ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΓΡΑΜΜΑΤΕΙΑΣ 13/7/2013

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

Οι ραγδαίες εξελίξεις του τελευταίου διαστήματος, δείχνουν καθαρά αυτό που εξ αρχής είχαμε προβλέψει.

Τα νέα μέτρα που μετά βδελυγμίας απέρριπταν οι κυβερνητικοί εταίροι είναι εδώ, ανεξάρτητα από την ανεξάντλητη ικανότητα των μηχανισμών προπαγάνδας να τα βαφτίζουν καλλιεπώς, ως «μεταρρυθμίσεις», «εξυγίανση», «εκσυγχρονισμό» κτλ. γιατί έτσι πιστεύουν ότι θα ξεγελάσουν ακόμα μια φορά τους αφελείς «υπηκόους» του «βασιλείου» τους, ενώ η «κοινοβουλευτική» αντιπολίτευση περί άλλων τυρβάζει και νοιάζεται. Να εξασφαλιστεί παντοιοτρόπως η συνέχεια του συστήματος, με απλή αλλαγή ρόλων στους θώκους της εξουσίας. Απέναντι στο «success story» της κυβέρνησης, αντιπαραθέτει το δικό της αντίστοιχο: την κυβέρνηση της «Αριστεράς», που θα εξασφαλίσει την «ομαλή» πορεία της χώρας εντός της ευρωένωσης.

Στη πραγματικότητα το καθεστώς, με την αντιπολίτευση σε ρόλο, επί της ουσίας, παρατηρητή, δίνει την τελική μάχη για την αυτοσυντήρησή του, έστω κι αν ο πανικός των ανθρώπων του το οδηγεί, όχι μόνο στην περαιτέρω αυταρχικοποίηση, αλλά και στην αυτογελοιοποίησή του, όπως συνέβη με την περίφημη ΝΕΡΙΤ, που έγινε ΕΔΤ για να καταλήξει ΔΤ, εκπέμπουσα από τα ιδιωτικά στούντιο της σύγχρονης ΥΕΝΕΔ, του γνωστού πλέον σε όλους για τις ακριβοπληρωμένες υπηρεσίες του προς το καθεστώς, MEGA. 

Το οικονομικό, αλλά προπαντός το πολιτικό, αδιέξοδο που έχει περιέλθει η χώρα είναι πλήρες. Η κατάσταση αυτή, παρά τα διάφορα «success stories» με τα οποία το ανίκανο και ξεπουλημένο πολιτικό προσωπικό προσπαθεί απεγνωσμένα να συντηρήσει ένα κάποιο κλίμα αισιοδοξίας και παρά τις «ενέσεις» στήριξης από τη Γερμανία και τις ΗΠΑ, προκειμένου να μη διαταραχθεί το ευρωσύστημα τουλάχιστον μέχρι τις Γερμανικές εκλογές, και μετά βλέπουμε, μετατρέπεται ταχύτατα σε απόλυτη κατακρήμνιση. Μια κατακρήμνιση που συμπαρασύρει τα πάντα. Από τα θρύμματα της όποιας δημοκρατικής νομιμότητας είχαν απομείνει μέχρι την τελευταία θέση εργασίας, μέχρι και το τελευταίο ιδιόκτητο σπίτι. Για τις εργασιακές σχέσεις και την ανεργία, ας μη μιλούμε καλύτερα. Η προοπτική μιας ανεξέλεγκτης κατάρρευσης συνολικά του συστήματος, πιο πιθανή από ποτέ, με ό,τι αυτό θα σημάνει για το σύνολο του Ελληνικού λαού και την ίδια την ύπαρξη της χώρας.

Τώρα όλοι γνωρίζουν πολύ καλά τι σημαίνει «μεταρρύθμιση» και «ανάπτυξη» για τους καταστροφείς. Οι μεν ξένοι επιμένουν μανιωδώς και κερδοσκοπούν ασύστολα επάνω από το πτώμα της Ελλάδας, οι δε ντόπιοι εντολοδόχοι τους, προκειμένου να εξασφαλίσουν μερικούς μήνες κυβερνητικής εξουσίας ακόμα, δεν ορρωδούν μπροστά σε τίποτα. Με την αντιπολίτευση στον δικό της κόσμο να ρίχνει, κουρασμένη, «τουφεκιές» στον αέρα, νομιμοποιώντας τα εγκλήματα εφ’ όσον εξακολουθεί να συνδιαλέγεται «κοινοβουλευτικά», αρνούμενη να εγκαταλείψει τους θώκους και να έλθει κοντά στον χειμαζόμενο λαό, οδηγώντας τον στην ανατροπή και τη λύτρωση.

Τώρα ήρθε η ώρα για το γενικό ξεσηκωμό. Οι εργαζόμενοι της ΕΡΤ, της «Κατσέλης», του Τιτάνα, του Ταχυδρομικού Ταμιευτηρίου οι καθηγητές και δάσκαλοι, οι υπάλληλοι των δήμων και οι νοσοκομειακοί αποδεκατίζονται και αντιδρούν σπασμωδικά. Το ίδιο αποδεκατίζονται τα τελευταία ψήγματα δημόσιας παιδείας και υγείας. Το ασφαλιστικό καταρρέει. Η δημόσια περιουσία ξεπουλιέται στους ημέτερους «μπιρ παρά». Η ιδιωτική περιουσία, το «κεραμίδι πάνω από το κεφάλι του Έλληνα» ως επόμενος στόχος, ήδη έχει δεχθεί τα πρώτα χτυπήματα με τα χαράτσια και την υπερφορολόγηση.

Οι εργαζόμενοι προσπαθούν να αντισταθούν, όπως όπως. Όμως κανείς εργαζόμενος, κανείς άνεργος δεν μπορεί μόνος του. Κανείς κλάδος δεν πρόκειται να τα καταφέρει. Ακόμα κι αν του υποσχεθούν την εξαίρεση από τον κανόνα της μεγάλης σφαγής, ακόμα κι αν το πετύχει προσωρινά. Πολύ απλά γιατί τα πράγματα ακολουθούν τη δική τους λογική. Τη λογική της κατοχής και του ανδραποδισμού των «ηττημένων» που επέβαλαν οι ξένοι επικυρίαρχοι και οι εγχώριοι ολιγάρχες υποτακτικοί τους, μετατρέποντας τη χώρα σε λάφυρο και τους κατοίκους της σε σκλάβους.

Και αυτή η λογική, η λογική του πιο αυθεντικού φασισμού που έχει ποτέ υπάρξει, πρέπει να σπάσει.

Και ήρθε η ώρα να σπάσει!

Διαφορετικά η μαύρη τρύπα θα καταπιεί όλους, ακόμα κι αυτούς που δεν αισθάνονται ότι έχει έρθει η σειρά τους. Ακόμα κι αυτούς, τους λίγους, που πιστεύουν ότι είναι ασφαλείς και επιχαίρουν με τα δεινά των υπολοίπων.

Και η λογική των πραγμάτων μπορεί να σπάσει, μπορεί να αναστραφεί μόνο με την Ενότητα και την οργανωμένη αντεπίθεση. Ενότητα στη βάση, πέρα από τεχνητούς διαχωρισμούς και παρωχημένες ιδεοληψίες. Όλοι οι εργαζόμενοι, όλοι οι άνεργοι, όλοι οι κλάδοι ήρθε η ώρα να συντονιστούν. Κοινές επιτροπές αγώνα σε όλους τους χώρους. Με αιχμή την κατειλημμένη ΕΡΤ, να γίνουν λειτουργικές καταλήψεις παντού, με κοινό στόχο τη:

ΓΕΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ ΔΙΑΡΚΕΙΑΣ

για να πάρουμε τη Ζωή και την Πατρίδα μας πίσω!

Το Ενιαίο Παλλαϊκό Μέτωπο, πιστό στις αρχές και τις θέσεις του, δίνει ελπίδα και προοπτική, παλεύοντας στην πρώτη γραμμή μαζί με το Λαό, μέχρι την τελική Νίκη!

Αθήνα 13 Ιουλίου 2013

Η Πολιτική Γραμματεία του Ε.Πα.Μ.

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ των ΕΛΕΥΘΕΡΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ της ΕΡΤ ΚΑΛΕΣΜΑ στους ΠΟΛΙΤΕΣ.

Με αφορμή την έναρξη των διαλόγων και τις γνωστές πρακτικές της κυβέρνησης να επιδιώκει να συναντά ξεχωριστά τους κλάδους των εργαζομένων της ΕΡΤ για να εξασφαλίσει μέσω μιας ασαφούς διαπραγμάτευσης το μόνο χαρτί που της έχει απομείνει, αυτό του διαίρει και βασίλευε, εμείς δηλώνουμε ότι:

1.      Αδυνατούμε να αναγνωρίσουμε ως εκπροσώπους μας όσους προβάλλουν ως μοναδικό μέλημα τους την ικανοποίηση κάποιων εργασιακών ή συντεχνιακών συμφερόντων και δεν θέτουν ως πρώτιστο καθήκον τους την αποκατάσταση κάθε έννοιας δικαίου προς όφελος των εργαζομένων και όλης της κοινωνίας.

2.      Προτάσσουμε τη διασφάλιση της εργασίας όλων ανεξαιρέτως των εργαζομένων (και των συμβασιούχων ορισμένου χρόνου), ως απαραίτητη προϋπόθεση για τη δυναμική λειτουργία και το εύρος της ΕΡΤ Α.Ε.

Αιτούμαστε:

α) Τη δημιουργία ενιαίου συντονιστικού οργάνου όλων των εργαζομένων της ΕΡΤ

β) Τη διασφάλιση του μοντέλου της αυτοδιαχειριζόμενης ΕΡΤ, που αποδείξαμε όλοι όσοι μείναμε στις επάλξεις, με αλληλέγγυα την κοινωνία, ότι αποτελεί τον δημοκρατικότερο τρόπο λειτουργίας μιας αληθινής δημόσιας ραδιοτηλεόρασης.

γ) Την ύπαρξη ανεξάρτητου φορέα μέσω θεσμικού πλαισίου, που θα διασφαλίζει καθολικό κοινωνικό έλεγχο της δημόσιας ραδιοτηλεόρασης, θα εγγυάται την αμερόληπτη ενημέρωση με επικεντρο τα χιλιάδες κοινωνικά προβλήματα των συνανθρώπων μας αλλά και τη διασφάλιση του πολιτισμού, της τέχνης και της ψυχαγωγίας, δικαίωμα κάθε πολίτη και υποχρέωση μιας πολιτείας, που νοιάζεται για την παίδευση και την εκπαίδευση του λαού μας.

Η ΕΡΤ πρέπει να γίνει ο τόπος συνάντησης και το σημείο αναφοράς των κοινωνικών και εργατικών κινημάτων, όλων των πολιτών. Η ακύρωση της ΠΝΠ αλλά και όλων των παράνομων και αντισυνταγματικών νομοθετημάτων, συμφερόντων μιας ολιγαρχίας που δεν ενδιαφέρεται για την ανθρώπινη ζωή, είναι στόχος πρωταρχικός και ενωτικός για κάθε εργασιακή ομάδα (ιδιωτικού και δημόσιου τομέα) που έχει πληγεί και θα πληγεί στο επόμενο διάστημα.

Δεν υπάρχουν οι «μέσα» και οι «έξω» από την ΕΡΤ.

Έχουμε απόλυτα συνειδητοποιήσει ότι αυτός ο αγώνας απαιτεί την εγκατάλειψη του μικρού «εγώ» και την υιοθέτηση του μεγάλου «εμείς» στην πορεία της υπεράσπισης της δημόσιας ΕΡΤ, του πολιτισμού, της δημοκρατίας, της παιδείας, της αυτοδιάθεσης και της αυτοτέλειας των αγώνων του ελληνικού λαού και βασικά της ίδιας μας της πατρίδας.

ΘΑ ΜΕΙΝΟΥΜΕ ΕΔΩ όπως επιτάσσει το αρ. 120 παρ. 4 του Συντάγματος:

«Η τήρηση του Συντάγματος επαφίεται στον πατριωτισμό των Ελλήνων, που δικαιούνται και υποχρεούνται να αντιστέκονται με κάθε μέσο εναντίον οποιουδήποτε επιχειρεί να το καταλύσει με τη βία».

«Εργαζόμενοι από όλους τους κλάδους της ΕΡΤ»

ΟΛΟΙ ΣΤΟ ΠΛΕΥΡΟ ΤΩΝ ΥΠΟ ΑΠΟΛΥΣΗ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ!

Το Ενιαίο Παλλαϊκό Μέτωπο (Ε.ΠΑ.Μ.) Δράμας, δηλώνει την αμέριστη συμπαράστασή του, στους νέους απολυμένους Δημοτικούς Υπαλλήλους και Καθηγητές Μέσης Εκπαίδευσης, που θυσιάζονται στο βωμό του μνημονίου και της παραμονής της χώρας στο Ευρώ. Ομάδες εργαζομένων στο δημόσιο, όταν βολεύει ο αριθμός προς απόλυση, στοχοποιούνται ως άχρηστοι, βολεμένοι και διεφθαρμένοι, προκειμένου να προκληθεί κοινωνική κατακραυγή από τους υπολοίπους και να μην υπάρξει λαϊκός ξεσηκωμός και πολιτικό κόστος.
Η λαίλαπα των απολύσεων και της ανεργίας που απειλεί σταδιακά σχεδόν το σύνολο των εργαζομένων, είναι η προϋπόθεση των ψευτοδόσεων που μας συντηρούν στην εντατική του Ευρώ. Το ΔΝΤ, η ΕΕ και οι εγχώριοι μειοψηφούντες πολιτικοί, με τεχνάσματα συνεργασιών, συνεχίζουν να κυβερνούν με αντισυνταγματικές πράξεις νομοθετικού περιεχομένου, εξυπηρετώντας τα συμφέροντα των τραπεζών και των μεγάλων ιδιωτικών συμφερόντων. Καταλύουν κάθε δημοκρατικό θεσμό και καταπατούν όλα τα δικαιώματα των πολιτών στην εργασία, την υγεία, την παιδεία, ιδιωτικοποιώντας και στην πράξη καταργώντας την ελεύθερη πρόσβαση σε κοινωνικές δομές του κράτους.
Μοναδική λύση για να σταματήσουμε την καταστροφική πορεία της οικονομίας, είναι η μονομερής Διαγραφή του χρέους σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο και η επιστροφή σε Εθνικό νόμισμα, που θα δώσει ρευστότητα στην οικονομία και αυτοδύναμη ανάπτυξη, χωρίς να υπόκειται στον έλεγχο και τον εκβιασμό της ΕΕ. Αντιμνημονιακές πολιτικές που στηρίζονται σε φρούδες ελπίδες ‘’επαναδιαπραγματεύσεων’’ και ‘’φιλάνθρωπα’’ αισθήματα των εκπροσώπων της ΕΕ και των τραπεζών, θυμίζουν αντιμνημονιακές κορώνες της σημερινής κυβέρνησης και οδηγούν σε αδιέξοδο.
Καλούμε όλους τους πολίτες να συνειδητοποιήσουν τον κίνδυνο της επικείμενης καταστροφής για όλους και να συμμετέχουν ενεργά στους αγώνες των υπό απόλυση συμπολιτών μας, με στόχο την Ανατροπή του σάπιου πολιτικού συστήματος, την αποκατάσταση της Δημοκρατίας, μέσω Συντακτικής Εθνοσυνέλευσης και την απελευθέρωση της χώρας από τους τοκογλύφους του Ευρώ. 

ΕΝΩΜΕΝΟΙ ΓΙΑ ΤΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΚΑΙ ΤΗ ΛΕΥΤΕΡΙΑ!
ΟΛΟΙ ΣΤΟ ΠΛΕΥΡΟ ΤΩΝ ΥΠΟ ΑΠΟΛΥΣΗ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ!
ΤΩΡΑ ΕΙΝΑΙ Η ΕΥΚΑΙΡΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΤΡΟΠΗ

Βουλιάζουμε στην… ανάπτυξη! Του Γ. Δελαστίκ .

Πανηγυρικό κλίμα επικρατεί στην κυβέρνηση. Ο πρωθυπουργός πρέπει να έχει τρελαθεί από τη χαρά του για τα εγκώμια των Γερμανών. Η καγκελάριος Ανγκελα Μέρκελ τού κάνει νεύμα να πάει κοντά της για να φωτογραφηθούν μαζί. Ο υπουργός Οικονομικών του Βερολίνου Βόλφγκανγκ Σόιμπλε δηλώνει ότι «η κυβέρνηση του Αντώνη Σαμαρά έχει σημειώσει σημαντικές προόδους στις οικονομικές μεταρρυθμίσεις» και προαναγγέλλει ότι η αξιολόγηση της Ελλάδας από την τρόικα που θα παρουσιαστεί στο Eurogroup αύριο θα είναι θετική. «Τα πανιά της Ελλάδας είναι προς την ανάπτυξη» δήλωσε μετά τη συνάντησή του στο Μέγαρο Μαξίμου με τον Αντώνη Σαμαρά και ο Γερμανός υπουργός Εξωτερικών, ο οποίος βρήκε «ίχνη προόδου».

Οι άνθρωποι των Γερμανών κινήθηκαν στο ίδιο μήκος κύματος. «Η Ελλάδα δεν αντιμετωπίζει χρηματοδοτικό κενό» διακήρυξε ο πρόεδρος του Eurogroup, Ολλανδός Γερούν Ντάισελμπλουμ. «Η Ελλάδα έχει σημειώσει μεγάλη πρόοδο» έσπευσε να προσθέσει και ο πρόεδρος της ΕΚΤ, Ιταλός Μάριο Ντράγκι.
Μας έπνιξε στο πετρέλαιο και μας έσκασε στο φυσικό αέριο, παράλληλα, ο υπουργός Ενέργειας Γιάννης Μανιάτης, ο οποίος ανακοινώνει την ανακάλυψη με καταιγιστικούς ρυθμούς ελληνικών κοιτασμάτων πετρελαίου και φυσικού αερίου, όπως άλλωστε αναμενόταν. Επεσαν μάλιστα στην πιάτσα και οι πρώτες εκτιμήσεις για τα έσοδα από την εκμετάλλευση αυτών των κοιτασμάτων υδρογονανθράκων, αν και είναι αντιφατικές: άλλοι μιλούν για έσοδα 25 δισεκατομμυρίων δολαρίων σε βάθος 15 με 20 ετών, άλλοι μιλούν για εισπράξεις 11 δισεκατομμυρίων σε 25 χρόνια. Δεν πρόκειται να τα χαλάσουμε όμως για τα λεφτά – πόσω μάλλον που μιλάμε για κοιτάσματα που δεν ξέρουμε καν αν όντως υπάρχουν. Επιστημονικά, τίποτα δεν είναι αποδεδειγμένο ακόμη. Περί ενδείξεων, υποθέσεων και εκτιμήσεων ο λόγος.
Ο λαός αμέτοχος σε αυτό το κυβερνητικό κλίμα ευεξίας. Οι άνεργοι αυξάνονται. Οι μισθοί όσων ακόμη δουλεύουν μειώνονται. Ο κόσμος αρχίζει πλέον να αντιμετωπίζει με απάθεια τα χρέη προς την Εφορία, τις υπηρεσίες κοινής ωφέλειας, τις τράπεζας. Αδυνατεί σε όλο και μεγαλύτερο ποσοστό να πληρώσει τα διαρκώς αυξανόμενα φορολογικά βάρη. Το συρρικνούμενο εισόδημα κάθε οικογένειας δεν φτάνει σε πολλές περιπτώσεις για να καλύψει τις υποχρεώσεις που αναλήφθηκαν σε παρελθούσες -ανεπιστρεπτί, όπως φαίνεται- εποχές ευημερίας.
Η κοινωνική καταστροφή επεκτείνεται. Η οικονομία πιέζεται τρομερά και αποσαθρώνεται σε όλους τους αρμούς της με την πάροδο του χρόνου. Ανθρωποι συνεπείς στις οικονομικές τους υποθέσεις σε όλη τη ζωή τους, μεταλλάσσονται σε κακοπληρωτές που «ρίχνουν» όποιον συναλλάσσεται μαζί τους.
«Φυλακή πόσους θα βάλουν; Ολους; Αποκλείεται. Πόσα διαμερίσματα, πόσα σπίτια, πόσα χωράφια θα κατασχέσουν οι τράπεζες; Ολα; Αποκλείεται». Μια τέτοια νοοτροπία αρχίζει και εξαπλώνεται στην κοινωνία με ταχύτητα επιδημίας. Δεν γνωρίζουμε αν θα οδηγήσει σε κοινωνική έκρηξη, όταν αρχίσουν οι μαζικές κατασχέσεις διαμερισμάτων για χρέη προς τις τράπεζες ή την Εφορία. Το βέβαιο είναι ότι καμιά οικονομία δεν μπορεί να λειτουργήσει υπό τέτοιες συνθήκες.
Η εσωτερική χρεοκοπία της χώρας διαγράφεται πλέον ως σοβαρή απειλή. Ο κίνδυνος είναι υπαρκτός γιατί με το Μνημόνιο το ελληνικό δημόσιο χρέος έχει «κρατικοποιηθεί». Σήμερα πλέον μια χρεοκοπία της Ελλάδας δεν θα έχει καμία άμεση επίπτωση στις ευρωπαϊκές ιδιωτικές τράπεζες. Πέτυχαν αυτό που ήθελαν!
ethnos.gr

Από το Σύνταγμα στην ΕΡΤ: Θεοί και Δαίμονες μιας διετίας .

του Λεωνίδα Χ. Αποσκίτη*

Υπάρχει μια σκηνή σε μια παλιά ταινία του Όρσον Ουέλλες (Mr. Arkadin, 1956) όπου ένας άνθρωπος περιπλανιέται σε μια ξένη πολιτεία και τα βήματά του τον οδηγούν στο νεκροταφείο της. Χαζεύοντας τα άγνωστα ονόματα πάνω στους τάφους, γρήγορα το μάτι του επικεντρώνεται στις χρονολογίες που τον αναστατώνουν. Διαπιστώνει με φρίκη ότι όλες οι ζωές των πεθαμένων ήταν πολύ σύντομες. Τρέχοντας στον ηλικιωμένο επιστάτη του νεκροταφείου, τον ρωτάει με απορία: «Καλά, τι συμβαίνει εδώ; Όλοι ζουν τόσο λίγο στον τόπο σας;».

Αυτός, κουνώντας το κεφάλι του με κατανόηση, του απαντάει:

«Ξέρετε, εδώ δεν γράφουμε πάνω στους τάφους τις χρονολογίες γέννησης και θανάτου, αλλά τον χρόνο που διαρκεί μια φιλία…».

Φαίνεται πως ανάλογη βιωσιμότητα με τις φιλίες αυτής της ιστορίας έχουν, και θα συνεχίσουν να έχουν, οι κυβερνητικές συνεργασίες των τροϊκανών δωσιλόγων στην Ελλάδα του μνημονίου.

Τα πλάνα των επικυρίαρχων έχουν επιμελώς προσέξει να αποφύγουν κάθε «στραβοτιμονιά» που θα μπορούσε να κάνει οποιοδήποτε κυβερνητικό φερέφωνό τους αν ξαφνικά ένοιωθε κάπως πιο αυτοδύναμος και πιο ισχυρός. Έτσι, ίσως αποφάσιζε να γίνει λιγότερο αναίσθητος απέναντι στην κοινωνική οργή και να σηκώσει περισσότερο το μπόϊ του μπροστά τους, θέτοντας εν κινδύνω τον μηχανισμό λεηλασίας της χώρας, που έχει ενεργοποιηθεί από το 2010.

Επειδή, όμως, ισχύει σε κάθε εποχή το γνωστό …την προδοσία πολλοί αγάπησαν, τον προδότη ουδείς, γι’ αυτό τα τοκογλυφικά αφεντικά φροντίζουν ούτως ώστε οι ντόπιοι μνημονιακοί κουΐσλινγκ τους να αλληλοεξουδετερώνονται με οριακές πολυκομματικές πλειοψηφίες μικρής πνοής και «τεχνοκρατικά» (βλ. Παπαδήμο) διαλείμματα. Έτσι, κερδίζουν χρόνο για να περάσουν τις απαραίτητες «μεταρρυθμίσεις» που μετατρέπουν σταθερά την χώρα σε αποικία χρέους του 21^ο αιώνα, εφαρμόζοντας την κατάλληλη κοινωνική μηχανική της συμπίεσης-αποσυμπίεσης για να αποφευχθεί, ή τουλάχιστον να μετατεθεί για αργότερα, η επικείμενη λαϊκή εξέγερση.

Μέσα σ’ αυτά τα πλαίσια, ο κάθε «Αντωνάκης», πρωθυπουργεύων υπάλληλος, δεν έχει περιθώρια ούτε να διανοηθεί καν ότι μπορεί να εκβιάσει τους ξένους επικυρίαρχους, έχοντας κατά νου μια διευρυμένη «πατριωτική» Πολ.Αν. στην θέση της αναξιόπιστης πια Ν.Δ. όπου αισθάνεται ασφυκτική την συνύπαρξη με την Ντόρα, τον Αβραμόπουλο και τον Κυριάκο.

Αυτή είναι η πραγματικότητα που δεν υπολόγισε ο Έλληνας πρωθυπουργός όταν έριξε την ζαριά της ΕΡΤ –κάτι ανάλογο έπαθε και ο ψευτο-Σουλτάνος της αντίπερα όχθης του Αιγαίου- ότι δηλαδή, όταν έχεις αποφοιτήσει από την διεθνή Σχολή της Υποταγής με άριστα, όταν έχεις δώσει «γη και ύδωρ», δεν μπορείς να προσδοκάς τίποτα περισσότερο από το να βρεις μια θέση στο ελικόπτερο για να σωθείς όταν ξεσηκωθεί ο λαός, ή να περιμένεις την στιγμή που θα σε πετάξουν σαν «στυμμένη λεμονόκουπα» οι Αμερικανογερμανοί εντολοδότες σου.

Η «αλλοπρόσαλλη» συμπεριφορά του λαού: επιμένει, υπομένει και απέχει

Σε αυτό το κλίμα, το κλείσιμο της ΕΡΤ από την κυβέρνηση ξαναζωντάνεψε όλους τους δαίμονες της πολιτικής μας ιστορίας και του λαϊκού κινήματος που αναπτύχθηκε μετά το ξέσπασμα της κρίσης: πολυδιάσπαση, ασυνεννοησία, ανυπαρξία στρατηγικής, ξέπνοες τακτικές, ελλοχεύων εργατοπατερισμός. Και, συγχρόνως, σηματοδότησε το τέλος εποχής για το success story της επικοινωνιακής πολιτικής Σαμαρά, που είχε ήδη φανεί με τα αδιέξοδα των «ιδιωτικοποιήσεων» και την μεγάλη υστέρηση εσόδων. Η προσωρινή παράταση που πήρε η νέα δικομματική συγκυβέρνηση οφείλεται στην απαίτηση της Μέρκελ για μια αδιατάρακτη πορεία μέχρι τις γερμανικές εκλογές.

Είναι γεγονός ότι, από τις πρώτες στιγμές που ανακοινώθηκε η αλαζονική απόφαση, ένα μεγάλο πλήθος κόσμου έτρεξε να συμπαρασταθεί στους εργαζόμενους της ΕΡΤ, αλλά και να προασπίσει το κτίριο από ενδεχόμενη εισβολή των ΜΑΤ που συζητιόταν.

Οι πρώτες βραδιές αποτύπωσαν αρκετές από τις αρετές της αγωνιστικής παράδοσης του λαού μας: ένα ενωτικό πνεύμα (είδαμε ακόμα και το ΠΑΜΕ να μένει), αγωνιστική διάθεση, τραγούδια επαναστατικά, κοινά συνθήματα για την ανατροπή. Το πρόγραμμα των εργαζομένων της ΕΡΤ και των μουσικών συνόλων ανέδειξε την πατριωτική διάσταση της αντίστασης, καθώς η ΕΡΤ, για το μεγαλύτερο κομμάτι του ελληνικού λαού, είναι ταυτισμένη με την παράδοση, με τον ελληνικό πολιτισμό, με την ύπαρξη του ίδιου του νεοελληνικού έθνους-κράτους, που σήμερα καταστρέφεται και απειλείται με συρρίκνωση. Αποκορύφωμα της συναισθηματικής και πατριωτικής φόρτισης ήταν η στιγμή που παίχτηκε ο εθνικός ύμνος από την «δακρυσμένη ορχήστρα» και τραγουδήθηκε με συγκίνηση από τους συγκεντρωμένους που την ακολουθούσαν.

Αυτά ήταν που δεν υπολόγιζε, ίσως, η κυβέρνηση, ή κάποιοι ήθελαν να τα προκαλέσουν για να πάνε σε μια σύγκρουση που νόμιζαν ότι μπορούν να την διαχειριστούν τονίζοντας την αρνητική πλευρά της εικόνας της ΕΡΤ στον λαό (λαμόγια, χρυσοπληρωμένοι, πολυθεσίτες κλπ) και εξαργυρώνοντάς το εκλογικά.

Έως εδώ, όλα έδειχναν καλά και υπήρχε μια ατμόσφαιρα αποφασιστικής αναμονής για τις εξελίξεις.

Όλα αυτά, όμως, ξεφούσκωσαν και οι διαθέσεις μεταβλήθηκαν προς το χειρότερο όταν, μετά το πρώτο σαββατοκύριακο, άρχισαν οι κυβερνητικές υποχωρήσεις στον αριθμό των απολύσεων, οι συνδικαλιστικές κωλοτούμπες και οι συνδιαλλαγές.

Ο κόσμος άρχισε να ξαναβλέπει την αρνητική εικόνα των γνωστών τηλεπαρουσιαστών στις οθόνες, να θυμάται τον ρόλο τους στην ενοχοποίηση των λαϊκών στρωμάτων για να περάσει το μνημόνιο, να εξοργίζεται με την πασαρέλα επωνύμων, που ήταν σταμπαρισμένοι μνημονιακοί, από το πρόγραμμα της «υπό κατάληψη» ΕΡΤ.

Παράλληλα, άρχισαν να εμφανίζονται γνωστά «βαποράκια» της Ιπποκράτους και της Ρηγίλλης φέρνοντας «μπιλιετάκια» για τους «δικούς» τους ανθρώπους στο κτίριο της Αγ. Παρασκευής με υποσχέσεις σίγουρης πρόσληψης στο νέο φορέα, προσπαθώντας να σπάσουν την κατάληψη.

Γρήγορα άρχισαν οι διχογνωμίες και οι συγκρούσεις, ακόμα και ανάμεσα στους εργαζόμενους, οι οποίες διαδόθηκαν αμέσως σε όσους παρέμεναν στο προαύλιο, με αποτέλεσμα κάποια κινήματα να διαχωρίσουν την θέση τους και ο κόσμος να αραιώσει.

Τα πράγματα δείχνουν ότι χάθηκε μια ευκαιρία να γιγαντωθεί το κίνημα αντίστασης, παρ’ όλο που έγινε ένα βήμα μπρος με το στραπάτσο της προσπάθειας εκφασισμού από την κυρίαρχη ομάδα της προηγούμενης κυβέρνησης και τις εμπειρίες που κερδήθηκαν. Όλα, όμως, μπορούν να αλλάξουν αν η ΕΡΤ αντέξει σαν χώρος συσπείρωσης και οι εργαζόμενοι κρατήσουν πιο μαχητική στάση, πολιτικοποιώντας περισσότερο τον αγώνα τους.

Τα πάντα είναι ανοικτά πλέον μπροστά σε μια κυβέρνηση μικρής διάρκειας, εντελώς ανίκανης να διαχειριστεί και τον λίγο χρόνο που της δίνεται.

Οι αιτίες που εκφυλίζουν τις κοινωνικές αντιστάσεις

Η «μίνι εξέγερση» της ΕΡΤ, δύο χρόνια μετά τα γεγονότα του Συντάγματος, καταγραμμένα πλέον ως ένα νέο ορόσημο στην αντιστασιακή ιστορία του λαού μας, και τρία χρόνια μετά την εισβολή της τρόϊκας στην χώρα μας, μας οδηγούν σε κάποια συμπεράσματα.

- Ένα μεγάλο τμήμα του λαού έχει δείξει ότι, σε μεγάλο βαθμό, ξεπέρασε το αρχικό σοκ, έχει αποβάλει τον «ιό» της ενοχοποίησης που του φύτευαν επίμονα τα ΜΜΕ από την αρχή και επιμένει να αντιστέκεται όταν του δίνεται η κατάλληλη ευκαιρία. Σίγουρα, σ’ αυτό το κοινωνικό μπλοκ την μεγαλύτερη μερίδα συμμετοχής και τα πιο γρήγορα αντανακλαστικά τα έχουν όσοι ανήκουν στα κόμματα της αριστεράς και στα νέα κινήματα που έχουν δημιουργηθεί από τις πλατείες. Υπάρχει, όμως, και ένα αξιοσημείωτο κομμάτι μεσαίων και λαϊκών στρωμάτων με προέλευση από τα καθεστωτικά κόμματα (ΠΑΣΟΚ, ΝΔ), ή πρώην απολίτικοι, που πλέον κινητοποιείται σε τακτική βάση. Αυτό είναι το κέρδος του Συντάγματος.

- Η ΕΡΤ, αν και είχε όλες τις προϋποθέσεις για να γίνει «φρούριο» της αντίστασης, έχασε τον δρόμο γιατί για άλλη μια φορά οι εργαζόμενοι και οι συνδικαλιστές δεν μπόρεσαν να ξεπεράσουν τα συντεχνιακά συνθήματα και να προβάλουν τοκεντρικό πολιτικό αίτημα: την πτώση της κυβέρνησης, την ανατροπή των μνημονίων, την τιμωρία των ενόχων της ουσιαστικής χρεωκοπίας και τη νέα πολιτειακή πορεία για την χώρα (εθνοσυνέλευση, πραγματική δημοκρατία κλπ). Το ίδιο έγινε και στις προηγούμενες μεγάλες απεργίες του μετρό, των ναυτεργατών, των εκπαιδευτικών και των άλλων κλάδων και, όσο αυτό θα γίνεται, οι λαϊκές κινητοποιήσεις θα αποτυγχάνουν υπονομευμένες είτε από τους εγκάθετους της βίας είτε από τους επαγγελματίες εργατοπατέρες.

- Η αρχική φάση του αντιμνημονιακού κινήματος, όπου ο λαός έπρεπε να αποτρέψει την εφαρμογή των μέτρων και την κατοχή της χώρας, έχει λήξει χωρίς τα επιθυμητά αποτελέσματα. Η μετατροπή της χώρας σε κατοχική επαρχία των γερμανικών και άλλων τοκογλυφικών συμφερόντων είναι ένας εφιάλτης που ήδη βιώνουμε όλοι μας. Σ’ εκείνη την φάση (Απρίλιος 2010 – Νοέμβριος 2012), όπου πέρασαν όλες οι δανειακές συμβάσεις και οι όροι που καθορίζουν πλέον την ζωή μας, όσοι μπήκαν μπροστά έπρεπε να τονώσουν το ευτελισμένο φρόνημα του λαού μετά από τόσα χρόνια κοσμοπολιτισμού, εθνομηδενισμού, αποπολιτικοποίησης και συλλογικής ενοχής.

Αναγκάστηκαν, λοιπόν, και καλά έκαναν, να υψώσουν τους τόνους της εξεγερσιακής ρητορείας, δίνοντας μια δραματική εικόνα του στυλ «ή τώρα ή ποτέ» για την μάχη που ερχόταν.

Απέναντί τους, όμως, ήταν μια κοινωνία κουρασμένη, γερασμένη και αποπροσανατολισμένη και, πάνω απ’ όλα, καχύποπτη σε κάθε πολιτικό κάλεσμα μετά τις απανωτές διαψεύσεις της μεταπολιτευτικής περιόδου.

Η κοινωνία έχει γυρίσει οριστικά την πλάτη σε όσους συμπεριφέρονται ως οι μοναδικοί «σωτήρες» που έχουν την μαγική συνταγή.

Στη νέα ιστορική περίοδο που μπαίνει η πατρίδα μας, με δεδομένα όλα τα δεινά και τα δεσμά που έχουν ενσκήψει, χρειάζεται άλλη διαχείριση του πολιτικού λόγου, νέες στρατηγικές, ολοκληρωμένο πολιτικό πρόγραμμα αντίστασης, μέγιστη δυνατή συσπείρωση των κοινωνικών στρωμάτων που πλήττονται.

- Ο λαός κουράστηκε να βλέπει το πολύχρωμο «τσίρκο» της αριστεράς να ανεμίζει τις σημαίες, τα πανώ και τα λάβαρά του, πίσω από τα οποία, τις περισσότερες φορές, κρύβονται αποστεωμένα ολιγάριθμα γκρουπούσκουλα, σαν ένδειξη μιας προϊούσας πολυδιάσπασης και ασυνεννοησίας χωρίς ρεαλιστικούς λόγους. Ελάχιστες ελληνικές σημαίες ανέμιζαν στην ΕΡΤ και αυτές μόνο από μέλη του ΕΠΑΜ που ήταν εκεί.

Οι πολίτες οραματίζονται μια πανεθνική, απελευθερωτική αντίσταση με ομόνοια και πατριωτικό περιεχόμενο που θα τους ενώσει και θα τους βγάλει στους δρόμους για έναν μεγάλο σκοπό.

Και όσο αυτό δεν γίνεται αισθητό, θα είναι επιφυλακτικοί ή θα απέχουν εντελώς. Οι Έλληνες βαρέθηκαν να βλέπουν φθαρμένα σύμβολα και πρόσωπα, να ακούν ξύλινο πολιτικό λόγο, να υφίστανται όλα τα ξενόφερτα προϊόντα της ιδεολογικής παρακμής που αρχίζει από την ευρω-ατλαντική δεξιά μέχρι την «πολιτικά ορθή» αριστερά.

Το χειρότερο είναι ότι αυτά τα νοσηρά φαινόμενα, που υπονομεύουν κάθε προσπάθεια ανάτασης, έχουν εμφανιστεί και στα νέα κινήματα που ήταν αρκετά ελπιδοφόρα. Η πολιτική υποκουλτούρα και ο πολιτικαντισμός της πασοκικής περιόδους κινείται, δυστυχώς, διαβρωτικά σαν ιδεολογικό «πλαγκτόν» προς τον αντιστασιακό χώρο, ρυπαίνοντας κυρίως τον αντιμνημονιακό ΣΥΡΙΖΑ κατά την μετεξέλιξή του σε ενιαίο κόμμα.

- Για να ξεπεράσουμε τους δαίμονες της διάσπασης, της ήττας και του διχασμού, που μας κατατρέχουν, πρέπει να δουλέψουμε με καινούργια όπλα και άφθαρτα υλικά, απόλυτα αποφασισμένοι και αλύγιστοι, προς το όραμα μιας νέας, ριζικά μετασχηματισμένης ελληνικής κοινωνίας. Το μοντέλο που θα κληθεί να επιλέξει ο ελληνικός λαός θα πρέπει να του προσφέρει λύσεις υπαρκτές, τακτικές ρεαλιστικές και συμμαχίες σταθερές και ασφαλείς για να υλοποιηθεί.

Πρώτη προϋπόθεση γι’ αυτό, μια μεγάλη πολιτιστική αφύπνιση και αντίσταση στην κυρίαρχη κουλτούρα της χρηματοπιστωτικής Αυτοκρατορίας, καθώς και του σχεδίου της για την έσχατη παγκόσμια κυριαρχία. Μόνο έτσι ο μεγάλος Απαυδημός, η ψυχική κούραση του ελληνικού λαού εξ αιτίας της ζοφερής πραγματικότητας, θα αντιστραφεί σε μια μεγάλη Αναγέννηση, που θα οδηγήσει ασφαλώς στην λεωφόρο της πολιτικής αυθυπαρξίας και εθνικής ανεξαρτησίας. Έτσι, απέναντι στον κίνδυνο των νέων «Βησιγότθων», που έρχονται να βανδαλίσουν και να βεβηλώσουν τον τόπο μας, θα μπορέσουμε να αντιτάξουμε τα λόγια από το ομώνυμο ποίημα του Μιχάλη Κατσαρού:

Μην τους φοβηθείτε… «είναι κάτι ακίνητα μαζεμένα υποκείμενα που παριστάνουν τους επιδρομείς»!

Γιάννης και Όλγα, οι πιο ακριβοπληρωμένοι δημόσιοι υπάλληλοι

του Γιώργου Ανανδρανιστάκη

Η διαπραγμάτευση με την τρόικα, Όλγα μου, κολλάει επειδή η κυβέρνηση δεν έχει τα κότσια να διώξει τους δημόσιους υπαλλήλους. Έχεις δίκιο, Γιάννη μου, η ατολμία είναι το πρόβλημα, τρία χρόνια τώρα δεν άγγιξαν ούτε μια τρίχα από το δημόσιο. Ο Γιάννης και η Όλγα. Οι πιο ακριβοπληρωμένοι δημόσιοι υπάλληλοι, οι σταρ ενός συστήματος που θρέφεται από το κράτος και θρέφει το κράτος, ζητούν θυσίες ανθρώπων που αμείβονται με εννιακόσια ευρώ.

Μας είχαν πρήξει επί μήνες με τους επίορκους που έπρεπε να διωχθούν επειγόντως. Τους άκουγες και νόμιζες ότι ο δημόσιος τομέας είναι γεμάτος από δολοφόνους, στραγγαλιστές, παλουκωτές, κλέφτες, ληστές, διαρρήκτες, συμμορίτες, κτηνοβάτες, φετιχιστές, βιαστές, ....
παιδεραστές. Πρωτίστως παιδεραστές, πρωτοσέλιδο τους έκανε τους παιδεραστές ο Αναστασιάδης στο «Πρώτο Θέμα».

Πήχτρα από εγκληματίες το δημόσιο, όταν όμως ο κόμπος έφτασε στο χτένι, όταν ήρθε η ώρα να παραδοθούν οι 2.000 στην τρόικα, η κυβέρνηση έκλεισε την ΕΡΤ. Έτσι απλά.

Γιατί την ΕΡΤ, ορέ συνάδελφοι; Εκεί ήτανε μαζεμένοι όλοι οι παραβάτες; Πώς χωρούσαν σε ένα κτίριο 2.650 αμαρτωλοί, ούτε τα Σόδομα δεν είχαν τέτοια πυκνότητα κατοίκων. Στον Γκεμπελισμό δεν υπάρχουν αδιέξοδα, εν μια νυκτί οι σταρ των καναλιών έστρεψαν τα πυρά τους από τους επίορκους στα κομματόσκυλα, τους κηφήνες και τους μπατζανάκηδες που έχουν εμφιλοχωρήσει στην ΕΡΤ και τους άλλους δημόσιους οργανισμούς. Στην ΕΡΤ ειδικά, εκτός από κομματόσκυλα, κηφήνες και μπατζανάκηδες, οι εργαζόμενοι ήταν και αριστεροί, το είπε ο Σαμαράς, το επιβεβαίωσε ο Λαζαρίδης.

Δίχως να ανοιγοκλείσουν τα μάτια τους, οι χρυσοπληρωμένοι δημόσιοι υπάλληλοι των καναλιών πέρασαν από τους επίορκους στους υπαλλήλους εν γένει. Κρέας να ‘ναι κι ό, τι να ‘ναι. Αρκεί να βγαίνουν οι αριθμοί, 2.000 σήμερα, 4.000 αύριο, 25.000 μεθαύριο, όσοι χρειάζονται για να χορτάσει η τρόικα. Όσοι χρειάζονται για να χορτάσουν τα αφεντικά τους, που έλαβαν ήδη ως επιδόρπιο την ΕΡΤ, για να ακολουθήσει οσονούπω και το κυρίως γεύμα. Δεν σταματούν πουθενά, επικροτούν ακόμη και τις απολύσεις των εκπαιδευτικών, των ανθρώπων που μαθαίνουν γράμματα στα παιδιά μας. Στα δικά μας παιδιά, τα δικά τους δεν έχουν ανάγκη, τα Κολέγια να ‘ναι καλά.

Μιλούν για τις απολύσεις σαν να μην αφορούν ανθρώπους, όντα ζωντανά, με στομάχια, καρδιές, κεφάλια, όντα που θρέφουν άλλα όντα, τους άντρες, τις γυναίκες, τα παιδιά τους, τον φούρναρη, τον μανάβη, τον παπουτσή. Απόλυτη ψυχική νέκρωση, ολοκληρωτική έλλειψη συμπόνιας και συμπάθειας, αρκεί να κάνουμε σωστά τη δουλειά μας, αρκεί να φέρουμε σε πέρας την αποστολή που μας έχει αναθέσει το κράτος. Το αγαπημένο μας κράτος, ο εργοδότης μας, το χέρι που μας ταΐζει στο GB Corner και μας ντύνει στην Prada.

από την «Αυγή» μέσω του «Βαθύ Κόκκινο»

ΜΑΝΙΦΕΣΤΟ-ΚΑΤΑΠΕΛΤΗΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΞΟΔΟ ΤΗΣ ΙΣΠΑΝΙΑΣ ΑΠΟ ΤΟ ΕΥΡΩ!

ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΚΤΗΣΗ ΤΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗΣ, ΝΟΜΙΣΜΑΤΙΚΗΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑΣ!

ΙΣΠΑΝΟΙ ΟΙΚΟΝΟΜΟΛΟΓΟΙ, ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΕΣ, ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΕΣ, ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΙ ΕΙΣΗΓΟΥΝΤΑΙ ΕΞΟΔΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΥΡΩΖΩΝΗ!

[Πηγή: iskra, 01/07/2013]

Πριν από ένα μήνα περίπου, 90 Ισπανοί οικονομολόγοι, επιστήμονες άλλων ειδικοτήτων, συνδικαλιστές, δημοσιογράφοι κ.ά. υπέγραψαν ένα "Μανιφέστο για την έξοδο της Ισπανίας από το ευρώ". Ήρθαν να προσθέσουν και τη δική τους φωνή στους προβληματισμούς και τις συζητήσεις που διεξάγονται σ' όλες τις χώρες της Ευρώπης και εντείνονται όσο η πολιτική της Ευρωζώνης επιδεινώνει την οικονομική και κοινωνική κρίση.

Η δραματική κοινωνική και οικονομική κατάσταση στην οποία βυθίζεται η κοινωνία μας απαιτεί μια πολιτική ικανή να δημιουργήσει τις συνθήκες διεξόδου από την κρίση. Είναι μια επείγουσα αναγκαιότητα. Ο χρόνος έχει καταστεί θεμελιώδης παράγοντας όσον αφορά τους υπαρκτούς κινδύνους επιδείνωσης και υποβάθμισης, λόγω των τεράστιων κοινωνικών προβλημάτων που προκαλεί η επιμονή στην πολιτική της προσαρμογής, της λιτότητας και της ιδιωτικοποίησης των δημόσιων αγαθών.

Το δίχτυ στο οποίο έχουμε παγιδευτεί αποτελείται από τα καταστροφικά επίπεδα ανεργίας, από έναν εξωτερικό δανεισμό της χώρας που είναι αδύνατον να αντιμετωπιστεί και από την εξέλιξη των δημοσίων οικονομικών που οδηγούν σε οικονομική κατάρρευση του κράτους. Πάνω από 6 εκατ. άνεργοι , πάνω από 2,3 τρισ. ευρώ ολικών υποχρεώσεων προς ξένους και ένα δημόσιο χρέος σχεδόν 1 τρισ. ευρώ, που πλησιάζει το 100% του ΑΕΠ, αυτά είναι τα δεδομένα που ορίζουν μια καταστροφή μη αντιμετωπίσιμη που θέτει σε κίνδυνο την κοινωνική συμβίωση και κατεδαφίζει θεμελιώδη κοινωνικά δικαιώματα. 

Μια κρίση τέτοιου μεγέθους έχει πολλές και περίπλοκες αιτίες που κυμαίνονται από τη γενική κρίση του χρηματιστικού καπιταλισμού μέχρι τη σπατάλη και τη διαφθορά, μέσω ενός φορολογικού συστήματος που απαλλάσσει τα μεγάλα εισοδήματα και είναι ακραία άδικο. Όμως, ακόμη και με κίνδυνο να απλουστεύσουμε την ανάλυση, για να ξεκαθαρίσουμε ποιες είναι οι λύσεις, πρέπει να αποδώσουμε την κύρια αιτία αυτής της ελεεινής κατάστασης στην ένταξη της χώρας μας στο κοινό νόμισμα.

Όπως αναγνωρίζεται πλέον, δεν υπήρχαν οι όροι για την υιοθέτηση κοινού νομίσματος ανάμεσα σε χώρες με οικονομίες άνισες, χωρίς να συνοδεύεται από ενιαία φορολογία. Από την άλλη μεριά, η εισαγωγή του κοινού νομίσματος είχε ως συνέπεια να δημιουργηθεί ένα πλαίσιο αντιδραστικής και αντικοινωνικής πολιτικής εφ' όλης της ύλης, σύμφωνα με τα νεοφιλελεύθερα δόγματα, που στην Ευρώπη του Μάαστριχτ βρήκαν την πιο τέλεια εφαρμογή τους. Με βάση τις ρυθμίσεις εκείνης της εποχής, το κράτος πρόνοιας είναι ασύμβατο με την Ευρώπη του Μάαστριχτ.

Με την ένταξη στην Ευρωζώνη, η χώρα μας έχασε ένα ουσιώδες εργαλείο για να ανταγωνιστεί και να διατηρήσει ένα ισοζύγιο οικονομικών συναλλαγών με το εξωτερικό, όπως είναι ο έλεγχος και η διαχείριση της συναλλαγματικής ισοτιμίας με τα άλλα νομίσματα. Επιπλέον, εκχωρήθηκε κυριαρχία προς την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα όσον αφορά τη ρευστότητα και την εφαρμογή της νομισματικής πολιτικής, σε ένα ίδρυμα δηλαδή που εξαρχής κυριαρχείται από τα συμφέροντα του γερμανικού καπιταλισμού.

Ήταν λοιπόν μαθηματικά βέβαιο ότι η καθυστέρηση και η αδυναμία της ισπανικής οικονομίας έναντι των άλλων χωρών, καθώς και η απόλυτη αυστηρότητα που επιβλήθηκε με τους κανόνες του ευρώ θα οδηγούσαν, όπως και έγινε κατά την πρώτη δεκαετία του 2000, σε ένα συντριπτικό έλλειμμα του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών. Σημειώθηκαν δυσβάστακτες ανισορροπίες, όπως και σε άλλες χώρες, την Ελλάδα και την Πορτογαλία, που βρέθηκαν στην ίδια παγίδα. Στα 14 χρόνια από την εισαγωγή του ευρώ, το 1999, και μέχρι το τέλος του 2012, το συσσωρευμένο εμπορικό έλλειμμα της Ισπανίας ήταν σχεδόν 700 δισ. ευρώ και χρηματοδοτούνταν με ξένο δανεισμό. Από πιστωτικούς οργανισμούς και ισπανικές επιχειρήσεις υπάρχουν απαιτήσεις για πάνω από 1 τρισ. ευρώ για επενδυτικά σχέδια στο εξωτερικό, κυρίως στη Λατινική Αμερική.

Μέχρι το 2008, όταν ξέσπασε η διεθνής χρηματοπιστωτική κρίση και έπληξε μεγάλα πιστωτικά ιδρύματα, η χώρα ζούσε σε ένα όνειρο, σαν ναρκωμένη, τροφοδοτώντας τη φούσκα των ακινήτων και έχοντας λησμονήσει τα προβλήματα που εγκυμονούσε. Εκείνο το έτος, όλα άλλαξαν άρδην, οι χρηματοπιστωτικές αγορές έκλεισαν τα κανάλια ρευστότητας και η κατάσταση κάθε οφειλέτη αξιολογήθηκε με μεγάλη αυστηρότητα. Με την απότομη αλλαγή των εξωτερικών δανειστών έναντι της Ισπανίας ως οικονομίας με μεγάλα χρέη, οι ολικές υποχρεώσεις αυξήθηκαν από 540 δισ. ευρώ στα τέλη του 1998 σε 2,2 τρισ. το 2008. Η χώρα χρεοκόπησε και εισήλθε σε βαθιά ύφεση με σοβαρότατες συνέπειες.

Έκτοτε, ο δημόσιος τομέας εκμηδενίστηκε, έχοντας τεράστιο έλλειμμα λόγω της δραματικής πτώσης των εσόδων, μια κατάσταση που επιδεινώθηκε με την κατάρρευση της φούσκας των ακινήτων. Το κράτος, στο οποίο μόλις είχαν μεταφερθεί οι εντάσεις των δημόσιων διοικήσεων, χρειάστηκε εκατοντάδες εκατ. ευρώ, τα οποία προσπορίστηκε εκδίδοντας ομόλογα δημοσίου χρέους προς την εσωτερική και διεθνή αγορά, εφόσον δεν υπήρχε η δυνατότητα να χρηματοδοτηθεί από τις νομισματικές αρχές. Στα τέλη του 2007, το χρέος του κράτους ήταν 307 δισ. ευρώ, ή το 37% του ΑΕΠ. Στα τέλη του 2012 είχε ανέλθει στα 688 δισ. ή 65% του ΑΕΠ και αυξάνεται σε αντιστοιχία με την εξέλιξη του ελλείμματος των δημοσίων λογαριασμών.

Από τη στιγμή που αναγνωρίστηκε το γεγονός της κρίσης, η οικονομική πολιτική έχει μερικά βασικά χαρακτηριστικά που μένουν αμετακίνητα. Η απώλεια ανταγωνιστικότητας της ισπανικής οικονομίας ήταν η δικαιολογία για τις βάρβαρες νεοφιλελεύθερες πολιτικές που επιβλήθηκαν με στόχο να αντισταθμιστεί αυτή η απώλεια μέσω της αποκαλούμενης “εσωτερικής προσαρμογής”. Μιας διαδικασίας που μειώνει τους μισθούς και διευκολύνει τις απολύσεις, προκειμένου να μειωθούν οι τιμές των ισπανικών προϊόντων και υπηρεσιών, στο βαθμό που η φυσιολογική και ιστορική οδός της υποτίμησης του νομίσματος ήταν απαγορευμένη λόγω του ευρώ. Οι προσαρμογές, οι αντεργατικές μεταρρυθμίσεις, οι περικοπές συνεχίζονται όλα τα τελευταία χρόνια. Επιπλέον, η λιτότητα που εφαρμόστηκε με τόση κτηνωδία στη δημοσιονομική πολιτική, όπως και οι απαιτήσεις των οικονομικών εξουσιών, καθιστούν παραπλανητική τη μάχη ενάντια στο δημόσιο έλλειμμα ως υποτιθέμενη διέξοδο από την κρίση.

Αυτή η ουσιαστικά άχρηστη πολιτική οδήγησε σε οδυνηρή και ανεξέλεγκτη κοινωνική παρακμή και στην αύξηση της ανεργίας. Η χώρα κατρακυλάει χωρίς φρένο και βυθίζεται σε ένα βαθύ πηγάδι. Οι παράγοντες που προκάλεσαν την κρίση μένουν άθικτοι. Οι εξωτερικές υποχρεώσεις δεν μπορούν να μειωθούν χωρίς να καταγραφεί πλεόνασμα του ισοζυγίου πληρωμών, πρακτικά ανέφικτο λόγω της κατεστραμμένης οικονομίας και της αδύναμης ανταγωνιστικότητας, και το δημόσιο χρέος δεν θα σταματήσει να αυξάνεται μέχρι να απαλειφθεί το έλλειμμα, το τέλος του οποίου ούτε για την κυβέρνηση είναι ορατό. Η έλλειψη εμπιστοσύνης είναι γενικευμένη.  

Η ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΣΕ ΣΤΑΥΡΟΔΡΟΜΙ

Πώς θα αντιμετωπίσουμε την καταστροφή; Η λύση της τρόικας την οποία υποστηρίζει και το κυβερνών Λαϊκό Κόμμα είναι να βαθύνουν οι προσαρμογές, η λιτότητα και να εκποιηθούν δημόσια αγαθά. Η ισπανική οικονομία, όπως συνέβη στην Ελλάδα και την Πορτογαλία, κατρακυλάει στην άβυσσο με δραματικές κοινωνικές συνέπειες και πολιτικούς κινδύνους.

Το Ισπανικό Σοσιαλιστικό Κόμμα, δραστήριος εταίρος στον τρέχοντα οικονομικό και κοινωνικό σχεδιασμό, υποκρίνεται τώρα ότι διαφωνεί με το Λαϊκό Κόμμα και επικρίνει την αυτοκτονική πολιτική του, αλλά είναι απόλυτα ταυτισμένο με την άποψη ότι η ένταξη στην Ευρωζώνη είναι μη αναστρέψιμη.

Οι διοικήσεις των μεγάλων εργατικών συνομοσπονδιών, που κάποτε εναντιώνονταν σε όλους όσοι επέκριναν τη Συνθήκη του Μάαστριχτ, υποστηρίζοντας ότι κάνουν λάθος υπολογισμούς, καταγγέλλουν πλέον την παρούσα κατάσταση πραγμάτων, αλλά δεν είναι σε θέση να προσφέρουν πραγματικά αποτελεσματικά αντίμετρα στην κρίση εφόσον δεν αμφισβητούν τη συνοχή μιας Ευρώπης που έχει οικοδομηθεί κατ' αυτό τον τρόπο.

Άλλες δυνάμεις, οργανώσεις και δρώντες της αριστεράς κριτικάρουν τη σημερινή Ευρώπη και προτείνουν αλλαγές εντελώς ουτοπικές και αβάσιμα σχέδια , δεδομένου ότι η σημερινή Ευρώπη δεν μεταρρυθμίζεται, ιδίως μετά τη διεύρυνση της περιοχής του ευρώ προς την Ανατολή. Στις εκ γενετής ανεπάρκειες του κοινού νομίσματος προστίθενται ο ηγεμονικός ρόλος που έχει αναλάβει η Γερμανία και η πραγματικότητα της κατάρρευσης της Ευρώπης, εφόσον κάποιες χώρες είναι φυλακισμένες σε χρέη που δεν μπορούν να πληρωθούν. Είναι επιτακτική και επείγουσα ανάγκη να σπάσουμε τα δεσμά των ευρωπαϊκών συνθηκών και αυτή η ανάγκη δεν μπορεί να εξουδετερωθεί ούτε να κρυφτεί πίσω από διάφορα άλλα σχέδια. Όσο επιθυμητή και αν είναι η άλλη Ευρώπη, προσώρας είναι ανέφικτη, απαιτούνται άλλες βάσεις, πολύ διαφορετικές, και η ανάκτηση της χαμένης κυριαρχίας του κάθε κράτους.

Η αποτυχία του ευρωπαϊκού σχεδίου είναι αναμφισβήτητη, παρόλο που δεν είναι δυνατόν να προσδιορίσουμε πότε και πώς θα διαλυθεί αυτή η μη βιώσιμη κατάσταση.

Για όσους υπογράφουν αυτό το Μανιφέστο, είναι καθαρό ότι η Ευρώπη του Μάαστριχτ δεν μπορεί να επιβιώσει με το σημερινό της σχήμα, μετά από τις καταστροφές και τα δεινά που έχει προκαλέσει, ξέχωρα από το ότι έχει σακατέψει τη δημοκρατία και έχει αφαιρέσει τη λαϊκή κυριαρχία.

Επιβεβαιώνουμε επίσης ότι η χώρα μας δεν μπορεί να ανακάμψει από την κρίση μέσα στην Ευρωζώνη. Χωρίς δικό της νόμισμα, χωρίς νομισματική αυτονομία είναι αδύνατον να αλλάξει τη δραματική οικονομική και κοινωνική κατάσταση, ιδίως αφότου ακυρώθηκε η ικανότητα άσκησης δημοσιονομικής πολιτικής μέσω του Συμφώνου Σταθερότητας, το οποίο με ύπουλο τρόπο απέκτησε συνταγματική ισχύ.

Χρειάζεται το δικό της νόμισμα, για να μπορεί να ανταγωνιστεί, και κυρίαρχη νομισματική πολιτική για να παράσχει ρευστότητα στο σύστημα και να διεγείρει τη ζήτηση. Αυτός είναι ένας πρώτος αναγκαίος όρος, αλλά καθόλου επαρκής, για να αναπτύξει προωθημένο δημόσιο έλεγχο των στρατηγικών τομέων της οικονομίας, συμπεριλαμβάνοντας την εθνικοποίηση των τραπεζών, την ανοικοδόμηση της βιομηχανίας και της αγροτικής οικονομίας. Για να υπερασπιστεί και να ενισχύσει τις βασικές δημόσιες υπηρεσίες με ένα ισχυρό και κλιμακωτό, ανάλογα με το εισόδημα, φορολογικό σύστημα που μειώνει την ανισότητα και ανακατανέμει τον πλούτο. Για να κατανείμει την εργασία ώστε να καταπολεμηθεί η ανεργία. Για να ανακληθούν τα μέτρα κατά των εργαζομένων και των συνταξιούχων, να υπάρξει σεβασμός προς το περιβάλλον κοκ. Για να θεσπίσει μια συνταγματική διαδικασία που θα δώσει τη δυνατότητα να ανακτηθεί και να βαθύνει η δημοκρατία. Συνεπώς, προσωρινά ας μην ασχοληθούμε με το δημόσιο έλλειμμα, ας μην κάνουμε προτάσεις που είναι αδύνατον να εφαρμόσει η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, ας μη λαχταρούμε τις πρακτικές της Αμερικανικής Κεντρικής Τράπεζας ή της Τράπεζας της Αγγλίας, εφόσον μπορούμε να έχουμε την Τράπεζα της Ισπανίας ως ισοδύναμο θεσμό.

Το χρέος δεν είναι δυνατόν να πληρωθεί. Το μεγαλύτερο μέρος του είναι χρέος του ιδιωτικού τομέα και αποτελεί υπόθεση αυτών των φορέων, συμπεριλαμβανομένου του χρηματοπιστωτικού τομέα, να λύσουν τα προβλήματα που προέκυψαν. Συνεπώς απορρίπτουμε οποιαδήποτε “διάσωση” της χώρας μας και για τον ίδιο λόγο θεωρούμε εντελώς παράνομο το χρέος που ανέλαβε το κράτος για να εξασφαλίσει κεφάλαια διάσωσης σε πιστωτικά ιδρύματα που δεν έχουν εθνικοποιηθεί.

Όσον αφορά το δημόσιο χρέος, το κράτος πρέπει να προχωρήσει στην βαθιά αναδιάρθρωσή του (με διαγραφή, μορατόρια, μετατροπή του στο εθνικό νόμισμα) για να ελαφρύνει τη συντριπτική πίεση που ασκεί στους δημόσιους λογαριασμούς. Αλλιώς, η χρεοκοπία του δημόσιου τομέα είναι αναπόφευκτη.

Δεν θα αποφύγουμε τα προβλήματα και τις περίπλοκες καταστάσεις με τα μέτρα που προτείνουμε, μεταξύ άλλων και τον περιορισμό της ελεύθερης κυκλοφορίας των κεφαλαίων. Ούτε η ανάλυσή μας μάς εμποδίζει να συνεργαστούμε σε δράσεις, υποβολή προτάσεων και διαμαρτυρίες με εκείνο το μέρος των πολιτών και των οργανώσεών τους που, κάτω από το βομβαρδισμό των ΜΜΕ ή για άλλους λόγους, δεν συμμερίζονται την άποψή μας ότι βρισκόμαστε σε ένα σταυροδρόμι και ότι υπάρχει ανάγκη να κόψουμε τον γόρδιο δεσμό του ευρώ. Ωστόσο, με δεδομένη τη σύγχυση που μας περιβάλλει και τους σκοπούς τους οποίους εξυπηρετεί, δεν μπορούμε να μείνουμε σιωπηλοί ή να κρατήσουμε διφορούμενη στάση. Έχουμε επίγνωση ότι η σημερινή ισπανική κοινωνία , που ήδη έχει εισέλθει σε μια παρατεταμένη και απελπιστική αγωνία, δεν έχει άλλη επιλογή εκτός από το να αποχωρήσει από την Ευρωζώνη για να αποφύγει την οριστική κατάρρευση της χώρας.

Η ανάκτηση της χαμένης οικονομικής κυριαρχίας, η ενίσχυση της λαϊκής κυριαρχίας απαιτούν να απαλλαγούμε από το βρόχο που μας παραλύει, να αντιμετωπίσουμε τη σκληρή πραγματικότητα και να εξασφαλίσουμε τα μέσα για ένα σχέδιο επιβίωσης, με όλες του τις δυσκολίες, που μπορεί επίσης να αντιπροσωπεύει μια μεγάλη ευκαιρία για να δημιουργήσουμε μια κυρίαρχη, ευημερούσα, δίκαιη, ενωμένη, δημοκρατική και περιβαλλοντικά υπεύθυνη, ελεύθερη κοινωνία.

[Πηγή: ιστοσελίδα Salir del euro]

Αναρτήθηκε από EPAM Kifissias

ΠΟΛΙΤΙΚΟ “ΞΕΒΡΑΚΩΜΑ” ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΡΩΗΝ ΔΙΕΥΘΥΝΤΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ ΤΗΣ ΕΡΤ!!!!

Γιώργος Κογιάννης
Δημοσιογράφος
πρώην Διευθυντής Ειδήσεων ΕΡΤ
Κύριε Πρωθυπουργέ,
Διάβασα με ιδιαίτερη προσήλωση το άρθρο σας στην εφημερίδα «Καθημερινή» και αναρωτήθηκα: Γιατί ξαφνικά γίνατε τόσο σκληρός με τα ίδια τα «παιδιά σας» στα οποία εδώ κι ένα χρόνο παραδώσατε, εν λευκώ, την ΕΡΤ;
Ρωτάτε κύριε πρωθυπουργέ: «Μπορείς να κάνεις μεταρρυθμίσεις χωρίς να ξεβολευτούν οι βολεμένοι»;
Υποθέτω ότι αναφέρεστε σε εκείνους που βολέψατε είτε εσείς ο ίδιος, είτε οι συνοδοιπόροι και εταίροι σας στην κυβέρνηση. Αναφέρεστε, προφανώς, στους 30 – αργόμισθους στην πλειοψηφία τους – ειδικούς συμβούλους και Προσωπικό Ειδικών Θέσεων, που διορίσατε στην ΕΡΤ, από την πρώτη κιόλας μέρα της ανάληψης των καθηκόντων
σας.
Υποθέτω ότι αναφέρεστε στον κουμπάρο σας κ. Γιώργο Αντωνίου, τον οποίο διορίσατε με μηνιαίες αποδοχές 3.500 ευρώ το μήνα.
Υποθέτω ότι αναφέρεστε, επίσης, στον κουμπάρο του διευθυντή του Γραφείου Τύπου σας κ. Γιώργου Μουρούτη, τον κ. Μενέλαο Σεβαστιάδη, ο οποίος επίσης λαμβάνει 3.500 ευρώ το μήνα.
Υποθέτω ότι αναφέρεστε ακόμη στην συντοπίτισσα του υπουργού σας, αρμόδιου για τον Τύπο, κ. Σίμου Κεδίκογλου και υποψήφια – πότε με το ΠΑΣΟΚ και πότε με τη ΝΔ – κυρία Ματίνα Ρέτσα, που αμείβεται με 3.000 ευρώ το μήνα. Η εν λόγω κυρία ουδέποτε έχει εμφανιστεί στην ΕΡΤ, από την οποία πληρώνεται, και σηκώνει απλά, όποτε το καλέσεις, το προσωπικό κινητό τηλέφωνο του κ. Κεδίκογλου.
Υποθέτω ότι αναφέρεστε επίσης στον εκ Μεσσηνίας ορμόμενο – τυχαίο, άραγε; – κ. Σταύρο Οικονομόπουλο, ο οποίος αμείβεται με 3.500 ευρώ το μήνα.
Υποθέτω ότι αναφέρεστε στον, γυμναστή στο επάγγελμα, κ. Μανούσο Καμπανέλη, εξ Ευβοίας ορμόμενο – τυχαίο κι αυτό; – και κομματάρχη του κ. Κεδίκογλου, τον οποίο τοποθετήσατε διευθυντή του γραφείου του Διευθύνοντος Συμβούλου της ΕΡΤ με 3.500 ευρώ το μήνα. Κάποιος έπρεπε να είναι το «μάτι» και το «αυτί» του υπουργού στη Διοίκηση, προφανώς…
Ρωτάτε κύριε πρωθυπουργέ εάν «μπορείς να ζητάς από τον κόσμο να βλέπει να μένουν άθικτα γύρω του προπύργια αδιαφάνειας και διαφθοράς;».
Φαντάζομαι ότι αναφέρεστε στις καταγγελίες που έχουν κάνει συνάδελφοί μου, με την υπογραφή «Εργαζόμενοι ΕΡΤ», στον εισαγγελέα και τον Επιθεωρητή Δημόσιας Διοίκησης, για τα πεπραγμένα της Διοίκησης που εσείς τοποθετήσατε στην ΕΡΤ.
Φαντάζομαι αναφέρεστε στο 1 εκατομμύριο ευρώ το χρόνο που κόστιζε η εκπομπή «Μεσογείων 136» η οποία στήθηκε για να βρει βήμα έκφρασης η κυρία Ανθή Σαλαγκούδη (υποψήφια με τη ΝΔ και κόρη πρώην υπουργού του κόμματός σας). Αλλά, και για να βολευτούν και άλλα συγγενικά πρόσωπα στελεχών σας στην ΕΡΤ. Είναι τυχαίο ότι η νομική υπηρεσία της ΕΡΤ αρνείτο να υπογράψει τη σύμβαση με την εταιρία παραγωγής της εν λόγω εκπομπής καθώς έκρινε ότι ήταν «αποικιοκρατική» σε ό,τι αφορά τα συμφέροντα της δημόσιας τηλεόρασης; Συντάκτης της σύμβασης ήταν ο διευθυντής του γραφείου του Γενικού Διευθυντή Ενημέρωσης κ. Αιμίλιου Λιάτσου.
Λέτε κύριε πρωθυπουργέ ότι «ο Εισαγγελέας Διαφθοράς διέταξε έρευνα» και σύντομα «θα πέσουν οι μάσκες για την αμαρτωλή ΕΡΤ».
Αναφέρεστε προφανώς στην περίπτωση, π.χ., της εκπομπής «ΕΠΤΑ» την οποία ήδη ερευνά ο εισαγγελέας για πλαστοπροσωπία αρχισυντάκτη. Είναι η περίπτωση στην οποία ο κ. Λιάτσος είχε προσλάβει συνταξιούχο δημοσιογράφο –φίλο του, αλλά για να μη χάσει και τη σύνταξη στη σύμβαση εμφανιζόταν ως εργαζόμενος της ΕΡΤ ο γιος του, ο οποίος όμως τυγχάνει να είναι… φαντάρος.
Υποθέτω αναφέρεστε στην περίπτωση επίσης γνωστής ιδιοκτήτριας εταιρίας παραγωγής, με δύο εκπομπές στην ΕΡΤ, η οποία κατάφερε λόγω των σχέσεών της με τους συνεργάτες σας στο Μέγαρο Μαξίμου, να επιβάλλει το γιό της ως συντονιστή του τμήματος που επιλέγει ποιο πρόγραμμα θα παίξει στη δημόσια τηλεόραση. Αν δεν το καταλάβατε, ο γιος αποφάσιζε και η μητέρα εκτελούσε.
Λέτε κύριε πρωθυπουργέ ότι «ο ελληνικός λαός έχει δίκιο όταν αναρωτιέται: Εχετε την πολιτική βούληση να τα βάλετε με τους ισχυρούς και με τα ολοφάνερα κέντρα σπατάλης; Ή είστε μία από τα ίδια;»
Προφανώς αναφέρεστε στις μικτές παραγωγές, τις οποίες η προηγούμενη διοίκηση για λόγους διαφάνειας είχε καταργήσει, και επανήλθαν σωρηδόν επί των ημερών σας. Το κόστος αυτών των μικτών – και εξωτερικών – παραγωγών που επαναφέρατε ξεπερνά τα 35 εκατομμύρια ευρώ το χρόνο.
Λέτε κύριε πρωθυπουργέ ότι «τα προνόμια στην ΕΡΤ ήταν «καλά προστατευμένα και η αδιαφάνεια διάχυτη».
Μιλώντας για αδιαφάνεια, εικάζω ότι αναφέρεστε στην διαδρομή που ακολουθούσε – επί των ημερών σας πάντοτε – κάθε εταιρία παραγωγής προκειμένου να συνεργαστεί με την ΕΡΤ. Περνούσε πρώτα από το γραφείο του διευθυντή του αρμόδιου υπουργού κ. Σίμου Κεδίκογλου και στη συνέχεια , εάν έπαιρνε το πράσινο φως, κατέθετε την πρόταση στην δημόσια τηλεόραση. Για να διασφαλιστεί το σύστημα, στην επιτροπή που ενέκρινε τις παραγωγές, προήδρευε ο κουμπάρος σας κ. Γιώργος Αντωνίου (τυχαίο και αυτό;…).
Λέτε κύριε πρωθυπουργέ: «Δεν αντιδικούμε με τους εργαζόμενους της ΕΡΤ. Αρκετοί από αυτούς θα ξαναπροσληφθούν στο νέο Οργανισμό. Αλλά με αξιοκρατικά κριτήρια αυτή τη φορά».
Υποθέτω ότι αναφέρεστε σε κριτήρια ανάλογα με εκείνα που επιστρατεύσατε για την πρόσληψη, π.χ., του Γενικού Διευθυντή Ενημέρωσης κ. Αιμίλιου Λιάτσου ή της παρουσιάστριας κυρίας Ανθής Σαλαγκούδη, με τα γνωστά αντικειμενικά προσόντα και την , εκ του αποτελέσματος κρινόμενη, επαγγελματική απόδοση.
Αποκαλείτε κύριε πρωθυπουργέ την ΕΡΤ «χειραγωγούμενη».
Προφανώς αναφέρεστε στις προσπάθειες των ανθρώπων που εσείς διορίσατε για να μετατρέψουν την ΕΡΤ σε απόλυτο κομματικό-κυβερνητικό φερέφωνο. Χαρακτηριστικό παράδειγμα οι απροκάλυπτες, ενώπιον συσκέψεων 20 ατόμων, εντολές που λάμβανε ο κ. Λιάτσος τηλεφωνικά από τον διευθυντή του Γραφείου Τύπου σας κ. Μουρούτη για το πότε να βγάλει έκτακτο δελτίο ειδήσεων με τις δραστηριότητές σας.
Παλιό κουσούρι, άλλωστε, του κόμματός σας. Το βίωσα και ο ίδιος προεκλογικά όταν ο κ. Μουρούτης με απειλούσε, τόσο τηλεφωνικά, όσο και μέσω του Διαδικτύου, απαιτώντας να επιβάλλει εκείνος τη σειρά με την οποία θα έπαιζαν τα θέματα του δελτίου ειδήσεων. Κι επειδή αρνιόμουν και αντιστεκόμουν, το πλήρωσα με την καθαίρεσή μου μόλις αναλάβετε την διακυβέρνηση.
Αποκαλείτε κ. πρωθυπουργέ την ΕΡΤ «απαξιωμένη».
Αναφέρεστε προφανώς στην απαξίωση στην οποία την οδήγησε η διοίκηση που ορίσατε εσείς. Ανέλαβε τη δημόσια τηλεόραση μετά την πρωτοφανή πρωτιά της σε τηλεθέαση τη βραδιά των εκλογών του Ιουνίου και, μέσα σ’ ένα χρόνο, την οδήγησε σε ποσοστά της τάξης του 4% (κεντρικό δελτίο ειδήσεων) μέσα από την επιβολή της κομματοκρατίας και του κυβερνητισμού. Θυμίζω ότι όταν παρέλαβαν την ΕΡΤ τα δικά σας στελέχη, το ποσοστό τηλεθέασης του κεντρικού δελτίου ήταν 9,5% (στοιχείαAGB). Τη δε βραδιά των εκλογών ο μέσος όρος τηλεθέασης ήταν 18,5%, ξεκάθαρα στη πρώτη θέση σε σχέση με όλα τα ιδιωτικά κανάλια.
Και κάτι ακόμη, στο οποίο δεν αναφερθήκατε – τυχαία;- κύριε πρωθυπουργέ.
Η ΕΡΤ, όταν την παρέλαβε η διοίκηση που εσείς ορίσατε, είχε κλείσει ισολογισμό για το 2011 με κέρδη 57 εκατομμυρίων ευρώ, έναντι κερδών 34 εκατομμυρίων το 2010 και ζημιάς 9 εκατομμυρίων το 2009. Σας άνοιξε την όρεξη και της κλέψατε 75 εκατομμύρια τα οποία διαθέσατε στον ΛΑΗΓΕ. Παρ’ όλα αυτά, και για το 2012 η ΕΡΤ θα κλείσει με κέρδος 15 εκατομμυρίων ευρώ. Αν, δηλαδή, δεν της κλέβατε τα 75 εκατομμύρια, τα κέρδη της θα έφθαναν στα 90 εκατομμύρια ευρώ.
Λέτε, τέλος, κύριε πρωθυπουργέ ότι «πρέπει να δημιουργήσουμε έναν σύγχρονο και υγιή οργανισμό».
Γι αυτό, με το κλείσιμο της ΕΡΤ, την αποκλείσατε από τον διαγωνισμό για την εκχώρηση των δικτύων διανομής ψηφιακού τηλεοπτικού σήματος στη χώρα, που θα γίνει τέλος Ιουνίου; Αφού η ΕΡΤ, με απόφασή σας, δεν υπάρχει, μοναδικός διεκδικητής θα είναι η DIGEA, ιδιοκτησίας των κυρίων Βαρδινιοαγιάννη, Μπόμπολα, Ψυχάρη, Κυριακού, Αλαφούζου και Κοντομηνά. Τυχαία σύμπτωση;
Οι απαντήσεις σας κύριε πρωθυπουργέ σε όλα αυτά θα είχαν ξεχωριστό ενδιαφέρον.
Γιώργος Κογιάννης
Δημοσιογράφος
πρώην Διευθυντής Ειδήσεων ΕΡΤ

Ακόμη μια φορά για το μεταναστευτικό και τους κήνσορές του...

Όποιος θεωρεί ότι στις μέρες μας οι μετανάστες αποτελούν το «κακό σπυρί» της συνολικής κατάστασης μας, τότε ανήκει σ’ εκείνη την ιδιόρρυθμη κατηγορία που έχει συνθηκολογήσει ολοκληρωτικά με το καθεστώς κατοχής και ψάχνει στους πιο αδύναμους τα εξιλαστήρια θύμα για την δική του προσωπική εκτόνωση. Πρόκειται για μια εντελώς άνανδρη και πρόστυχη στάση όλων εκείνων που τρέμουν να θέσουν θέμα ανατροπής του καθεστώτος κατοχής κι έτσι ψάχνουν να εκτονώσουν τον άρρωστο και θρασύδειλο ψυχισμό τους πάνω στους πιο αδύναμους και ανυπεράσπιστους. Και δεν υπάρχει πιο αδύναμο και ανυπεράσπιστο θύμα σε μια χώρα από τον μετανάστη. Ιδίως όταν είναι λαθραίος. Όποιος έχει βρεθεί εξ ανάγκης να δουλεύει στο εξωτερικό ως μετανάστης, ή έχει συναναστραφεί με Έλληνες μετανάστες, το ξέρει πολύ καλά αυτό.

Γι’ αυτό λοιπόν θα πρέπει να ξεκαθαρίσουμε για άλλη μια φορά τα εξής απλά γεγονότα:

Πρώτο, ο μετανάστης, λαθραίος ή μη, δεν έρχεται μόνος του στην Ελλάδα. Δεν ξυπνά μια ωραία μέρα για να πει, α, τι έχω να κάνω σήμερα; Δεν πάω να καταστρέψω τις εργασιακές σχέσεις στην Ελλάδα! Τον οδηγεί η ανάγκη επιβίωσης. Όταν οι μεγάλες δυνάμεις - με συμμετοχή και της επίσημης Ελλάδας - ισοπεδώνουν και καταστρέφουν την χώρα του και έτσι δημιουργείται ένα τεράστιο μεταναστευτικό κύμα, τότε είναι απολύτως λογικό να δέχεται και η Ελλάδα τις συνέπειες. Μάλιστα, η διόγκωση της μετανάστευσης σε παγκόσμιο επίπεδο αποτελεί σήμερα σύμφωνα με την Παγκόσμια Τράπεζα και την Ευρωπαϊκή Ένωση, τον βασικό μοχλό αντιμετώπισης της μαζικής ανεργίας και της εξαθλίωσης σε χώρες όχι μόνο της Ασίας και της Αφρικής, αλλά και της Ευρώπης. Γι’ αυτό και ζητούν το μεγαλύτερο άνοιγμα των οικονομιών στους μετανάστες.

Δεύτερο, οι θεωρίες που θέλουν τον μετανάστη και δη τον μουσουλμάνο μετανάστη ως «έποικο» κι άλλες τέτοιες ανοησίες, εκπορεύονται καθαρά από τις μυστικές υπηρεσίες και έχουν σαν στόχο να συγκαλύψουν την τεράστια βιομηχανία εμπορίας ανθρώπινων ζωών όπου συμμετέχει ενεργά το κράτος, η ΕΕ, τα κυβερνώντα κόμματα και τα πιο μεγάλα επιχειρηματικά κυκλώματα στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Η δράση τζιχαδιστών απανταχού γης, υπάρχει και αναπτύσσεται χάρις πρωτίστως στις μυστικές υπηρεσίες της Δύσης, οι οποίες τους χρησιμοποιούν τόσο στο εσωτερικό μέτωπο των χωρών τους, όσο και στο εξωτερικό ως μισθοφόρους. Όπως π.χ. συμβαίνει στη Συρία. Ο μετανάστης δεν αποτελεί μεγαλύτερο κίνδυνο από οποιονδήποτε άλλο εξαθλιωμένο, ειδικά σε συνθήκες όπου βασιλεύει η μαζική ανεργία και κυριαρχεί στην κοινωνία η ιδιαίτερη τάξη των απόρων.

Τρίτο, ο μετανάστης είναι απολύτως ευάλωτος όχι μόνο από την εργοδοσία, αλλά και από κάθε λογής κυκλώματα που φροντίζουν για την μετακίνησή του από χώρα σε χώρα. Ο μετανάστης είναι διπλά υποχείριο. Τόσο του κράτους που τον υποδέχεται και τον κρατά όμηρο, χωρίς χαρτιά προς όφελος των πιο αδίστακτων κυκλωμάτων εκμετάλλευσης. Όσο και του κυκλώματος «προστασίας» των μεταναστών που φροντίζουν να τον εκμεταλλεύονται για πολιτικά και άλλα ακόμη πιο σκοτεινά οφέλη. Ο λόγος είναι απλός. Ο μετανάστης σήμερα είναι ένα από τα πιο προσοδοφόρα εμπορεύματα στην παγκόσμια αγορά. Κι ο βασικός μοχλός για το ξερίζωμα της εργατικής δύναμης. Χωρίς ιθαγένεια και ρίζες ο εργάτης γίνεται δούλος, έρμαιο της προσφοράς και της ζήτησης στην αγορά. Αυτό σημαίνει μετανάστης. Το κύκλωμα της μετανάστευσης σήμερα είναι μια τεράστια βιομηχανία που ανθεί τόσο στην Ελλάδα, όσο και παγκόσμια χωρίς να την ενοχλεί κανείς. Είναι τυχαίο που στο αποκαλούμενο «αντιρατσιστικό» νομοσχέδιο δεν υπάρχει κανενός είδους πρόβλεψη για ποινικοποίηση της εκμετάλλευσης του μετανάστη ως έμπρακτη εκδήλωση ρατσισμού και διακρίσεων; Ενώ ταυτόχρονα εξαιρείται το κράτος και οι υπηρεσίες του από κάθε πιθανή καταγγελία για ρατσισμό και διακρίσεις.

Τέταρτο, η λειτουργία του μετανάστη στην οικονομία είναι ίδια με εκείνη της ανεργίας. Η διάλυση των εργασιακών σχέσεων και η υποτίμηση της ζωντανής εργασίας σε βαθμό δουλοποίησης. Η μετανάστευση και η ανεργία είναι δυο παράλληλες και αλληλοτροφοδοτούμενες συγγενείς διαδικασίες του αποκαλούμενου «εφεδρικού στρατού εργασίας». Αυτός ο «εφεδρικός στρατός εργασίας» που συγκροτείται από ανέργους και μετανάστες απασχολεί τους οικονομολόγους και το εργατικό κίνημα από τον 19ο αιώνα. Όμως το να λέει κάποιος ότι η μετανάστευση φταίει κυρίως ή αποκλειστικά για την ανεργία, τότε δεν ξέρει τι του γίνεται, ή υπηρετεί άλλες πολύ σκοτεινές αντιλήψεις και σκοπιμότητες. Πότε είχαμε εκτίναξη της ανεργίας στην Ελλάδα; Αν κοιτάξει κανείς τα στοιχεία θα διαπιστώσει ότι τα χρόνια έξαρσης της μεταναστευτικής εισόδου η ανεργία ήταν μεν υψηλή, αλλά δεν παρουσίασε μεγάλες εξάρσεις. Αντίθετα, η ανεργία τριπλασιάστηκε τα τελευταία τρία χρόνια με μνημόνια και κατοχή, σε μια περίοδο που λόγω ακριβώς της ύφεσης υπήρξε ταυτόχρονα και σχετική ύφεση στο μεταναστευτικό κύμα προς την Ελλάδα. Το αποτέλεσμα είναι να σημειώνεται σήμερα μεγαλύτερο μεταναστευτικό κύμα προς το εξωτερικό - κυρίως Ελλήνων - παρά προς το εσωτερικό της χώρας. Ήρθε η ώρα των Ελλήνων και μάλιστα του ανθού της ελληνικής κοινωνίας να γίνουν ξανά μετανάστες υπό καθεστώς μαζικής εξαθλίωσης και έλλειψης ακόμη και στοιχειωδών προοπτικών. Και μην πει κανείς ότι οι Έλληνες μεταναστεύουν νόμιμα, γιατί δεν έχει ιδέα του τι συμβαίνει. Η συντριπτική πλειοψηφία των νέων Ελλήνων μεταναστών δοκιμάζει κυριολεκτικά την τύχης της πηγαίνοντας χωρίς χαρτιά, χωρίς τίποτε σε χώρες που υποθέτουν ότι μπορούν να βρουν δουλειά. Και το αποτέλεσμα είναι η μεγάλη πλειοψηφία να καταλήγει να ζει σε παγκάκια χωρίς να διαθέτει ούτε καν τα ναύλα της για να γυρίσει πίσω. Κι έτσι πέφτει θύμα κυκλωμάτων και νεοναζί που τους κατατρέχουν.

Πέμπτο, είναι τελείως ανυπόστατος ο ισχυρισμός ότι οι μετανάστες αφαιρούν πόρους από την χώρα μέσω των μεταναστευτικών εμβασμάτων. Κανείς εργαζόμενος δεν αφαιρεί πόρους από μια οικονομία. Αντίθετα προσθέτει πόρους με την δουλειά του. Έτσι κι ο μετανάστης. Τα μεταναστευτικά εμβάσματα είναι ένα πολύ μικρό μέρος του προϊόντος που μπόρεσε να παραχθεί με την δουλειά του μετανάστη. Η προστιθέμενη αξία που δημιουργεί ο εργαζόμενος μετανάστης στην εγχώρια οικονομία είναι κατά πολύ μεγαλύτερη από την αμοιβή κι επομένως από το μεταναστευτικό έμβασμα που βγάζει έξω. Γι’ αυτό άλλωστε τον προτιμά και η εργοδοσία. Γιατί από αυτόν μπορεί να καρπωθεί πολύ περισσότερα σε σύγκριση με έναν Έλληνα εργαζόμενο. Η μεγάλη αιμορραγία από την οποία πάσχει η ελληνική οικονομία είναι η τεράστια εξαγωγή κερδών και κεφαλαίου και όχι τα μεταναστευτικά εμβάσματα. Με άλλα λόγια το πρόβλημα δεν είναι η πενιχρή αμοιβή του μετανάστη, έστω κι αν την βγάζει έξω από την χώρα, όπως δεν είναι και το μεροκάματο του εργαζόμενου που συνθλίβεται τα τελευταία ιδίως χρόνια, αλλά η ιδιωτική ιδιοποίηση των καρπών της ζωντανής εργασίας, η ασυδοσία της εργοδοσίας και η μετατροπή των κόπων της δουλειάς του εργαζόμενου, μετανάστη και μη, σε ιδιωτική περιουσία που στο μεγαλύτερο μέρος της μέσω του τραπεζικού καρτέλ και της κρατικοδίαιτης ολιγαρχίας μεταναστεύει στο εξωτερικό.

Έκτο, το αίτημα ίσης αμοιβής και ίδιων δικαιωμάτων εργασίας ανάμεσα σε ντόπιους και αλλοδαπούς εργάτες ήταν από τις αρχές του 19ου αιώνα ένα κλασικό αίτημα του εργατικού κινήματος. Ήταν και παραμένει ένα καθαρά αμυντικό αίτημα, γιατί δεν απαντά στο συνολικό πρόβλημα της μετανάστευσης. Ειδικά σε μια εποχή βίαιου ξεριζωμού μεγάλων πληθυσμιακών μαζών λόγω της παγκόσμιας κατάστασης και της πολιτικής των μεγάλων δυνάμεων της Δύσης. Η μόνη απάντηση που μπορεί να υπάρξει είναι η ανασυγκρότηση της ελληνικής οικονομίας με όρους εθνικής κυριαρχίας και οικονομικής αυτοτέλειας. Κι αυτό προϋποθέτει αναγκαστικά την έξοδο από το ευρώ και την ΕΕ, όχι για να προσδεθούμε στο δολάριο, ή όπου αλλού, αλλά για να εθνικοποιηθούν οι κορυφές και οι βασικοί μοχλοί της οικονομίας με στόχο την εξασφάλιση των συμφερόντων της μεγάλης πλειοψηφίας των εργαζομένων, δηλαδή του λαού. Με τον τρόπο αυτό θα καταλυθεί το καθεστώς ελεύθερης διακίνησης κεφαλαίου, εμπορευμάτων, υπηρεσιών και εργατικής δύναμης, που έχει ως αναγκαστική συνέπεια το άνοιγμα της Ελλάδας και στα κυκλώματα, λαθραίας ή μη, μαζικής μετανάστευσης με όρους ανοιχτών συνόρων και παγκόσμιας αγοράς.

Έβδομο, μόνο σε μια εθνικά κυρίαρχη, ανεξάρτητη και δημοκρατική Ελλάδα μπορεί να αντιμετωπιστεί ο «εφεδρικός στρατός εργασίας» είτε με την μορφή της μαζικής ανεργίας, είτε με την μορφή της μετανάστευσης. Η Ελλάδα θα πάψει να είναι χώρος εγκλωβισμένων μεταναστών επ’ αμοιβή, όπως την θέλει η ΕΕ και οι «επενδυτές» που ονειρεύονται τον τεμαχισμό της χώρας σε Ειδικές Οικονομικές Ζώνες όπου θα χρησιμοποιείται κατά κύριο λόγο δουλική εργασία μεταναστών από το εσωτερικό ή το εξωτερικό. Η Ελλάδα έτσι θα μπορέσει να φέρει πίσω τα παιδιά της που σήμερα φεύγουν κατά δεκάδες χιλιάδες και με τους χειρότερους δυνατούς όρους για μετανάστες στο εξωτερικό. Γιατί σήμερα αυτό είναι το κυρίαρχο πρόβλημα: η μαζική μετανάστευση του ανθού της ελληνικής κοινωνίας με αποτέλεσμα να μένει πίσω ο κατιμάς, ο συμβιβασμένος, ο ηλίθιος και το κομματόσκυλο. Μ’ αυτούς είναι αδύνατο να υπερασπιστούμε την πατρίδα μας, είναι αδύνατο να διεκδικήσουμε την χώρα μας για τον λαό της.

Όγδοο, θα πρέπει να γνωρίζουμε ότι μια αναγεννημένη Ελλάδα όπου ο λαός της θα είναι κυρίαρχος, αν θέλει να δώσει στην οικονομία της την αρμόζουσα δυναμική για να καλύψει γρήγορα τα τεράστια παραγωγικά ελλείμματα που της έχουν συσσωρεύσει, θα χρειαστεί πολλά επιπλέον εργατικά χέρια απ’ όσα μπορεί να προμηθεύσει το εργατικό δυναμικό της. Με άλλα λόγια, θα χρειαστεί ένα επιπλέον εργατικό δυναμικό αφού απασχοληθεί το σύνολο του εγχώριου δυναμικού. Κι αυτό αν δεν μπορέσει να καλυφθεί από τους παλινοστούντες μετανάστες, τότε αναγκαστικά θα πρέπει να αναζητηθεί από το εξωτερικό. Μόνο που αυτοί οι ξένοι εργαζόμενοι δεν θα έρθουν με όρους ελεύθερης αγοράς, ούτε υπό καθεστώς ασυδοσίας όπως σήμερα. Θα έρθουν μετά από συγκεκριμένες διακρατικές συμφωνίες, με συμβάσεις ισότιμης απασχόλησης και πλήρη εργασιακά δικαιώματα αντίστοιχα με τους ντόπιους και σε έργα που είναι άμεσης προτεραιότητας για την δυναμική της ελληνικής οικονομίας και την βελτίωση της ζωής στην Ελλάδα για την μεγάλη πλειοψηφία του πληθυσμού.

Η ολοκληρωτική διάλυση του ελληνικού έθνους 183 χρόνια μετά την τυπική του απελευθέρωση από τον Οθωμανικό ζυγό, δεν συμβαίνει λόγω μεταναστών, αλλά γιατί οι αγορές απαιτούν την μετεξέλιξη της ΕΕ και της ευρωζώνης σε Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία. Ο Έλληνας δεν έχασε την ψυχή του, το φρόνημά του και την συνείδησή του γιατί υπήρξε μια τεράστια εισροή μεταναστών, αλλά γιατί του διέλυσαν σκόπιμα την παιδεία, τον εκμαύλισαν συστηματικά με δάνεια, επιδόματα και ρουσφέτια από την εξουσία. Μια εξουσία που ποτέ άλλοτε δεν ήταν τόσο ξένη με τον ελληνικό λαό, υποχείριο δυνάμεων που ήθελαν εξαρχής την εξάλειψη της μικρής και ασύμφορης Ελλάδας.

Οι μετανάστες έκαναν τα παιδιά μας λειτουργικά αγράμματα, ανίκανα να σκεφτούν κριτικά και να αφομοιώσουν αληθινές γνώσεις; Οι μετανάστες μας έκαναν να ζούμε για την πάρτη μας, πατώντας επί πτωμάτων και εκμεταλλευόμενοι κάθε δυνατή ευκαιρία αρπαχτής; Οι μετανάστες μας δηλητηρίασαν με την ιδεολογία του λεβαντινοραγιά, την οποία σήμερα είναι τόσο δύσκολο να αποτινάξουμε από πάνω μας; Οι μετανάστες μας δίδαξαν την πολιτική αδιαφορία και την εξάρτηση από το κομματικό κατεστημένο που μας έφερε στην σημερινή κατάντια; Οι μετανάστες επέλεξαν να συγκεντρωθούν σε συγκεκριμένες περιοχές ώστε να μετατραπούν σε γκέτο όπου ανθεί η πρέζα, η πορνεία, η εγκληματικότητα υπό το άγρυπνο βλέμμα του εγχώριου οργανωμένου εγκλήματος; Όχι βέβαια, αλλά ένα ολόκληρο σύστημα οικονομίας και πολιτικής που υπηρέτησε η δεξιά και η αριστερά εξίσου και είχε σαν βασική αναφορά του την «ευρωπαϊκή ολοκλήρωση».

Είναι τυχαίο που κανένα από τα κόμματα του κοινοβουλίου δεν θέτει ως άμεσο ζήτημα την αποδέσμευση από την ευρωζώνη και την Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία ώστε η Ελλάδα να αποκτήσει την ανεξαρτησία της και ο λαός της να γίνει αφεντικό στον τόπο του; Ακόμη και το ΚΚΕ που μιλά για αποδέσμευση, το συνδέει μόνο με την δική του εξουσία – που έχει βαφτίσει «λαϊκή εξουσία» – μόνο και μόνο για να την παραπέμψει στις ελληνικές καλένδες. Όταν δηλαδή με χρόνια και με καιρούς η κοινωνία βρεθεί στην ανάγκη να συρθεί στα πόδια του Περισσού. Και φυσικά ούτε λέξη για εθνική κυριαρχία και ανεξαρτησία που συνιστούν τις μοναδικές βασικές προϋποθέσεις για την αυτοδιάθεση ενός λαού και για την κατάκτηση της δημοκρατίας.

Έτσι φτάσαμε σήμερα να κινδυνεύουμε να χάσουμε για πάντα την πατρώα γη, να χάσουμε ότι πιο ιερό για έναν λαό και οι περισσότεροι από εμάς ακόμη κοιτάμε άναυδοι και ψάχνουμε για εξιλαστήρια θύματα σε ιδεολογίες και εικονικούς αντιπάλους στο θέατρο σκιών που μας έχουν εθίσει να εκλαμβάνουμε ως πολιτική εκείνοι που κινούν τις φιγούρες πίσω από το παραβάν. Κι εμείς ως απλοί θεατές παθιαζόμαστε πάντα με τον «κακό» ή τον «καλό» που μας πλασάρει κάθε φορά το σενάριο μιας χιλιοκακοπαιγμένης παράστασης. Κι όπως έγραφε ο Βάρναλης: Έτσι στη σκότεινη ταβέρνα πίνουμε πάντα μας σκυφτοί. Σαν τα σκουλήκια, κάθε φτέρνα όπου μας εύρει μας πατεί. Δειλοί, μοιραίοι κι άβουλοι αντάμα, προσμένουμε, ίσως, κάποιο θάμα!

Με μοχλό το χρέος, το ευρώ και την τρόικα ο Έλληνας εθίζεται στην πιο δουλική υποτέλεια, δηλαδή την κατάλυση κάθε έννοιας εθνικής κυριαρχίας. Κι έτσι συνηθίζει στην βήμα το βήμα κατάλυση της ανεξάρτητης υπόστασής του ως έθνους και ως λαού μέσα στην ίδια την πατρίδα του. Με την δεξιά να ασκείται στην πιο χυδαία πατριδοκαπηλία, την πατριδοκαπηλία του δοσίλογου, και την αριστερά σε ρόλο χωροφύλακα της σκέψης και της συνείδησης των μαζών για να μην τολμήσουν να υιοθετήσουν τα συνθήματα του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα, τα αιτήματα της λαϊκής ενότητας απέναντι στο σύστημα κατοχής και αποικιοκρατίας που διαλύει την χώρα μας και εξοντώνει μαζικά τον λαό μας.

Ο μετανάστης είναι η διάδοχη κατάσταση του εργαζόμενου, η μετατροπή του εργαζόμενου σε δούλο. Ένας εργαζόμενος χωρίς πατρίδα – παρά μόνο με όρους μιας θολής ανάμνησης – χωρίς ρίζες και δικαιώματα να διεκδικεί, έρμαιο των αγορών και της φιλανθρωπίας των ισχυρών, που ταιριάζει μόνο σε επαίτες, σε ζήτουλες, σε ζητιάνους του κλότσου και του μπάτσου. Αντί λοιπόν να ζητάμε τα ρέστα από την κοτρόνα – δηλαδή τον μετανάστη – που χρησιμοποιούν οι νέοι κατακτητές της χώρας και ο ντόπιος δοσιλογικός συρφετός για να μας τσακίσουν, είναι μάλλον πιο ευφυές να τα βάλουμε με εκείνους που την χρησιμοποιούν. Αρκεί βέβαια να το λέει η καρδιά μας και να διαθέτουμε τα απαραίτητα κότσια. Αρκεί να ανακτήσουμε την χαμένη μας αξιοπρέπεια που δεν συμβιβάζεται με την υποδούλωση και την υποτέλεια απέναντι σε κανέναν.

Μόνο αν η Ελλάδα αποκτήσει την ελευθερία της από τους μηχανισμούς υπερκρατικής και υπερεθνικής κυριαρχίας των αγορών, όπως είναι η ευρωζώνη και η ΕΕ, θα μπορέσει να αντιμετωπίσει αποτελεσματικά το μεταναστευτικό κύμα. Τσακίζοντας πρώτα και κύρια όλα εκείνα τα επίσημα και ανεπίσημα κυκλώματα που κρατούν ανοιχτά τα σύνορα της χώρας και νέμονται τους μετανάστες. Με τον λαό αφέντη στον τόπο του θα πάψει η Ελλάδα να είναι σκουπιδοτενεκές ανθρώπινων ψυχών και τόπος κράτησης εγκλωβισμένων μεταναστών κατά πώς ορίζει και θέλει η ΕΕ. Διαφορετικά είναι καταδικασμένη και η ίδια η Ελλάδα να μετατραπεί σε τόπο μεταναστών.

Σχόλιο της Ημέρας, dimitriskazakis.blogspot.com

H δικαιοσύνη είναι σαν το φίδι, τσιμπάει μόνο τους ξυπόλητους!

του Alexandros Raskolnick

Με επείγουσα, σημερινή διαταγή του, το Συμβούλιο της Επικράτειας ορίζει να συνεχιστούν κανονικά οι εργασίες της «Ελληνικός Χρυσός» στις Σκουριές. Με αυτόν τον τρόπο, το ΣτΕ, αναστέλλει την ισχύ του σήματος της τοπικής Πολεοδομίας, ανοίγοντας τον δρόμο για να συνεχιστεί η καταστροφή στη Χαλκιδική.

Αυτοί η ολετήρες κυβερνήτες συνεχίζουν το καταστροφικό τους έργο ανενόχλητοι, ξεπουλώντας και καταστρέφοντας, παραβιάζοντας τη μία συνταγματική επιταγή πίσω από την άλλη.

Και αν θέλομε, ας κατασιγάσουμε για μια στιγμή αυτή την οργή, εμείς που αισθανόμαστε να μας ξεχειλίζει ο θυμός με τα καμώματα τούτης της κυβέρνησης των ύποπτων και των προσκυνημένων. 

Κι αν θέλουν κι οι άλλοι που για τους δικούς του λόγους  ο καθένας, αναγνωρίζουν το δικαίωμα...
μιας κυβέρνησης να στέλνει τα ΜΑΤ -έστω και κατά ολόκληρων κοινοτήτων- για να επιβάλλει τη βουλή της, ας αφήσουν κι αυτοί στην άκρη την άποψη τους για μια στιγμή κι ας αναρωτηθούμε όλοι μαζί, οι δεξιοί, οι αριστεροί κι όλοι οι υπόλοιποι:

Έχει παρουσιάσει το κράτος μια τεκμηριωμένη έκθεση που να αναλύει και να ποσοτικοποιεί τα κέρδη και τις ζημιές για το δημόσιο συμφέρον, συμπεριλαμβάνοντας την πιθανότητα αστοχίας των περιβαλλοντικών μελετών που συνοδεύουν την επένδυση? Έτσι, για να δούμε τουλάχιστον τι αξίζει αυτή η θυσία, εκτός από μερικές εκατοντάδες νέες θέσεις εργασίας.

Η δήλωση του «Πρωθυπουργού» στην Wall Street Journal του περασμένου Φεβρουαρίου, μιλώντας για την επένδυση στις Σκουριές της Χαλκιδικής, δεν αφήνει αμφιβολίες για τη θέση του: «Πρόκειται για μια επένδυση η οποία είναι ιδιαίτερα επιθυμητή για εμάς»

Αλλά ούτε το Σύνταγμα αφήνει αμφιβολίες, που με το άρθρο 24 θεσπίζει την αρχή της αειφορίας και που μαζί με το άρθρο 117, δίνει  ιδιαίτερη έμφαση στην προστασία των δασών.

Τι βάρυνε άραγε περισσότερο από τα δύο, για το ανώτατο δικαστήριο,  τον περιβαλλοντικό αυτό θεματοφύλακα της χώρας? Η επιθυμία του «Πρωθυπουργού» ή οι επιταγές του Συντάγματος?

Αλλά, βέβαια, αυτό το κράτος δε σάπισε ξαφνικά σήμερα, χρόνια τώρα σαπίζει, με τη διαπλοκή των θεσμικών και των εξωθεσμικών κέντρων δύναμης και εξουσίας, σαν μια γάγγραινα που ποτέ δε σταμάτησε να εξαπλώνεται. 

Κι αν κάποιοι ζητάνε μετά επιτάσεως να εφαρμοστεί ο χρησμός του ΣτΕ για την σορό της ΕΡΤ, να μην ξεχνάνε ότι είναι το ίδιο και το αυτό δικαστήριο που έχει κρίνει συνταγματικά τα μνημόνια, τα χαράτσια, τώρα το άνοιγμα του αρχέγονου δάσους στις μπουλντόζες, όλες τις ντροπές της Ελληνικής Τηλεδημοκρατίας.

Μας χρειάζεται μια ανεξάρτητη Δικαιοσύνη, όπως επιτάσσει η αρχή της διάκρισης των εξουσιών, γιατί είναι αδιανόητο να εκτελούν οι δικαστές, τις εντολές του κάθε πρωθυπουργεύοντα, εθνικού εξωμότη, χωρίς να υπάρχει λαϊκή εντολή ούτε εμπιστοσύνη. Οι δημο(σ)κόποι δεν μπορούν να το κρύψουν, με ποσοστό 26,3%, στις θετικές κρίσεις για τον «Πρωθυπουργό», αν αγνοηθούν τα μπουρδουκλώματα και οι αναγωγές, ούτε ένας στους τέσσερις Έλληνες δεν εγκρίνει σήμερα τις πράξεις και τις παραλείψεις του επίδοξου σωτήρα μας.

Διαβάζοντας το σύνθημα στον τοίχο, δεν μπορώ να μην σκέφτομαι ότι κάθε μέρα που θα περνά και θα μένουμε έτσι άπραγοι, κάθε μέρα θα την επικαλούμαστε αυτή τη ρήση, όλο και πιο συχνά:  η δικαιοσύνη είναι σαν το φίδι, τσιμπάει μόνο τους ξυπόλητους!

από το «my-pillow-book.blogspot.gr»