Το ΔΝΤ αποκάλυψε ότι η Ελλάδα κι ο λαός της θυσιάζονται στο βωμό του ευρώ και οι εγχώριοι απατεώνες της πολιτικής μιλούν για λάθη…

του Δημήτρη Καζάκη

Η πρόσφατη έκθεση του ΔΝΤ, η οποία αρχικά διέρρευσε στην εφημερίδα Wall Street Journalκαι κατόπιν, τουλάχιστον μέρος της, δημοσιεύτηκε από το ίδιο το Ταμείο, έχει πυροδοτήσει μια ακόμη αντιπαράθεση αποπροσανατολισμού και εξαπάτησης. Τι ήταν εκείνο που πυροδότησε την αντιπαράθεση; Η ομολογία του ΔΝΤ ότι έκανε λάθη στο πρόγραμμα της Ελλάδας; 

Αυτό θέλει να πιστέψουμε ο Γιούνκερ, ο οποίος σε συνέντευξή του στο πρακτορείο MNI και στο Euro2day.gr (7/6) δήλωσε ότι οι προβλέψεις και οι εκτιμήσεις της Κομισιόν για την Ελλάδα αποδείχθηκαν όλες λανθασμένες, διότι δεν «είχαν καμία επαφή με την πραγματικότητα.». Να τι είπε: 

«Είμαι πολύ επιφυλακτικός σε ό,τι αφορά τις προβλέψεις. Μάλιστα, δεν πιστεύω πως αυτές οι προβλέψεις βασίζονται σε επιστημονικούς παράγοντες. Πρέπει απλώς να περιμένουμε. Όμως, η εντύπωσή μου είναι ότι η Ελλάδα έχει καλές πιθανότητες να βγει από την ύφεση και η χώρα θα επιστρέψει σε αδύναμη ανάπτυξη το 2014. Όμως, δεν θεωρώ αυτές τις προβλέψεις επιστημονική απόδειξη. Διότι όλες οι προβλέψεις που έγιναν αποδείχθηκαν ότι δεν έχουν σχέση με την πραγματικότητα».

Οι αποφάσεις όμως που ελήφθησαν ήταν πάντως οι σωστές, και ας βασίστηκαν σε λανθασμένες προβλέψεις, επιμένει ο κ. Γιούνκερ, που δεν πρέπει να λησμονείται ότι τον καιρό εκείνο ως πρόεδρος του Eurogroup είχε κρισιμότατο ρόλο στη διαμόρφωση του ελληνικού προγράμματος. «Οι αποφάσεις που λάβαμε ήταν οι σωστές, παρότι οι προβλέψεις ήταν εν μέρει λάθος» τόνισε. Τώρα πώς γίνεται να παίρνει σωστές αποφάσεις με λάθος εκτιμήσεις και προβλέψεις, αυτό αποτελεί αληθινή πρωτοτυπία.

Μεγαλύτερη πρωτοτυπία συνιστά η επιμονή στο ίδιο πρόγραμμα που έχει αποδειχθεί λάθος.

Πρόκειται για τον ορισμό του παραλογισμού, αλλά δεν είναι εκεί το πρόβλημα. Η έκθεση του ΔΝΤ δεν μιλά απλά για λάθη σε εκτιμήσεις και στο εφαρμοζόμενο πρόγραμμα, αλλού επικεντρώνεται: Υποστηρίζει ότι το ΔΝΤ παράκαμψε τους κανόνες του Ταμείου για να συμμετάσχει σ’ ένα πρόγραμμα που εξαρχής διαφωνούσε γιατί θεωρούσε ότι δεν θα πετύχει. Θεωρούσε ότι με δεδομένο το ύψος του δημόσιου χρέους της Ελλάδας θα έπρεπε ευθύς εξαρχής να εφαρμοζόταν αναδιάρθρωση με «κούρεμα», όπως είχε εφαρμοστεί στην Ουρουγουάη το 2002, στην Τζαμάικα το 2011 και αλλού. Αυτό δεν έγινε γιατί δεν το επέτρεψε η ελληνική κυβέρνηση και πρωτίστως οι αξιωματούχοι της ευρωζώνης. Ο λόγος ήταν απλός. Οι ευρωπαϊκές τράπεζες ήταν τόσο εκτεθειμένες σε ελληνικά ομόλογα το 2010 που μια αναδιάρθρωση του χρέους με «κούρεμα» θα τις φόρτωνε με μεγάλες ζημιές, ενώ θα έριχνε τις αξίες και των άλλων κρατικών ομολόγων της ευρωζώνης. Η Ελλάδα λοιπόν έπρεπε να θυσιαστεί, να ακολουθήσει ένα εν πολλοίς λανθασμένο πρόγραμμα προκειμένου να διασωθεί το ευρώ και οι τράπεζες του ευρωσυστήματος. Αυτή είναι η κατακλείδα της έκθεσης του ΔΝΤ. Όλα τα άλλα είναι φλυαρίες για αγρίους.

Μάλιστα στην έκθεσή του το ΔΝΤ εκτιμά ότι όταν τελικά έγινε η αναδιάρθρωση με «κούρεμα» το 2012 ήταν δώρο, άδωρο. Να τι λέει η ίδια η έκθεση: «Μια καθυστερημένη αναδιάρθρωση του χρέους έδωσε ένα παράθυρο ευκαιρίας για τους ιδιώτες πιστωτές για μείωση της έκθεσης και να μεταφέρουν το χρέος σε επίσημα χέρια. Ως είδαμε και προηγουμένως, αυτή η στροφή έγινε σε μεγάλη κλίμακα και περιόρισε τις ζημιές των πιστωτών, όταν το PSI τελικά πραγματοποιήθηκε, αφήνοντας τους φορολογούμενους και το δημόσιο τομέα να φορτωθεί τις ζημιές.» Με άλλα λόγια η αναδιάρθρωση έγινε μόνο όταν συνέφερε τους ιδιώτες δανειστές, κυρίως τις ευρωπαϊκές τράπεζες και ήταν τέτοια που φόρτωσε τις ζημιές στο δημόσιο ταμείο και στους φορολογούμενους.

Καταλάβατε ποιο είναι το καίριο ζήτημα που τέθηκε; Η Ελλάδα θυσιάστηκε για να επιβιώσει η ευρωζώνη και το ευρώ. Πρωταρχικό κριτήριο δεν ήταν ποτέ η όποια διάσωση της Ελλάδας, αλλά πώς εξασφαλιστούν τα συμφέροντα του ευρωσυστήματος. Και γι’ αυτό δεν μιλά κανένας. Κανένας! Απολύτως κανένας! Κι επειδή όλα τα κόμματα συμπολίτευσης και αντιπολίτευσης έχουν δώσει γη και ύδωρ στο ευρώ και την ευρωζώνη, κάνουν πώς δεν καταλαβαίνουν και το ρίχνουν στην «λαθολογία». Αλλιώς θα έπρεπε να απαντήσουν στο εξής απλό ερώτημα: Δέχονται να θυσιαστεί η Ελλάδα στο βωμό του ευρώ και του ευρωσυστήματος;

Το ΔΝΤ γνωρίζει πολύ καλά ότι η κατάσταση στην Ελλάδα έχει ξεφύγει και πώς δεν είναι ανατάξιμη με κανέναν τρόπο και μέσο. Γνωρίζει πολύ καλά ότι τα περί ανάκαμψης είναι παραμύθια της Χαλιμάς και γι’ αυτό προσπαθεί να ξεφορτωθεί την ευθύνη για το τι θα συμβεί στην χώρα και στον λαό της. Ξέρει ότι τα χειρότερα έρχονται κι έτσι πετά το μπαλάκι στα επιτελεία της ευρωζώνης. «Δεν φταίω εγώ, αλλά η ευρωζώνη που θυσίασε την Ελλάδα για το ευρώ,» αυτό λέει. Και δεν έχει άδικο. Όχι στο ότι δεν φταίει το ΔΝΤ, αλλά στο γεγονός ότι όντως η Ελλάδα θυσιάστηκε για να σωθεί το ευρώ και το τραπεζικό καρτέλ της ευρωζώνης.

Κι αν θυσίασαν την Ελλάδα το 2010 για να μην εξαπλωθεί η «μόλυνση» στο υπόλοιπο ευρωσύστημα, όπως έλεγαν τότε οι Ευρωπαίοι των Βρυξελλών, όταν η ευρωζώνη είχε ρυθμό οικονομικής ανόδου 2% και η Γερμανία 4,2% με συνολικό δημόσιο χρέος στο 80% του ΑΕΠ της, τότε τι πρόκειται να κάνουν σήμερα; Τι πρόκειται να κάνουν σήμερα όταν το δημόσιο χρέος της ευρωζώνης καλπάζει ξεπερνώντας το 90% επί του ΑΕΠ της και για έκτο συνεχές τρίμηνο η οικονομία της συρρικνώνεται;

Τι πρόκειται να κάνουν τα επιτελεία του ευρωσυστήματος τώρα που ακόμη και η Γερμανία παρουσιάζει στασιμότητα στην οικονομία της με το χρέος να ανεβαίνει επικίνδυνα, ενώ ακόμη και η εύρωστη μέχρι πρότινος Φιλανδία μαζί με την Ολλανδία βουλιάζουν στην ύφεση; Θα διστάσουν μήπως να θυσιάσουν μέχρις εξοντώσεως την Ελλάδα;

Τόσο οι αξιωματούχοι του ευρωσυστήματος, όσο και το ΔΝΤ, ξέρουν πολύ καλά τι επίκειται για την Ελλάδα και τον ελληνικό λαό προκειμένου να στηριχθεί το ευρώ και το καταρρέον ευρωσύστημα και προσπαθούν να ρίξουν την ευθύνη ο ένας στον άλλο. «Δεν νομίζω ότι είναι δίκαιο. Το ΔΝΤ απλά προσπαθεί να “νίψει τας χείρας του” πετώντας τα απόνερα στις πλάτες της Ευρώπης,» δήλωσε ο Όλι Ρεν, σε ασυνήθιστα σκληρό ύφος, στην εφημερίδα Wall Street Journal μόλις χθες. Κι αυτό ακριβώς κάνει το ΔΝΤ. Νίπτει τας χείρας του για το τι πρόκειται να συμβεί στην Ελλάδα, αλλά και στην ευρωζώνη.

Και το φιλοθεάμων κοινό της Ελλάδας; Αυτό το ανέλαβαν οι δημοσιογράφοι της πλάκας και της διατίμησης, οι οικονομολόγοι της μπαρουφάκιας σχολής και της διατεταγμένης υπηρεσίας και φυσικά τα κόμματα. Κοινός τους στόχος; Να μην αντιληφθεί ο απλός κόσμος προς τι γίνεται ο καυγάς για το πάπλωμα. Να μην αντιληφθεί ότι δίχως κανένα δισταγμό θυσίασαν την χώρα του και τον ίδιο προκειμένου να διασωθεί το ευρώ και το ευρωσύστημα. Να μην αντιληφθεί ότι ο ίδιος, μαζί με τους άλλους λαούς της Ευρώπης, δεν είναι παρά θυσία στον Μινώταυρο του ευρώ. Κι ότι από αυτόν τον Μινώταυρο δεν πρόκειται να γλυτώσει ούτε αυτός, ούτε η χώρα του, ούτε καμιά από τις χώρες της ευρωζώνης, εκτός κι αν βρεθεί ένας Θησέας για να σκοτώσει μια και καλή το ανθρωποφάγο τέρας.

Κι έτσι ολόκληρη η συγχορδία της παραπληροφόρησης, της εξαπάτησης και της απόλυτης βλακείας το έχει ρίξει στην «λαθολογία».

Το υπουργείο οικονομικών ποιεί την νύσσα. Ο φερόμενος πρωθυπουργός δήλωσε μεταξύ τυρού και αχλαδιού ότι έχουν διορθωθεί τα λάθη. Ο μέγας και πολύς Βενιζέλος δήλωσε: «Η έκθεση του ΔΝΤ καταγράφει και επιβεβαιώνει θέσεις που έχουμε παρουσιάσει δημόσια κατ’ επανάληψη και ήταν η βάση της επιχειρηματολογίας μας στις σκληρές διαπραγματεύσεις με το ΔΝΤ και τα άλλα δύο μέλη της τρόικας προκειμένου να διαφυλάξουμε την Ελλάδα από τη σωρευτική ύφεση και ανεργία που προήλθε από την εφαρμογή ενός ατελούς στη σύλληψή του πρώτου προγράμματος.

Οι διαφορές άλλωστε ανάμεσα στο πρώτο και το δεύτερο πρόγραμμα δείχνουν την κατεύθυνση που έπρεπε να είχε επιλεγεί εξ αρχής. Η Ελλάδα ήταν και είναι δυστυχώς υποχρεωμένη να σταθμίζει τον διεθνή συσχετισμό δυνάμεων, ιδίως όταν αυτός έχει να κάνει με τους δανειστές της. Υπάρχουν πολλές επιλογές που ποτέ δεν θα κάναμε εμείς μόνοι μας, αλλά ήμασταν υποχρεωμένοι να τις κάνουμε για να αποφύγουμε τα χειρότερα. Γι’ αυτό χρειάζεται μια νέα πολιτική στρατηγική η Ευρωζώνη και όλη η Ευρώπη. Κι αυτό είναι το καθήκον που πρέπει να επωμιστούν πρωτίστως οι Ευρωπαίοι Σοσιαλιστές».

Μένεις άναυδος με το θράσος τους. Δεν έχει να πει τίποτε για το γιατί αυτός και οι κυβερνήσεις που συμμετείχε αποδέχτηκαν και μάλιστα χωρίς καν διαπραγμάτευση, όπως αναφέρει η έκθεση του ΔΝΤ, να θυσιαστεί η Ελλάδα και ο λαός για το ευρώ; Γιατί ο ίδιος προχώρησε τελικά σε μια αναδιάρθρωση του χρέους που εξυπηρετούσε μόνο τους ευρωπαίους δανειστές και φόρτωσε τις ζημιές στον Έλληνα φορολογούμενο και στο δημόσιο ταμείο; Για όλα αυτά δεν έχει να πει τίποτε εκτός από την γνωστή δικαιολογία των απανταχού δοσιλόγων και κατ’ επάγγελμα προδοτών: «Η Ελλάδα ήταν και είναι δυστυχώς υποχρεωμένη να σταθμίζει τον διεθνή συσχετισμό δυνάμεων, ιδίως όταν αυτός έχει να κάνει με τους δανειστές της. Υπάρχουν πολλές επιλογές που ποτέ δεν θα κάναμε εμείς μόνοι μας, αλλά ήμασταν υποχρεωμένοι να τις κάνουμε για να αποφύγουμε τα χειρότερα.» Με άλλα λόγια η Ελλάδα, δηλαδή εμείς που την κυβερνάμε είμαστε υποχείρια των «διεθνών συσχετισμών δυνάμεων» κι έτσι το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να ενδίδουμε στις πιέσεις και τους εκβιασμούς.

Ο Βενιζέλος και το συνάφι του θα αναγκαστούν να απαντήσουν συγκεκριμένα στο γιατί έπρεπε να θυσιαστεί η Ελλάδα και ο λαός της και ποια συγκεκριμένα συμφέροντα υπηρετεί η πολιτική ενδοτισμού και υποτέλειας που ακολουθούν, μόνο όταν βρεθούν στο σκαμνί του κατηγορουμένου επί εσχάτη προδοσία. Μαζί και με όλους εκείνους τους ανώτατους δικαστικούς, εκδότες και δημοσιογράφους που καθαγίασαν την θανάτωση της Ελλάδας και του λαού της προς όφελος του ευρωσυστήματος. Ειλικρινά με τρώει η περιέργεια να ακούσω πώς θα υπερασπιστούν τον εαυτό τους όταν θα έρθει η ώρα της κρίσης. Αν και είμαι σίγουρος ότι απλά θα επαναλάβουν όλες τις τετριμμένες δικαιολογίες των εκάστοτε εθνοπροδοτών και πρακτόρων αλλότριων συμφερόντων.

Η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ με την σειρά της παίζει κι αυτή το χαρτί της «λαθολογίας». Κουβέντα για την ταμπακέρα. Μάλιστα ο κ. Μηλιός, υπεύθυνος της οικονομικής πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ, δήλωσε ανάμεσα στα άλλα: «Συγκεκριμένα ομολογείται ότι υπήρχε αναγκαιότητα μείωσης του χρέους από το 2010, ότι ήταν λανθασμένη η απόφαση του PSI του Μαρτίου του 2012, και η πλήρης αποτυχία των προβλέψεων για τα βασικά μακροοικονομικά μεγέθη. Κυρίως όμως αποκαλύπτει ότι ουσιαστικά η Ελλάδα χρησιμοποιήθηκε ως πειραματόζωο για την εφαρμογή της ίδιας αντιδραστικής πολιτικής σε όλες της χώρες της ΕΕ.» Μόνο που η έκθεση του ΔΝΤ δεν λέει αυτό. Δεν λέει ότι η Ελλάδα χρησιμοποιήθηκε ως πειραματόζωο για την εφαρμογή της ίδιας αντιδραστικής πολιτικής σε όλες της χώρες της ΕΕ. Αυτό το έβγαλε από την κοιλιά του ο κ. Μηλιός. Μόνο οι πιο ανόητοι από τους οπαδούς που ταιριάζουν στον ΣΥΡΙΖΑ, θα μπορούσαν να πιστέψουν ότι το ΔΝΤ καταγγέλλει την πολιτική που εφαρμόζει και το ίδιο.

Ειδικοί στην στρεψοδικία, ανάλογα με τις σκοπιμότητες που υπηρετούν, τα ηγετικά στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ τρέμουν να απαντήσουν σ’ αυτό που πραγματικά ομολογεί η έκθεση του ΔΝΤ: η Ελλάδα θυσιάστηκε για να διασωθεί το ευρώ και το ευρωσύστημα. Έχουν να πουν τίποτε γι’ αυτό; Ούτε κουβέντα! Μήπως θα μπορούσαν να μας διευκρινίσουν αν αποδέχονται την θυσία της Ελλάδας και του λαού της προκείμενου να επιβιώσει το ευρώ και η ευρωζώνη; Θα θυσιάσουν την Ελλάδα και τον λαό της για να επιβιώσει το ευρωσύστημα; Σιγή ιχθύος. Την έχουν πουλήσει την ιστορία και μάλιστα τοις μετρητοίς και τώρα φοβούνται μήπως κι εκτεθούν.

Στο ίδιο μήκος κύματος και οι ΑΝΕΛ του Καμένου. Στις 6/6 είχαμε την δήλωση του Νότη Μαριά: «Κάθε θαύμα κρατάει τρεις μέρες, λέει η λαϊκή παροιμία, τόσο κράτησε και το δήθεν success story του κ. Σαμαρά, καθώς σύμφωνα με το ΔΝΤ, αντί για ανάπτυξη έρχονται νέο μνημόνιο και νέα σκληρά μέτρα σε βάρος του φτωχοποιημένου ελληνικού λαού». Κι όπως θα περίμενε κανείς, κουβέντα για την ταμπακέρα, δηλαδή για την αποκάλυψη του ΔΝΤ ότι όλα αυτά που ζούμε συμβαίνουν γιατί η Ελλάδα και ο λαός της οφείλει να θυσιαστεί στο βωμό του ευρώ. Ο κ. Μαριάς, όπως συνηθίζει, δεν ξέρει, δεν είδε, δεν άκουσε κι έτσι συνεχίζει το γνωστό παιχνίδι της πολιτικής απάτης.

Κατόπιν την σκυτάλη πήρε ο Τέρενς Κουίκ, πάλι των Καμμένων Ελλήνων, ο οποίος χωρίς όνειδος δήλωσε στις 6/6: «Η έκθεση του ΔΝΤ, αλλά και οι δηλώσεις του οικονομικού εκτελεστή Πωλ Τόμσεν που αναφέρονται σε λάθος συνταγή για την Ελλάδα, δημιουργεί ορισμένα ερωτηματικά: Από λάθος αυτοκτόνησαν 4.000 Έλληνες; Από λάθος έμειναν άνεργοι 1.500.000 Έλληνες; Από λάθος κατέβασαν ρολά εκατοντάδες χιλιάδες επιχειρήσεις; Από λάθος εκχωρήθηκε η εθνική κυριαρχία της Ελλάδας με το αγγλικό δίκαιο και το Δικαστήριο του Λουξεμβούργου; Επειδή, όμως, τα λάθη πρέπει να πληρώνονται, γι’ αυτό αισθάνομαι ότι ορθώς υπέβαλλα μηνυτήρια αναφορά στο Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο της Χάγης εναντίον του Πωλ Τόμσεν και της υπόλοιπης παρέα του της τρόικας. Φυσικά, εξακολουθώ να πιστεύω ότι είναι θράσος του Πωλ Τόμσεν, μετά από αυτή τη νέα ομολογία του, να θέλει την άλλη εβδομάδα να ξανάρθει στην Ελλάδα. Κανονικά θα πρέπει να του απαγορευθεί η είσοδος. Κατά τα άλλα, αναρωτιέμαι. Με τέτοια νέα ωμή ομολογία, πώς είναι δυνατόν να συνεργαστεί μαζί του η ελληνική συγκυβέρνηση; Και με την ευκαιρία επίσης αναρωτιέμαι, πώς είναι δυνατόν με αυτόν τον οικονομικό εκτελεστή να κάθισε στο ίδιο τραπέζι και να συνομίλησε μαζί του στην Ουάσινγκτον, ο κατά τα άλλα αντιμνημονιακός Πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ Αλέξης Τσίπρας;».

Όπως καταλάβατε, κατά τον Τέρενς Κουίκ, όλα ήταν ένα λάθος και ο κακός της υπόθεσης είναι ο Πολ Τόμσεν. Κι ευτυχώς. Γιατί το πρόβλημα θα μας το λύσει η μηνυτήρια αναφορά στο Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο της Χάγης εναντίον του Πωλ Τόμσεν και της υπόλοιπης παρέα του της τρόικας. Κουβέντα φυσικά για την αποκάλυψη του ΔΝΤ ότι ο λαός της Ελλάδας και η ίδια η χώρα θυσιάστηκε στο βωμό του ευρώ. Πώς να πει κουβέντα όταν όλοι τους έχουν δώσει γη και ύδωρ στο ευρωσύστημα; Πώς να τοποθετηθεί με ειλικρίνεια στο όλο ζήτημα, όταν για όλους αυτούς η ειλικρίνεια είναι ασύμβατη με την πολιτική που ακολουθούν. Δεν έχουν ούτε καν το ανάστημα να δηλώσουν ότι η Ελλάδα και ο λαός της δεν πρόκειται να θυσιαστεί για το ευρώ και την ευρωσύστημα. Είναι τόσο πατριώτες της καρπαζιάς που ασκούν αντιπολίτευση μόνο μέχρις εκεί που τους παίρνει απέναντι στα μεγάλα αφεντικά.

Το ίδιο μονοπάτι ακολούθησε και η Χρυσή Αυγή, η οποία αρχικά στις 6/6 εξέδωσε την εξής ανακοίνωση: «Τα κοράκια του ΔΝΤ παραδέχθηκαν πως αποτελούν καταστροφή για την Ελλάδα και την εθνική μας οικονομία. Η Χρυσή Αυγή απαιτεί άμεση καταγγελία του Μνημονίου και οριστική παύση πληρωμής του παράνομου και επαχθούς χρέους της χώρας.» Σιγά, ρε κορίτσια, θα σκίσετε κανένα καλσόν! Δεν έχουν ούτε καν τα κότσια να καταγγείλουν αυτό που στ’ αλήθεια παραδέχτηκε το ΔΝΤ, ότι δηλαδή η Ελλάδα καταστρέφεται προκειμένου να διασωθεί το ευρώ και το ευρωσύστημα. Το αδελφάτο της Χρυσής Αυγής ξέρει μόνο να παπαγαλίζει αιτήματα που αντιγράφει από το ΣΥΡΙΖΑ, όπως η «οριστική παύση πληρωμής του παράνομου και επαχθούς χρέους της χώρας,» ότι κι αν σημαίνει αυτό. Αν δεν πουλούσαν τζούφιο πατριωτισμό για να κρύψουν την φασιστική εθνικοφροσύνη τους που ανέκαθεν υπηρετούσε ξένα συμφέροντα, όπως οι Γερμανοτσολιάδες πρόγονοί τους, θα γνώριζαν πολύ καλά ότι η μόνη «οριστική παύση πληρωμής» χρέους χωρίς καταστροφικές επιπτώσεις για την χώρα μπορεί να γίνει αποκλειστικά μονομερώς και εκτός ευρώ. Γι’ αυτό κι αυτή η θέση είναι η μόνη αληθινά πατριωτική.

Και για να μην παρεξηγηθούν τα αφεντικά εξ εσπερίας της Χρυσής Αυγής, το αδελφάτο προέβη σε νέα διορθωτική δήλωση την επομένη: «Η τρόικα δηλώνει επισήμως πλέον την αποτυχία της μνημονιακής πολιτικής που διέλυσε τη χώρα μας και τσάκισε τον ελληνικό λαό. Η συγκυβέρνηση παραμένει άβουλο πιόνι στα χέρια των τοκογλύφων δανειστών. Μόνο μία εθνική ηγεσία με πρωτοπόρο τη Χρυσή Αυγή μπορεί να αντισταθεί στην τρόικα, να καταγγείλει το μνημόνιο και να εκμεταλλευθεί τον εθνικό μας πλούτο προς όφελος των Ελλήνων.» Σ’ αυτή την δήλωση, όπως βλέπετε, εξαφανίστηκε μέχρις και η αναφορά στην «οριστική παύση πληρωμής του παράνομου και επαχθούς χρέους της χώρας.» Το πρόβλημα περιορίζεται στην αποτυχία της μνημονιακής πολιτικής, ότι ακριβώς λένε και οι Τσιπρέοι-Καμμένοι, ενώ το μόνο πρόβλημα που εντοπίζει είναι «η συγκυβέρνηση παραμένει άβουλο πιόνι στα χέρια των τοκογλύφων δανειστών.» Άβουλο πιόνι, όχι προδότες και δοσίλογοι που θανατώνουν σκόπιμα την Ελλάδα και τον λαό της προκειμένου να διασωθεί το ευρώ. Όπως άλλωστε αποκάλυψε και το ΔΝΤ. Κουβέντα για την ταμπακέρα.

Είναι τόσο «πατριώτες» οι φύλαρχοι του αδελφάτου της Χρυσής Αυγής που ζητούν μόνο την αλλαγή βάρδιας. Να φύγουν αυτοί που είναι «άβουλα πιόνια» και να έρθει «μία εθνική ηγεσία με πρωτοπόρο τη Χρυσή Αυγή μπορεί να αντισταθεί στην τρόικα, να καταγγείλει το μνημόνιο και να εκμεταλλευθεί τον εθνικό μας πλούτο προς όφελος των Ελλήνων.» Δηλαδή να έρθει μια «εθνική ηγεσία» που δεν θα αμφισβητήσει το γεγονός ότι η Ελλάδα θυσιάζεται για την επιβίωση του ευρωσυστήματος, απλά θα διαπραγματευθεί υπέρ των Ελλήνων το ξεπούλημα του εθνικού πλούτου. Πρόκειται για σκάντζα βάρδια νταβατζή. Ε, κι από νταβατζήδες οι φύλαρχοι της ΧΑ οφείλουμε να ομολογήσουμε ότι γνωρίζουν από πρώτο χέρι τα περισσότερα.

Και μας έμεινε το ΚΚΕ, το οποίο με σχόλιο του γραφείου τύπου (7/6) είπε τα εξής σημαντικά: «Η αντιπαράθεση μεταξύ ΔΝΤ και ΕΕ είναι τσακωμός μεταξύ λύκων για το μοίρασμα της λείας από το σφαγιασμό του λαού. Εκφράζει αντιθέσεις μεταξύ τμημάτων του κεφαλαίου και ιμπεριαλιστικών κέντρων  για το πώς θα επιμεριστούν τα κέρδη και οι ζημιές από την κρίση, όπως επίσης και από ένα νέο κούρεμα του ελληνικού χρέους, το οποίο – όπως και το προηγούμενο – θα φορτώσουν στις πλάτες του λαού. Την ίδια στιγμή τόσο η ΕΕ, όσο και το ΔΝΤ  με κάθε ευκαιρία τονίζουν ότι η αντιλαϊκή πολιτική πρέπει να συνεχιστεί και να ενταθεί προκειμένου να θωρακιστούν τα συμφέροντα του κεφαλαίου. Αυτός ήταν άλλωστε και ο στόχος των μνημονίων και των δανειακών συμβάσεων. Ο λαός χρειάζεται να απορρίψει τις συνταγές του ΔΝΤ και της ΕΕ, αλλά και τα κόμματα που του προτείνουν να επιλέξει με ποια συνταγή θα χρεοκοπήσει. Η λύση προς όφελός του βρίσκεται στη λαϊκή συμμαχία και τη συμπόρευση με το ΚΚΕ.»

Τι μας λέει το ΚΚΕ; Τα ίδια που μας λένε κι όλοι οι άλλοι, μόνο που τα ερμηνεύει με βάση το δικό του Κοράνι, ή Ευαγγέλιο. Για την ταμπακέρα ούτε λόγος. Τι έχει να πει το ΚΚΕ για την ομολογία του ΔΝΤ ότι η Ελλάδα ως χώρα κι ως λαός θυσιάζεται προκειμένου να επιβιώσει το ευρωσύστημα; Απολύτως τίποτε. Μόνο τετριμμένες ανοησίες για αντιθέσεις μεταξύ τμημάτων του κεφαλαίου, ξεπατικοτούρα από τα εγχειρίδια για ασχέτους του Περισσού. Το ΚΚΕ, όπως και το σύνολο των πολιτικών κομμάτων, προσπαθεί να στρέψει αλλού την προσοχή του κόσμου. Να τον αποπροσανατολίσει για να μην αντιληφθεί ότι το βασικό μέτωπο βρίσκεται στο καθεστώς εκποίησης και διάλυσης που έχει επιβληθεί στην Ελλάδα προκειμένου να διασωθεί το ευρωσύστημα. Αντί λοιπόν να απαντά στο συγκεκριμένο, δηλαδή στο αν και κατά πόσο θα πρέπει ο ελληνικός λαός να δεχτεί να θυσιαστεί αυτός και η πατρίδα του για το ευρώ και το ευρωσύστημα, δραπετεύει σ’ έναν αφηρημένο και εντελώς ακίνδυνο αντικαπιταλισμό.

Το ΔΝΤ και η ΕΕ δεν τσακώνονται γιατί έχουν προτιμούν διαφορετικές συνταγές, ούτε για το πώς θα μοιραστούν την λεία, αλλά για το ποιος θα έχει το πάνω χέρι στις εξελίξεις στην ευρωζώνη και στην Ελλάδα τώρα που βαθαίνει η κρίση και η ύφεση. Βγαίνουν και οι δυο να ομολογήσουν ότι θανατώνουν εξεπιτούτου την Ελλάδα για να επιβιώσει το ευρωσύστημα και για να μην υπάρξουν αθέμιτοι τρανταγμοί στις παγκόσμιες αγορές και το ΚΚΕ δεν έχει να πει τίποτε απολύτως. Και φυσικά ως «επαναστατικό» κόμμα που είναι καλεί τον ελληνικό λαό να απορρίψει «τις συνταγές του ΔΝΤ και της ΕΕ» και να ακολουθήσει, σαν καλό αμνοερίφιο, ή «χύδην όχλος» – όπως έλεγε ο Βυζάντιος – το ΚΚΕ. Αυτό θα πει ταξική απολογητική υπέρ της πιο αισχρής και ομολογημένης αποικιοκρατίας που έχει επιβληθεί ποτέ στην Ελλάδα και τον λαό της.

Πώς μπορεί κάποιος που έχει σώας τα φρένας και διαθέτει στοιχειώδη αξιοπρέπεια να τους πιστεύει; 

Πώς μπορεί να πιστεύει ότι κάποιος από δαύτους θα κάνει την διαφορά, όταν δεν τολμούν ούτε καν να τοποθετηθούν ανοιχτά και ξάστερα στο κυρίαρχο ζήτημα που έθεσε η διαμάχη ΔΝΤ και ΕΕ; Αυτοί που θανατώνουν εδώ και τρία χρόνια τον λαό και την χώρα, ομολογούν ότι το κάνουν για να διασώσουν το ευρώ και τις αγορές και κανείς από τους εγχώριους αντιμνημονιακούς δεν λέει κουβέντα. 

Τι μπορεί να περιμένει κανείς από όλους αυτούς όταν δεν τολμούν ούτε καν να πουν ότι δεν αποδέχονται την θυσία της Ελλάδας και του λαού της προς όφελος του ευρωσυστήματος. Δεν την αποδέχονται ακόμη κι αν χρειαστεί να τιναχτεί στον αέρα ολόκληρο το ευρωσύστημα και οι διεθνείς κεφαλαιαγορές που βρίσκονται πίσω του. Γιατί δεν το λένε; Για έναν απλό λόγο: γιατί παίζουν με σημαδεμένη τράπουλα. Κρώζουν για λάθη και για αποτυχημένα μνημόνια ώστε να μην καταλάβει κανείς από τους αξιοθρήνητους οπαδούς τους ότι το πρόβλημα βρίσκεται στο ίδιο το ευρωσύστημα σαν παρά φύση απόστημα, που για να επιβιώσει θα πρέπει να θανατωθεί ότι υγιές εξακολουθεί και υπάρχει στην κοινωνία. Πρώτα και κύρια οι λαοί και οι χώρες τους. Κι ενώ το ΔΝΤ και η ΕΕ το ομολογούν ανοιχτά, οι δικοί μας αντιμνημονιακοί και ταξικοί παίζουν την κολοκυθιά.  

Για όλους αυτούς πολιτική είναι η «τέχνη του εφικτού» που τους επιτρέπει να επιβιώνουν σε βάρος του λαού και ταυτόχρονα να εμφανίζονται ως εκφραστές του. Αυτή είναι η μεγαλύτερη κατάρα σήμερα που στοιχειώνει την σκέψη και την δράση του ελληνικού λαού. «Η ανθρωπότης εξηγέρθη», έγραφε ο Αναστάσιος Βυζάντιος το 1876, «κατά των μοναρχών, οίτινες ετόλμησαν να είπωσι «το κράτος ειμί εγώ» και ανεχόμεθα εν τούτοις, οι φιλελεύθεροι Έλληνες, να επαναλαμβάνωσι τα κόμματα την αυτήν βέβηλον φράσιν! Τα κόμματα είναι το έθνος! Βεβαίως, αλλά μήπως όπως και τα εξανθήματα και αι υπερσαρκώσεις είναι ο άνθρωπος;» 

Κι όσο όλοι εμείς που υποφέρουμε, όλοι εμείς που έχουμε κάθε λόγο να λέμε ότι ανήκουμε στο λαό, στον εργαζόμενο λαό, όσο ανεχόμαστε τα εξανθήματα και τις υπερσαρκώσεις που αποκαλούμε κόμματα να κατατρώγουν τις σάρκες μας, να μας αγοράζουν και να μας πουλάνε κατά το δοκούν, να σπέρνουν την διχόνοια ανάμεσά μας με τις ιδεολογίες τους – καταφύγια ανεπρόκοπων και απόλυτα διεφθαρμένων πολιτευτών καριέρας – τότε το τέλος μας είναι απολύτως βέβαιο. Θα γίνουμε η θυσία που τόσο ανάγκη έχει ο σύγχρονος Μινώταυρος του ευρώ και των αγορών προκειμένου να επικρατήσει η δική τους άθλια και παρά φύση ύπαρξη πάνω στις κοινωνίες, του λαούς και τις πατρίδες τους.

Δ. Καζάκης: Οι εξελίξεις στην Τουρκία και ο αναπότρεπτος χαρακτήρας τους

Επί έξη ημέρες μεγάλες κινητοποιήσεις συγκλονίζουν όχι μόνο την Κωνσταντινούπολη και την Άγκυρα, αλλά και άλλες 13 μικρότερες πόλεις κυρίως στα παράλια της Τουρκίας. Κανείς δεν περίμενε όχι μόνο την κοινωνική έκρηξη, αλλά και την έκτασή της επί τόσες ημέρες. Για τις ΗΠΑ και την ΕΕ η Τουρκία αποτελούσε ένα «ασφαλές καταφύγιο» στην περιοχή για τις πολιτικές αποσταθεροποίησης που εφαρμόζουν. Επίσης το καθεστώς Ερντογκάν φαινόταν ακλόνητο. Έτσι το ήθελαν τόσο οι ΗΠΑ, όσο και η ΕΕ.

Κανείς τους δεν πήρε στα σοβαρά τις τεράστιες συγκεντρώσεις με αντιπολεμικό περιεχόμενο μερικούς μήνες πριν. Στις αρχές του Νοεμβρίου 2012 το τουρκικό κοινοβούλιο έδωσε στον Ερντογκάν την εξουσία να στέλνει στρατό σε «ξένες χώρες». Η απόφαση αυτή ήταν κατά παραγγελία του ΝΑΤΟ και προετοίμαζε καθαρά την εμπλοκή της Τουρκίας στον πόλεμο κατά της Συρίας. Όμως αυτό που δεν περίμενε κανείς ήταν το ξέσπασμα του τουρκικού λαού. Εκατοντάδες χιλιάδες διαδηλωτές στην Κωνσταντινούπολη, την Άγκυρα και αλλού ξεχύθηκαν στους δρόμους με αντιπολεμικά συνθήματα.

Τις επόμενες ημέρες οι διαδηλώσεις πλήθηναν σε τρομακτικό βαθμό, αλλά τα μέσα μαζικής εξαπάτησης τόσο της Τουρκίας, όσο και διεθνώς τις έσβησαν σαν εικόνα και σαν είδηση. Ο Ερντογκάν φρέναρε την άμεση εμπλοκή της Τουρκίας, χωρίς να την σταματήσει, σε στρατιωτικές επιχειρήσεις εναντίον της Συρίας κι έτσι όλοι νόμιζαν ότι η κοινωνία ησύχασε. Τα επιτελεία του ΝΑΤΟ και της ΕΕ πίστεψαν ότι το καθεστώς Ερντογκάν ελέγχει απόλυτα την κατάσταση και έτσι όλοι ησύχασαν.

 

Όμως το καζάνι έβραζε. Και δεν χρειάστηκε παρά μόνο ένα δευτερεύον γεγονός, από αυτά που είναι απολύτως συνηθισμένα στην Τουρκία. Στις 31 Μαΐου οι μπουλντόζες πήγαν να ισοπεδώσουν έναν από τους τελευταίους ελεύθερους χώρους στην Κωνσταντινούπολη, το πάρκο Γκεζί στην πλατεία Ταξίμ.

 

Σκοπός των πολιτικών και των εργολάβων που αποφάσισαν την καταστροφή του πάρκου και μεγάλου μέρους της πλατείας Ταξίμ ήταν διπλός. Αφενός, το κέρδος από την οικοδόμηση ενός ακόμη τερατώδους εμπορικού κέντρου που «κοσμούν» την βιτρίνα της Κωνσταντινούπολης και, αφετέρου, την καταστροφή ενός ιστορικού ορόσημου της πόλης. Η πλατεία Ταξίμ είναι ότι η πλατεία Συντάγματος για την Αθήνα. Έχει συνδεθεί με τις μαζικότερες λαϊκές και εργατικές διαδηλώσεις που έχουν γίνει στην Κωνσταντινούπολη και στην Τουρκία, αλλά και με την ίδια την ίδρυση της Τουρκικής δημοκρατίας.

 

Την 1^η Μαΐου φέτος οι δυνάμεις καταστολής έκαναν τα αδύνατα δυνατά να εμποδίσουν τις δεκάδες χιλιάδες διαδηλωτών της εργατικής πρωτομαγιάς από το να συγκεντρωθούν στην πλατεία Ταξίμ, όπως συνηθίζουν κάθε χρόνο. Είχε μπει σε κίνηση η επιχείρηση καταστροφής της ιστορικής πλατείας που, εκτός όλων των άλλων, αποτελεί σύμβολο του εθνικού τουρκικού κράτους. Το όνομά της οφείλεται σε παλαιά θολωτή υδατοδεξαμενή (ταξίμ) που είχε αναγείρει το 1731 ο Σουλτάνος Μαχμούτ Α’. Η υδατοδεξαμενή αυτή μαζί με τους οθωμανικούς στρατώνες πυροβολικού, που βρίσκονταν στην ίδια περιοχή, γκρεμίστηκαν αργότερα και στο χώρο αυτό διαμορφώθηκε σύγχρονο πάρκο με τη μεγάλη ομώνυμη πλατεία. Αν και το επίσημο όνομά της είναι «πλατεία ανεξαρτησίας», παραμένει όμως περισσότερο γνωστή με το όνομα Ταξίμ. Στο κέντρο της, δεσπόζει μεγάλο τετράπλευρο θολωτό μνημείο με τον ανδριάντα του Κεμάλ Ατατούρκ, που ανεγέρθηκε το 1928 και τον παρουσιάζει, αφενός, ν’ αναλαμβάνει την επίθεση κατά των Ελλήνων το 1922, (βόρεια πλευρά), αφετέρου, να προκηρύσσει τη Δημοκρατία της Τουρκίας το 1923 (νότια πλευρά).

 

Το καθεστώς Ερντογκάν θέλησε να κατεδαφίσει πάρκο και πλατεία ώστε στη θέση τους να οικοδομηθεί ένα εμπορικό κέντρο που θα μοιάζει με τους παλιούς οθωμανικούς στρατώνες πυροβολικού που είχαν γκρεμιστεί. Από αυτή την άποψη το συγκεκριμένο σχέδιο είχε και μια συμβολική σημασία. Συμβόλιζε το νέο καθεστώς της Τουρκίας. Αναβίωση του οθωμανισμού στη βάση του πιο άγριου και ασύδοτου νεοφιλελευθερισμού. Αυτή είναι άλλωστε και η πολιτική που χαρακτήρισε ιδιαίτερα την δεκαετία Ερντογκάν.

 

Όλα αυτά λειτούργησαν ως θρυαλλίδα για την κοινωνική έκρηξη που βιώνει η Τουρκία σήμερα. Οι δυνάμεις καταστολής αντιμετώπισαν τους λιγοστούς διαδηλωτές που είχαν αρχικά μαζευτεί στο πάρκο για να σταματήσουν τα έργα, με τον συνήθη τρόπο: άγριο ξυλοδαρμό, χημικά και προσαγωγές. Κάτι απόλυτα συνηθισμένο για την Τουρκία, η οποία στήριξε την οικονομική της άνοδο την τελευταία δεκαετία στην προνομιακή μεταχείριση των πιο αδίστακτων επιχειρηματικών συμφερόντων από το κράτος με ταυτόχρονη ανοιχτή καταστολή άνευ προηγουμένου. Ο Ερντογκάν φρόντισε όχι μόνο να λειτουργεί σε τακτική βάση η λογοκρισία, αλλά να στελεχώσει τις δυνάμεις καταστολής με τέτοιο τρόπο ώστε να τις μετατρέψει σε απόλυτο βραχίονα του καθεστώτος του εναντίον της όποιας πιθανής αντιπολίτευσης που δεν είναι ελεγχόμενη από το δικό του «βαθύ κράτος» και παρακράτος.

 

Όμως αυτή την φορά η άγρια καταστολή δεν ήταν αρκετή για να τρομοκρατήσει τον κόσμο. Και παρά το γεγονός ότι οι δυνάμεις καταστολής ανέστειλαν την λειτουργία όλων των μέσων μαζικής μεταφοράς, ακόμη και το πέρασμα του Βοσπόρου, ο κόσμος βρήκε τρόπους να συγκεντρωθεί κατά εκατοντάδες χιλιάδες στην πλατεία Ταξίμ. Οι περισσότεροι κατέβησαν με τα πόδια περπατώντας ώρες από τις λαϊκές συνοικίες της Πόλης. Οι εκατοντάδες χιλιάδες διαδηλωτές δεν έχουν ενιαία συγκρότηση και πολιτικούς στόχους. Ανάμεσά τους θα βρει κανείς από ακτιβιστές για το περιβάλλον, αριστερούς συνδικαλιστές, αριστερίστικες οργανώσεις έως Τούρκους εθνικιστές που θεωρούν ως μέγιστη προσβολή στο Τουρκικό έθνος την αναβίωση του οθωμανισμού. Και φυσικά απλός κόσμος από όλες τις λαϊκές τάξεις.

 

Από την πρώτη στιγμή το σύμβολο που κυριάρχησε στις διαδηλώσεις ήταν η τουρκική σημαία, ως σύμβολο ενότητας όλων όσοι συμμετείχαν στις κινητοποιήσεις. Αριστεροί και δεξιοί βρέθηκαν στην ανάγκη να συμμαχήσουν και να συνεννοηθούν προκειμένου να αντιμετωπίσουν την άγρια καταστολή. Από κοινού συγκεντρώσεις ανά συνοικία με συνεννόηση ανάμεσα στα μπλοκ των διαδηλωτών, εξασφάλισαν τη δυνατότητα να αντιμετωπίζουν την καταστολή όπου κι αν εκδηλώνεται. Η ενότητα αυτή εξασφαλίζει ως σήμερα την ένταση, τη μαζικότητα και την συνέχεια των διαδηλώσεων παρά την αγριότητα της καταστολής.

 

Η αγριότητα των δυνάμεων καταστολής ανάγκασαν ακόμη και τα ξενοδοχεία των 5 αστέρων που βρίσκονται στην περιοχή της πλατείας Ταξίμ ν’ ανοίξουν για να προστατέψουν τους διαδηλωτές και να περιθάλψουν τους τραυματίες. Αυτό είχε επίσης ένα αναπάντεχο αποτέλεσμα. Να αναγκαστούν οι διαδηλωτές να συγκεντρώνονται στις μεγάλες συνοικίες της Πόλης και έπειτα να επιχειρούν να κατέβουν προς το κέντρο όπου συναντούσαν τις δυνάμεις καταστολής. Από την στιγμή που η ίδια η καταστολή εξώθησε τους διαδηλωτές να μετατρέψουν τις συνοικίες σε ορμητήριό τους, καμιά επιχείρηση των δυνάμεων ασφαλείας δεν μπορεί να τους καταστείλει. Γι’ αυτό και μετά σχεδόν από μια βδομάδα διαρκούς αναμέτρησης, το καθεστώς αναγκάστηκε να βάλει στη μάχη τους «οπαδούς» του, δηλαδή τις οργανωμένες συμμορίες των παρακρατικών.

 

Τα αιτήματα των διαδηλωτών ποικίλουν. Όμως αυτό που κυριάρχησε από την αρχή ήταν η απαίτηση να παραιτηθεί η κυβέρνηση Ερντογκάν. Πολύ γρήγορα το αίτημα αυτό συμπληρώθηκε με συνθήματα κατά του νεοοθωμανισμού και υπέρ της Τουρκικής δημοκρατίας. Το κίνημα αυτό είναι φανερό ότι έχει βαθιές ρίζες στα λαϊκά στρώματα της πόλης όπου και ανδρώνεται, αλλά ακόμη είναι ανοργάνωτο και χωρίς συγκροτημένη πολιτική έκφραση. Στο πεδίο αυτό θα κριθεί η τύχη του το αμέσως επόμενο διάστημα. Ποιες δυνάμεις θα το ελέγξουν, ή ποιες νέες δυνάμεις θα αναδειχθούν από την λαϊκή κινητοποίηση; Κανείς δεν γνωρίζει. Όλα είναι ανοιχτά. Το σίγουρο είναι ότι ήδη διεξάγεται ένας ανελέητος αγώνας για το ποιος θα ελέγξει το αυθόρμητο κίνημα του λαού. Και σ’ αυτόν τον αγώνα παίζουν πολλοί. Ντόπιες δυνάμεις, αλλά και ξένες. Το ποιος τελικά θα επικρατήσει εξαρτάται από την αντοχή του ίδιου του κινήματος και την ικανότητά του πρωτογενώς να αναδείξει την δική του ηγεσία.

 

Αυτό που σίγουρα έχει τελειώσει και μάλιστα οριστικά είναι το καθεστώς Ερντογκάν και πιο συγκεκριμένα ο ίδιος ο Ερντογκάν. Το γεγονός ότι το καθεστώς δεν κατόρθωσε να καταστείλει αμέσως την λαϊκή έκρηξη και αναγκάστηκε να βγάλει στους δρόμους τους δικούς του «οπαδούς», δηλαδή τους παρακρατικούς, για να δράσουν εναντίον των διαδηλωτών, σημαίνει ότι έχει χάσει τον έλεγχο της κατάστασης. Ότι έκανε κι ο Μουμπάρακ στην Αίγυπτο στις αρχές της εξέγερσης στην πλατεία Ταχρίρ με αποτέλεσμα να μετατραπεί μια σχετικά αναίμακτη μαζική εξέγερση σε αιματοκύλισμα. Τα πρώτα σημάδια εμφυλίου αρχίζουν να εμφανίζονται. Κανείς δεν μπορεί να προβλέψει τις εξελίξεις αν επαληθευθεί η είδηση ότι οι «οπαδοί» του Ερντογκάν συγκεντρώνουν δυνάμεις για να εισβάλουν στις εξεγερμένες λαϊκές συνοικίες των μεγάλων πόλεων της Τουρκίας απ’ όπου εξορμούν μαζικά οι διαδηλωτές. Πολύ περισσότερο αν πάρουμε υπόψη μας ότι οι ένοπλες δυνάμεις της Τουρκίας δεν έχουν ακόμη τοποθετηθεί ανοιχτά.   

 

Ο Ερντογκάν μπορεί να επιβληθεί μόνο αν χυθεί αίμα και μάλιστα πολύ. Μόνο αν οδηγήσει την χώρα του στον εμφύλιο, ή σε στυγνή δικτατορία με ή χωρίς κοινοβουλευτικό προσωπείο. Το καθεστώς του προκειμένου να επιβιώσει θα σφίξει τα λουριά και θα γίνει ακόμη πιο τυχοδιωκτικό τόσο στο εσωτερικό, όσο και στο εξωτερικό. Θα παλέψει να διχάσει τον λαό και να εξάψει τα πιο ταπεινά και καθυστερημένα ένστικτά του. Μ’ αυτήν την έννοια η πολιτική επιβίωση του Ερντογκάν θα τον κάνει ακόμη πιο επικίνδυνο, τόσο για τον λαό του, όσο και για τους λαούς στην ευρύτερη περιοχή. Θα σηματοδοτήσει μεγαλύτερη αποσταθεροποίηση τόσο στο εσωτερικό της Τουρκίας, όσο και στην ευρύτερη περιοχή.

 

Η παραμονή στην εξουσία του Ερντογκάν συνιστά μέγιστη απειλή όχι μόνο για τον λαό της Τουρκίας, αλλά και για τις χώρες της ευρύτερης περιοχής. Μια απειλή που κανείς δεν είναι σίγουρος ότι μπορεί να την διαχειριστεί. Ακόμη κι αν πρόκειται για τις ΗΠΑ και την ΕΕ. Γι’ αυτό και ίσως η ελεγχόμενη διαδοχή του Ερντογκάν να έχει ήδη ξεκινήσει από την Ουάσιγκτον, η οποία ολόκληρη την προηγούμενη δεκαετία αποτέλεσε το κύριο στήριγμα του καθεστώτος του. Οι επίσημες δηλώσεις εξ ΗΠΑ αφήνουν με σαφήνεια ανοιχτό αυτό το ενδεχόμενο, καθώς οι μαχητικές διαδηλώσεις δεν λένε να κοπάσουν.

 

Ωστόσο, ότι κι αν συμβεί, το ρήγμα που έφερε στην επιφάνεια η κοινωνική έκρηξη είναι τόσο βαθύ που είναι αδύνατο να καλυφθεί. Βλέπετε το «οικονομικό θαύμα» της Τουρκίας του Ερντογκάν οικοδομήθηκε πάνω στην διάλυση της εργαζόμενης κοινωνίας. Είναι αλήθεια ότι η Τουρκία γνώρισε επί Ερντογκάν μια εντυπωσιακή δεκαετία οικονομικής ανόδου. Το ΑΕΠ της Τουρκίας την περίοδο 2002 έως το 2012 ανέβαινε ετήσια κατά 4,9% κατά μέσο όρο. Μόνο το 2009 το ΑΕΠ ανήλθε κατά 4,8%, ενώ το 2012 έπεσε στο 2,2%. Οι προοπτικές για το 2013 είναι ακόμη χειρότερες.     

 

Η κύρια δύναμη πίσω από την άνοδο αυτή υπήρξε το ξένο κεφάλαιο. Σύμφωνα με τα στοιχεία της Κεντρικής Τράπεζας της Τουρκίας, οι τουρκικές εισαγωγές που ανήλθαν σε 36 δις δολάρια κατά την περίοδο 1984-2001 αυξήθηκαν κατά επτά φορές σε 281,4 δις δολάρια κατά την περίοδο 2002-2012. Η καθαρή εισροή κεφαλαίων προς την Τουρκία αυξήθηκαν με τον ίδιο ρυθμό, από 65 δισ. δολάρια την περίοδο 1980-2002 σε 484 δις δολάρια κατά την περίοδο 2002-2012.

 

Η τουρκική οικονομία επί Ερντογάν μετατράπηκε σε παράδεισο για το ξένο κεφάλαιο και η οικονομική της άνοδος έχει εξαρτηθεί πλήρως από την διόγκωση του εξωτερικού χρέους της χώρας. Από 129,5 δις δολ. το 2002, το εξωτερικό χρέος της Τουρκίας ανήλθε σε 336,9 δις δολάρια το 2012. Η εκτίναξη του εξωτερικού χρέους, που οφείλεται κατά κύριο λόγο στην υπερχρέωση του ιδιωτικού τομέα στην Τουρκία, οδήγησε σε μια τρομακτική αιμορραγία με τις πληρωμές επί του χρέους να ξεπερνούν τα 60 δις δολάρια το 2012. Ολόκληρη την περίοδο 1988-2002 η Τουρκία πλήρωσε για το εξωτερικό της χρέος πάνω από 185 δις δολάρια. Την περίοδο Ερντογάν  2003-2011 οι πληρωμές για το εξωτερικό χρέος της Τουρκίας ανήλθαν σε 426 δις δολάρια, ήτοι στο 55% του ετήσιου ΑΕΠ το 2011.

 

Η καθαρή διεθνής επενδυτική θέση της Τουρκίας αποτυπώνει μια σαθρή οικονομία υποδοχής ξένου κεφαλαίου. Η εκροή κεφαλαίου από την Τουρκία προς το εξωτερικό ανερχόταν το 2004 στο 28,2% του ΑΕΠ της χώρας, ενώ η εισροή ξένου κεφαλαίου στην Τουρκία ανερχόταν σε 70,2% του ΑΕΠ την ίδια χρονιά. Το 2012 η εκροή κεφαλαίου από την Τουρκία ανερχόταν σε 27,6% του ΑΕΠ, ενώ η εισροή ξένου κεφαλαίου στη χώρα ανερχόταν σε 81,3% του ΑΕΠ. Από το κεφάλαιο που εξάγεται από την Τουρκία μόλις το 14% αφορά σε επενδύσεις μετοχικού κεφαλαίου στο εξωτερικό, δηλαδή σε αγορά έτοιμων μεριδίων σε μετοχικά κεφάλαια του εξωτερικού. Το 27% αφορά σε άλλου τύπου επενδύσεις στο εξωτερικό εκ των οποίων ο κύριος όγκος, πάνω από το 70%, αφορά σε τοποθετήσεις συναλλάγματος και καταθέσεις κυρίως των τουρκικών τραπεζών και ιδιωτών. Με άλλα λόγια η εγχώρια τραπεζική και επιχειρηματική ολιγαρχία της Τουρκίας διατηρεί στο εξωτερικό πάνω από 45 δις δολάρια σε καταθέσεις και συνάλλαγμα το 2012, από 20 δις δολάρια το 2002 χρονιά που επικράτησε ο Ερντογάν.

 

Τέλος η Τουρκία είναι αναγκασμένη λόγω του μεγάλου ανοίγματός της στην παγκόσμια αγορά να διατηρεί πολύ υψηλά αποθεματικά τα οποία ανέρχονται σε πάνω από 119,2 δις δολάρια, δηλαδή σε 15,4% του ΑΕΠ της για το 2012. Από αυτά τα αποθεματικά τα 94,6 δις ευρώ, δηλαδή το 79,3% του συνόλου των αποθεματικών, είναι χρεόγραφα ξένων κρατών που διατηρεί η Τουρκία στο δικό της χαρτοφυλάκιο.

 

Ξένα κεφάλαια εισρέουν στην Τουρκία κυρίως για τους παρακάτω λόγους:

 

Πρώτον, για την αγορά έτοιμων μεριδίων στην εσωτερική οικονομία της Τουρκίας. Το 29% του εισρέοντος κεφαλαίου το 2012 αφορά σε άμεσες επενδύσεις κεφαλαίου, με σκοπό την αγορά ιδιωτικοποιημένων κρατικών επιχειρήσεων και περιουσιακών στοιχείων, αλλά και επενδύσεις σε μεγάλα τεχνικά έργα, όπως αυτοκινητόδρομοι, γέφυρες, αεροδρόμια, κοκ.

 

Δεύτερον, για την κερδοσκοπία με μετοχές και ομόλογα στην χρηματαγορά της Τουρκίας. Οι επενδύσεις χαρτοφυλακίου το 2012 ανήλθαν σε 179 δις δολάρια, ήτοι στο 28% του συνολικού εισρέοντος κεφαλαίου στην Τουρκία. Από αυτό τα 70,6 δις δολάρια αφορά σε χρηματιστικά παιχνίδια με μετοχές, ενώ τα 108,4 δις δολάρια αφορούν αγορές ομολόγων και εντόκων γραμματίων της Τουρκίας εκ των οποίων τα 94,1 δις δολάρια αφορά σε δανεισμό του Τουρκικού κράτους.

 

Τρίτον, για την τοποθέτηση ξένων κεφαλαίων με την μορφή κυρίως δανείων προς την Τουρκία. Το 43% των συνολικών ξένων κεφαλαίων εισέρχονται στην Τουρκία με την μορφή δανειακού κεφαλαίου. Από αυτό τα 33 δις δολάρια πηγαίνουν στον δανεισμό της γενικής κυβέρνησης, τα 64 δις δολάρια για δανεισμό των τραπεζών και τα 97 δις δολάρια για δανεισμό των μεγάλων επιχειρήσεων του ιδιωτικού τομέα της Τουρκίας. Αυτός είναι κι ο κύριος λόγος που μεταξύ 2002 και 2012 - δηλαδή, την περίοδο παντοδυναμίας του Ερντογάν - η Τουρκία πλήρωσε σε χώρες του εξωτερικού πάνω από 120 δις δολάρια, το 78% των οποίων αφορά σε τόκους.

 

Η δυναμική της Τουρκικής οικονομίας εξαρτάται σχεδόν αποκλειστικά από την δυνατότητά της να προσελκύει ξένο κεφάλαιο. Και για να γίνει κάτι τέτοιο θα πρέπει να συνεχίσει να υπάρχει το εκρηκτικό μίγμα οικονομίας και πολιτικής που πυροδότησε την τωρινή κοινωνική έκρηξη. Θα πρέπει να κρατά τα μεροκάματα κάτω από το όριο εξαθλίωσης με το βασικό να καλύπτει μόλις το 65% του κατώτερου επιπέδου διαβίωσης και σχεδόν το 50% του εργατικού δυναμικού να αμείβεται μόλις και μετά βίας με τον βασικό σε συνθήκες τιμάριθμου ανάλογου μ’ εκείνον της Ελλάδας. Ο βασικός μισθός στην Τουρκία ανερχόταν τον Ιανουάριο του 2013 στα 429 ευρώ το μήνα, όταν στην Ελλάδα ήταν 684 ευρώ. Τα στοιχεία από το Ίδρυμα Κοινωνικών Ασφαλίσεων της Τουρκίας, ή SGK, λένε ότι οι μισοί από όλους τους απασχολούμενους που εργάζονται στον ιδιωτικό τομέα κερδίζουν τον κατώτατο μισθό.

 

Σύμφωνα με τα ίδια στοιχεία τουλάχιστον πέντε ελάχιστοι μισθοί απαιτούνται για μια μέση οικογένεια προκειμένου να είναι σε θέση για να πληρώσει τις ελάχιστες δαπάνες της. Ακόμα κι αν όλα τα μέλη σε μια τετραμελή οικογένεια καταφέρουν να κερδίσουν τον κατώτατο μισθό και πάλι το συνολικό εισόδημα της οικογένειας την κρατά κάτω από το όριο της φτώχειας. Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία για τα νοικοκυριά στην Τουρκία το μέσο νοικοκυριό αποτελείται από 3,7 μέλη. Το 39,3% των νοικοκυριών με μέγεθος από 1-2 άτομα και 59,9% των νοικοκυριών με μέγεθος άνω των 7 ατόμων δήλωσαν το 2012 ότι το εισόδημα τους ικανοποιεί τις πιο στοιχειώδεις ανάγκες του νοικοκυριού τους «πολύ δύσκολα» έως και «δύσκολα». Το ίδιο δήλωσε και το 41,9% των νοικοκυριών με μέγεθος 3-4 ατόμων.

 

Για να μπορέσει να τροφοδοτήσει αυτή το οικονομικό «μοντέλο» η Τουρκία θα πρέπει να διατηρήσει την εξαθλίωση του πληθυσμού σε πολύ υψηλά επίπεδα με το 18% του πληθυσμού κάτω από το όριο της φυσικής εξαθλίωσης. Θα πρέπει να προσφέρει ένα φτηνό, υπάκουο και πλήρως διαθέσιμο εργατικό δυναμικό όπου ακόμη και η παιδική εργασία θα είναι σε υψηλά επίπεδα. Το ποσοστό των παιδιών που ζουν σε συνθήκες φτώχειας είναι υψηλότερο από ότι για τον ενήλικο πληθυσμό. Το ποσοστό των παιδιών που ζουν στην απόλυτη φτώχεια φτάνουν στο 26% του συνόλου των παιδιών της Τουρκίας. Οι κοινωνικές δαπάνες που απευθύνονται σε παιδιά και οικογένειες με παιδιά, είναι τραγικά χαμηλές έως ανύπαρκτες, ειδικά για τα παιδιά που δεν έχουν ακόμη τελειώσει το σχολείο. 

 

Τα αποτελέσματα των ανισοτήτων, η στέρηση και η φτώχεια οδηγούν μαζικά στην παιδική εργασία για παιδιά έως και 15 ετών. Μερικές από τις χειρότερες μορφές παιδικής εργασίας εξακολουθούν να υφίστανται στην Τουρκία, στερώντας από τα παιδιά τα δικαιώματά τους στην υγεία και την ανάπτυξη, τα θέτει τη ζωή τους σε κίνδυνο και φυσικά το μέλλον τους. Η παιδική εργασία στην Τουρκία είναι αναπόσπαστο μέρος του «οικονομικού θαύματος» του Ερντογάν.

 

Για να κρατηθεί ένα τέτοιο οικονομικό «μοντέλο» θέλει ένα κράτος άκρως διεφθαρμένο και απόλυτα ταυτισμένο με τα οικονομικά συμφέροντα του ξένου κεφαλαίου, αλλά και της ντόπιας ολιγαρχίας που κερδίζει από τις διευκολύνσεις που παρέχει σε βάρος του λαού της Τουρκίας. Ένα τέτοιο «μοντέλο» δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς άγρια καταστολή, χωρίς περιορισμένες έως ανύπαρκτες ελευθερίες, χωρίς μια πειθαναγκασμένη κοινωνία. Να γιατί το καθεστώς Ερντογάν δεν έχει την δυνατότητα να ελιχθεί. Δεν έχει περιθώρια για παραχωρήσεις με σκοπό την εκτόνωση. Είναι υποχρεωμένο να προχωρήσει έως το τέλος, ακόμη κι αν επιβληθεί η αλλαγή της κεφαλής προκειμένου να ηρεμήσει η κοινωνία. Η κοινωνία μπήκε σε τροχιά μετωπικής σύγκρουσης με το κυρίαρχο «μοντέλο» που επέβαλε ο Ερντογάν, χωρίς να υπάρχει κανένας τρόπος να αποφευχθεί. 

 

Η μόνη ελπίδα τόσο του Ερντογάν, όσο και των δυνάμεων που έχουν επενδύσει στο κυρίαρχο «μοντέλο» της Τουρκίας είναι να κρατήσουν τον λαό σε διάσπαση και διχόνοια. Να μην του επιτρέψουν να σηκώσει την σημαία της εθνικής ανεξαρτησίας και δημοκρατίας κάτω από την οποία μπορεί να ενωθεί και να διεκδικήσει για τον εαυτό του την χώρα του. Αυτό παίζεται σήμερα στην Τουρκία. Κι οι εφεδρείες του καθεστώτος, όπως οι δήθεν διεθνιστές αριστεροί, οι επιδοτούμενες ΜΚΟ και οι ακτιβιστές τους, οι ακροδεξιές συμμορίες και οι «οπαδοί» του Ερντογάν, έχουν αναλάβει ήδη δράση για να μην επιτρέψουν στον λαό της Τουρκίας να συγκροτήσει την δική του αυτοτελή πολιτική έκφραση στη βάση των εθνικών και δημοκρατικών αιτημάτων του.

 

Όμως το παιχνίδι μόλις άρχισε και η ιστορία των κοινωνικών αγώνων επιφυλάσσει πάντα πολλές εκπλήξεις.

 

ΤΙ ΣΥΖΗΤΗΣΑΝ ΜΕ ΤΟΝ Κ. ΧΑΤΖΗΔΑΚΗ Μισθό 250-300 ευρώ με λιγότερες ώρες εργασίας ζήτησαν 11 πολυεθνικές

Απαίτηση – σοκ, για νέα μείωση στον κατώτατο μισθό των άνεργων νεαρής ηλικίας που θα απασχολούνται με μειωμένο ωράριο, έβαλαν στο τραπέζι του υπουργείου Ανάπτυξης οι εκπρόσωποι 11 πολυεθνικών εταιρειών που συναντήθηκαν με τον Κ. Χατζηδάκη.

Οι πολυεθνικές έθεσαν θέμα μείωσης του μισθού στα επίπεδα των 250-300 ευρώ για τους νέους ώστε να βελτιωθεί, όπως είπαν, η ανταγωνιστικότητα και να επενδύσουν στην Ελλάδα.

Σύμφωνα με το δημοσίευμα στη εφημερίδα «Βήμα της Κυριακής» το ζήτημα του κατώτατου ημερομισθίου στην Ελλάδα έθεσαν την περασμένη εβδομάδα στην κυβέρνηση εκπρόσωποι 11 πολυεθνικών κατά τη διάρκεια συνάντησης που είχαν στο υπουργείο Ανάπτυξης.
Η συνάντηση πραγματοποιήθηκε με πρωτοβουλία του υπουργού Ανάπτυξης κ. Κ. Χατζηδάκη και συμμετείχαν σε αυτήν όλες οι μεγάλες πολυεθνικές εταιρείες που δραστηριοποιούνται στη χώρα μας και ανακοίνωσαν πρόσφατα επέκταση των δραστηριοτήτων τους.
«Θα επεκτεινόμασταν και άλλο, αν η Ελλάδα ήταν φιλικότερη προς τις επενδύσεις» είπαν με μία φωνή και οι 11 μάνατζερ, ζητώντας κυρίως περιορισμό της γραφειοκρατίας, μείωση του κόστους ενέργειας και απλοποίηση των διαδικασιών για παραγωγικές δραστηριότητες.
Εκεί όμως που οι μάνατζερ αιφνιδίασαν την κυβέρνηση ήταν όταν έθεσαν ζήτημα μείωσης των ημερομισθίων στην Ελλάδα και ιδιαίτερα των νέων ανέργων.
«Σε μια χώρα όπου η ανεργία στους νέους έχει φθάσει σε απίστευτα επίπεδα, δεν αντιλαμβανόμαστε γιατί πρέπει να υπάρχει η δέσμευση του κατώτατου ημερομισθίου. Δώστε μας την ευκαιρία να προσλαμβάνουμε νέους με λιγότερα χρήματα, για να εργάζονται λιγότερες ώρες και λιγότερες ημέρες κάθε εβδομάδα» πρότεινε ο διευθύνων σύμβουλος της Barilla Hellas κ. Γιώργος Σπηλιόπουλος.
«Δεν είναι δική μου αρμοδιότητα. I will pass it through» απάντησε ο υπουργός Ανάπτυξης, εννοώντας ότι θα το διαβιβάσει στον υπουργό Εργασίας, για να ξεφύγει από την πίεση.
«Δηλαδή για τι επίπεδα μισθών μιλάτε;» ρώτησε ένας από τους υπηρεσιακούς παράγοντες που συμμετείχαν στη συνάντηση.
«Θα μπορούσαμε να καταβάλλουμε από 250 ως 300 ευρώ για ολιγόωρη απασχόληση τρεις ή τέσσερις ημέρες την εβδομάδα» συμφώνησαν οι οκτώ από τους 11 εκπροσώπους των πολυεθνικών, με επικεφαλής στη μακρά συζήτηση που έγινε τους μάνατζερ των εταιρειών Barilla, Bic Violex και Nestle.
Μάλιστα ο εκπρόσωπος της Nestle κ. Raymond Franke έθεσε και ένα άλλο ζήτημα, από αυτά που η κυβέρνηση αρνείται να αγγίξει και δηλώνει κατηγορηματικά ότι δεν συζητεί. «Πρέπει να μειωθεί η περίοδος της προμήνυσης (σ.σ.: της προειδοποίησης για να απολυθεί ένας υπάλληλος για να του καταβληθεί μικρότερη αποζημίωση). Είναι απαγορευτική» σημείωσε, αλλά στο ζήτημα αυτό δεν αναφέρθηκε κάποιος άλλος.
«Η κυβέρνηση πιστεύει ότι τα επίπεδα των μισθών δεν μπορούν να πέσουν άλλο» έσπευσε να υπενθυμίσει κάποια στιγμή ο κ. Χατζηδάκης, όμως οι εκπρόσωποι των εταιρειών επέμειναν και έδειξαν αποφασισμένοι να πιέσουν και άλλο. «Η ελληνική αγορά πεθαίνει. Τα χρήματα που υποσχεθήκατε ότι θα πέσουν στην πραγματική οικονομία δεν έπεσαν. Κι εμείς πρέπει να ανταγωνιστούμε τα κόστη της Ανατολής. Είναι μια ιδέα που θα πρέπει να σκεφθείτε, για να μειωθεί άμεσα το ποσοστό της ανεργίας, και μάλιστα τους νέους. Ειδικά τώρα που ακούμε ολοένα και συχνότερα "μια δουλειά θέλω, ό,τι να 'ναι και όσο να 'ναι"». 

ΗΜΕΡΗΣΙΑ

Σχετικά με τις σημερινές δηλώσεις του Πρωθυπουργού

9 Ιουνίου 2013

Δελτίο Τύπου

Ο Πρωθυπουργός της χώρας, μετά την προ λίγου καιρού, δήλωσή του ότι η “επένδυση” των μεταλλείων χρυσού στη Χαλκιδική θα διασφαλιστεί με κάθε κόστος, επανέλαβε σήμερα τη διαβεβαίωση ότι η “επένδυση” θα προχωρήσει παρά τις αντιδράσεις των κατοίκων.
Ο πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας και μιας κυβέρνησης που έχει εξαθλιώσει το σύνολο των πολιτών της χώρας, που έχει απαξιώσει τις κοινοβουλευτικές διαδικασίες, που στο όνομα του “νόμου και της τάξης” έχει παραβιάσει κάθε νομιμότητα και ανθρώπινο δικαίωμα, που στο όνομα της ευρυθμίας επιστρατεύει προληπτικά απεργούς, που προκειμένου να παρουσιάσει μια καλή εικόνα της Ελλάδας καταστέλλει βαύναυσα κάθε κίνημα αντίστασης, συνόψισε σήμερα τη φιλοσοφία της πολιτικής του σε δυο φράσεις: “Εμείς θα κάνουμε ότι θέλουμε ακόμη και ενάντια στη βούληση των πολιτών”
Κύριε Πρωθυπουργέ, έχετε ξεχάσει ότι η κυβέρνησή σας πρέπει να τηρεί, τουλάχιστον προσχηματικά, τους βασικούς κανόνες μια δημοκρατίας. Αυτό σημαίνει ότι οι ψηφοφόροι σας ψηφίζουν με βάση το προεκλογικό σας πρόγραμμα το οποίο οφείλετε να τηρείτε μετεκλογικά. Σημαίνει ότι οι πολίτες έχουν έννομο δικαίωμα και υποχρέωση να αντιστέκονται σε κάθε παραβίαση του κοινωνικού συμβολαίου μεταξύ πολιτών και εξουσίας – αφού εσείς παραβιάζετε τους όρους της συμφωνίας οι πολίτες έχουν δικαίωμα και υποχρέωση στην πολιτική ανυπακοή. Σημαίνει ότι, ως δημοκρατική κυβέρνηση που θέλετε να λέγεστε, πρέπει να υπηρετείτε το κοινό συμφέρον και όχι τους μεγαλοεργολάβους, τα διαπλεκόμενα, και τους ξένους επενδυτές που θέλουν να κεδροσκοπήσουν σε βάρος ενός ολόκληρου λαού. Σημαίνει ότι πρέπει να διασφαλίσετε τη δημόσια περιουσία και το φυσικό πλούτο, που ανήκουν σε όλους του πολίτες, αντί να τα ξεπουλάτε με μηδενικό αντίτιμο για την κοινωνική ευημερία αλλά προφανώς με μεγάλο κέρδος για κάποιους εκλεκτούς σας.
Κύριε Πρωθυπουργέ, στη Χαλκιδική έχετε καταλύσει κάθε έννοια δημοκρατικού κράτους. Έχετε πραξικοπηματικά εγκαθιδρύσει ένα καθεστώς αστυνομοκρατίας, άθλιας προπαγάνδας και κρατικής καταστολής που θα ζήλευαν και τα πιο απολυταρχικά καθεστώτα. Θυσιάζετε το περιβάλλον, τις ζωές μας και το μέλλον των παιδιών μας, στο βωμό του βρώμικου κέρδους κάποιων ξένων και ντόπιων εκμεταλλευτών. Μας κυνηγήσατε, μας χτυπήσατε, μας φυλακίσατε, μας συκοφαντίσατε, απαξιώσατε αναγνωρισμένα ακαδημαικά ιδρύματα και φορείς, αγνοήσατε μια ολόκληρη κοινωνία που διαμαρτύρεται έντονα τόσο καιρό τώρα.
Έχετε καταλάβει τί πετύχατε με αυτή τη στρατηγική κ. Πρωθυπουργέ; Έχετε πετύχει να μετατρέψετε μια ολόκληρη κοινωνία σε πυρίνα αντίστασης που εμπνέει τα κινήματα σε όλη τη χώρα. Μας ρίξατε, βίαια, από τον καναπέ των καθεστωτικών ΜΜΕ και μετατρεπόμαστε σε σκεπτόμενους και ενεργούς πολίτες. Κι αυτό πρέπει να σας τρομάζει. Μας ανοίξατε τα μάτια και τώρα καταλαβαίνουμε ότι η άσκηση της αυταρχικής και κατασταλτικής πολιτικής σας δεν έχει στόχο τη σωτηρία μας αλλά τον εξευτελισμό και το ξεπούλημά μας.
Μετά απ΄όλα αυτά, νομίζουμε ότι καταλαβαίνετε πως για μας αυτός ο δρόμος δεν έχει γυρισμό. Η ιστορία θα το κρίνει, αλλά εμείς θα έχουμε το κεφάλι ψηλά και δε θα ντρεπόμαστε να αντικρύσουμε να παιδιά μας στα μάτια. Γιατί εμείς κ. Πρωθυπουργέ, αγωνιζόμαστε για την αξιοπρέπεια, τη ζωή μας και το μέλλον των παιδιών μας. Στόχους που εσείς έχετε προφανώς αποποιηθεί προ πολλού.   
    Συντονιστικό Φορέων Σταγείρων-Ακάνθου

Τα «λάθη» του ΔΝΤ και η «ατολμία» της Αριστεράς!

του Γιώργου Μπαζού

(Σχόλιο "Σ-ΕΠΑΜ" στο τέλος του άρθρου)

Ως «βόμβα» έπεσε το «απόρρητο» έγγρα-φο των "τεχνοκρατών" του ΔΝΤ, του οποίου βασικά στοιχεία έδωσε στη δημοσιότητα η «Wall street Journal".

Το απόρρητο έγγραφο του ΔΝΤ κατεδαφίζει, σχεδόν, ανελέητα όλο, περίπου, το πρόγραμμα που εφάρμοσαν ΕΕ-ΕΚΤ-ΔΝΤ (Τρόικα) στην Ελλάδα από το 2010.

 ΤΟ ΔΝΤ ΑΝΑΓΝΩΡΙΖΕΙ ΤΑ ΕΓΚΛΗΜΑΤΑ ΤΟΥ

Οι αναλυτές του ΔΝΤ λένε ευθέως ότι στη διαμόρφωση και εφαρμογή του προγράμματος παραβίασαν τρείς από τις τέσσερις αρχές που ακολουθεί το ΔΝΤ!

Οι αναλυτές του ΔΝΤ τονίζουν ξεκάθαρα ότι το μνημονιακό πρόγραμμα και οι στόχοι του ναυάγησαν και επομένως αναγνωρίζουν, έστω, εμμέσως, πλην σαφώς, ότι κατέστρεψαν τη χώρα!

Οι αναλυτές του ΔΝΤ παραδέχονται ότι το μνημονιακό πρόγραμμα της Ελλάδας, μπορεί να....
κατέστρεψε την ίδια αλλά βοήθησε την Ευρωζώνη, την οποία, περίπου, διέσωσε!

Οι αναλυτές του ΔΝΤ, αφού αναγνωρίζουν ότι ιστορικά δεν υπάρχει ανάλογο προηγούμενο χώρας στην οποία να έχουν επιβληθεί τέτοιας κλίμακας περικοπές σε μισθούς και συντάξεις και τέτοια αύξηση φόρων, επιβεβαιώνουν ότι αυτά επεβλήθησαν με τον πλέον άνισο τρόπο.

Τέλος και το κυριότερο, αν μπορούμε να ομιλούμε για τέλος, οι αναλυτές του ΔΝΤ αναγνωρίζουν ως θεμελιώδες λάθος το γεγονός ότι δεν προχώρησαν εξαρχής σε αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους, το οποίο, όπως λένε, ήταν μη βιώσιμο, πράγμα που το αποδίδουν σε πιέσεις της ΕΕ και των τραπεζών.

Όλα τα παραπάνω συνιστούν καταπέλτη για όσα τραγικά συνέβησαν στη χώρα τα τελευταία χρόνια και δυστυχώς συνεχίζουν να συμβαίνουν και σήμερα με τον πλέον απεχθή τρόπο.

Τι συμπεράσματα πρέπει να βγουν από την «απόρρητη» έκθεση των αναλυτών του ΔΝΤ;

ΠΡΩΤΟ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ

Το πρώτο συμπέρασμα είναι ότι μετά την έκθεση αυτή, η τρικομματική κυβέρνηση θα έπρεπε να είχεπαραιτηθεί. Επειδή, όμως, μια τέτοια ευαισθησία είναι αδιανόητη για μια τέτοιου χαρακτήρα κυβέρνηση, αυτό που όφειλε να γίνει ήταν η άμεση εκδίωξή της από το λαό. Πού είναι, όμως ,αυτό το μεγάλοεργατικό – λαϊκό κίνημα που θα την έδιωχνε; Τι φταίει και δεν υπάρχει; Πώς θα δημιουργηθεί; Σε ποιαβάση; Με ποια κατεύθυνση;

ΔΕΥΤΕΡΟ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ

Το δεύτερο συμπέρασμα είναι ότι, μετά την έκθεση των αναλυτών του ΔΝΤ, όχι μόνο η Ελλάδα πρέπει να ακυρώσει άμεσα το αποτυχημένο και βαθύτατα ταξικό μνημονιακό πρόγραμμα που εφαρμόζει αλλά και να μην πληρώσει απολύτως τίποτα, όχι μόνο από το χρέος προς το ΔΝΤ αλλά και από το χρέος προς τα κράτη μέλη της ΕΕ, μαζί με το όποιο χρέος προς την ΕΚΤ.

Αν με ομολογία του ΔΝΤ και παρά τις «αρχές» του τελευταίου, εφαρμόστηκε ένα αποτυχημένο πρόγραμμα αποσάθρωσης της ελληνικής οικονομίας, αυτοί που το εκπόνησαν και το εφάρμοσανπρέπει να αναλάβουν τις ευθύνες τους και να πληρώσουν πολιτικά και οικονομικά. Και αυτοί είναι οι κυβερνήσεις της Ελλάδας από το 2010 μέχρι σήμερα, μαζί με τους νεοαποικιοκράτες της ΕΕ, της ΕΚΤ και του ΔΝΤ.

ΤΡΙΤΟ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ

Το τρίτο συμπέρασμα είναι ότι η Αριστερά, σχεδόν όλων των αποχρώσεων, οφείλει να κάνει τη δική της αυτοκριτική για τη μέχρι σήμερα ατολμία της, αφού από την πρώτη στιγμή θα έπρεπε ενωμένη ως μια γροθιά και αποφασισμένη να τονίζει την ανάγκη πλήρους και χωρίς όρους διαγραφής ενός βαθύτατα ταξικού, άδικου και μη βιώσιμου χρέους, το οποίο μέχρι και το ΔΝΤ διατείνεται, τώρα, δημοσίως, ότι έπρεπε εξαρχής να κουρευτεί!

Πόσοι, όμως, το 2010 τολμούσαν και στο χώρο της Αριστεράς να θέσουν θέμα αναδιάρθρωσης με διαγραφή χρέους;

Όσοι εξαρχής στο χώρο της Αριστεράς, με όρους επίκαιρης ανάλυσης και διασφάλισης διεξόδου από την κρίση, πρόβαλαν τη θέση για διαγραφή του χρέους, μαζί με τα μέσα για την, σε κάθε περίπτωση, προώθησή της, περίπου "λιθοβολούντο"! Και δυστυχώς το φαινόμενο αυτό συνεχίζεται σε ορισμένους αριστερούς χώρους και σήμερα!

ΔΙΑΓΡΑΦΗ ΤΟΥ ΧΡΕΟΥΣ ΜΕ ΟΛΑ ΤΑ ΜΕΣΑ

Έστω και αυτή την ώρα, η Αριστερά οφείλει να διακηρύξει ότι θα διεκδικήσει σθεναρά και θα προχωρήσει, αποφασιστικά και σε κάθε περίπτωση στη διαγραφή του χρέους, με όλα τα μέσα που διαθέτει ως κυβέρνηση, συμπεριλαμβανομένης και της στάσης πληρωμών, πράγμα που συνιστά όρο και προϋπόθεση για τη διέξοδο από την κρίση και την εφαρμογή ενός προοδευτικού προγράμματος.

Έστω και αυτή την ώρα, η Αριστερά, αντλώντας διδάγματα απ' όσα έχουν συμβεί, πρέπει να διαμορφώσει ένα μεγάλο μέτωπο πάνω σε ένα κοινό προοδευτικό πρόγραμμα με αιχμή την αδιαπραγμάτευτη διαγραφή του χρέους, με στόχο μια κυβέρνηση που θα το υλοποιήσει σε σύγκρουση με την ευρωζώνη, την ΕΕ και το ΔΝΤ, προσφέροντας τη μέγιστη υπηρεσία στον τόπο, την εργατική τάξη, το λαό και τη νεολαία.

Η Αριστερά δεν θα πρέπει να περιμένει να ξανακούσει μετά από χρόνια μια νέα «αυτοκριτική» του ΔΝΤ,για να ξαναδιαπιστωθούν η ατολμία της και οι εκτός τόπου και χρόνου εσωτερικές διαμάχες της.

Η ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΡΟΧΩΡΗΣΕΙ ΤΩΡΑ ΕΝΩΤΙΚΑ,  ΑΠΟΦΑΣΙΣΤΙΚΑ ΚΑΙ ΔΥΝΑΜΙΚΑ ΜΠΡΟΣΤΑ!

από το "iskra.gr"

Σχόλιο "ΣΕΙΣΑΧΘΕΙΑΣ-ΕΠΑΜ": Η υπόθεση της απελευθέρωσης της πατρίδας από τα δεσμά της χρεοκρατίας δεν αφορά αποκλειστικά την 'Αριστερά" αλλά όλον τον λαό ανεξαρτήτως ιδεολογικών, ή άλλων προτιμήσεων και καταβολών. Αν αυτό δεν το καταννοήσει η ίδια η "Αριστερά", τότε μόνο αρνητικά έχει να προσφέρει κι ας μην ψάχνει δικαιολογίες γιατί οι πολίτες στην πλειοψηφία τους στέκονται επιφυλακτικά, αν όχι αρνητικά απέναντί της.

Πόσο κοντά είναι η ανατροπή Ερντογάν;

Οι ΗΠΑ προεξοφλούν ανατροπή του Ερντογάν και αποστασιοποιούνται;

Την ίδια στιγμή η κυβερνητική συμμορία μετά την καταφανή ήττα της στην πλατεία Ταξίμ, συμπεριφέρεται πια ως λαβωμένο θεριό και αυτό την καθιστά πολλαπλά επικίνδυνη...

Η εμφανής απόφαση της κλίκας του Ερντογάν, είναι να σκληρύνει περεταίρω τη στάση των μηχανισμών καταστολής απέναντι σοτυς διαδηλωτές και αυτό θα δρομολογήσει απρόβλεπτες εξελίξεις στο εσωτερικό της Τουρκίας, η οποία τη συγκεκριμένη χρονική περίοδο επιχειρεί να χαλιναγωγήσει συνολικά της εξελίξεις στην ευρύτερη περιοχή της Μέσης Ανατολής και συνολικά στον ισλαμικό κόσμο.

Η μη ανακοινώσιμη απόφαση, αλλά ωστόσο προδήλως γνωστή, αφού αποτελεί πάγια τακτική των τουρκικών ηγεσιών συνεπικουρούμενων από τη στάση των μυστικών υπηρεσιών και των φονταμενταλιστών της στρατοκρατίας, θα είναι η απόπειρα κατευθυνόμενης και απόλυτα στοχευμένης εξαγωγής της κρίσης, και αυτή τη φορά - περισσότερο από κάθε άλλη φορά - η Ελλάδα αποτελεί τον εύκολο στόχο αυτών των σχεδιασμών.

Γίνεται λοιπόν φανερό πως εξελίξεις στην Τουρκία, δεν αποτελούν απλά ένα εσωτερικό πρόβλημα το οποίο οφείλει κανείς να παρακολουθεί με ιδιαίτερο ενδιαφέρον, αλλά αφορούν άμεσα την εθνική ασφάλεια της χώρας μας, σε μια περίοδο που ο ενδοτισμός των ντόπιων πολιτικών ανδρεικέλων "χτυπάει κόκκινο".

Ο ελληνικός λαός οφείλει να έχει αθξημένη επαγρύπνηση, και πρωτίστως την επαγρύπνηση αυτή οφείλουν να επιδείξουν τα στελέχη και συνολικά η φυσική ηγεσία των ενόπλων δυνάμεων της χώρας.

Σύμφωνα με τις τελευταίες εξελίξεις και με βάση σχετικό ρεπορτάζ της εφημερίδας "ΤΟ ΒΗΜΑ", οι ΗΠΑ, προεξοφλώντας την ανατροπή του Ερντογάν, και σε μια προσπάθεια ελέγχου της διάδοχης κατάστασης, αποστασιοποιούντια σαφώς από τους κυβερνητικούς χειρισμούς των τελευταίων 24ώρων.

Ειδικότερα, η εκπρόσωπος του Λευκού Οίκου Λόρα Λούκας κάλεσε όλες τις πλευρές σε «ηρεμία», υπογραμμίζοντας πως οι ειρηνικές διαμαρτυρίες είναι «τμήμα της δημοκρατικής έκφρασης».
 
Ο Λευκός Οίκος υπογράμμισε ιδιαίτερα την έκκλησή του συγκεκριμένα στις δυνάμεις ασφαλείας «να επιδείξουν αυτοσυγκράτηση». Επανέλαβε τη θέση της Ουάσινγκτον πως εγγύηση για την μακροπρόθεσμη σταθερότητα στη χώρα είναι η διαφύλαξη «των θεμελιωδών ελευθεριών της έκφρασης και του συνέρχεσθαι».
 
Μιλώντας για «επαίσχυντη βία από την πλευρά των αστυνομικών», η Διεθνής Αμνηστία από την πλευρά της υπογράμμισε πως «είναι σαφές ότι η χρήση βίας από την αστυνομία οδηγείται όχι μόνο από την ανάγκη για την αντιμετώπιση της βίας –που ελάχιστες αφορμές δόθηκαν από την πλευρά των διαδηλωτών- αλλά και από την επιθυμία για αποθάρρυνση των συγκεντρώσεων διαμαρτυρίας οποιουδήποτε είδους».
 
Τα γραφεία της οργάνωσης έχουν μείνει ανοικτά στην Κωνσταντινούπολη, ανέφερε, έχοντας δώσει καταφύγιο σε αρκετούς διαδηλωτές κατά τη διάρκεια των τελευταίων ημερών. Σύμφωνα με τις αναφορές που επικαλείται, υπάρχουν δύο νεκροί και πάνω από χίλιοι τραυματίες.
  
 «Η χρήση υπερβολικής βίας είναι ρουτίνα για την τουρκική αστυνομία, αλλά η υπερβολική απάντηση με κάθε δυνατό μέσο είναι πραγματικά επαίσχυντη και σε μεγάλο βαθμό έχει λειτουργήσει εμπρηστικά για την κατάσταση στους δρόμους της Κωνσταντινούπολης» ανέφερε ο διευθυντής της Διεθνούς Αμνηστίας για την Ευρώπη Τζον Νταλχούισεν.
 
Η Διεθνής Αμνηστία μιλά μεταξύ άλλων, επικαλούμενη τις μαρτυρίες που έχουν τα στελέχη της στην Κωνσταντινούπολη, ακόμη και για στοχευμένες ρίξεις δακρυγόνων από την αστυνομία σε μεμονωμένους διαδηλωτές.

Γράφει ο Κ. Κυριακόπουλος 

Σχολιασμός των κειμένων του βιβλίου ευρω ή δραχμή -Σχέδιο Β της ομάδας Α.Αλαβάνου!

ΣΧΕΔΙΟ Β΄

Για τη σωτηρίας της πατρίδας

ή …. για την  πολιτική σωτηρία του κ. Αλαβάνου;

του Κώστα Γιαννιώτη

Πρόσφατα κυκλοφόρησε το βιβλίο της νεοσύστατης πολιτικής ομάδας ΜΑΑ, του κ. Αλαβάνου - με την επωνυμία ‘’Σχέδιο Β΄‘’- και με τίτλο: ‘’ΕΥΡΩ ή ΔΡΑΧΜΗ; Σχέδιο Β΄‘’.

Κύριο χαρακτηριστικό του βιβλίου αποτελούν οι συγκλίνουσες, αποκλίνουσες και αντικρουόμενες ή αυτοαναιρούμενες απόψεις,  θέσεις και θεωρίες.

Ο μελετητής αναγνώστης του καλείται να συνδέσει τα ασύνδετα και να οριοθετήσει άποψη για τις επιδιώξεις, τους στόχους και τις προοπτικές ή τις λύσεις που ευαγγελίζεται η ομάδα του ΜΑΑ.

Αξίζει να το μελετήσει κάποιος, όχι για να βρει  λύσεις του υπάρχοντος τραγικού προβλήματος που βιώνει ο ελληνικός λαός, αλλά για αντιληφθεί το πώς ορισμένοι αντιλαμβάνονται τη θέση τους στο κοινωνικό γίγνεσθαι και τι ρόλο επιφυλάσσουν για τον εαυτό τους  και -  κατά συνέπεια – για την κοινωνία.

Από την πρώτη σελίδα ο συντάκτης του βιβλίου προσπαθεί να πείσει τον αναγνώστη ότι ξαφνικά .... εμφανίστηκε από το πουθενά το σωτήριο ΜΑΑ, με ‘’ρηξικέλευθες’’ προτάσεις και ‘’ενωτικές’’ πρωτοβουλίες που ξεκινούν από την κορυφή και οδεύουν μέχρι το βάθος της κοινωνίας. Κάνει μάλιστα  και την …….‘’αυτοκριτική’’ του δηλώνοντας ότι  ‘’…..Υπάρχει πολύ μεγάλη καθυστέρηση ……Πολύ σύντομα πρέπει να προχωρήσουμε σε αυτή την έκφραση ενός ανατρεπτικού, ριζοσπαστικού ρεύματος’’. (σελ. 45)

Από όσο είναι δυνατόν να γνωρίζει ο κάθε πολίτης, το μέτωπο δεν προβάλλει κυρίαρχες ιδεολογίες (ούτε αριστερές, ούτε δεξιές, ούτε κεντρώες, ούτε κεντροδεξιές, ούτε κεντροαριστερές) σαν σημαία συσπείρωσης. Στο μέτωπο, κυρίαρχη θέση κατέχουν αρχές και προτάγματα που εκπροσωπούν και αγκαλιάζουν το σύνολο των μελών της κοινωνίας , τα οποία δεινοπαθούν από  τη συγκεκριμένη πολιτική του υπάρχοντος δωσιλογικού συστήματος. Το μέτωπο συγκροτείται και ιεραρχεί τα προτάγματά του μέσα από διαδικασίες ζύμωσης και οργανωμένης δράσης της ίδιας της κοινωνίας. Όχι μέσα από μαζώξεις ‘’σοφών ηγετών’’ που προτάσσοντας την ιδεολογία του - ή την ιδεολογική θρησκοληψία του – καλεί το λαό να προστρέξει σε λαϊκό προσκύνημα του. Ούτε μέσα από συσπειρώσεις κομμάτων και αποκομμάτων της ‘’αριστεράς’’ που επιδιώκει και καρτερεί ο κ. Αλαβάνος.

Όσο καλοπροαίρετα κι αν προσπαθήσει ο αναγνώστης να βρει στο βιβλίο έστω και μια λέξη που να περικλείει μέσα της –ακόμα και σαν υποψία - την έννοια της ανατροπής του υπάρχοντος πολιτικού συστήματος,  θα κουραστεί άδικα. Αντίθετα, θα βρεθεί (στη σελ. 16) αντιμέτωπος με την …… ‘’επιτακτική και κατεπείγουσα’’ αναγκαιότητα καταφυγής σε δημοψήφισμα. Μάλιστα. Καλά διαβάσατε. Δημοψήφισμα, όπου ο λαός ‘’απερίσπαστος’’ και καλυμμένος με όλα τα ‘’δημοκρατικά εχέγγυα’’  που του παρέχει το υπάρχον σύστημα (το οποίο μάλλον εμπιστεύεται η ομάδα του κ. Αλαβάνου) θα αποφασίσει για τη μοίρα του. Μια λογική που οδηγεί, εμμέσως πλην σαφώς, στην αποδοχή του υπάρχοντος πολιτικού συστήματος ως εγγυητή των δημοκρατικών θεσμών και των λειτουργιών τους. Μοιάζει να μην είδαν και να μην άκουσαν τίποτε για την πλήρη και ανενδοίαστη καταρράκωση, από τους κρατούντες, του υπάρχοντος συντάγματος και οποιασδήποτε δημοκρατικής νομιμότητας. Για τον εκφασισμό της δημόσιας ζωής αυτού του τόπου. Σ` αυτό το κράτος, με αυτές τις δομές και τους θεσμούς, επαφίεται ο κ. Αλαβάνος για τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος.

Διαβάζει ο αναγνώστης ότι για το εγχείρημα, που ευαγγελίζονται, απαιτείται ….‘’ο λαός να πιστεύει σ` αυτή τη λύση, να την κάνει δική του υπόθεση, παλεύοντας ενωμένος….’’(σελ. 11)

Ποιο λαό; Πότε τον είδαν; Πότε καταδέχτηκαν να τον πλησιάσουν, να τον ρωτήσουν, να του προτείνουν και να κριθούν; Πόσο ικανή είναι να κινητοποιήσει την κοινωνία, και να τη συμπτύξει σε μέτωπο, μια ομάδα, που μέσα σε μια βραδιά και μέσα από ‘’μαζικές’’  ……‘’λαοσυνάξεις’’ των 150 (εκατόν πενήντα) ατόμων, αυτοανακηρύσσεται σε Πολιτική Γραμματεία  .…‘’μετώπου’’; Που δεν έχει ούτε τη στοιχειώδη ευθιξία να ονομάσει την αφεντιά της, έστω, Προσωρινή Διοικούσα Επιτροπή μέχρι τη σύγκληση συνεδρίου για ψήφιση καταστατικού και εκλογή οργάνων;

Το αστείο, θα έλεγε κάποιος, στην όλη ιστορία είναι ότι  α υ τ ο ί  οι ίδιοι, μέσα από τα γραφόμενα του βιβλίου τους αναφέρουν ότι ‘’ ……Το Μέτωπο αυτό ….έχει τα οργανωτικά μορφώματα της Αριστεράς, μέρος των οποίων, εμμένει ακόμα και τώρα σε διχαστικές ιδεοληψίες και αυτοαναφορικές περιχαρακώσεις, υπονομεύοντας τη μετωπική συγκρότηση του αγώνα με καπελώματα με αυτοαναφορικές παρωδίες κομματικών ‘’μετώπων’’ , που ενίοτε επενδύονται και με ρητορική υπέρ του μετώπου’’. (Δ. Πατέλης σελ. 111).

Αυτό, τώρα, να το θεωρήσουμε αυτοκριτική ή πλήρη σύγχυση και ασυνεννοησία μεταξύ των συμμετεχόντων στη συγγραφή (ή καλύτερα συρραφή) του βιβλίου;

Να γιατί στην αρχή του σχολίου αναφέρονται σαν χαρακτηριστικά του βιβλίου οι αντιφάσεις και οι αυτοαναιρέσεις. Γιατί παρ` όλες τις καλές του προθέσεις ο συντάκτης αφήνει ακάλυπτες τις κρυφές του σκέψεις. Αυτές που επιφυλάσσουν ηγεμονικό το ρόλο της αριστεράς σ` αυτό που αποκαλεί ‘’μέτωπο’’. Ακόμα και οι προτάσεις για συνεργασία καθώς και η ‘’κριτική’’ του  απευθύνονται σε ‘’αριστερές ομάδες, πρόσωπα ή κόμματα.

Δεν αντιλαμβάνονται ή κάνουν πως δεν αντιλαμβάνονται ότι η διάρρηξη των χρόνιων αγκυλώσεων μιας κοινωνίας είναι ευθύνη συλλογικών οργάνων, τα οποία  πρέπει να είναι πρωτογενή δημιουργήματα αυτής της  ίδιας  της  κοινωνίας.  Αυτά  θα  αποτελέσουν  τον καταλύτη,  που θα αυξάνει, με γεωμετρική πρόοδο, την επιτάχυνση της ριζοσπαστικοποίησής της κοινωνίας. Η τυχόν προσπάθεια ‘’άνωθεν’’ παρέμβασης, καθοδήγησης και κομματικοποίησής της ή εγκλωβισμού της σε σχήματα και ιδεοληψίες θα την οδηγήσουν στην οριστική απογοήτευση και την παράδοσή της, άνευ όρων, στο σύστημα και τις πιο μαύρες και αντιδραστικές εκφάνσεις του (βλ. Χ Α), που καραδοκούν στη γωνία.

Το ίδιο επικίνδυνες είναι και οι προσπάθειες του κάθε επίδοξου ‘’σωτήρα’’ να μπολιάσει την κοινωνία με τις δικές του ονειρικές υπερβάσεις, στο όνομα του δικού του ‘’σοσιαλιστικού’’, ‘’αριστερού’’ μετασχηματισμού.

Η κοινωνία είναι αυτή, και μόνο αυτή, που μέσα από το μονοπάτι των υιοθετημένων από την ίδια προταγμάτων, θα κατακτά έναν – έναν τους στόχους, με κυρίαρχους την ανατροπή, την εθνική ανεξαρτησία και την εφαρμογή της δημοκρατίας στην πράξη μέσα από την επιβολή Συντακτικής Εθνοσυνέλευσης και σύνταξης και ψήφισης νέου Συντάγματος, από τον ίδιο το λαό. Την παραπέρα πορεία του (αριστερά, δεξιά, πάνω ή κάτω, πέρα ή δώθε) θα την καθορίσει ο ίδιος ο λαός, στο βαθμό που θα έχει κατακτήσει τη συνείδηση της δύναμής του. Χωρίς νίκες της κοινωνίας και την κατάκτηση – μικρών και λίγων ίσως στην αρχή – αλλά στρατηγικής σημασίας στόχων, τότε είναι σχεδόν βέβαιη η παραίτηση, η παθητικότητα και η παράδοσή της σε κάθε είδους μορφώματα και σε ‘’σωτήρες εκδικητές’’.  

Μέσα στην ‘’αγωνία’’ των αναζητήσεων του συντάκτη – για τη δημιουργία του δικού του μετώπου και την προώθηση των δικών του ‘’ενωτικών’’ πρωτοβουλιών – δεν υπάρχει πουθενά, ούτε σαν απλή αναφορά, το γεγονός ότι, ήδη, αυτό το μαζικό, οργανωμένο και ανατρεπτικό κίνημα υπάρχει και εκφράζεται μέσα από το Ενιαίο Παλλαϊκό Μέτωπο (ΕΠΑΜ), του οποίου οι προτάσεις και τα προτάγματα είναι γνωστά εδώ και δυο χρόνια. Προτάσεις και προτάγματα που έχουν μπει, στο καμίνι της δοκιμασίας και κριτικής της ελληνικής κοινωνίας, μέσα από την καθημερινή του δράση μέσα στο λαό και μαζί με το λαό, καθώς και με δυο Συνέδρια (το 2^ο πραγματοποιήθηκε πριν λίγες ημέρες) ανοιχτά στην κοινωνία. Με κεντρικά όργανα υπόλογα και απολογούμενα στα χιλιάδες μέλη και φίλους του Μετώπου, χαράζοντας μαζί τους την παραπέρα πολιτική και οργανωτική δραστηριότητά του.

Βλέπετε υπάρχει η ‘’δημοκρατία’’ τους και η δημοκρατία του πραγματικού Μετώπου. Του ΕΠΑΜ.  Χάσμα δυσθεώρητο !!

Με τις ‘’προτάσεις‘’ τους παραβιάζουν θύρες ανοιχτές. Και τις παραβιάζουν με άγαρμπο και πολιτικά ακαλαίσθητο τρόπο. Με κακή και αποσπασματική αντιγραφή των προταγμάτων του ΕΠΑΜ. Σίγουρα δε θα ενοχλούσε κανέναν αν η αντιγραφή ήταν σωστή και αξιόπιστη. Σίγουρα δε θα ενοχλούσε κανέναν, αν ήξεραν και να τα υπερασπιστούν.

Ας το έκαναν σωστά κι ας επετύγχαναν. Ευχής έργο θα ήταν για το λαό και την πατρίδα.

Όμως δεν κάνουν αυτό.

Αντίθετα. Παίρνουν τα προτάγματα του ΕΠΑΜ, τα ακρωτηριάζουν, αφυδατώνοντάς τα από κάθε ανατρεπτικό - και επικίνδυνο για το σύστημα -  περιεχόμενο και τσαλαβουτώντας σε ανίσχυρα και έωλα επιχειρήματα, αποχρωματίζουν και αποφλοιώνουν την αξιοπιστία τους. Εξασφαλίζουν έτσι την απρόσκοπτη προβολή τους από τα ΜΜΕ του καταστημένου. Χαράς ευαγγέλια για το σύστημα.

Αυτός και μόνο ο λόγος είναι αρκετός για τη σκληρή καταδίκη τους από το λαό. Από ένα λαό τόσο βασανισμένο, ο οποίος δεν πρόκειται να δώσει άφεση αμαρτιών σε κανέναν, που  διατηρώντας ανέπαφη και αδιόρθωτη την παλαιοκομματική του νοοτροπία, θέλει να την χρησιμοποιήσει σαν μέσο και ιμάντα προώθησής της δικής του πολιτικής επιβίωσης στο κατεστημένο και σάπιο κοινοβουλευτικό αλισβερίσι, αναζητώντας μερίδιο στην αγορά της πολιτικής αγυρτείας.

Αν δεν υπήρχε ο κ. Αλαβάνος, σίγουρα το σύστημα θα δημιουργούσε κάποιον στα μέτρα του. Ακριβώς στα δικά του. Κάποιον που βλέποντας ότι έμεινε έξω από το παιγνίδι του κατεστημένου, μέσα στον αναβρασμό του πολιτικού αχταρμά, αποφάσισε να ξαναμπεί στο παιγνίδι, εκμεταλλευόμενος οράματα και προτάγματα μιας ολόκληρης κοινωνίας.

Θα ‘’έφτιαχναν’’ κάποιον που δεν ‘’ορρωδεί προ ουδενός’’ – ακόμα και να γίνει δολιοφθορέας των οραμάτων αυτών – προκειμένου να συμμετάσχει στο παιγνίδι της εξουσίας.

Γιατί, για παράδειγμα, αναζητώντας, ανάμεσα στις γραμμές του βιβλίου,  κάτι που – έστω και υποτυπωδώς - να αναφέρεται στο μέγιστο θέμα της εθνικής ανεξαρτησίας διαπιστώνουμε την παντελή απουσία του θέματος.

Αν ένα τέτοιο θέμα, που αφορά άμεσα τη συντριπτική πλειοψηφία του λαού αυτής της χώρας, δε βρίσκεται όχι μόνο στην προμετωπίδα των διακηρύξεων του ‘’μετώπου’’ του  κ. Αλαβάνου, αλλά δεν περιλαμβάνεται ούτε σαν απλή νύξη, τότε μιλάμε για ‘’μέτωπο’’ της λήθης και της ανοχής.

Εκτός και αν στα πλαίσια του ‘’μετώπου’’ της ενότητας της αριστεράς – κάτι που ουδόλως ενδιαφέρει την ελληνική κοινωνία – προσπαθεί να εναρμονίσει το βήμα του με τους ομοτράπεζούς του της ‘’αριστεράς’’ των άλλων αποχρώσεων. Αν για τέτοια ενότητα πασχίζει, ας συνεχίσει το δρόμο του. Ας πάψει όμως να μιλά για μέτωπα.

Η κοινωνία, αυτή τη στιγμή, παλεύει για την επιβίωσή ΤΗΣ, τη ζωή των παιδιών της και της ίδιας της πατρίδας. Χτίζει το δικό της Μέτωπο. Δεν την απασχολεί  η πολιτική επιβίωση πολιτικών ‘’προσωπικοτήτων’’ και τα ‘’μέτωπα’’ της αριστεράς. Μιας αριστεράς που, με τις προτεραιότητες που βάζει, αποτελεί τροχοπέδη στις όποιες ενωτικές προσπάθειες δρομολογούνται αυτόν τον καιρό στα σπλάχνα της κοινωνίας. Μιας αριστεράς που με τη δράση της αποτελεί όχι το συνδετικό ιστό των κοινωνικών δυνάμεων, αλλά το διαλυτικό και αποσυνθετικό  καρκίνωμά της. Μιας αριστεράς που επιβιώνει με τις ευλογίες του συστήματος και προς όφελος του συστήματος, κάτι σαν το άλλοθί του. Σαν τέτοια πρέπει να καταδικαστεί από το λαό και να εξαφανιστεί από τον πολιτικό χάρτη του τόπου. Γιατί έχει, από δεκαετίες τώρα, απεμπολήσει κάθε τι που ενώνει, εμπνέει και εγείρει το λαό. Έχει παραδώσει στη λήθη, την αφάνεια - ή και το διασυρμό - τους αγώνες, τις θυσίες και το αίμα χιλιάδων αγωνιστών, που όχι μόνο δεν είχαν απλώσει ποτέ το χέρι τους, σαν ζήτουλες, στην επιχορήγηση του κρατικού κορβανά, αλλά πρόσφεραν τη ζωή τους λάδι στο καντήλι της ευημερίας αυτής της άμοιρης πατρίδας. 

Προσπαθώντας κάποιοι να αναβιώσουν ‘’μέτωπα’’ πολιτικών παραγοντίσκων και ‘’ηγετικών προσωπικοτήτων’’, στο όνομα της κοινωνίας, αλλά μακριά από την ίδια και τις πραγματικές της ανάγκες και προσδοκίες, θα πρέπει να θυμούνται ότι σπέρνουν ανέμους. Θα θερίσουν θύελλες. Ο λαός αυτός γίνεται, κάθε μέρα που περνά, και πιο ώριμος, πιο σοφός. Αργά, βασανιστικά, αλλά σταθερά και σίγουρα.