Πιο Επίκαιρο παρά ποτέ το Νόημα της Εξέγερσης του Πολυτεχνείου.

                      

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

1973 – 2014. Σαράντα ένα χρόνια συμπληρώνονται φέτος από την εξέγερση του Πολυτεχνείου. Από τότε που  το αγωνιστικό φοιτητικό κίνημα κορύφωσε την αντίσταση του λαού μας απέναντι στο φασιστικό καθεστώς της δικτατορίας των συνταγματαρχών, ενώνοντας την κοινωνία κάτω από το σύνθημα με την  παλλαϊκή απήχηση:

«ΨΩΜΙ ΠΑΙΔΕΙΑ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ»

Η μεγαλειώδης εξέγερση του 1973, παρ’ότι τελείωσε με την αιματηρή εισβολή του τανκ στο Πολυτεχνείο, σήμανε και την αρχή του τέλους της αμερικανοκίνητης χούντας, που ολοκλήρωσε το καταστροφικό της έργο με την προδοσία στην Κύπρο.

Αν και κάποιοι από τους μετέχοντες στην εξέγερση του Πολυτεχνείου στην συνέχεια, όχι μόνο δεν τίμησαν αλλά πρόδωσαν τα ιδανικά για τα οποία αγωνίστηκαν, οι μέρες εκείνες του Νοεμβρίου του ’73 ανέδειξαν τον διαχρονικό αγώνα του ελληνικού λαού για Κοινωνική Απελευθέρωση, Λαϊκή Κυριαρχία, Εθνική Ανεξαρτησία και την δίψα για την εγκαθίδρυση της πραγματικής Δημοκρατίας στον τόπο μας.

Σήμερα, μετά από 40 χρόνια «μεταπολίτευσης», η Ελλάδα κι ο λαός της βρίσκονται σε χειρότερη θέση και τα παλλαϊκά αιτήματα των αγωνιστών του Πολυτεχνείου αναβιώνουν πιο επίκαιρα παρά ποτέ.

Η νέα χούντα,  με κοινοβουλευτικό μανδύα αυτή την φορά,  έχει αποδεχτεί πλήρως το καθεστώς κατοχής που μας έχει  επιβληθεί από υπερεθνικούς οργανισμούς ενώ, μέσα στο παραλήρημα ενδοτισμού και δωσιλογισμού που την χαρακτηρίζει, δείχνει αποφασισμένη να προχωρήσει το καταστροφικό της έργο. Παραδίδει ολόκληρη την χώρα στις ορέξεις των τοκογλύφων – δανειστών και των μηχανισμών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, μετατρέποντας την Ελλάδα σε αποικία, εξαθλιώνοντας το μεγαλύτερο μέρος του λαού  και οδηγώντας σε μεγαλύτερη εθνική καταστροφή τόσο στην Ελλάδα όσο και στην Κύπρο.

Επί 4 χρόνια τώρα σπεύδει να καταστείλει οποιαδήποτε ενέργεια ενέχει την δυναμική του λαϊκού ξεσηκωμού.  Η πρόσφατη καταστολή των φοιτητών από τους πραιτωριανούς του κατοχικού καθεστώτος μαρτυρά τον τρόμο που διακατέχει το κυβερνητικό μόρφωμα μπροστά στην αναβίωση των παλλαϊκών απαιτήσεων που γέννησε η εξέγερση το 1973.  Με την ίδια και χειρότερη μορφή καταστολής θα αντιμετωπίζεται οποιαδήποτε μεμονωμένη προσπάθεια αντίστασης στους δυνάστες, αν δεν προσλαμβάνει παλλαϊκά χαρακτηριστικά.

Το ΕΠΑΜ  καλεί τον ελληνικό λαό να διαισθανθεί βαθιά το νόημα της εξέγερσης του Πολυτεχνείου  και να συμμετέχει μαζικά στην πορεία την Δευτέρα 17/11, μετατρέποντας τον επετειακό χαρακτήρα του φετινού εορτασμού σε Παλλαϊκή Αντίσταση, ικανή να αποτελέσει με την σειρά της την αρχή της πτώσης του φαύλου καθεστώτος του δωσιλογισμού και της υποτέλειας.

Τιμώντας τους νεκρούς και τους αφανείς αγωνιστές του Νοεμβρίου 1973, ο λαός μας πρέπει συντεταγμένα να διεκδικήσει την ελευθερία του από το τυραννικό καθεστώς με εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα, επικαιροποιώντας τις παλλαϊκές απαιτήσεις της εξέγερσης του Πολυτεχνείου:

Εθνική Ανεξαρτησία

Λαϊκή Κυριαρχία

Κοινωνική Απελευθέρωση

Με Πίστη στον Αγώνα του Λαού μας για Δημοκρατία.

15/11/2014

Η Πολιτική Γραμματεία

Δεν... ιδρώνει το αυτί της τουρκικής ηγεσίας!

Σχόλιο του Γραφείου Τύπου

του Ενιαίου Παλλαϊκού Μετώπου (Ε.ΠΑ.Μ.)

Αμετακίνητη από τη λογική της κλιμακούμενης προκλητικότητας, εμφανίζεται η Αγκυρα αναφορικά με τη δραστηριότητα του ωκεανογραφικού σκάφους «Barbaros». Σύμφωνα με δημοσιεύματα κυπριακών μέσων ενημέρωσης, το τουρκικό σκάφος αποχώρησε από την κυπριακή ΑΟΖ και «συνεχίζει να περιπλέει προκλητικά σε κυπριακά χωρικά ύδατα, ανοικτά της Αμμοχώστου»!

Το αξιοσημείωτο είναι ότι  αυτή η εξέλιξη σημειώθηκε σχεδόν ταυτόχρονα με τη δημοσιοποίηση κοινού σχεδίου ψηφίσματος των πολιτικών ομάδων της ευρωβουλής, σχετικά με τις ενέργειες της Τουρκίας που προκαλούν εντάσεις στην ΑΟΖ της Κυπριακής Δημοκρατίας. Μέσω του σχεδίου, το ευρωκοινοβούλιο ζητεί –μεταξύ άλλων– από την Άγκυρα «να  τερματίσει  απειλές και μονομερείς ενέργειες και να σεβαστεί την εθνική κυριαρχία των κρατών μελών της Ε.Ε.». Για πολλοστή φορά, η τουρκική πλευρά γράφει στα... παλαιότερα των υποδημάτων της τα όργανα της Ε.Ε, εμμένοντας στην τακτική που πηγάζει από τη νεοοθωμανική αντίληψη της εξωτερικής της πολιτικής.

Αποδεικνύεται έτσι για μία ακόμα φορά η αυταπάτη  των κομμάτων εξουσίας που δηλώνουν ότι βασίζονται ... στην ανικανότητα και την απροθυμία της Ε.Ε. να πράξει ο,τιδήποτε για την προάσπιση της εθνικής κυριαρχίας της Ελλάδας και της Κύπρου, κυριαρχία που πλήττεται πρωτίστως από τα όργανα της Ε.Ε.

Οσο οι κυβερνήσεις Κύπρου και Ελλάδας συνεχίζουν τον άκρατο ενδοτισμό τους και δεν προβαίνουν στις απαραίτητες ενέργειες της διεθνούς πρακτικής, τόσο η τουρκική πλευρά θα αποθρασύνεται. Με ό,τι αυτό συνεπάγεται...

Το Γραφείο Τύπου

Αθήνα 13/11/2014

Συνάντηση αντιπροσωπείας του ΕΠΑΜ με τον ΣΥΡΙΖΑ.

                               

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Σήμερα έγινε μια πρώτη συνάντηση αντιπροσωπείας του ΕΠΑΜ με τους Αθανασιάδη Γιάννη, Νένδο Σάκη και Κλαμπατσέα Μανώλη και του ΣΥΡΙΖΑ με τους Καρακώστα Εύη, Λεουτσάκο Στάθη και Πουλάκη Κώστα.

Συζήτησαν για την πολιτική κατάσταση. Διαπίστωσαν και συνεκτίμησαν ότι οι πολιτικές των μνημονίων οδηγούν σε συνεχή φτωχοποίηση του ελληνικού λαού, έχοντας ένα χρέος μη διαχειρίσιμο. Κάθε λαϊκή κινητοποίηση, αντίσταση σ’ αυτές τις πολιτικές όπως οι αγώνες  για την αντιμετώπιση των πλειστηριασμών, τα εργασιακά αιτήματα κ.λ.π. είναι αναγκαίοι. 

Συμφώνησαν ότι είναι αναγκαίο επίσης  το άνοιγμα διαλόγου στην κοινωνία για την αντιμετώπιση του χρέους. Οι επαφές και οι συζητήσεις των δύο χώρων παραμένουν ανοιχτές.

Το γραφείο τύπου

Αθήνα 13/11/2014

Γιατί η αντιπολίτευση δεν ρίχνει την κυβέρνηση εδώ και τώρα;

του Σταύρου Κατσούλη*

Θυμάται κανείς το αίτημα που έκανε δημόσια ο Alexis στις 13 Σεπτεμβρίου 2014 στην ομιλία του στο Βελλίδειο; Όχι; Δεν πειράζει. Θα σας το θυμίσω εγώ τώρα: «Εκλογές χθες» ήταν το αίτημα του. Μάλιστα. Από τότε, έχουν περάσει ακριβώς 59 μέρες και κάτι ώρες. Και για να έχω κάποια βάση για τα πράγματα που θα αναφέρω στην συνέχεια, υπολογίζω επίσης για αυτήν την περίοδο τα εξής: Τουλάχιστον 100 αυτοκτονίες που δια νόμου πλέον, δεν αναφέρονται στα ΜΜΕ.

Να πούμε και πόσους, άντε 100 θανάτους σε νοσοκομεία από έλλειψη γιατρών και υλικών, καμιά εκατοστή τουλάχιστον πλειστηριασμούς, χιλιάδες εξώσεις από σπίτια, απολύσεις από εταιρείες που κλείνουν, εκατοντάδες λουκέτα σε μαγαζιά, χιλιάδες επί χιλιάδων συσσίτια, χιλιάδες διακοπές ρεύματος και νερού. Και ας μην αναφέρουμε εδώ την σφαγή που γίνεται με τον ΕΝΦΙΑ, και τα υπόλοιπα χαράτσια, το άδειασμα των ταμείων ασφάλισης, οι περαιτέρω μειώσεις σε όλα, τα ξεπουλήματα της δημόσια περιουσίας κλπ.

Η αλήθεια που θα πρέπει να κατανοήσει ο οποιοσδήποτε ασχολείται με τα πολιτικά, είναι ότι ...
ο πολιτικός χρόνος στην Ελλάδα της Ευρωχουντοκατοχής, έχει κόστος. Τρομαχτικό κόστος. Κάθε μέρα που περνά, μεταφράζεται σε αύξηση των θανάτων, αύξηση της ανεργίας, αύξηση του ιδιωτικού και δημοσίου χρέους και γενικά αύξηση κάθε αρνητικού μεγέθους της οικονομίας και της κοινωνίας. Τι θα έπρεπε να βγάζει κανείς ως συμπέρασμα από αυτή την αλήθεια; Το εξής θεμελιώδες: Η πορεία που έχει πάρει η χώρα σήμερα, πρέπει να αλλάξει ΑΜΕΣΩΣ. Κι όχι για κάποιον ιδεολογικό λόγο, ή απλά κάποια καθαρά πολιτική στόχευση, αλλά καθαρά για να σταματήσει επιτέλους η καταστροφικότερη περίοδος που είχε ποτέ η χώρα από την κατοχή του '40.

Τα λοιπά κόμματα της αντιπολίτευσης, λίγο ως πολύ, μας λένε τα ίδια. «Ανατροπή τώρα», «εκλογές τώρα», «τέρμα ως εδώ», «Ή εμείς ή αυτοί» κλπ, κλπ, τα ξέρουμε. Ξέρουμε επίσης, τουλάχιστον κάποιοι από εμάς, ότι δεν το εννοούν. Ούτε για πλάκα. Γιατί εάν το εννοούσαν, δεν θα περίμεναν τόσο ήρεμα και υπομονετικά. Εάν το εννοούσαν, τότε αυτό που θα τους έκαιγε, θα ήταν το πώς ακριβώς και όσο γρηγορότερα το δυνατόν, θα σταματούσαν την σφαγή που επιτελείται σήμερα, αύριο, μεθαύριο και κάθε μέρα μέχρι να φύγουν οι σημερινοί αποτεφρωτές της Πατρίδας μας.

Θα μου πείτε, έχεις δίκιο ρε φίλε, αλλά τι να κάνουν δηλαδή; Σωστό το ερώτημα. Σωστό, εάν επρόκειτο για μια ομαλή περίοδο, όπου το διακύβευμα θα ήταν καθαρά μόνο πολιτικό. Αλλά σήμερα, δεν έχουμε ομαλή περίοδο. Ένας απλός περίπατος στις γειτονιές των πόλεων, όπου η καταστροφή είναι εμφανέστατη στα άδεια κτήρια αλλά πρωτίστως και στα πρόσωπα των συμπολιτών μας, το αποδεικνύει αυτό. Αλλά δυστυχώς, το σημερινό μας πολιτικό προσωπικό, αποφεύγει αυτές τις γειτονιές... Οι περισσότεροι από αυτούς, αρέσκονται καλύτερα να πηγαίνουν εκεί που ακόμη υπάρχει άφθονο χρήμα για πέταμα σε πανάκριβους καφέδες και πλούσια γεύματα. Οι υπόλοιποι, μπορεί να μην σπαταλούν το δημόσιο χρήμα δημόσια, αλλά ότι κάνουν, το κάνουν μακρυά από τον Λαό μας, χωμένοι μέσα στα μπουντρούμια του Κόμματος και υπακούοντας τυφλά στο κάθε δόγμα που τους διδάσκεται...

 

Αλλά παρ όλα αυτά, ας δεχθούμε έστω σαν υπόθεση εργασίας, ότι όλοι αυτοί, έχουν καταλάβει τι γίνεται στην κοινωνία μας. Πάμε λοιπόν, να απαντήσουμε στο ερώτημα: Τι θα μπορούσαν να κάνουν για να ρίξουν επιτέλους αυτό το καθεστώς. Γνωρίζουμε ήδη, εκτός κι αν ζούσαμε σε τίποτα σπήλαια τα  τελευταία χρόνια, ότι οι διαπιστώσεις, οι καταγγελίες, οι αποκαλύψεις τεραστίων σκανδάλων, δεν έχουν κανένα αποτέλεσμα, εκτός κι αν θεωρήσει κανείς ως ουσιαστικό αποτέλεσμα τον εντυπωσιασμό και την γενικότερη βαβούρα στα παραπολιτικά κυκλώματα. Οπότε, εάν θέλουμε ανατροπή του καθεστώτος, αυτά δεν μας κάνουν. Ας τα αφήσουμε λοιπόν στην άκρη, μέχρι να έχουμε πραγματική δημοκρατία και δικαιοσύνη στον τόπο.

Τι άλλο θα μπορούσαν να κάνουν λοιπόν; Για σκεφτείτε το λίγο... Έτοιμο στο στόμα, είναι το «τίποτα», ειδικά από αυτούς που ελπίζουν σε κάποιον πολιτικό σωτήρα... Σε κάποιον δηλαδή, που θα τους σώσει, θα τους επιστρέψει στην προτέρα κατάσταση, χωρίς οι ίδιοι να σηκώσουν ούτε ένα δαχτυλάκι. Όχι; Δεν σας έρχεται τίποτα; ΟΚ, ας το δούμε λοιπόν. Τι κάνει ολόκληρη η αντιπολίτευση στην Βουλή σήμερα; Τίποτα, εκτός από αυτά που προαναφέρθηκαν, και ξέρουμε ήδη ότι δεν έχουν κανένα αποτέλεσμα. Το μόνο άλλο πράγμα που κάνουν, είναι το εξής: Παρακολουθούν την διαδικασία, καταστροφής μας. Παρακολουθούν, άπραγοι, ανίκανοι να αντισταθούν, αδύναμοι στο οτιδήποτε, γιατί το καθεστώς έχει όλα τα ινία στα χέρια του...

Ή μήπως όχι; Είναι κάτι που το καθεστώς δεν ελέγχει πλήρως; Ναι, και αυτό το πράγμα που δεν ελέγχει, είναι ο ίδιος ο Λαός μας, ή τουλάχιστον, το κομμάτι εκείνο, που δεν είναι καθόλου μικρό, που θέλει πως και πως να δεί αυτήν την Χουντάρα να εξαφανίζεται από την Βουλή και κατ' αρχήν, να πάρει σειρά για τις θέσεις κατηγορούμενων που βρίσκονται στα δικαστήρια της χώρας. Αυτούς, το καθεστώς δεν τους ελέγχει. Θα μπορούσε λοιπόν η αντιπολίτευση, να χρησιμοποιήσει αυτούς για να ρίξει το καθεστώς. Πως θα μου πείτε. Μα είναι απλό. Θα τους εμπνεύσει. Πως; Μα δεν υπάρχει άλλος τρόπος. Με το να βγει από την Βουλή, μέχρι να πέσει το καθεστώς.

Πριν μου πείτε, ότι αυτά τα πράγματα είναι αδύνατα, φανταστείτε το λίγο. Φανταστείτε να φύγουν επ' αόριστον από την Βουλή όλα τα κόμματα της αντιπολίτευσης. Φανταστείτε στην επόμενη "σημαντική" ψηφοφορία, να υπάρχει μόνο η ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ και όποιος άλλος θεωρεί ακόμα ότι η κυβέρνηση αυτή είναι νόμιμη... Και φανταστείτε, να είναι πάλι μόνοι τους, στην επόμενη ψηφοφορία. Θα περνούν τα δολοφονικά τους νομοσχέδια με 100% πλειοψηφία. Θα γελοιοποιούνται μόνοι τους, ακολουθώντας ανούσιες διαδικασίες... κι εδώ αρχίζει το ξεσάλωμα...

Την ίδια ώρα που οι βουλευτές του καθεστώτος θα εκφράζουν τις αντισυνταγματικές τους ορέξεις, οι βουλευτές της αντιπολίτευσης, ενωμένοι πλέον με το πλήθος Λαού απ΄ έξω από το κοινοβούλιο, θα συμμετείχαν σε μια πραγματικά πρωτόγνωρη γιορτή Δημοκρατίας. Θα αποκάλυπταν όλα τα εγκλήματα του καθεστώτος σε όλα τα τηλεοπτικά κανάλια του κόσμου, όσο ο Λαός θα βρισκόταν σε ένα παρανάλωμα πραγματικής πλέον ελπίδας ότι τα πράγματα μπορούν να αλλάξουν! Φανταστείτε το μόνο, δείτε την σκηνή στην φαντασία σας, και μην μου πείτε ότι δεν ξυπνάει κάτι το τρομερά ενδυναμωτικό στην καρδιά σας! Φανταστείτε λίγο, την τρομερή απο-νομιμοποίηση των κυβερνώντων που θα δημιουργούσε κάτι τέτοιο! Ακόμα και μεγάλο μέρος της αστυνομίας, θα βρισκόταν μπροστά σε ένα τεράστιο δίλημμα: Να στηρίξουν τον Λαό; Ή αυτούς που είναι κλεισμένους μέσα στην Βουλή, και δεν έχουν κανένα εμφανές στήριγμα από τον Λαό; Και πόσο χρόνο αλήθεια, θα έστεκε μια γελοιοποιημένη κυβέρνηση δωσιλόγων, εάν γίνονταν όλα αυτά και η θέση της αντιπολίτευσης έμενε ανένδοτη; Πέντε μέρες; Δεκαπέντε μέρες; Έναν μήνα; Θα φτάναμε στα Χριστούγεννα με τους ίδιους στην κυβέρνηση;

Και δεν είναι μόνο αυτό. Φανταστείτε στην συνέχεια, τι πρόσωπο θα είχαν όλες αυτές οι τραγικές δωσιλογικές φιγούρες! Με τι πρόσωπο αλήθεια, θα υποκρίνονταν ότι είναι ηγέτες της χώρας, στο εξωτερικό; Πως θα τους αντιμετώπιζε ακόμη και το πιο συστημικό διεθνές μέσο ενημέρωσης; Θα μπορούσαν άραγε να δείξουν το πρόσωπό τους στα αφεντικά τους στην Ε.Ε. και τα υπόλοιπα υπερ-διεθνή συμφέροντα που υπηρετούν; Κι αν γίνονταν όλα αυτά, φαντάζεστε, τι τεράστια έμπνευση θα αποτελούσε το Ελληνικό παράδειγμα. Φανταστείτε ακόμη, εάν τότε, ο Λαός γινόταν πραγματικό ριζοσπάστης και προοδευτικός και έκανε την υπέρβασή του...

...

Συγνώμη συμπολίτες μου. Ήρθε η ώρα να διακόψω το όνειρο στο πιο καλό του σημείο. Αντί του ονείρου, θα σας επαναφέρω στην μουντή και θλιβερή πραγματικότητα. Δυστυχώς δεν τα έχουμε όλα αυτά στην χώρα μας. Αντί αυτής της αντιπολίτευσης του ονείρου, στην Ελλάδα της ευρωχουντοκατοχής, έχουμε ένα σύνολο από ανθρώπους, που στην καλύτερη περίπτωση θέλουν να διαπραγματευτούν και να διατηρήσουν την θεσούλα τους στο υπάρχον σύστημα. Γι αυτούς, δεν υπάρχει χώρος για τον Λαό στα σχέδιά τους. Γι αυτούς, δεν υπάρχει καν ο Λαός ως δύναμη ουσιαστική αλλαγής της κοινωνίας.

Και γιατί άλλωστε να τους περνά από το μυαλό ο Λαός, αφού «ξέχασα» να σας πω προηγουμένως, ότι εκεί μέσα στο κοινοβούλιο, υπάρχει και κάτι άλλο που κάνουν: Παίρνουν μια μεγάλη αποζημίωση, μαζί με μια σειρά από προνόμια. Η μουντή ζωή μέσα στα χρέη που ζει ο Λαός μας, τους είναι άγνωστη. Το βαθύ χρέος, η κατάθλιψη και ακόμη χειρότερα σε πολλές περιπτώσεις θάνατος που πλέον αγγίζει με τον έναν ή άλλον τρόπο κάθε σπιτικό αυτού του εξαθλιωμένου Λαού, δεν τους αγγίζει. Αυτοί, δεν ποθούν καμιά εμπλοκή του Λαού. Γιατί εάν την ποθούσαν, θα είχαν ήδη κάνει αυτό που οφείλουν και θα μιλάγαμε για το όνειρο που αναφέρθηκε παραπάνω σαν Ιστορικό γεγονός πλέον...

Το ερώτημα λοιπόν, δεν είναι το τι μπορούν να κάνουν, γιατί αυτό είναι προφανές, μπροστά στην συνεχιζόμενη καταστροφή. Το ερώτημα συμπολίτη μου, θα έπρεπε να είναι: Γιατί δεν ρίχνουν την κυβέρνηση οι δυνάμεις της αντιπολίτευσης; Τι θέλουν, τι ζητούν, τι σκέπτονται, τι τους φοβίζει και δεν κάνουν το αυτονόητο; Δεν θέλει και πολύ μυαλό σίγουρα, για να καταλάβουμε ότι αυτό που θέλουν αυτοί, δεν είναι αυτό που θέλει ο Λαός.

Κι ένα από αυτά που δεν θέλουν, είναι να μάθει ο Λαός, την τέχνη του να ρίχνει κυβερνήσεις. Γιατί τότε το πιθανότερο είναι, να είναι αυτοί οι επόμενοι που θα πέσουν, όταν αποκαλύψουν το πραγματικό τους πρόσωπο.

*Ο Σ. Κατσούλης είναι μέλος της Πολιτικής Γραμματείας του Ε.Πα.Μ.

Πόσο κοντά βρισκόμαστε σ' ένα θερμό επισόδειο ανάμεσα σε ΝΑΤΟ και Ρωσία;

Δεκάδες «παρ 'ολίγον» επεισόδια έφεραν το ΝΑΤΟ και τη Ρωσία στο χείλος του πολέμου. Τουλάχιστον 40 «παρ 'ολίγον» επεισόδια σε διάφορα στρατηγικά σημεία του πλανήτη, όπου ο ρωσικός στρατός και οι δυνάμεις του ΝΑΤΟ ήρθαν κοντά σε στρατιωτική αναμέτρηση, συνέβησαν από τον περασμένο Φεβρουάριο. Μετά δηλαδή το ακροδεξιό πραξικόπημα στην Ουκρανία, το οποίο επεβλήθη χάρις στην υποστήριξη των Ηνωμένων Πολιτειών και της Ευρωπαικής Ένωσης. Αυτό αποκαλύπτει έκθεση που δημοσιεύθηκε τη Δευτέρα 10 Νοεμβρίου από το ίδρυμα Ευρωπαϊκό Δίκτυο Ηγεσίας με έδρα το Λονδίνο. Η εκθεση αναφέρει ότι οι ΝΑΤΟ-ρωσικές σχέσεις από το Μάρτιο του 2014, βρίσκονται σε "μια κατάσταση όπου η δυσπιστία, ο φόβος, και τα περιορισμένα χρονικά περιθώρια αποφάσεων της ηγεσίας χαρακτηρίζουν μια κλιμακούμενη αναμέτρηση ανάμεσα σ' ένα πυρηνικά εξοπλισμένο κράτος και σε μια συμμαχία με πυρηνικά όπλα." Η έκθεση συνεχίζει: "Η διαίωνιση αυτής της πραγματικότητας υπό τις συνθήκες που περιγράφονται στην παρούσα έκθεση είναι επικίνδυνη στην καλύτερη περίπτωση. Στη χειρότερη περίπτωση, θα μπορούσε να αποδειχθεί καταστροφική." Το Ευρωπαϊκό Δίκτυο Ηγεσίας αποτελείται από υψηλού επιπέδου αξιωματούχους του τομέα ασφαλείας από μια σειρά ευρωπαϊκές χώρες. Το συμβούλιό του περιλαμβάνει τον πρόεδρο της Συνδιάσκεψης Ασφαλείας του Μονάχου Βόλφγκανγκ Ίσινγκερ, τον πρώην Γενικό Γραμματέα του ΝΑΤΟ Χαβιέ Σολάνα, τους πρώην υπουργούς άμυνας, Ντες Μπράουν και ο Μάλκολμ Ρίφκιν (Ηνωμένο Βασίλειο), Φόλκερ Ρόϊχε (Γερμανία) και Αλέν Ρισάρ (Γαλλία), όπως επίσης και τον Σουηδό διπλωμάτη, πρώην Ειδικό Επίτροπο του ΟΗΕ για το Ιράκ, Καρλ Ρολφ Έκεους. Η συγκεκριμένη έκθεση, δεν παραλείπει να επιλέγει προσεκτικά τα περιστατικά που περιγράφει γα να δείχνει ψευδώς τη Ρωσία ως τον επιτιθέμενο.
Πρώτα απαγόρευαν στις λαικές τάξεις να ψηφίζουν, τώρα τις εξωθούν σε αποχή
Η χαμηλότερη συμμετοχή στις εκλογές για το Κογκρέσο τα τελευταία 72 χρόνια. Το πανεθνικό ποσοστό συμμετοχής έφτασε μόλις στο 36,3% του εκλογικού σώματος. Μόνο η ομοσπονδιακή εκλογή του 1942, σημείωσε χαμηλότερο ποσοστό συμμετοχής της τάξης του 33,9%. Έτσι, οι ρεπουμπλικάνοι απέκτησαν τον έλεγχο του Κογκρέσου, με την ψήφο από σχεδόν το 16% του εκλογικού σώματος. "Η εξαιρετικά χαμηλά προσέλευση στις ενδιάμεσες εκλογές της περασμένης εβδομάδας - το χαμηλότερο σε περισσότερες από επτά δεκαετίες - ήταν αρνητική για τους Δημοκρατικούς, αλλά ήταν ακόμη χειρότερη για τη δημοκρατία", σημειώνει στο κύρο άρθρο της η εφημερίδα New York Times. Στις τρεις μεγαλύτερες πολιτείες - Καλιφόρνια, Τέξας και Νέα Υόρκη - λιγότερο από το ένα τρίτο του εκλογικού σώματος ψήφισε. Η προσέλευση στη Νέα Υόρκη έφτασε μόλις το 28,8%, η τέταρτη χαμηλότερη της χώρας. Η εντυπωσιακά χαμηλή συμμετοχή στις εκλογές, αλλά και η χρηματοδότηση από ιδιώτες χορηγούς που ξεπέρασε κάθε προηγούμενο ρεκόρ, αποτέλεσαν τους βασικούς συντελεστές της επικράτησης των Ρεπουμπλικάνων στο Κογκρέσο των Ηνωμένων Πολιτειών.
Παγίδα φτώχειας για τους εργαζόμενους, ενισχύσεις για τις τράπεζες
Οι χαμηλότερα αμειβόμενοι εργαζόμενοι της Βρετανίας έχουν εγκλωβιστεί σε μια «παγίδα φτώχειας». Αυτό αναφέρει με μια νέα έκθεση, καθώς τρεις στους τέσσερις δεν είναι σε θέση να διαπραγματευτεί μια μισθολογική αύξηση με πραγματικούς όρους μισθολογική αύξηση. Η έκθεση δημοσιεύτηκε την ίδια ώρα που οι υπουργοί της κυβέρνησης Κάμερον σχεδιάζουν επιπλέον περικοπές δαπανών αξίας 30 δις λιρών στερλινών, ή 38,4 δις ευρώ. Σύμφωνα με την έρευνα από το Ίδρυμα Ρισολούσιον, μόνο το ένα τέταρτο των εργαζομένων οι οποίοι ελάμβαναν χαμηλούς μισθούς το 2001 ήταν σε θέση να εξασφαλίσουν μια μισθολογική αύξηση σε πραγματικούς όρους έως το 2014. Η έκθεση αναφέρει επίσης πώς εκείνοι που έχουν κολλήσει σε χαμηλό εισόδημα είδαν τα πακέτα αμοιβών τους να αυξάνονται κατά 3,6%, ενώ εκείνοι στις υψηλότερες μισθολογικές κλίμακες είδαν αυξήσεις του 7,5% τα τελευταία 14 χρόνια. Τα συμπεράσματα της έκθεσης έρχονται καθώς η κυβέρνηση φέρεται να επιδιώκει μια περαιτέρω μείωση των δημοσίων δαπανών, που αναμένεται να επιβληθούν μετά τις γενικές εκλογές του επόμενου έτους εάν και εφόσον οι Συντηρητικοί του Ντέιβιντ Κάμερον διατηρήσουν την εξουσία. Θυμίζουμε ότι οι πολιτικές στήριξης των τραπεζών εκτίναξαν το δημόσιο χρέος της Βρετανίας από το 43,7% το 2007, στο 90,6% το 2013. Ενώ το ιδιωτικό χρέος των νοικοκυριών στη Βρετανία έχει ξεπεράσει ήδη το 93% του ΑΕΠ της χώρας. Μόνο η Ιρλανδία έχει υψηλότερο ιδιωτικό χρέος νοικοκυριών ως προς το ΑΕΠ απ' όλες τις χώρες της Ευρώπης.
Προτιμούν να πληρώσουν πρόστιμο, παρά να διελευκανθεί το σκάνδαλο χειραγώγησης
Οι ρυθμιστικές αρχές στις ΗΠΑ, τη Βρετανία και την Ελβετία διέταξαν πέντε τράπεζες να πληρώσουν περίπου 3,3 δισεκατομμύρια δολάρια για να διευθετήσουν τον ρόλο τους στη χειραγώγηση των συναλλαγματικών ισοτιμιών. Η ελβετική UBS διατάχθηκε να πληρώσει το μεγαλύτερο πρόστιμο της τάξης των 800 εκατομμυρίων δολαρίων, σύμφωνα με δηλώσεις των ρυθμιστικών αρχών των Ηνωμένων Πολιτειών, της Βρετανίας και της Ελβετίας. Η Citigroup θα πληρώσει 668 εκατομμύρια δολάρια και ακολουθεί η JPMorgan Chase με 662 εκατομύρια δολάρια. Στην Royal Bank of Scotland επιβλήθηκε πρόστιμο 634 εκατομυρίων δολαρίων και στην HSBC Holdings 618 εκατομύρια δολάρια. Οι διακανονισμοί αυτοί, που περιλαμβάνουν τα μεγαλύτερα πρόστιμα που επιβάλλονται από την βρετανική ρυθμιστική αρχή, είναι οι πρώτοι απο τότε που οι ρυθμιστικές αρχές άρχισαν να διερευνούν την υπόθεση. Να θυμήσουμε ότι πέρυσι υπήρξαν καταγγελίες ότι διαπραγματευτές των μεγαλύτερων τραπεζών συνωμότησαν με τους ομολόγους τους σε άλλες επιχειρήσεις να χειραγωγήσουν τις τιμές αναφοράς που χρησιμοποιούνται από διαχειριστές κεφαλαίων για να καθορίσουν τι πληρώνουν για ξένο νόμισμα. Με την κίνηση αυτή οι μεγάλες τράπεζες θέλουν να αποφύγουν περαιτέρω έρευνα και ταυτόχρονα ομολογούν ότι φέρουν ακέραια την ευθύνη της χειραγώγησης. Στη μόνη περιοχή όπου δεν διεξάγεται ανάλογη έρευνα είναι η Ευρωζώνη, όπου οι μεγάλες τράπεζες μπορούν να αισθάνονται ασφαλής υπό το καθεστώς της τραπεζικής ένωσης.
Ικανοποιητικές οι απώλειες αμάχων κατά 75% σε στρατιωτικές επιχειρήσεις
Προκλητικές χαρακτηρίζονται οι δηλώσεις του αρχηγού των ενόπλων δυνάμεων των Ηνωμένων Πολιτειών, στρατηγού Μάρτιν Ντέμπσι, ο οποίος εκθείασε την στρατιωτική τακτική των Ισραηλινών κατά την πρόσφατη εισβολή τους στη Γάζα. Ο Ντέμπσι δήλωσε ότι το Ισραήλ ενήργησε "υπεύθυνα" και εξάντλησε κάθε "δυνατή προσπάθεια" για την αποφυγή απωλειών μεταξύ των αμάχων. Είπε ότι ήθελε να μελετήσει περαιτέρω και να διαδαχθεί από τις τακτικές που χρησιμοποιεί ο Ισραηλινός στρατός μέσα σε κατοικημένες περιοχές με μεγάλη συγκέντρωση αμάχων. Ο Ντέμπσι, πρόσφατα παρουσίασε το πιο επιθετικό στρατιωτικό δόγμα που διατύπωσαν οι Ηνωμένες Πολιτείες τουλάχιστον μεταπολεμικά. Ενώ οι απώλειες ανάμεσα στον άμαχο πληθυσμό της Γάζας από την πρόσφατη εισβολή του Ισραήλ, ξεπέρασαν το 75% στις περιοχές όπου διεξήχθησαν οι χερσαίες επιχειρήσεις. Ανάμεσά τους πολλά ανήλικα παιδιά, μιας και το Ισραήλ θεώρησε ως νόμιμο στόχο σχολεία, νηπιαγωγεία και νοσοκομεία.
Ειδήσεις για το Μικρόφωνο με τον Δημήτρη Καζάκη, e-roi.gr

Οι δέκα λόγοι που καθιστούν το χρέος παράνομο και καταχρηστικό.

του Όθωνα Κουμαρέλλα

Με αφορμή την ημερίδα για το χρέος και τις τράπεζες που πραγματοποιήθηκε την περασμένη Κυριακή 9 Νοέμβρη 2014 στο Πάντειο Πανεπιστήμιο -που δεν προσκληθήκαμε- και στην οποία ακούστηκαν διάφορες απόψεις, είναι χρήσιμο, να «φρεσκάρουμε» λίγο τη μνήμη μας, και να καταθέσουμε τη δική μας καθαρή θέση για άρνηση αναγνώρισης του χρέους και τη μονομερή από την πλευρά μας διαγραφή του, όπως κατά καιρούς έχει αυτή εκφραστεί και αιτιολογηθεί πλήρως στα επίσημα κείμενα του Ενιαίου Παλλαϊκού Μετώπου.

Πολλοί και μόνο στο άκουσμα της φράσης περί μονομερούς διαγραφής του χρέους εξανίστανται, αφού θεωρούν, ότι με την άρνηση αναγνώρισης και παύσης της αποπληρωμής του χρέους από την πλευρά της Ελλάδας, θα προχωρήσουμε σε μια παράνομη και επί της ουσίας «ανήθικη» πράξη απέναντι σε αυτούς που μας δάνειζαν. Μια παράνομη κι ανήθικη πράξη άρνησης ανταπόκρισης στις υποχρεώσεις μας, που θα μας οδηγήσει στη διεθνή κατακραυγή, στην απομόνωση και τελικά σε μεγαλύτερα δεινά.

Άλλοι, πάλι, θεωρούν μια τέτοια εξέλιξη, αναγκαία μεν, αλλά αδύνατη κάτω από τις διαμορφωμένες συνθήκες.

Όσοι βέβαια ισχυρίζονται κάτι τέτοιο, πέραν από τους κυβερνητικούς που έχουν τους ....
ιδιοτελείς λόγους τους, είτε δεν γνωρίζουν τα πράγματα και αντιδρούν αυθόρμητα, είτε παρασυρόμενοι από τον συρμό και την ασύστολη προπαγάνδα, αδυνατούν να κατανοήσουν τι πραγματικά συμβαίνει με το ελληνικό χρέος.

Η συσκότιση των πάντων γύρω από τη δημιουργία του χρέους και του τρόπου που αυτό εξελίχθηκε έχει ακριβώς αυτό το σκοπό. Τη δημιουργία σύγχυσης και την απονεύρωση οποιασδήποτε αντίδρασης στις ακολουθούμενες πολιτικές. Πολύ περισσότερο που στο «παιγνίδι» του ελληνικού χρέους εμπλέκονται είτε άμεσα, είτε έμμεσα Έλληνες μεγαλοεπιχειρηματίες, τραπεζίτες και πολιτικοί.

Το χρέος, λοιπόν, είναι παράνομο και καταχρηστικό διότι:

Πρώτο: είναι προϊόν διαφθοράς. Παράνομο χρέος είναι αυτό το οποίο αυξήθηκε στην υπηρεσία ιδιωτικών συμφερόντων και όχι για την ευημερία των ανθρώπων. Ένας απλός έλεγχος όλων των συμβάσεων, όπως της Ζήμενς, των Ολυμπιακών αγώνων, των εξοπλισμών, των δανείων από τράπεζες όπως της Γκόλντμαν Σακς, των υποδείξεων τραπεζών και χρηματιστικών εταιρειών για δάνεια, για διευθετήσεις δανείων, τον έλεγχο για υπερτιμολογήσεις, τοκογλυφίες, μίζες κι όλα όσα γνωρίζουμε πολύ καλά ότι συνέβησαν, θα αποδείξει ότι ο δανεισμός υπήρξε όχι μόνον απεχθής αλλά επαχθής και  ειδεχθής για τον ελληνικό λαό, παράνομος, δόλιος και απόρροια προδοτικής συμπεριφοράς των ιθυνόντων. Ένας τέτοιος έλεγχος δεν χρειάζεται να προηγηθεί των όποιων μονομερών ενεργειών από μέρους μας.

Δεύτερο: Η Δανειακή Σύμβαση του Μαΐου του 2010, η οποία ούτε καν κυρώθηκε από το Ελληνικό Κοινοβούλιο, υπήρξε προϊόν εξαπάτησης και εκβιασμού. Οποιεσδήποτε άλλες δεσμεύσεις και αποτελέσματα υπήρξαν σε βάρος της χώρας μας και των Ελλήνων πολιτών, ως απόρροια της αρχικής αυτής σύμβασης, είναι το ίδιο προϊόντα καταναγκασμού και εκβίασης και δεν μπορούν να ισχύουν βάσει των άρθρων 48-52 της Σύμβασης της Βιέννης του ΟΗΕ, αναφορικά με το Δίκαιο των Συνθηκών. Τα άρθρα αυτά προβλέπουν την ακύρωση μιας συνθήκης, εφ’ όσον χρησιμοποιήθηκε δόλος, υπήρξε σφάλμα, απειλή κατά εκπροσώπου του κράτους κλπ.

Τρίτο: Γιατί το χρέος δημιουργήθηκε κατά παράβαση του ίδιου του Δικαίου επάνω στο οποίο στηρίζεται η δημιουργία της Ε.Ε.. Είναι αναντίρρητο, ότι για την περίπτωση του ελληνικού χρέους αφενός μεν δεν λειτούργησαν οι θεσμοί για την αποτροπή του παράνομου χρέους ενώ τα αρμόδια όργανα της Κοινότητας, δεν πολιτεύθηκαν στο πλαίσιο της αρχής της νομιμότητας. Συνεπώς είναι άμεση η ευθύνη των οργάνων της Ευρωπαϊκής Ένωσης για την «ύπαρξη» και «αναπαραγωγή» του υπερβολικού χρέους του ελληνικού κράτους. Πρόβλημα όμως υπάρχει και ως προς το «νόμιμο του χρέους» με βάση το «κριτήριο της υπέρβασης». Το πρωτογενές Ενωσιακό Ευρωπαϊκό Δίκαιο θέτει όριο νομιμότητας με βάση τις διατάξεις: α) της παρ. 2β του άρθρου 126 ΣΛΕΕ και β) του άρθρου 1 του Πρωτοκόλλου 12, όπου το 60% είναι ο λόγος μεταξύ του δημοσίου χρέους και του ΑΕΠ σε τιμές αγοράς. Αυτό είναι το νόμιμο και αποδεκτό δημόσιο χρέος. Εφόσον η Επιτροπή και το Συμβούλιο επέτρεψαν την υπέρβαση του ελληνικού χρέους άνω του 60%, έχουν συμπράξει απολύτως στη δημιουργία παράνομου χρέους, με τα κριτήρια της Συνθήκης του Μάαστριχ, αλλά και της Συνθήκης της Λισσαβώνας.

Το κριτήριο του υπερβολικού ελλείμματος αφορά στην «υπέρβαση». Η υπέρβαση όμως ρυθμίζεται με κανόνες δικαίου, οι οποίοι όταν παραβιάζονται συνιστούν παρανομία.

Συνέπεια του υπερβολικού ελλείμματος, άρα και του παράνομου χρέους, ήταν η επιβολή μέτρων λιτότητας σε βάρος του ελληνικού λαού με σύμπραξη και πάλι των ενωσιακών οργάνων, καθόσον στην τρόικα, πέραν του ΔΝΤ, εκπροσωπούνται τόσο η Ευρωπαϊκή Επιτροπή όσο και η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, παραβιάζοντας κατάφορα τόσο το Διεθνές Δίκαιο, όσο και τις ισχύουσες ευρωπαϊκές συνθήκες.

Οι παραβιάσεις αφορούν στη Συνθήκη της Λισσαβόνας και συγκεκριμένα τα άρθρα 2 και 3 που αναφέρουν ότι η Ένωση βασίζεται στις αξίες του σεβασμού της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, της ελευθερίας, της δημοκρατίας, της ισότητας, του κράτους δικαίου και του σεβασμού των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Η Ένωση έχει σαν σκοπό να προάγει την ειρήνη, τις αξίες της και την ευημερία των λαών της. Επίσης, στα άρθρα 145-150 αναφορικά με την απασχόληση, 151-166 σχετικά με την κοινωνική πολιτική και τα άρθρα 165 και 166 για την ενίσχυση της επαγγελματικής εκπαίδευσης. Παραβιάστηκε επίσης ο Χάρτης των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ε.Ε. που είναι ενσωματωμένος στην Συνθήκη της Λισσαβόνας. Εκεί έχουν παραβιασθεί το άρθρο 1 για την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, τα άρθρα 11 για την ελευθερία έκφρασης και πληροφόρησης, και το άρθρο 12 για το δικαίωμα του συνέρχεσθαι και συνεταιρίζεσθαι. Παραβιάσεις έχουμε ακόμα στα άρθρα 14 για το δικαίωμα στην εκπαίδευση, 15 για το δικαίωμα στην εργασία, 17 το δικαίωμα στην ιδιοκτησία, 20 στην ισότητα μπροστά στο νόμο, 25 αναφορικά με τα δικαιώματα των ηλικιωμένων, 26 την ένταξη των αναπήρων, 28 το δικαίωμα διαπραγμάτευσης και συλλογικών δράσεων και πολλά άλλα.

Τέταρτο: Πράγματι, στις 14/3/2014 το ευρωκοινοβούλιο με ψήφισμά του κήρυξε, επί της ουσίας, ολόκληρο τον ευρωπαϊκό μηχανισμό στήριξης των μνημονιακών πολιτικών ως παράνομο, γιατί παραβιάζει κατάφωρα το πρωτογενές δίκαιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, δηλαδή τις συνθήκες ίδρυσής της. Δηλαδή, ό,τι συμβαίνει στην Ελλάδα με την τρόικα έχει χαρακτηριστεί παράνομο, ακόμη και με βάση το πρωτογενές δίκαιο της ΕΕ. Τότε γιατί θα πρέπει να πληρώσει η Ελλάδα τα δάνεια που αποτελούν προϊόν αυτού του παράνομου και καταχρηστικού με βάση το πρωτογενές δίκαιο της ΕΕ, μηχανισμού;

Πέμπτο: Από πότε ένας οφειλέτης και μάλιστα κράτος, δηλαδή λαός, είναι υπόχρεος για δάνεια που έχουν κριθεί παράνομα και καταχρηστικά; Τα οποία, μάλιστα, δεν είναι καθόλου ευκαταφρόνητα. Σύμφωνα με το πιο πρόσφατο Δελτίο του Δημόσιου Χρέους (Νο 74) οι οφειλές προς τον μηχανισμό στήριξης ανέρχονται σε 219,7 δις ευρώ, από σύνολο 322,4 δις ευρώ τον Ιούνιο του 2014. Δηλαδή αποτελούν πάνω από το 68% του συνολικού δημόσιου χρέους, το οποίο είναι προϊόν ενός παράνομου και καταχρηστικού μηχανισμού.

Όποιον ορισμό κι αν πάρει κανείς για το απεχθές (odious) χρέος, που υφίσταται στη διεθνή νομολογία, οι οφειλές από τις αποικιοκρατικές δανειακές συμβάσεις που επιβλήθηκαν στην Ελλάδα καταργώντας ασυλίες, εθνική κυριαρχία και θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα είναι παράνομες και καταχρηστικές.

Έκτο: Το υπόλοιπο δημόσιο χρέος, που δεν αφορά σε δάνεια από τον μηχανισμό στήριξης, ανέρχεται σε 102,7 δις ευρώ. Από αυτά γύρω στα 25 δις ευρώ είναι στο χαρτοφυλάκιο της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας (ΕΚΤ) με μέση ληξιπρόθεσμη διάρκεια 3,4 χρόνια. Τα ομόλογα αυτά τα έχει αποκτήσει η ΕΚΤ αποκλειστικά από τη δευτερογενή αγορά και της αποφέρουν ετήσια κέρδη γύρω στο μισό δις ευρώ μόνο σε πληρωμές τόκων. Επίσης τα ομόλογα αυτά είναι αποκλειστικά σε εθνικό δίκαιο της Ελλάδας.

Τι κάνουμε μ’ αυτά; Γιατί δεν απαιτούμε να τα διαγράψει η ΕΚΤ; Το κάνει ήδη για ομόλογα με εμπράγματες εγγυήσεις χωρίς απόδοση για τις ιδιωτικές τράπεζες. Γιατί να μην απαιτήσουμε να το κάνει και για την Ελλάδα; Γιατί αυτά τα δύο μέτρα και τα δύο σταθμά;

Γιατί ενώ η ΕΚΤ κερδοσκοπεί με τα ελληνικά ομόλογα, συμμετέχει στον στραγγαλισμό του ελληνικού λαού μέσω της τρόικα;

Ένα άλλο μέρος του δημόσιου χρέους γύρω στα 26 δις ευρώ το κατέχουν οι εγχώριες συστημικές τράπεζες. Με δανεικά χρήματα που επιβαρύνθηκε ο ελληνικός λαός έγινε η ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών. Με βάση ποια λογική δεν «σβήνονται» αυτά τα ομόλογα, ώστε να ξεχρεώσουν οι ίδιες οι τράπεζες ένα μέρος των ανακεφαλαιοποιήσεων που έγιναν με δημόσιο χρήμα; Γιατί το κράτος, αντί να παίρνει μετοχές δίχως αντίκρισμα για το χρήμα των φορολογουμένων που δίνει στις τράπεζες, να μην απαιτήσει το ισοφάρισμα με διαγραφή των ομολόγων που κατέχουν από πριν;

Το υπόλοιπο μέρος του δημόσιου χρέους περί τα 51 δις ευρώ διακινείται κυρίως από επαγγελματίες κερδοσκόπους, διαχειριστές κεφαλαίων, hedge funds, που συνδέονται και με τα κομματικά ταμεία των κυβερνώντων. Αν ανοίξουμε τα κιτάπια τους, είναι σίγουρο ότι θα βρούμε εικονικούς λογαριασμούς και πρόσωπα απ’ όπου ξεπλένεται χρήμα πολιτικό, επιχειρηματικό και οργανωμένου εγκλήματος.

Οι τρεις πτυχές αυτές του χρήματος, πολιτικό, επιχειρηματικό και εγκλήματος, είναι τόσο ταυτόσημες στις κορυφές της πολιτικής και της οικονομίας στην Ελλάδα, όσο σε λίγες χώρες στον κόσμο. Όταν βγουν όλα στην επιφάνεια θα διαπιστώσουμε, ότι οι μεγαλοεργολάβοι, μεγαλοπολιτικοί και μεγαλοεπιχειρηματίες είναι ταυτόχρονα και τα μεγαλύτερα αφεντικά στον κόσμο του εγκλήματος. Έτσι συνέβαινε πάντα σ’ αυτόν τον τόπο, αλλά ποτέ όσο σήμερα[1].

Έβδομο: Αλλά ακόμη και με το «περίφημο» αγγλικό δίκαιο να πάνε κάποιοι, δεν πρόκειται να στοιχειοθετήσουν νομιμότητα στο ελληνικό χρέος όπως αυτό διαμορφώθηκε μετά το 2010. Το αγγλικό εμπορικό δίκαιο του 1976, που ισχύει ακόμη και σήμερα στην Βρετανία, ορίζει τι σημαίνει ληστρικό χρέος. Όταν ένας δανειστής οδηγεί τον οφειλέτη του στη χρεοκοπία απαιτώντας να πληρωθούν με δυσβάσταχτο τρόπο όροι και συνθήκες και δεσμεύσεις υπέρ του, τότε αυτό το χρέος είναι ληστρικό και καταγγέλλεται.

Όγδοο: Πολλά κράτη ήδη έχουν καταγγείλει ανάλογα χρέη ως ληστρικά. Από τα τελευταία κράτη που το έχουν κάνει είναι η Ισλανδία και μάλιστα μέσω τραπεζών, δεν ήταν καν δημόσιο χρέος. Είναι ακόμα χειρότερο, γιατί εκεί επρόκειτο για ιδιώτες οι οποίοι χρωστάνε σε ιδιώτες. Πως παρεμβαίνει το κράτος να διαγράψει χρέη ιδιωτών; Εκεί υπήρχε και το πάτημα εκ μέρους της Βρετανίας και της Ολλανδίας που είπαν κοιτάξτε να δείτε εγώ δεν ζητάω από το κράτος, ζητάω από τις τράπεζες. Εφόσον το κράτος εγγυάται τις τράπεζες, να λύσει το πρόβλημα το κράτος. Εγώ σαν Βρετανός ή Ολλανδός απλά θέλω να αποζημιωθώ.  Πήγαν, λοιπόν, στο Διεθνές δικαστήριο των 7, της Διεθνούς Ζώνης Εμπορίου όπου ανήκει και η Ισλανδία αλλά και η Βρετανία και η Ολλανδία και το διεθνές δικαστήριο τον Γενάρη του 2013 έβγαλε κατευθείαν απόφαση. Ακόμα και αν ήταν δεσμευμένη η Ισλανδία με σύμβαση να αποζημιώσει τους Βρετανούς και τους Ολλανδούς, καλά έκανε και δεν τους αποζημίωσε, γιατί προέχει η ευνομία, η τάξη και τα δικαιώματα μιας χώρας που έχει τεθεί σε διαδικασία παγκόσμιας κρίσης. Λόγω της απειλής της παγκόσμιας κρίσης η κυβέρνηση έπρεπε πρώτα να φροντίσει το λαό της και την οικονομία της. Αυτό είπε το δικαστήριο και αυτό είναι βασική αρχή στο Διεθνές δίκαιο. Η δέσμευση που έχει μια κυβέρνηση απέναντι στον λαό της υπερτερεί έναντι οποιασδήποτε άλλης δέσμευσης, δανειστών ή οποιουδήποτε άλλου κράτους.

Ένατο: Το χρέος δεν είναι εξυπηρετήσιμο και προκειμένου να θεωρείται «βιώσιμο» θα στραγγαλίζεται στο διηνεκές η ελληνική οικονομία και ο λαός. Το τελευταίο ψήφισμα της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ (2014), αποδέχεται, ότι η αναδιάρθρωση και η διαγραφή του χρέους είναι κυριαρχικό δικαίωμα του κράτους και δεν μπορεί να εμποδίζεται από κανέναν ιδιώτη δανειστή, ή άλλο κράτος. Αποδέχεται, επίσης, ότι η «βιωσιμότητα» του χρέους εξαρτάται από το αν μπορεί να εξυπηρετηθεί, χωρίς να θίγεται ο πυρήνας των ανθρώπινων, οικονομικών, κοινωνικών και πολιτικών δικαιωμάτων ενός λαού.

Το ψήφισμα, έστω έμμεσα, θεωρεί κυριαρχικό δικαίωμα κάθε κράτους τις μονομερείς ενέργειες, για την αναδιάρθρωση του χρέους του.

Δέκατο: Οι ομολογίες σε ανώτατο επίπεδο στελεχών της Ε.Ε. και του ίδιου του Γιούνγκερ, ότι γνώριζαν από παλιά τη δυναμική του χρέους της Ελλάδας, αλλά δεν έκαναν κάτι, επειδή θα έπαυαν να κερδίζουν από το ελληνικό χρέος οι Γερμανοί και οι Γάλλοι.

Το δίλημμα είναι καθαρό.

Φυσικά το να επικαλεσθεί κανείς τους παραπάνω λόγους και αυτό να γίνει αποδεκτό από τους δανειστές, ξεπερνάει κάθε φαντασία. Ειδικά στο βαθμό που η ετεροβαρής σχέση δανειστή κι οφειλέτη επιβαρύνεται με τον τρόπο που έχει δεθεί η χώρα στην ευρωζώνη, όπου ο εκβιασμός για άμεση παύση της χρηματοδότησης θα λειτουργήσει καταλυτικά για όποιον επιζητήσει την οποιαδήποτε διαπραγμάτευση με βάση τις αρχές του διεθνούς δικαίου. Αν δεν σπάσει η ετεροβαρής αυτή σχέση κι αν δεν εξαλειφθεί το εργαλείο του εκβιασμού που είναι η χρηματοδότηση μέσω της ΕΚΤ, δηλαδή το ευρώ, καμία πιθανότητα δεν υπάρχει να βρούμε το δίκιο μας.

Γι εμάς το δίλημμα είναι καθαρό: Είτε συμβιβάζεσαι με την υπάρχουσα κατάσταση και απλά διεκδικείς τρόπους να την διαχειριστείς καλύτερα, χωρίς όμως κανένα ουσιαστικό αποτέλεσμα, είτε την ανατρέπεις. Μέσος δρόμος δεν υπάρχει. Όσο περιμένουμε τον από μηχανής Θεό να μας γλυτώσει με κάποιο θαύμα, τόσο τα πράγματα θα χειροτερεύουν και η αντιστροφή θα γίνεται ολοένα και δυσκολότερη.

Τι πρέπει να γίνει;

Πρώτο: Να σταματήσουμε να εξαρτιόμαστε από τις δόσεις των δανείων της ευρωζώνης που δίνονται με ρήτρα την καταστροφή και το ξεπούλημα της χώρας. Η άρνηση πληρωμής θα πρέπει να συνοδευτεί με αποκήρυξη του χρέους ως παράνομου και καταχρηστικού με βάση τους κανόνες του διεθνούς δικαίου, όπως ακριβώς περιγράφηκε προηγουμένως.

Αν δεν ξεμπερδέψουμε ολοκληρωτικά από το χρέος δεν μπορούμε να μιλάμε για οτιδήποτε άλλο. Δεν μπορούμε να μιλάμε για άλλη πολιτική, εκτός αν θέλουμε να κοροϊδεύουμε τους εαυτούς μας.

Ή διαπραγματευόμαστε για να περικόψουμε κάποιο μέρος, να το επιμηκύνουμε και ό,τι άλλο ακούγεται τελευταία, αλλά αυτό σημαίνει, προφανέστατα, ότι αναγνωρίζουμε τις δεσμεύσεις που έχουν επιβληθεί στην χώρα προκειμένου να πάρει τα δάνεια αυτά και συνεχίζουμε την καταστροφική πορεία. Ή, μονομερώς καταγγέλλουμε ως απεχθείς τις συμβάσεις και τις δεσμεύσεις που έχουν επιβληθεί στην χώρα και επομένως διαγράφουμε μονομερώς το προϊόν αυτών των συμβάσεων. Μέσος δρόμος δεν υπάρχει.

Η μονομερής διαγραφή του χρέους, μετά από καταγγελία του, έξοδο από το ευρωσύστημα, χρεοκοπία των εγχώριων τραπεζών υπό δημόσιο έλεγχο, εκκαθάριση τους σε καθεστώς λειτουργίας και με ταυτόχρονη προστασία των καταθέσεων των πολιτών, αποτελεί τη μόνη ρεαλιστική διέξοδο.

[1] Από αντίστοιχο άρθρο για το χρέος του Δημήτρη Καζάκη.

Βόμβα στην γειτονική Ιταλία & EE! "Στο όνομα του Θεού και της Δημοκρατίας... έξω από το ΕΥΡΩ"!

Συγκλονιστική για την ιταλική, αλλά και ευρωπαϊκή πολιτική σκηνή, η ανοικτή ρήξη του μεγαλύτερου πολιτικού κόμματος-κινήματος στην Ιταλία... για έξοδο από το ευρώ με δημοψήφισμα!

Και... σύμφωνα με το Σύνταγμα της Ιταλίας, αλλά και την κυρίαρχη θέση στην πολιτική μπορεί να επιβάλλει ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ για έξοδο από το ευρώ!

Ο Beppe Grillo, ηγέτης του κινήματος 5 Αστέρια, με την ευκαιρία συμπλήρωσης 10 χρόνων από τη λειτουργία του ιστολογίου (μπλογκ) που ανάτρεψε το πολιτικό σκηνικό στην Ιταλία, ανακοίνωσε στις Βρυξέλλες τον νέο (μέχρι τώρα δεν μιλούσε για έξοδο από το ευρώ) αγώνα του Κινήματος για έξοδο από το ευρώ!

Πολιτικός σεισμός στη γείτονα χώρα!

"Είναι ώρα για μένα και τους ιταλούς να κάνουμε αυτό που έπρεπε εδώ και καιρό: Να βάλουμε ένα τέλος σ' αυτούς που ατίμασαν τη δημοκρατία, που...
επέβαλαν δοτούς (μη εκλεγμένους) πρωθυπουργούς. Εσείς είστε μια συμμορία μισθοφόρων των τραπεζιτών...

Θα σας στείλουμε σπίτι σας με την έξοδο της Ιταλίας από το ευρώ...

Η κυριαρχία ανήκει στο Λαό κι όχι στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα... Ούτε στην τρόικα ή στην Bundesbank...

Επιστροφή σε εθνικό νόμισμα, εθνικούς προϋπολογισμούς...

Ετοιμαστείτε για τη δική σας πτώχευση... την πτώχευση της ΕΚΤ κι όχι του λαού μας...

Στο όνομα του Θεού και της Δημοκρατίας... ξεκουμπιστείτε!
Sibilla

Το Ε.ΠΑ.Μ. συμμετείχε στο συλλαλητήριο για την ΕΡΤ.

                               

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

«Αιχμές» για την παρουσία ανεξάρτητου βουλευτή που ψήφισε το 1ο μνημόνιο

και την κατάργηση της δημόσιας ραδιοτηλεόρασης

Το Ενιαίο Παλλαϊκό Μέτωπο (Ε.ΠΑ.Μ.) συμμετείχε στο συλλαλητήριο που πραγματοποιήθηκε έξω από το ραδιομέγαρο της ΕΡΤ στην Αγ. Παρασκευή (την Παρασκευή 7/11/2014), με αφορμή τη συμπλήρωση ενός έτους από την εισβολή των ΜΑΤ και την εκκένωση του κτιρίου.

Απευθύνοντας σύντομο χαιρετισμό, ο Α’ Συντονιστής της Π.Γ. του Ε.ΠΑ.Μ. και πρώην εργαζόμενος στην ΕΡΤ κ. Θεμιστοκλής Συμβουλόπουλος σημείωσε, μεταξύ άλλων, πως  «η πραξικοπηματική εισβολή των ΜΑΤ στο ραδιομέγαρο, ήταν το αποτέλεσμα του τρόμου που προκάλεσε στην κυβέρνηση  η συλλογική απόφαση των εργαζομένων να αντιδράσουν δυναμικά, αναλαμβάνοντας την ευθύνη που απορρέει από το λειτούργημά τους».

Με αφορμή την παρουσία και τον χαιρετισμό που απηύθυνε ανεξάρτητος βουλευτής που ψήφισε το 1ο μνημόνιο και τον ν. 4002, που προέβλεπε την κατάργηση της ΕΡΤ Α.Ε., ο Α΄Συντονιστής της Π.Γ. του Ε.ΠΑ.Μ. υπογράμμισε ότι «σ’ αυτό το βήμα δεν δικαιούνται να ανεβαίνουν όσοι ψήφισαν το μνημόνιο και τους νόμους που εξαθλίωσαν τους εργαζόμενους και μετέτρεψαν τη  χώρα σε αποικία». Προέτρεψε δε, τους συμπολίτες και τους συναδέλφους του, πρώην εργαζόμενους στην ΕΡΤ, «να μην έχουν “κοντή μνήμη” επαναλαμβάνοντας λάθη του παρελθόντος».

Το Γραφείο Τύπου

Αθήνα 8/11/2014

Όταν η διαφθορά και η διαπλοκή ξεπερνά τα εθνικά σύνορα.

Όπως είναι γνωστό οι Έλληνες είναι διεφθαρμένοι και ήρθαν οι Ευρωπαίοι, κυρίως οι Γερμανοί, για να διορθώσουν τα πράγματα. Αξίζει να το θυμόμαστε αυτό ειδικά σήμερα, καθώς ξεσπά ίσως το μεγαλύτερο σκάνδαλο διαπλοκής και διαφθοράς σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Πρόκειται για έγγραφα που διέρρευσαν και αποκαλύπτουν μυστικές συμφωνίες φορολογικής ασυλίας γνωστών πολυεθνικών με το κρατίδιο του Λουξεμβούργου.

Σύμφωνα με έγγραφα που διέρρευσαν η Pepsi, το ΙΚΕΑ, η Federal Express και 340 άλλες, μαζί και 9 ελληνικού ενδιαφέροντος, όπως Eurobank και Wind, διεθνείς εταιρείες έχουν εξασφαλίσει μυστικές συμφωνίες από το Λουξεμβούργο, επιτρέποντας να μειώσουν παγκόσμια τη φορολογική τους επιβάρυνση, διατηρώντας παράλληλα μικρή παρουσία στο μικροσκοπικό ευρωπαϊκό δουκάτο. Η PricewaterhouseCoopers βοήθησε πολυεθνικές εταιρείες να αποκτήσουν τουλάχιστον 548 ευνοικές φορολογικές αποφάσεις στο Λουξεμβούργο από το 2002 έως το 2010. Με τον τρόπο αυτό οι εταιρείες αυτές γλύτωσαν εκατοντάδες δις ευρώ σε φόρους, που θα έπρεπε να πληρώσουν στα κράτη μέλη της ευρωζώνης.
Η διαπλεκόμενη Ευρωπαϊκή Επιτροπή
Την περίοδο αυτή πρωθυπουργός του Λουξεμβούργου ήταν ο Ζαν Κλοντ Γιούγκερ, ο οποίος φέρεται ως ένας από τους εγκεφάλους της όλης υπόθεσης. Με την ανάληψη της προεδρίας της Κομισιόν από τον κ. Γιούγκερ, οι ωφελημένες πολυεθνικές, αλλά και το Λουξεμβούργο δεν θα ενοχληθούν από τις αρχές της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η εμπλοκή του Γιούγκερ στο μεγαλύτερο ίσως σκάνδαλο διαφθοράς στην Ευρώπη, υπογραμμίζει το πόσο βαθιά διαπλεκόμενο είναι ολόκληρο το σύστημα θεσμών της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Μην ξεχνάμε ότι τόσο ο νεοεκλεγείς πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Ζαν Κλοντ Γιούγκερ, όσο και οι περισσότροι επίτροποί του διατηρούν χαρακτηριστικά στενούς δεσμούς με ισχυρά επιχειρηματικά συμφέροντα. Ο Τζόναθαν Χιλ επί παραδείγματι από τη Βρετανία, ο οποίος επελέγη ως επίτροπος για θέματα οικονομικής σταθερότητας, υπηρεσιών και κεφαλαιαγοράς. Ο Τζόναθαν Χιλ για χρόνια λειτούργησε ως λομπίστας για μεγάλες τράπεζες όπως η Bank of America και η HSBC. Ενώ ο Ισπανός Επίτροπος Ενέργειας και Κλίματος Μιγκέλ Αρίας Κανιέτε, είναι ένας από τους πιο γνωστούς εκπροσώπους της πετραλαϊκής βιομηχανίας. Ανάλογες υπόγειες διαδρομές με ισχυρά επιχειρηματικά συμφέροντα έχουν και αρκετοί ακόμη νέοι επίτροποι, ειδικά σε κομβικές θέσεις.
Γιατί κανείς δεν είπε τίποτε;
Οι καταγγελίες που έγιναν πριν την επιλογή όλων αυτών στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή δεν εισακούστηκαν από κανέναν. Αν θυμάστε στον "προεκλογικό αγώνα" μεταξύ Γιούγκερ (Λαικό Κόμμα), Μάρτιν Σουλτς (Σοσιαλιστές), Τσίπρας (Ευρωπαϊκή Αριστερά), Γκι Φερχόφσταντ (Φιλελεύθεροι) και Σκα Κέλερ (Πράσινοι), κανείς τους δεν έθεσε ζήτημα εντιμότητας ειδικά για τον πρώτο. Οι καταγγελίες ήδη υπήρχαν και είχαν αναγκάσει τον τότε επίτροπο ανταγωνισμού Αλμούνια να ζητήσει εξηγήσεις από το Λουξεμβούργο, το οποίο απαξίωσε με προκλητικό τρόπο να απαντήσει. Φυσικά ο Αλμούνια δεν πήρε μέτρα, απλά έμεινε στις δηλώσεις. Επομένως, όλοι γνώριζαν. Γιατί δεν έθεσαν ζήτημα διαπλοκής; Γιατί δεν είπαν κουβέντα;
Από τον Μάρτιν Σουλτς το καταλαβαίνει κανείς, μιας και ο ίδιος ήταν και είναι άνθρωπος της Deutsche Bank. Το ίδιο και οι υπόλοιποι. Ο Τσίπρας, ο υποψήφιος εκ μέρους της Ευρωπαικής Αριστεράς; Γιατί δεν κατήγγειλε την διαπλοκή των συνυποψηφίων του με βάση τις πολυάριθμες καταγγελίες που είχαν γίνει συγκεκριμένα εναντίον τους; Γιατί δεν έβγαλε τσιμουδιά; Για τον ίδιο λόγο που δεν μίλησε καθόλου και για τα πολυάριθμα σκάνδαλα διαπλοκής και διαφθοράς της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Βλέπετε ο ευρωπαϊσμός του δεν του επιτρέπει να ξεμπροστιάζει τον χαρακτήρα της ΕΕ. Όπως ακριβώς συνέβαινε παλιά και με τους ένθερμους θιασώτες της απολυταρχίας, οι ο οποίοι αρνιόντουσαν την εγγενή διαφθορά του καθεστώτος με το οποίο ταυτίζονταν. Ότι δεν μπορούσαν να αποσιωπήσουν το απέδιδαν σε "στρεβλώσεις" και "λάθος επιλογές" που όφειλαν να διορθωθούν.
Αν θυμάστε καλά ο Τσίπρας ήταν από τους πρώτους που αναγνώρισε την επικράτηση του Ζαν Κλοντ Γιούγκερ και δήλωσε (4/6/2014): «Πρέπει να γίνει σεβαστό το αποτέλεσμα των ευρωεκλογών.» Ο κ Τσίπρας ζήτησε από τις Βρυξέλλες αυτό που είχε ήδη συμφωνηθεί από τους αρχηγούς των κομμάτων του Ευρωκοινοβουλίου από την επομένη των ευρωεκλογών, δηλαδή ο Ζαν-Κλοντ Γιουνκέρ να είναι αυτός που θα λάβει διερευνητική εντολή και θα ζητήσει την πλειοψηφία της Ευρωβουλής για να γίνει ο επόμενος πρόεδρος της Επιτροπής. Ο ίδιος ζήτησε από τους Μ. Σουλτς, Γκι Φερχόφσταντ και Σκα Κέλερ, σε περίπτωση που το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο προτείνει ένα τρίτο πρόσωπο, να το καταψηφίσουν όλες οι δυνάμεις του Ευρωκοινοβουλίου. Γιατί τέτοια πρεμούρα του Τσίπρα να επιλεγεί ο αρχιερέας της διαπλοκής και της διαφθοράς, Ζαν Κλοντ Γιούνκερ, ως πρόεδρος της Ευρωπαικής Επιτροπής; Τι δούναι-λαβείν είχαν υπάρξει στο παρασκήνιο; Τι μυστικές συμφωνίες;
Αν θυμάστε, ο κ. Τσίπρας τότε αναφέρθηκε και στις δύο στρατηγικές που υπάρχουν στην Ευρώπη τώρα. «Η μία θέλει μικρά βήματα προς την εκδημοκρατικοποίηση της Ευρώπης», ενώ η άλλη «είναι η στρατηγική της ολοκληρωτικής διάλυσης της ευρωπαϊκής διαδικασίας, αυτή του Ντέιβιντ Κάμερον», όπως σημείωσε χαρακτηριστικά. «Αυτήν οφείλουμε να εμποδίσουμε», ανέφερε ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ, τονίζοντας ότι πρέπει να συγκροτηθεί ένα ευρύ μέτωπο δυνάμεων για να αντιμετωπιστεί η πολιτική της λιτότητας, που διαλύει την Ευρώπη. Με άλλα λόγια, ο Τσίπρας είχε στρατευθεί στο ίδιο στρατόπεδο με τον Ζαν Κλοντ Γιούγκερ ως προς την "εκδημοκρατικοποίηση της Ευρώπης" και η μόνη διαφωνία ήταν στη πολιτική λιτότητας. Το να τα παίρνεις χοντρά από εταιρείες και τράπεζες για να τους στήνεις επικερδείς συμφωνίες, όντας μάλιστα πρωθυπουργός, δεν συνιστά διαχωριιστική γραμμή κατά τον κ. Τσίπρα.
Άπαντες ποιούν τη νύσσα
Να γιατί σήμερα άπαντες ποιούν τη νύσσα για το γεγονός ότι αποκαλύφθηκε όχι μόνο ποιος είναι ο Γιούνκερ, αλλά και ποιοι προάγονται σε θέσεις αξιωματούχων της ΕΕ. Λέτε να δούμε καμιά κυβέρνηση της ΕΕ να απαιτεί αναδρομικά με πρόστιμα τους φόρους που οι συγκεκριμένες εταιρείες απέφυγαν με τις μυστικές συμφωνίες του Λουξεμβούργου; Λέτε να δούμε καμιά κυβέρνηση να απαιτεί αποζημιώσεις από το ίδιο το δουκάτο; Λέτε να υπάρξουν μέτρα εναντίον του από την ΕΕ; Λέτε να δούμε κανένα κόμμα να καταγγέλει τον Γιούνκερ και να ζητά άμεσα την παραίτησή του; Λέτε να δούμε να κινείται κανένα κράτος εναντίον του Γιούγκερ για την απάτη που αποκαλύφθηκε; Λέτε να κληθεί να λογοδοτήσει; Που; Ο Γιούγκερ χάρις στη Συνθήκη της Λισαβώνας διαθέτει ισόβια ασυλία. Όπως και οι Επίτροποι.
Αλήθεια, αναρωτηθήκατε ποτέ τι την θέλουν την ισόβια ασυλία έναντι κάθε πιθανής δικαστικής δίωξης, οι κατέχοντες θέσεις στους θεσμούς της Ευρωπαϊκής Ένωσης; Εδώ φωνάζουμε και δικαίως για την ασυλία που έχουν οι έλληνες πολιτικοί. Φανταστείτε να αποκτούσαν εξ ορισμού πλήρη ασυλία από την στιγμή που ανελαμβάνουν πολιτικό θώκο και για όλη την υπόλοιπη ζωή τους;
Αυτό συμβαίνει με όλους τους αξιωματούχους της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ο λόγος είναι προφανής. Υπό αυτό το καθεστώς μπορούν να εξαγοράζονται και να διαπλέκονται με ισχυρά συμφέροντα, χωρίς να κινδυνεύει κανείς τους να λογοδοτήσει. Ούτε καν στο κράτος από το οποίο προέρχεται. Να γιατί οι θεσμοί της Ευρωπαικής Ένωσης, δικαίως έχουν χαρακτηριστεί ως το πιο διαβλητό, διαπλεκόμενο και διεφθαρμένο σύστημα εξουσίας που έχει εμφανιστεί επί Ευρωπαϊκού εδάφους από την εποχή της απολυταρχικής Ιερής Συμμαχίας.
Μόνο και μόνο για να μπορούν οι μεγάλες εταιρείες, οι πολυεθνικές, οι τράπεζες και οι πολιτικοί τους να κάνουν τις δουλειές τους χωρίς κανενός είδους εμπόδιο από λαούς, εθνικές νομοθεσίες και δικαστικές αρχές. Αυτό το νόημα είχε η δημιουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης ευθύς εξαρχής. Και γι' αυτό όσο διατηρείται και συνεχίζει να ασκεί εξουσία πάνω στα κράτη-μέλη, θα πηγαίνουν όλοι οι λαοί από το κακό στο χειρότερο. Τουλάχιστον μέχρις οι λαοί ξυπνήσουν και διεκδικήσουν για μια ακόμη φορά την ελευθερία και την εθνικής τους αυτοδιάθεση από το σύγχρονο Ancient Regime της Ευρώπης.
Σχόλιο της Ημέρας, 8/11/2014, dimitriskazakis.blogspot.com

Ο νεοδημοκράτης πολιτικός έχει δυο κύρια γνωρίσματα:

του «mitsos175»

Το πρώτο είναι η σκατοψυχία του. Αδιαφορεί για τους πάντες εκτός του εαυτούλη του. Κοιτάζει να βολευτεί, να τα κονομήσει ακόμα και με πλάγιο τρόπο, να αρπάξει όσα περισσότερα μπορεί εις βάρος των άλλων. Θα κάνει τα πάντα για να πετύχει αυτό το σκοπό. Θα πατήσει επί πτωμάτων, αν πιστεύει ότι χρειάζεται. Φανατικά ατομιστής, καταντά ένα σαδιστικό κάθαρμα, ένα παράσιτο.

Το άλλο που τον αντιπροσωπεύει είναι η ηλιθιότητα. Νομίζει πως αυτά που κάνει θα έχουν συνέχεια, πως δεν θα έχει επιπτώσεις για τη φρίκη την οποία ο ίδιος είναι υπεύθυνος.

Σε κάθε κίνηση τους φαίνονται αυτά τα δυο χαρακτηριστικά. Από την πατριδοκαπηλία με τα ύπουλα παιχνίδια σε βάρος της χώρας, μέχρι την αντιμετώπιση των δίκαιων αιτημάτων των μαθητών. Επιστρατεύουν τις εφεδρείες τους για να παραμείνουν γαντζωμένοι και να απομυζούν τα χρήματα των εργαζομένων.

Μας μιλάνε περί πατρίδας αυτοί που ξεπούλησαν τη χώρα και τους κατοίκους της. Ο ....
δοσιλογισμός είναι αποτέλεσμα της ανηθικότητας τους, αλλά ο τρόπος δείχνει βλακεία. Δε θα διστάσουν να κατασκευάσουν "κρίσεις" με "εξωτερικούς ή εσωτερικούς" εχθρούς προκειμένου να τρομάξουν και να συνεχίσουν τη δικτατορία.

Βλακεία σε συνδυασμό με αμοραλισμό φαίνεται και στην καταστολή. Η ΝΔ συνεχίζει να βαδίζει ολισθηρό δρόμο των τραμπούκων της (Φ) ΟΝΝΕΔ προσπαθώντας να αναβιώσει το 1991 με τα γνωστά αποτελέσματα της δολοφονίας του αγωνιστή καθηγητή Νίκου Τεμπονέρα. Τότε ήταν οι αποθρασυνόμενοι δολοφόνοι, σήμερα είναι τα όργανα της καταστολής. Τότε είχε ακόμα χαχόλους που υλοποιούσαν σχέδια ανωμαλίας, έστω κι αν ήταν μειοψηφία. Σήμερα φοβούνται να βγουν έξω (θα δοκιμάσουν λένε να κάνουν "περιοδείες") αλλά χρησιμοποιούν τους ασφαλίτες για παρόμοιες αθλιότητες.

Αντί να αισχύνονται για το κατάντημα της εκπαίδευσης που είναι αποτέλεσμα περικοπών προκαλούν ακόμα μια φορά. Να γίνουν τα μαθήματα χωρίς καθηγητές, χωρίς υλικό, χωρίς νόημα. Αλλά δεν τους νοιάζει η γνώση, το απόδειξαν και με την καταστροφική καπηλεία ενός αρχαιολογικού μνημείου για μικροκομματικές αθλιότητες. Τους νοιάζει η υπακοή. Θέλουν να μην αντισταθούμε σε αυτό που έρχεται. Το νέο μνημόνιο το οποίο το βαπτίσουν με άλλο όνομα, προβλέπει νέες μειώσεις. Νέες αυξήσεις χαρατσιών και ακόμα περισσότερες απολύσεις. Η λύσσα και το πάθος τους για χρήμα εξηγούνται: Έχουν χάσει κάθε στήριξη από τον κόσμο. Η διαφορά με την αντιπολίτευση είναι συντριπτική Αυτό τους κάνει από τη μια να θέλουν να αρπάξουν όσο το δυνατό πιο πολλά μια και καταλαβαίνουν ότι τελειώνουν, από την άλλη να μην προσπαθούν καν να κάνουν ουσιαστικές κινήσεις αντιστροφής του κλίματος. Ενδιαφέρονται μόνο για τη μάσα και τα ρουσφέτια που θα εξασφαλίσουν την "επόμενη μέρα".

Η προπαγάνδα τους είναι αισχρή και συνάμα γελοία. Τα ψέματα όμως τελειώνουν. Τα ελάχιστα ψίχουλα που λένε (προσέξτε "λένε") ότι ΘΑ δώσουν προκαλούν τη νοημοσύνη των υπολοίπων.

Δυστυχώς τέτοια κτήνη δεν φεύγουν ήρεμα. ΔΕΝ φεύγουν με συνηθισμένες διαδικασίες με μέσα που διαθέτει το αστικό σύστημα. Ούτε η υπόδουλη δικαστική εξουσία, ούτε οι εκλογές, που σίγουρα, αν γίνουν σύντομα, θα είναι όργιο νοθείας, εγγυώνται τίποτα.

Μόνος τρόπος είναι η Αντίσταση και οι δυναμικότεροι αγώνες. Αυτό τρέμουν καθόσον από τη μια τους χαλάει τη "σούπα" ψεμάτων κι αθλιοτήτων ότι τάχα τους ανεχόμαστε και από την άλλη τους δείχνει το μέλλον τους σε κάποιο κελί. Για την αντιμετώπιση της νέας κατοχής χρειάζονται ΟΛΟΙ και οι αγωνιστές και ΚΑΘΕ τρόπος αντιμετώπισης. Είναι ώρα για μάχη. Η αποφασιστική μάχη που θα κρίνει αν οι εργαζόμενοι θα έχουν μέλλον ή θα παραμείνουν στο σκοταδισμό ενός κοινωνικού και οικονομικού μεσαίωνα.

από το «Βαθύ Κόκκινο»