηρίζοντας και υπερασπιζόμενος την εθνική του υπόσταση βρίσκεται αντιμέτωπος με τις δολοφονικές κατασταλτικές ομάδες της κυβέρνησης Ερντογάν. Μιας κυβέρνησης και ενός κατεστημένου που ονειρεύονται την ανασύσταση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, στημένης στην υποδούλωση του ίδιου του λαού της Τουρκίας και τη μετατροπή του σε μια μάζα ανθρώπων χωρίς ταυτότητα και συνείδηση.
Δηλώνουμε ότι βρισκόμαστε στο πλάι κάθε λαού που παλεύει για τη διατήρηση της εθνικής του ταυτότητας και κυριαρχίας στο δρόμο της κατάκτησης των δημοκρατικών του ελευθεριών και δικαιωμάτων.

Το Προεδρείο του 2ου Συνεδρίου του ΕΠΑΜ

Η θέση του Ε.Πα.Μ. απέναντι στο «αντιρατσιστικό» νομοσχέδιο.

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

Η θέση του Ε.Πα.Μ. απέναντι στο «αντιρατσιστικό» νομοσχέδιο.

Το Ενιαίο Παλλαϊκό Μέτωπο είχε από πολύ νωρίς τοποθετηθεί απέναντι τόσο στα φαινόμενα ρατσισμού και ξενοφοβίας, όσο και απέναντι στο λεγόμενο νεοναζιστικό φαινόμενο της «Χρυσής Αυγής», το οποίο καθόλου δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται αποκομμένο από το συνολικό πρόβλημα της χώρας και το καθεστώς ξένης κατοχής που επιβλήθηκε με πρόσχημα την οικονομική δυστοκία και το εξωτερικό χρέος με υπεργολάβο και εκτελεστή το εγχώριο πολιτικό προσωπικό.

Όταν το ίδιο το κοινοβούλιο, ο «ναός» της δημοκρατίας, μεταλλάσσεται σε ένα σύστημα εξυπηρέτησης  άνομων συμφερόντων και επιφυλάσσει στον εαυτό του το ρόλο του νομιμοποιητή ενός ανοικτού καθεστώτος ξένης κατοχής και ξεπουλήματος της χώρας, αδιαφορώντας για τα στοιχειώδη συλλογικά και ατομικά δικαιώματα των πολιτών που υποτίθεται ότι εκπροσωπεί, τότε ο φασισμός είναι κυρίαρχη επιλογή της εξουσίας και όχι περιθωριακό φαινόμενο, που αναπτύσσεται αυτόνομα, παρά και ενάντια στην επίσημη πολιτική.

Η Χρυσή Αυγή αποτελεί σύμπτωμα του εκφασισμού της επίσημης πολιτικής που εκπορεύεται από τις ίδιες τις δυνάμεις που κυβερνούν, έχοντας μετατρέψει το κοινοβούλιο σε ένα άθλιο φύλο συκής των άνομων επιλογών τους. Ένα κοινοβούλιο που δεν είχε ποτέ, και δεν έχει πολύ περισσότερο σήμερα, καμιά σχέση με την δημοκρατία και τα λαϊκά συμφέροντα, ενώ δεν διστάζει να βάλει την υπογραφή για την εκποίηση ολόκληρης της χώρας, διαπράττοντας το έγκλημα της εσχάτης προδοσίας, αποδεχόμενο την κατάλυση του ίδιου του κράτους με την απεμπόληση κάθε έννοιας εθνικής κυριαρχίας.

Ο στόχος του επίσημου πολιτικού συστήματος - προκειμένου να αποτρέψει, στη γέννησή της, οποιαδήποτε δημοκρατική κίνηση αντίστασης και ανατροπής του - είναι να εγκλωβιστεί και να πολωθεί η ελληνική κοινωνία ανάμεσα σε δυο πόλους εμφυλίου. Από την μια τη Χρυσή Αυγή, ως απόηχος των γερμανοτσολιάδων, των ταγμαλητών και των συμμοριών της ξενόδουλης και καθαρόαιμα φασιστικής «εθνικοφροσύνης», που λειτούργησε πάντα σαν δήμιος του λαού στην υπηρεσία ξένων και ντόπιων αφεντικών. Κι από την άλλη την «αριστερά» - σαν κι αυτή του κ. Κουβέλη και του κ. Δραγασάκη -  που πρόθυμα αναλαμβάνει, είτε από απρονοησία, είτε ηθελημένα και απόλυτα συνειδητά, το ρόλο του μοχλού που θα οδηγήσει την χώρα ξανά στον εμφύλιο και στην φασιστική εκτροπή. Κι όλα αυτά προς χάριν των μεγάλων αφεντικών τους, δηλαδή του τραπεζικού καρτέλ της ευρωζώνης και της Ευρωπαϊκής Ομοσπονδίας,  η οποία ετοιμάζεται να αφομοιώσει – αφού πρώτα διαλύσει – ολοκληρωτικά το ελληνικό έθνος. Δεν είναι τυχαίο που απέναντι στην «Ευρώπη» των τραπεζιτών στέκονται όλοι προσοχή -  από τους κυβερνώντες και το ΣΥΡΙΖΑ, έως τη Χρυσή Αυγή.

Στη Βουλή στήθηκε κακότεχνα το σκηνικό για να επιβληθεί η ποινικοποίηση κάθε μορφής πατριωτικού λόγου εναντίον του καθεστώτος κατοχής. Πρέπει με κάθε τρόπο και μέσο να ποινικοποιηθεί και να διωχθεί παραδειγματικά η οποιαδήποτε έκφραση αντίρρησης στους δωσίλογους και τους εθνοπροδότες. Να απομονωθεί, να στιγματιστεί και να εξαφανιστεί από προσώπου γης, αν είναι δυνατόν, όποιος μιλάει για ξένη κατοχή, για εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα, για ανατροπή αυτού του καθεστώτος και όποιος αντιτίθεται στις επιλογές της ξένης πατρωνίας και του «συνταγματικού τόξου» υποστήριξής της.

Ο αποκαλούμενος «αντιρατσιστικός» νόμος δεν έχει κανέναν άλλο λόγο που έρχεται στην Βουλή παρά ακριβώς για να ποινικοποιήσει την οποιαδήποτε αντίδραση και αντίσταση και να διώξει τον οποιονδήποτε μιλά για εθνοπροδότες, για κατοχή, για τιμωρία προδοτών και δοσίλογων, για ανατροπή του σημερινού βαθιά αντιδημοκρατικού και εντελώς ξεπουλημένου πολιτικού συστήματος. Όποιος μιλά εναντίον των Γερμανών, της Μέρκελ, του Σόιμπλε και της αποικιοκρατικής Ευρώπης θα θεωρείται ένοχος μόχλευσης ρατσιστικών παθών και θα τελεί υπό διωγμό.

Πέραν του αποπροσανατολισμού από τα πραγματικά προβλήματα, αυτός είναι ο κύριος στόχος του «αντιρατσιστικού» νομοσχεδίου, αφού η ελληνική ποινική νομοθεσία δεν έχει κενά στην αντιμετώπιση φαινομένων ρατσιστικής βίας, άλλο αν οι ταγοί της δεν την εφαρμόζουν.

Και η Χρυσή Αυγή δίνει με την εγκληματική της δράση τη «χρυσή» ευκαιρία στο καθεστώς να προχωρήσει σε περαιτέρω ένταση του αυταρχισμού καταργώντας ακόμα και το δικαίωμα του λόγου και της έκφρασης, από τα ελάχιστα δικαιώματα που έχουν απομείνει σε αυτόν τον δύσμοιρο λαό, αποδεικνύοντας πόσο καλά ξέρει να επιτελεί το ρόλο που της έχει επιφυλαχθεί από το ίδιο το σύστημα, που υποτίθεται ότι αντιμάχεται.

Τελικά αν δεν υπήρχε η Χρυσή Αυγή θα έπρεπε να την εφεύρουν. Και αφού αυτή υπάρχει θα πρέπει με κάθε τρόπο να την γιγαντώσουν. Αυτό συμβαίνει σήμερα με εργαλείο τον κοινωνικό αυτοματισμό, τη φτωχοποίηση και, μέσω της περιθωριοποίησης, τη «λουμπενοποίηση» ολοένα και μεγαλύτερων τμημάτων του μικροαστικού πληθυσμού. Αυτό συμβαίνει με όλα τα καθεστωτικά μέσα που βάλθηκαν να ηρωοποιήσουν τη Χρυσή Αυγή παρουσιάζοντάς την ως «αντισυστημική» και βάλλουσα κατά της «συνταγματικής» τάξης. Αυτό συμβαίνει με τον «αριστερό» κ. Δραγασάκη που «προβόκαρε» τα γνωστά επεισόδια στη Βουλή. Θα ακολουθήσουν κι άλλα μέχρι να εξευτελιστεί πλήρως κάθε τι που θα αναφέρεται στο Έθνος και την Πατρίδα το οποίο θα ταυτίζεται τεχνηέντως με το αποκρουστικό πρόσωπο του φασισμού.

Με άλλοθι και πρόσχημα το νεοναζισμό της  Χ.Α.  επιδιώκεται η ανοχή και η αποδοχή της  ίδιας της κοινωνίας στη φίμωσή της.

Να λοιπόν σε τι εξυπηρετεί, επίσης, η λεγόμενη θεωρία «των δύο άκρων». Ενώ οι φασίστες θα βρουν τους τρόπους να συνεχίσουν τη δράση τους καλυπτόμενοι πίσω από κάθε κρατικό και παρακρατικό μηχανισμό, οποιοσδήποτε άλλος δεν είναι αρεστός θα στιγματίζεται ως φασίστας (μαύρος ή κόκκινος δεν έχει σημασία) και θα διώκεται ως εχθρός της «δημοκρατίας». Η κοινωνία θα οδηγείται σε ολοένα και μεγαλύτερο διχασμό και η απειλή της εμφύλιας σφαγής θα χρησιμοποιείται ως πρόσχημα για την επιβολή ολοένα και σκληρότερων αντιλαϊκών και αντιδημοκρατικών πολιτικών, μόνο και μόνο για να συντηρείται, όσο χρειάζεται, αυτό το διεφθαρμένο καθεστώς μέχρι οι επικυρίαρχοι να επιτύχουν την ολοκληρωτική διάλυση της χώρας μέσω της εσωτερικής  αποικιοποίησης της από την ευρωπαϊκή «ομοσπονδία».

Η προσχηματική άρνηση της ΝΔ να συμφωνήσει στο νομοσχέδιο Ρουπακιώτη έχει να κάνει μόνο με μικροκομματικούς τακτικισμούς για να συγκρατήσει διαρροές ψηφοφόρων προς τα δεξιά της και να κρατήσει για τον εαυτό της την πρωτοβουλία των κινήσεων απέναντι στους συνεταίρους της στην κυβέρνηση, ενώ οι τελευταίοι διευκολύνονται στη προσπάθειά τους να κρύψουν το πραγματικό ακροδεξιό τους πρόσωπο, εμφανιζόμενοι ως ενάντιοι στον ρατσισμό και τη ξενοφοβία. Αλλά, θα ήταν ευχής έργον αν τα χαρακτηριστικά της ακροδεξιάς και του φασισμού περιορίζονταν σε αυτά τα ξενοφοβικά χαρακτηριστικά. Όμως ο φασισμός και η ακραία δεξιά ιδεολογία έχουν να κάνουν κυρίως με την ολιγαρχική αντίληψη και το πώς αυτή οδηγεί τη λειτουργία της οικονομίας σε βάρος των πολλών. Έχει να κάνει με τον αυταρχισμό, την καταστολή και την κατάλυση κάθε δημοκρατικού συλλογικού ή και ατομικού δικαιώματος, που συνοδεύει τη βίαιη ανακατανομή του πλούτου υπέρ των ολίγων, όπως ακριβώς συμβαίνει σήμερα, ξεπουλώντας τα πάντα στους ξένους και αδιαφορώντας πλήρως για την ίδια την ύπαρξη της πατρίδας. Γι’ αυτό ένθεν κακείθεν του λεγόμενου «συνταγματικού» τόξου εξορκίζουν οτιδήποτε πραγματικά πατριωτικό και εθνικό ταυτίζοντάς το με τον άρρωστο «εθνικισμό» και τον «ρατσισμό» της Χρυσής Αυγής. Αντιστρέφοντας τις έννοιες και την αλήθεια προσπαθούν να κρύψουν, πίσω από τις ακρότητες του νεοναζιστικού σπλάγχνου τους, το δικό τους αποκρουστικό πρόσωπο, τις δικές τους χυδαίες αντιλήψεις και προδοτικές πολιτικές.

Το Ενιαίο Παλλαϊκό Μέτωπο απευθύνεται σε όλους τους προοδευτικούς και δημοκρατικούς πολίτες και τους καλεί, αφού κατανοήσουν τα γεγονότα - τους κοινοβουλευτικούς θεατρινισμούς και τη βαθύτερη στόχευση των πολιτικών που εφαρμόζονται σήμερα - να συσπειρωθούν στον αγώνα για την Απελευθέρωση και τη Δημοκρατία.

Αθήνα 25 Μαΐου 2013

Η Πολιτική Γραμματεία του Ε.Πα.Μ.

Συμμαχίες, Συνιστώσες, Κόμματα και Μέτωπα

του Δημήτρη Καζάκη

Νέα κόμματα, πολιτικοί σχηματισμοί και ποικίλες δυνάμεις αναφύονται μέρα με τη μέρα. Απ’ όλα διαθέτει ο μπαξές. Κόμματα του ευρώ, αλλά και της δραχμής, δυνάμεις κάθε λογής και παραλλαγής της δεξιάς, αλλά και της αριστεράς. Μέχρι και την ΑΝΤΑΡΣΥΑ έχουμε να δηλώνει ότι οσονούπω θα μετατραπεί στον «τρίτο (αντικαπιταλιστικό) πόλο», δίπλα στους άλλους πόλους που κυριαρχούν στο πολιτικό παιχνίδι. Είναι περίπου σαν τις ομάδες του ερασιτεχνικού ποδοσφαίρου που βάζουν σαν στόχο να μπουν κάποτε στην Πρώτη Εθνική κατηγορία και να παίξουν με τους μεγάλους. Ας της το ευχηθούμε. Έτσι ή αλλιώς είναι παντελώς αδιάφορο για τον λαό και τα επείγοντα προβλήματα που αντιμετωπίζει.

Παντού βλέπουμε μια μεγάλη κινητικότητα. Από την πολυκατοικία της ΝΔ που πληθαίνει σε πατώματα και διαμερίσματα, την κεντροαριστερά που σε λίγο θα θέλεις ειδικό λεξικό για να βρεις τα τετρακλάδια της, έως τις συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ που μάχονται να κρατήσουν το αυτοτελές δικαίωμά τους στην πλούσια κρατική επιχορήγηση. Το ΚΚΕ με την σειρά του παλεύει για την....
«λαϊκή συμμαχία». Με τον εαυτό του. Μάλιστα μάθαμε πρόσφατα ότι ο κ. Κουτσούμπας σκοπεύει να χωρίσει στα δύο τις «κόβες» του κόμματός του για να τις βάλει να συμμαχήσουν μεταξύ τους. Κι έτσι θα εξαγγείλει πανηγυρικά ότι η «λαϊκή συμμαχία» επιτεύχθηκε με μεγάλη επιτυχία! Ζήτω το Κόμμα! Ουρά!

Ενώ η υπόλοιπη αριστερά της σέχτας και του ιδρυματισμού ψάχνει ακόμη για την χαμένη ενότητά της, κάτι σαν την παρθενιά της ένα πράμα. Θα είναι άραγε ΑΑΔΜ, ή κάτι άλλο; Κανείς δεν ξέρει. Μην στεναχωριέστε αν δεν κατανοείτε το συγκεκριμένο ακρωνύμιο. Δεν χρειάζεται. Τα ακρωνύμια στην αριστερά είναι τόσο συχνά όσο και στον στρατό. Και το ίδιο άχρηστα στην πράξη. Παρ’ όλα αυτά είναι μέρος των ηθών της αριστεράς, όπως είναι τα ήθη και τα έθιμα σ’ ένα οποιοδήποτε γκέτο. Δεν χρειάζεται να σπάτε το κεφάλι σας με ακρωνύμια που χρησιμεύουν μόνο σε διαλόγους του γκέτο. Το συγκεκριμένο προέρχεται από την κομματική αργκό του ΚΚΕ και εννοεί κάποιο είδος μετώπου. Αυτό αρκεί.

Το συζητάνε όμως με τέτοια βαθύνοια που τρομάζει όλους του αδαείς! Λες και ξέρουν για τι συζητάνε. Έτσι είναι στην αριστερά και μάλιστα την κομμουνιστική. Όταν δεν έχεις ιδέα επί του προκειμένου προσποιήσου ότι ξέρεις και χάζεψε τους ανόητους με τσιτάτα εγχειριδίου.

Προσωπικά η συζήτηση αυτή μου θυμίζει την εκπληκτική ταινία των Μόντι Πάιθονς της δεκαετίας του ’70, η ζωή του Μπράϊαν, όπου στην Ιουδαία της εποχής του Χριστού, η οποία βρίσκεται υπό Ρωμαϊκή κατοχή, υπήρχαν άπειρες περίεργες ομάδες που διεκδικούσαν η καθεμιά για τον εαυτό της την «επαναστατική καθαρότητα» της πάλης κατά των Ρωμαίων. Υπήρχε το Λαϊκό Μέτωπο της Ιουδαίας, αλλά και το Ιουδαϊκό Λαϊκό Μέτωπο, το Ιουδαϊκό Ριζοσπαστικό Μέτωπο του Λαού, η Συμμαχία για μια Ελεύθερη Γαλιλαία και το Επαναστατικό Λαϊκό Μέτωπο της Ιουδαίας (το οποίο αποτελούνταν από έναν και μοναδικό, σατιρίζοντας εξαιρετικά εύστοχα τις τροτσκιστικές φράξιες). Όλοι αυτοί σφάζονταν για το ποιος είχε πρώτος την ιδέα του Μετώπου και ποιος κατέχει τα αδιαμφισβήτητα εύσημα της πιο αντικαπιταλιστικής, ριζοσπαστικής επαναστατικότητας μπροστά στους αδιάφορους Ρωμαίους κατακτητές και στον ακόμη πιο αδιάφορο λαό της κατακτημένης Ιουδαίας.

Έτσι και η δική μας παραλλαγή των Μόντι Πάϊθονς. Μαζεύονται να συζητήσουν ποιο Μέτωπο θα είναι καλύτερο. Το ΑΑΔΜ, το ΛΜΙ, το ΙΛΜ, το ΙΡΜΛ, η ΣΕΙ, το ΕΛΜΙ, ή κάποια άλλη πολύ αριστερή – τόσο καθαρά αριστερή που δεν παίρνει άλλο καθάρισμα, ούτε καν με λουλάκι – παραλλαγή ακρωνυμίου; Και ποιοι συζητάνε; Αυτοί που έχουν αποδείξει ότι δεν έχουν καμιά σχέση με τον λαό στο όνομα του οποίου συζητάνε για Μέτωπα. Αυτοί που ξέρουν μόνο από διασπάσεις, αποκλεισμούς, συκοφαντίες, τσακωμούς ως εκεί που δεν παίρνει άλλο και φυσικά ανειλικρίνεια γιατί δεν έχουν ούτε καν την τόλμη να συζητήσουν ανοιχτά με όλους.

Και συζητούν για το Μέτωπο, όχι προσπαθώντας να δείξουν πώς μπορεί να οικοδομηθεί στην πράξη μέσα στον λαό, αλλά μόνο στη θεωρία. Μια θεωρία τόσο στείρα όσο το δόγμα μιας σέχτας. Συζητούν για το Μέτωπο αγνοώντας φυσικά οτιδήποτε υπάρχει και αναπτύσσεται στην αληθινή ζωή μέσα στον ίδιο τον λαό. Οτιδήποτε έχει την δική του ζωή. Βλέπεις, ότι δεν ταιριάζει με το δόγμα είναι κακό. Κι ότι είναι κακό πρέπει να το διαλύσουμε. Κι αν δεν μπορούμε να το διαλύσουμε, απλά το αγνοούμαι. Λειτουργούν ακριβώς όπως η ομάδα αυτοκτονίας του Λαϊκού Μετώπου της Ιουδαίας η οποία αντί να ελευθερώσει τον Μπράϊαν από τον σταυρό, αυτοκτόνησε η ίδια. Γι’ αυτό άλλωστε και ονομαζόταν ομάδα αυτοκτονίας. Αυτό σημαίνει και ριζοσπαστική αριστερά. Η αριστερά που είναι σπαστική μέχρι ρίζας!

Πρόκειται για την αιώνια επιβεβαίωση της αποστροφής του Ένγκελς που αφορούσε όλους εκείνους που είχαν μετατρέψει την θεωρία των ιδρυτών του επιστημονικού σοσιαλισμού σε δόγμα ικανό μόνο να το επαναλαμβάνουν σαν θρησκευτική προσευχή. Σαν ένα Σύμβολο της Πίστης. Όλοι αυτοί λοιπόν υιοθετούσαν πάντα «την πολιτική του Χαλίφη Ομάρ όταν έκαψε την βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας: είτε αυτά τα βιβλία είναι αντίθετα με το κοράνι οπότε είναι κακά, είτε περιλαμβάνουν το ίδιο πράγμα, οπότε είναι περιττά – στην πυρά όλα τους!»[1] Ότι δεν υπάρχει στο Κοράνι του Χαλίφη Ομάρ το καίμε. Κι αν δεν μπορούμε να το κάψουμε, απλά το αγνοούμε επιδεικτικά.

Η αλήθεια είναι ότι όλοι αυτοί μιλούν για Μέτωπα ερήμην του λαού. Έχουν τόσο μεγάλη ιδέα για τον εαυτό τους που νομίζουν ότι μόλις ενωθούν συναμεταξύ τους και κυρίως με τους όμοιους τους, αμέσως ο λαός θα τρέξει ξοπίσω τους. Όπως τα άγρια ζώα έτρεχαν αμέσως μόλις ο Ταμίνο έπαιζε τον μαγικό αυλό του. Κι έτσι για όλους αυτούς δεν έχει καμιά σημασία τι συμβαίνει στην αληθινή ζωή, πώς ζει και δρα ο λαός σήμερα, σε ποια αντικειμενική κατάσταση βρίσκεται. Δεν χρειάζεται να ξέρουν, να μελετήσουν, να δουν στην πράξη. Έχουν τον μαγικό αυλό! Το μόνο που χρειάζεται είναι να ενωθούν και να παίξουν την μαγική μελωδία. Ή τουλάχιστον έτσι νομίζουν οι ποικίλες γεροντοκόρες που κυκλοφορούν στον κυκεώνα της αριστεράς και όλο μιξοκλαίνε: μα, γιατί δεν ενώνεστε; Προσέξτε. Όχι γιατί δεν ενώνετε ο λαός, αλλά γιατί δεν ενώνονται αυτοί που ξέρουν μόνο να διασπούν και να διαλύουν κάθε τι που δεν συμφωνεί με το Κοράνι του Χαλίφη Ομάρ, που κραδαίνουν σαν Ευαγγέλιο.

Πρόσφατα μου είπαν για μια τέτοια συγκέντρωση στου Κορδάτου. Όχι του αληθινού, αλλά του ομίλου, που όπως κάθε σέχτα η οποία σέβεται τον εαυτό της έτσι κι αυτή πρέπει οπωσδήποτε να διακωμωδήσει κάποια σημαντική προσωπικότητα υιοθετώντας το όνομά της στον τίτλο της. Μαζεύτηκαν λοιπόν όλοι οι ορφανοί πλην όμως επίδοξοι Παπαγκένο και Ταμίνο για να συζητήσουν πώς θα κερδίσουν το χέρι της όμορφης Παπαγκένα, δηλαδή του λαουτζίκου. Έστω κι αν αισθάνονται μια τόσο έμφυτη απέχθεια γι’ αυτόν που έχει πάρει διαστάσεις ολοκληρωτικής θεωρίας. Όλοι τους είναι σίγουροι ότι κατέχουν τον Μαγικό Αυλό, έστω κι αν δεν έχουν ιδέα από μουσική, έστω κι αν όποτε τους δόθηκε η ευκαιρία να παίξουν κάποια μελωδία το μόνο που κατόρθωσαν είναι να βγάλουν ένα τόσο μεγάλο φάλτσο που τρόμαξαν μέχρι και τους καθ’ όλα συμπαθείς αλλά καθόλου μουσικότροπους γαϊδάρους. Όμως δεν πειράζει. Μπορεί να μην κατέχουν την πράξη. Κατέχουν όμως την θεωρία. Και ξέρετε τι είναι η θεωρία; Είναι σαν την μύτη! Όλοι έχουν από μία!

Τα όσα έμαθα για τις απίθανες θεωρίες που εκτέθηκαν από ομιλητές της συγκεκριμένης εκδήλωσης με έπεισαν ότι αφορούσε μόνο όποιον δεν έχει την παραμικρή ιδέα του τι σημαίνει και πώς συγκροτείται ένα αυθεντικό Μέτωπο του λαού, ενώ όσο πιο διαλυτική υπήρξε η πολιτική δράση του τόσο μεγαλύτερα εχέγγυα είχε ώστε να μιλήσει για Μέτωπο και για ενότητα! Άλλωστε ιστορικά στην αριστερά και δη την ριζοσπαστική, είναι νόμος: αυτοί που πάντα ξεκινούσαν τις μεγαλύτερες διασπάσεις, αυτοί που δημιουργούσαν τα μεγαλύτερα ρήγματα, αυτοί που έστηναν τους μεγαλύτερους καυγάδες, αυτοί που ήξεραν μόνο από εισοδισμούς και φράξιες, αυτοί που διέλυαν ότι δεν μπορούσαν να ελέγξουν, αυτοί που νοιάζονταν μόνο να καβαλήσουν όλους τους άλλους και στις πλάτες τους να φανεί το ανάστημά τους, ήταν πάντα αυτοί που φώναζαν περισσότερο απ’ όλους για «ενότητα». Έτσι και σήμερα. Αυτοί που στάθηκαν περισσότερο ανίκανοι απ’ οποιονδήποτε άλλο να υπηρετήσουν έστω την ιδέα του Μετώπου στις μάζες, αγνόησαν, πολέμησαν, είτε επιχείρησαν να διαλύσουν κάθε προσπάθεια αληθινού μετώπου μέσα στον λαό, μιλάνε πιο δυνατά απ’ όλους για Μέτωπο. Βλέπετε, αυτοί ξέρουν καλύτερα. Στην θεωρία. Κι όπως είπαμε, η θεωρία είναι σαν την μύτη. Όλοι έχουν από μία!

Κι όλες οι θεωρίες τους, μηδεμιάς εξαιρουμένης, μου θύμισαν μια άλλη εξίσου σοφή παρατήρηση του Ένγκελς: «Δεν πρέπει κανείς να αφήνει τον εαυτό του να παρασύρεται από τις κραυγές για ‘ενότητα’. Εκείνοι που έχουν πιο συχνά στα χείλη τους αυτή τη λέξη, σπέρνουν τη μεγαλύτερη διχόνοια,… προκαλούν όλες τις διασπάσεις, ενώ φωνάζουν περισσότερο απ’ όλους για ενότητα. Αυτοί οι φανατικοί της ενότητας είτε είναι άνθρωποι μειωμένης νοημοσύνης που θέλουν να ανακατέψουν τα πάντα μέσα σ’ έναν αδιάκριτο χυλό, ο οποίος, τη στιγμή που θα αφεθεί να κατακαθίσει, φέρνει ξανά στην επιφάνεια τις διαφορές αλλά σε πιο οξεία αντιπαράθεση, μιας και τότε θα βρίσκονται όλες στο ίδιο τσουκάλι… – είτε πρόκειται για ανθρώπους που ασυνείδητα…, ή συνειδητά θέλουν να ευνουχίσουν το κίνημα. Γι’ αυτό τον λόγο οι μεγαλύτεροι σεχταριστές, οι χειρότεροι καβγατζήδες και οι παλιάνθρωποι φωνάζουν κατά καιρούς πιο δυνατά για ενότητα. Κανείς σ’ όλη μας τη ζωή δεν μας έφερε μεγαλύτερους μπελάδες και δεν υπήρξε πιο ύπουλος από εκείνους που φωνάζουν για ενότητα.»[2]

Το ίδιο συμβαίνει και με τα Μέτωπα. Μιας και Μέτωπο σημαίνει ενότητα. Τι ενότητα όμως και ποιανού ενότητα; Αυτό είναι το κρίσιμο ερώτημα. Υπάρχουν δυο σχολές σ’ αυτό το ζήτημα: Η σχολή του κοινοβουλευτικού κρετινισμού, που την απασχολεί μόνο ή κυρίως η ενότητα σχημάτων που θα φέρουν καλύτερα εκλογικά αποτελέσματα. Και η σχολή της δημοκρατίας που ενδιαφέρεται να ενώσει τον λαό ως συλλογικό υποκείμενο άσκησης της κυριαρχίας στην χώρα του.

Η μεν πρώτη σχολή ξοδεύεται σε κάθε είδους πολιτικό τέχνασμα που διευκολύνει την δημιουργία πολιτικών παρατάξεων, ή πόλων με σκοπό το αντίκρισμα σε ψήφους. Αυτού του είδους η ενότητα είναι καταδικασμένη να αναγεννά όλο και πιο έντονα τις φαγωμάρες σε κάθε στροφή της συγκυρίας προκειμένου να αναδιανεμηθούν οι «σφαίρες επιρροής» και να ξαναμοιραστεί η τράπουλα ανάμεσα σε κάθε ιδιαίτερη γκρούπα, συνιστώσα, ή σχήμα. Δεν εμπιστεύεται καθόλου τον λαό και προπαντός την ανεξαρτησία της δικής του πρωτοβουλιακής δράσης. Γι’ αυτό και η ενότητα – πάντα προσωρινή και στιγματισμένη με ποικίλες σκοπιμότητες – αφορά αυτούς που διαμεσολαβούν για τον λαό κι όχι τον ίδιο τον λαό πρωτογενώς. Το κλειδί αυτής της λογικής βρίσκεται στο γεγονός ότι δεν πιστεύουν στην ανεξάρτητη και αυτόβουλη δράση του ίδιου του λαού. Και δεν πρόκειται ποτέ να την επιτρέψουν. Γι’ αυτόν τον άμοιρο λαουτζίκο θα πρέπει πάντα να αποφασίζουν κάποιοι άλλοι με τα κατάλληλα ιδεολογικά και πολιτικά εφόδια. Ο λαός οφείλει απλά να είναι ουραγός της εκάστοτε αυτοδιορισμένης πρωτοπορίας, ή πολιτικής ηγεσίας, καθότι είναι ανίκανος να σκεφτεί και να δράσει από μόνος του.

Η δεύτερη σχολή ψάχνει την ενότητα του λαού με πρώτη πράξη την ανοιχτή διάσπαση! Ναι, καλά το ακούσατε. Για να υπάρξει αληθινή ενότητα του λαού και να οικοδομηθεί στην πράξη μέσα στην κοινωνία θα πρέπει πρώτα να ξεκόψουμε οριστικά και αμετάκλητα με όλες εκείνες τις θεωρίες και τις πρακτικές που διαιρούν τον λαό. Όχι μόνο να ξεκόψουμε απ’ αυτές, αλλά πρέπει και να τις πολεμήσουμε μέχρι αφανισμού τους. Λες και πολεμάμε ένα άλλο είδος, έναν παρασιτικό μύκητα που έχει την ιδιότητα να κλωνοποιείται μέσα στο υγιές σώμα της κοινωνίας και να το μετατρέπει σε τέρας. Μόνο αν ξεφορτωθούμε αυτόν τον παρασιτικό μύκητα θα μπορέσει ο λαός να ενωθεί, να οργανωθεί πλατιά και να συγκροτηθεί ως συλλογικό υποκείμενο για την κατάκτηση της εξουσίας από αυτόν τον ίδιο ώστε να οικοδομήσει την δική του αυθεντική δημοκρατία.

Επομένως κανένα αυθεντικό Μέτωπο του λαού δεν μπορεί να ανδρωθεί, να κερδίσει τις πιο πλατιές μάζες, αν πρώτα δεν χρεοκοπήσουν μέχρι εξαφανίσεως όλες εκείνες οι θεωρίες και οι πρακτικές διαίρεσης του λαού. Αν πρώτα δεν εξοντώσουμε κυριολεκτικά τον παρασιτικό μύκητα του κομματικού συστήματος. Και μιλάμε πρώτα και κύρια για τους κομματικούς μηχανισμούς και για όσους επιδόξους θέλουν να τους μιμηθούν διαμέσου κάποιας παραλλαγής του κοινοβουλευτικού κρετινισμού. Αυτό είναι το πρώτο και βασικό καθήκον μιας οργάνωσης που φιλοδοξεί να μετεξελιχθεί σε αυθεντικό Μέτωπο όλου του λαού.

Τι είναι όμως εκείνο που διαιρεί τον λαό; Αυτό που ήταν πάντα. Η πίστη σε πολιτικά και θρησκευτικά δόγματα. Επομένως, τι πρέπει να γίνει για να μπορέσει να υπάρξει ενότητα του λαού; Να υπερβούμε τα πολιτικά και θρησκευτικά δόγματα. Τι σημαίνει αυτό; Δεν σημαίνει ότι καταργούμε την πίστη σ’ αυτά, αλλά δεν θέτουμε ως προϋπόθεση του Μετώπου την πίστη σε κάποια από αυτά. Το Μέτωπο για να είναι αυθεντικά λαϊκό, για να μπορέσει να ενώσει όλο τον λαό, οφείλει να είναι στην πράξη και στην λειτουργία του αληθινά ανεξίθρησκο τόσο σε επίπεδο πολιτικών δογμάτων, όσο και θρησκευτικών. Δεν υπήρξε ποτέ στην ιστορία αληθινό Μέτωπο του λαού στην Ελλάδα και διεθνώς όπου να μην κυριαρχούσε η πολιτική και θρησκευτική ανεξιθρησκία. Διαφορετικά το Μέτωπο μετατρέπεται σε μια ακόμη δογματική αίρεση, παράγοντας διαίρεσης μέσα στον λαό.

Συνεπώς, μπορεί να υπάρξει αριστερό Μέτωπο που να ενώνει τον λαό; Ούτε κατά διάνοια. Όποιο νόημα, ριζοσπαστικό, λαϊκό, ταξικό, ή αντικαπιταλιστικό κι αν επιχειρήσει να δώσει κανείς στην έννοια αριστερά. Δεν υπήρξε ποτέ ένα τέτοιο Μέτωπο που να ενώνει τον λαό και δεν πρόκειται να υπάρξει σήμερα. Πολύ περισσότερο σήμερα που η αριστερά έχει χάσει, ή τείνει να χάσει ολοκληρωτικά όλους τους παραδοσιακούς οργανωτικούς και πολιτικούς δεσμούς που διέθετε με τον εργαζόμενο λαό. Η ιδεολογία της σε όλες τις εκδοχές της και η δράση της μέσα στην κοινωνία έχει απαξιωθεί σε βαθμό πρωτοφανή. Ενώ είναι σε πολύ μεγάλο βαθμό ταυτισμένη – και δικαίως – με την απαξίωση των παραδοσιακών συνδικάτων, που έχει οδηγήσει τους εργαζόμενους να χάσουν σε τρομακτικό βαθμό την εμπιστοσύνη τους στην οργανωμένη συνδικαλιστική δράση.

Άλλωστε η ενότητα της αριστεράς, ή το μέτωπο της αριστεράς, αφορά την ενότητα μιας πολιτικής παράταξης κι όχι την ενότητα του λαού. Η ίδια η ύπαρξη της αριστεράς προϋποθέτει την ύπαρξη και μιας δεξιάς. Η ενότητα της αριστεράς οδηγεί αναγκαστικά και στην ενότητα της δεξιάς. Όχι μόνο σε επίπεδο σχηματισμών, αλλά και μέσα στον ίδιο τον λαό. Έτσι συντρίφτηκε το εθνικοαπελευθερωτικό κίνημα που είχε ενώσει τον λαό μετά στην ναζιστική κατοχή. Ο εχθρός μετά την απελευθέρωση κατάφερε να το ταυτίσει με την αριστερά – με την αποδοχή μάλιστα της ηγεσίας του εθνικοαπελευθερωτικού κινήματος – και να το αποδυναμώσει τόσο ώστε να οδηγήσει τον λαό στον εμφύλιο σπαραγμό.

Σήμερα η αριστερά αντιπροσωπεύει την διάσπαση του λαού για έναν ακόμη λόγο. Γιατί στο σύνολό της έχει εγκαταλείψει προπολλού τα πατριωτικά καθήκοντα και την υπεράσπιση της εθνικής ανεξαρτησίας ως κορυφαία αιτήματα που εξασφαλίζουν την ενότητα του λαού. Ειδικά στις σημερινές συνθήκες όπου η διάλυση του οργανωμένου εργατικού κινήματος έχει συνδυαστεί με την αποσάθρωση του κοινωνικού ιστού και τον κατακερματισμό του λαού όχι σε συγκροτημένες τάξεις, αλλά σε κοινωνικοεπαγγελματικές κατηγορίες και στρώματα που βρίσκονται σε διαρκή αντιπαράθεση για την ίδια την επιβίωσή τους μέσα στην αγορά. Η εσωτερική κοινωνική και ταξική αποσάθρωση του λαού έχει φτάσει σε τέτοιο σημείο σήμερα όπου ένα μεγάλο κομμάτι του έχει χάσει κάθε αίσθηση κοινού συμφέροντος και εθνικού δεσμού. Είναι ζήτημα αν διαθέτει πια εθνική ταυτότητα κι επομένως αδυνατεί να αποκτήσει οποιαδήποτε κοινωνική συνείδηση του ρόλου του στην πρόοδο της σημερινής ελληνικής κοινωνίας.

Πρόκειται για τα στρώματα των απόρων και των ανέργων, ειδικά των μακροχρόνια ανέργων, που αναπτύσσουν συνείδηση απαξίωσης των πάντων και ζουν μόνο για ένα ξεροκόμματο. Για μια δουλειά, ακόμη και του ποδαριού, είναι έτοιμοι να ξεπουλήσουν τα πάντα, συνείδηση, αξιοπρέπεια, πατρίδα. Αυτά τα στρώματα που θεριεύουν καθώς βαθαίνει η κρίση, δεν μπορούν να κερδηθούν παρά μόνο από ένα ρωμαλέο παλλαϊκό κίνημα αντίστασης και ανατροπής που θα τα παρασύρει με την ορμή του, ή θα στρατολογηθούν αναγκαστικά από τις πιο μαύρες δυνάμεις. Την δική τους πολιτική αδιαφορία για την πατρίδα, το συλλογικό καλό, την δημοκρατία έχουν υιοθετήσει πολλοί στην σημερινή αριστερά ως «ταξική» προσέγγιση. Κι έτσι αυτή η «ταξική» αριστερά αποτελεί τον καλύτερο σύμμαχο, το alter ego, των πιο σκοταδιστικών δυνάμεων σήμερα. Το τσάκισμα του φασισμού σήμερα στην συνείδηση της κοινωνίας και του λαού περνά αναγκαστικά μέσα από το τσάκισμα κι αυτής της «ταξικής» αριστεράς. Διαφορετικά δεν μπορεί να ανοίξει ο δρόμος της ενότητας του λαού στη βάση της διεκδίκησης της δημοκρατίας και της πατρίδας του.

Τι ωθεί στην δημιουργία όλων αυτών των σχημάτων, κομμάτων και δυνάμεων που ξεπετάγονται κάθε μέρα; Υπάρχουν σήμερα δυνάμεις από όλα αυτά τα ποικίλα σχήματα που γεννιούνται με ταχύτητα φωτός που πηγάζουν από την ανάγκη να ενωθεί ο ίδιος ο λαός; Και μόνο μια απλή ματιά θα πείσει ακόμη και τον πιο δύσπιστο ότι όλα αυτά τα σχήματα, αλλά κι όσα πρόκειται να προκύψουν, αποτελούν θραύσματα ενός ολόκληρου πολιτικού συστήματος που καταρρέει. Πρόκειται, αφενός, για φθαρμένες καταστάσεις και ερείπια άλλων εποχών που επιχειρούν να επιβιώσουν πολιτικά σε συνθήκες πρωτοφανούς αστάθειας και διάλυσης των παλιών πόλων του πάλαι ποτέ πανίσχυρου δικομματισμού. Κι αφετέρου από τα υπολείμματα μιας αριστεράς που δεν μπόρεσε ποτέ να ενώσει τον λαό, ή τους εργαζόμενους κι ούτε μπορεί σήμερα. Στερείται του τρόπου και της θέλησης να το κάνει.

Καθοριστικό στοιχείο της σημερινής πολιτικής κατάστασης είναι η ολοκληρωτική απαξίωση από την κοινωνία και τον λαό του πολιτικού συστήματος, των ιδεολογιών και των πολιτικών συστημάτων του με βάση τα οποία επιβίωνε μέχρι τώρα. Σήμερα ο λαός έχει χειραφετηθεί σε πολύ μεγάλο βαθμό από τα κόμματα που ψήφιζε ή ακολουθούσε μέχρι και πρόσφατα. Κι αυτό ανεξάρτητα από το αν τα ψηφίζει ακόμη. Τα στρώματα εκείνα του λαού που θεωρούν σήμερα ως «δικό τους» κάποιο από τα επίσημα κόμματα της δεξιάς ή της αριστεράς έχουν συρρικνωθεί στο ελάχιστο. Το ποσοστό αυτού του λαού δεν ξεπερνά το 20-30% το πολύ. Σε λίγο θα είναι αμελητέα ποσότητα. Φροντίζει η οξύτητα της κρίσης. Ενώ όλος ο υπόλοιπος λαός έχει αναπτύξει ισχυρά αρνητικά αντανακλαστικά ενάντια στους επίσημους κομματικούς μηχανισμούς δεξιάς και αριστεράς που θεωρεί – και δικαίως – ότι τον πρόδωσαν και τον έσυραν στη σημερινή κατάσταση.

Το γεγονός ότι ψηφίζει όποιον αναγκάζεται να ψηφίσει κάτω από το σημερινό καθεστώς ωμών εκβιασμών, αφόρητης πίεσης και εξαπάτησης με όμηρο τον ίδιο και τις τόσο πιεστικές ανάγκες του, όπως και μέσα από την συστηματική καλλιέργεια της ήττας, του φόβου και της παράδοσης άνευ όρων, δεν αναιρεί το γεγονός που αναφέραμε παραπάνω. Όταν λοιπόν δεν ελέγχουν τα κόμματα και τα σχήματα που υπάρχουν σήμερα τον απλό κόσμο στην μεγάλη πλειοψηφία του. Ούτε κι ο κόσμος νιώθει υποχρεωμένος σ’ αυτά, τότε γιατί θα πρέπει να παίξει κανείς μαζί τους; Γιατί θα πρέπει να βάλει ως προτεραιότητα την ενότητα κάποιων σχημάτων και κομμάτων, που έτσι ή αλλιώς δεν έχουν αντίκρισμα ή εκτόπισμα μέσα στην κοινωνία, έναντι του λαού απευθείας;

Μπορούμε σήμερα μέσα από την συνένωση κάποιων σχημάτων και κομμάτων να διευκολύνουμε την ενότητα του λαού; Ούτε κατά διάνοια. Πολύ περισσότερο όταν κανένα υπαρκτό σχήμα ή θεωρία δεν προτάσσει σήμερα την αυτοτελή ενότητα του λαού μακριά από πολιτικά και θρησκευτικά δόγματα που τον διαιρούν και στην βάση των βασικών καθηκόντων που απορρέουν από την υπεράσπιση της πατρίδας του σήμερα. Κανένα άλλο πολιτικό ή οικονομικό αίτημα δεν μπορεί να ενώσει σήμερα τον λαό όσο το πατριωτικό του καθήκον. Αν θέλει βέβαια να σωθεί και να μην μετατραπεί σε μετανάστη μέσα στην ίδια του την χώρα.

Υπάρχει θέμα υπεράσπισης της πατρίδας σήμερα; Όσο ποτέ άλλοτε! Σε τι συνίσταται σήμερα η υπεράσπιση της πατρίδας από την σκοπιά του λαού; Στην μονομερή διαγραφή του χρέους, στην έξοδο από την ευρωζώνη και την ΕΕ με σκοπό την κατάκτηση της εθνικής κυριαρχίας και ανεξαρτησίας με σκοπό την θεμελίωση της δημοκρατίας στη βάση της ολόπλευρης λαϊκής κυριαρχίας. Μπορεί να υπάρξει άλλος στόχος πιο επίκαιρος και ενωτικός για όλο τον λαό; Ούτε κατά διάνοια.

Σε μια τέτοια εντελώς πρωτότυπη κατάσταση, όπου ο λαός είναι παντελώς ανοργάνωτος τόσο σαν εργαζόμενος, όσο και σαν πολίτης. Με την κοινωνική συνείδησή του, ακόμη και σε επίπεδο εθνικής ταυτότητας, να καταρρέει, αλλά χειραφετημένος από τα κόμματα και τις ιδεολογίες που παραδοσιακά τον διαιρούσαν σε δεξιό και αριστερό, πώς μπορεί να επιτευχθεί η ενότητά του; Καταρχάς κανένα κόμμα, ή συμμαχία κομμάτων δεν μπορεί να εκφράσει σήμερα την ενότητα ενός λαού που δεν εμπιστεύεται και καλά κάνει κανέναν κομματικό μηχανισμό ή ιδεολογία. Το κόμμα με μαζική απήχηση και κοινωνική βάση δεν είναι προϊόν του κοινοβουλευτισμού, αλλά εμφανίζεται σε ειδικές ιστορικές συνθήκες όταν πρόκειται να εκφράσει συγκροτημένα ταξικά και κοινωνικά συμφέροντα στα πλαίσια ενός λαού. Και το κόμμα αυτό μπορεί να τα εκφράσει μόνο όταν αυτά τα ταξικά και κοινωνικά συμφέροντα βρίσκονται τουλάχιστον σε διαδικασία συγκρότησης μέσα στην κοινωνία, μέσα στον ίδιο τον λαό.

Σήμερα, έχουμε ακριβώς το ανάποδο. Έχουμε μια διαδικασία αποσυσπείρωσης και αποσάθρωσης ταξικών και κοινωνικών συμφερόντων μέσα σε μια κοινωνία όπου ο ίδιος ο λαός αδυνατεί να συγκροτηθεί ως κοινωνικοπολιτικό υποκείμενο απέναντι στο καθεστώς που τον τυραννά. Επομένως αυτό που προηγείται είναι πρώτα η συγκρότηση ενός Μετώπου με παλλαϊκά χαρακτηριστικά το οποίο οφείλει να δώσει την μάχη της συγκρότησης και της ενότητας του λαού, της από τα κάτω οργάνωσής του μέσα από την αυτόνομη συγκρότηση τόσο των οργανώσεων του Μετώπου, όσου και άλλων συλλογικοτήτων που εξασφαλίζουν αυτούσια και πρωτοβουλιακά τον ίδιο τον λαό, αλλά και τσακίζοντας όλες τις θεωρίες και πρακτικές που θέτουν κομματικά όρια και περιορισμούς μέσα στον ίδιο τον λαό. Χωρίς να τσακιστούν αυτές οι θεωρίες και οι πρακτικές δεν μπορεί να προχωρήσει το Μέτωπο. Δεν μπορεί καν να υπάρξει παρά μόνο σαν καρικατούρα κοινοβουλευτικών συνδυασμών, σε μια εποχή όπου το κοινοβούλιο λειτουργεί όχι μηχανισμός μαζικής εκποίησης των κοινωνικών και εθνικών δικαιωμάτων του λαού.

Υπάρχει τέτοια κοινωνικοπολιτική οργάνωση που κάνει αυτήν ακριβώς την δουλειά; Μόνο το ΕΠΑΜ. Κι από την συνέπειά του στον δρόμο που έχει χαράξει θα εξαρτηθεί τελικά η δημιουργία ενός αληθινού Μετώπου όλου του λαού ικανού να ανατρέψει το καθεστώς και να κερδίσει την χώρα του.

Τότε ποια πρέπει να είναι η πολιτική συνεργασιών του Μετώπου; Εμείς θέσαμε εξαρχής τις βασικότερες προϋποθέσεις μια πιθανής συνεργασίας. Ή τουλάχιστον για να καθίσουμε να συζητήσουμε συνεργασία με τον οποιοδήποτε. Κι αυτές είναι τρεις:

(α) Να βρίσκεται στους δρόμους, δηλαδή μέσα στην κοινωνία και να μάχεται έμπρακτα ενάντια στο καθεστώς, χωρίς να δεσμεύεται από κομματικές ισορροπίες ή άλλους υπολογισμούς και σκοπιμότητες, αλλά να συμβάλει στην μαζική κινητοποίηση του λαού και στην αφύπνισή του.

(β) Να θέτει ξεκάθαρα θέμα ανατροπής του υπάρχοντος καθεστώτος, διαφορετικά δεν μπορεί να προχωρήσει οτιδήποτε θετικό για τον λαό από την στιγμή που έχει αλλάξει δραστικά το σύνολο της συνταγματικής τάξης της χώρας υπό καθεστώς πλήρους θεσμοθετημένης ανομίας, ή σωστότερα υπό καθεστώς ανελαστικών "διεθνών δεσμεύσεων" υπέρ των δανειστών και της ευρωζώνης.

(γ) Να αγωνίζεται για την κατάκτηση της δημοκρατίας, που σήμερα δεν μπορεί να διεκδικηθεί διαφορετικά παρά μόνο με την επιβολή Συντακτικής Εθνοσυνέλευσης για την σύνταξη και ψήφιση νέου Συντάγματος πρωτογενώς από τον ίδιο τον λαό.

Όλα τα υπόλοιπα τα συζητάμε. Δεν αρκεί λοιπόν να μιλά κάποιος για διαγραφή του χρέους, ούτε για εθνικό νόμισμα. Το εθνικό νόμισμα ξεκομμένο από την μονομερή καταγγελία και διαγραφή του χρέους, ξεκομμένο από την ανατροπή του υφιστάμενου καθεστώτος "διεθνών δεσμεύσεων" και εκποίησης της χώρας, ξεκομμένο από την διεκδίκηση της δημοκρατίας εδώ και τώρα, δεν σημαίνει απολύτως τίποτε. Μέσα στα πλαίσια αυτά κάνουμε κάθε δυνατή προσπάθεια να βρεθούμε όλοι, κινήματα, δυνάμεις και πρωτοβουλίες ώστε να συζητήσουμε τις δυνατότητες συνεργασίας. Ανοιχτά και δημόσια. Εκεί θα δούμε ποιος θα προσέλθει ώστε να δούμε τέλος πάντων ποιος είναι ποιος. Πάντως το ΕΠΑΜ θα παραμείνει ανοιχτό σε συνεργασίες στη βάση των αρχών που αναφέραμε. Κι ο καθένας ας αναλάβει τις ευθύνες του.

[1] Φρ. Ένγκελς στον Πολ Λαφάργκ, 22 Αυγούστου 1894. Fr. Engels, Paul & Laura Lafargue, Correspondence, v. 3, Moscow, 1960, σ. 338.

[2] Επιστολή του Ένγκελς στον Μπέμπελ, 20/6/1873. K. Marx & F. Engels, Collected Works, v. 44, Moscow: Progress Publishers, 1989, σ. 512.