Η Τρίτη Εντολή: Ερμηνεύοντας το Παζλ του Εκλογικού Τοπίου.

του Λεωνίδα Χ. Αποσκίτη

Πριν από πέντε, περίπου, χρόνια, οι μάσκες έπεσαν και οι δυτικοί τοκογλύφοι δεν ερχόντουσαν, πλέον, ούτε ως φίλοι, ούτε ως εταίροι, ούτε ως ουδέτεροι... Μας επιτέθηκαν αδίστακτα, όπως ο λύκος πέφτει πάντα στα πρόβατα. Με τον τρόπο που έρχονταν οι ορδές του Γκαίμπελς και με την σύγχρονη γκαιμπελική μηχανή προπαγάνδας, τα εταιρικά ΜΜΕ, στο πλευρό τους για να ενοχοποιήσουν, να γονατίσουν και να εξουδετερώσουν τον ελληνικό λαό.

Από την πρώτη στιγμή που η «νέα τάξη» ποδοπατούσε την γη μας με το βήμα της χήνας των οικονομικών λεγεώνων, είπαμε να αντιδράσουμε άμεσα και με κάθε διαθέσιμο τρόπο στη νέα δουλεία, όπως οφείλαμε, και δεν ακούσαμε τις σειρήνες της αποτροπής.

Τώρα, μετά από μια πενταετία με μεγαλειώδεις κινητοποιήσεις, σκληρές συγκρούσεις και πρωτοφανείς κοινοβουλευτικές ανακατατάξεις..., «η χειρότερη βουλή που υπήρξε μέχρι σήμερα αυτοδιαλύθηκε», σύμφωνα με παραδοχή της ίδιας της υπερ-συντηρητικής, καθεστωτικής, «Εστίας» σε κύριο άρθρο της.

Η δοσιλογική συγκυβέρνηση και το μνημονιακό καθεστώς καταρρέουν παταγωδώς, και το...
ερώτημα δεν είναι αν έπρεπε να γίνει τώρα αυτό, αλλά ...γιατί δεν είχε γίνει μέχρι τώρα. Γιατί δεν έφθασε ο ξεσηκωμός του λαού μέχρι το ποθούμενο· να τους εκπαραθυρώσει δια της βίας, αναγκάζοντάς τους να φύγουν με τα ελικόπτερα, τιμωρώντας σκληρά τους ενόχους, αλλάζοντας εκ θεμελίων το πολιτικό σκηνικό της χώρας.

Εφ’ όσον, για μια σειρά ιστορικών λόγων αλλά και λαθών, δεν ολοκληρώθηκε η πορεία του λαϊκού κινήματος όπως θα θέλαμε, ήταν επόμενο την προσωρινή λύση να την δώσει εκλογικά ο λαός μέσα από τον ισχυρότερο αντιμνημονιακό σχηματισμό που θα έμπαινε μπροστά μετά από τις συγκεκριμένες εξελίξεις.

Όποιοι δεν το καταλαβαίνουν αυτό θα επιμένουν σε προτάσεις που στερούνται λογικής, επενδυμένες με ουτοπικούς αντικαπιταλιστικούς βερμπαλισμούς, ανώριμες ενστάσεις υπερ-εθνικιστικού περιεχομένου ή σε ύποπτες αοριστολογίες για την επιλογή του λαού και την επόμενη ημέρα που σπέρνουν μόνο την ηττοπάθεια.

Τώρα, όμως, είναι η ώρα της κοινωνίας, τον λόγο έχουν οι ίδιοι οι πολίτες και είναι αναμφισβήτητη η διάθεσή τους να αποτινάξουν τους μνημονιακούς δυνάστες τους. Το επόμενο βήμα της ιστορίας έχει ήδη αποφασιστεί γιατί η ανάγκη είναι επιτακτική να συντριβούν εδώ και τώρα οι δοσιλογικές δυνάμεις την Κυριακή, 25 Ιανουαρίου, στις κάλπες.

Η πρωτοφανής πόλωση, που δρομολόγησαν με την προσπάθεια εκφοβισμού του ελληνικού λαού, έγινε μπούμερανγκ εναντίον τους μετά την απόφαση ευρύτερων λαϊκών και μεσαίων στρωμάτων στην Αθήνα, τις μεγάλες πόλεις αλλά και στην επαρχία να συστρατευθούν γύρω από την μόνη, υπαρκτή και εφικτή δυνατότητα να απαλλαγούν από την αντεθνική συμμορία του Μαξίμου, που απειλεί να σύρει την χώρα στον «τρίτο γύρο» του εμφυλίου και στο οριστικό ξεπούλημα κάθε δημόσιας και ιδιωτικής περιουσίας.

Μέσα σ’ αυτές τις συνθήκες, ο λαός με την ψήφο του, στις πιο κρίσιμες εκλογές της μεταπολίτευσης, ουσιαστικά δίνει 3 εντολές, τρία τελεσίγραφα που δεν έχουν να κάνουν με τις μετεκλογικές διαδικασίες για τον σχηματισμό της νέας κυβέρνησης.

Η πρώτη εντολή λέει να ξεκουμπιστούν και να μην ξαναγυρίσουν οι πολιτικοί και οι πολιτικές που αλυσόδεσαν την χώρα στον ζουρλομανδύα του μνημονίου και την παρέδωσαν υποτελή στα υπερεθνικά αρπακτικά.

Που εξαθλίωσαν τα λαϊκά στρώματα και την μεσαία τάξη, μείωσαν το ΑΕΠ όσο ποτέ δεν είχε συμβεί σε ειρηνική περίοδο, έβγαλαν στο σφυρί την δημόσια περιουσία και απειλούν με δήμευση και τις ιδιοκτησίες των πολιτών.

Που κατάργησαν τα εργασιακά δικαιώματα, αυταρχικοποίησαν την καθημερινότητα, προσπάθησαν να διαλύσουν τον κοινωνικό ιστό στρέφοντας τον έναν εναντίον του άλλου πριμοδοτώντας την ρουφιανιά και τον κοινωνικό αυτοματισμό.

Που εκτέλεσαν, τέλος, την δημοκρατία με αντισυνταγματικούς νόμους, εξωθεσμική συμπεριφορά στην Βουλή και εκτροχιασμένες εμφυλιοπολεμικές απειλές.

Η δεύτερη εντολή απαιτεί να φθάσουν σε έναν πρώτο σταθμό οι αγώνες του λαού κατά της τρόικας και των δωσιλόγων, να κατοχυρωθεί η αντιμνημονιακή προοπτική για την οποία θα δώσει την ψήφο του, να μην υπάρξει καμμία ανακολουθία στην κατάργηση του μνημονίου και την φιλολαϊκή δημοκρατική ανασυγκρότηση της ελληνικής κοινωνίας.

Οι πολίτες θα προσφύγουν στις κάλπες για να δώσουν ακόμα και ισχυρό ρεύμα αντιμνημονιακής αυτοδυναμίας στο πρώτο κόμμα χωρίς αυταπάτες, άνευ λευκής επιταγής για την επόμενη ημέρα.

Η περιστασιακή πλειοψηφία της 25^ης Ιανουαρίου είναι το πραγματικό Ποτάμι αυτών των εκλογών, συγκροτημένο από πολλούς παραπόταμους ψηφοφόρων από την άκρα δεξιά έως την άκρα αριστερά, που δεν αντέχουν άλλο τον σημερινό καθημερινό εφιάλτη, αλλά ούτε και θα ανεχθούν μνημονιακές κωλοτούμπες ή υποχωρήσεις στα μείζονα εθνικά θέματα που είναι ανοικτές πληγές για την χώρα.

Η εντολή για αντιμνημονιακή ανατροπή, αλληλεγγύη και κράτος δικαίου, οικονομική ασφάλεια και αξιοπρεπή διαβίωση όλων των πολιτών, εθνική ανεξαρτησία και λαϊκή κυριαρχία είναι συμβόλαιο ζωής για το μέλλον αυτού του τόπου το οποίο αν δεν τηρηθεί θα οδηγήσει σε απαξίωση του υπάρχοντος οικονομικού ευρω-συστήματος και των γεωπολιτικών εξαρτήσεων της χώρας μέχρι το μεδούλι της ελληνικής κοινωνίας

Η τρίτη εντολή είναι η πιο σημαντική και η πιο απαιτητική και απευθύνεται στους πιο ενεργούς πολίτες και στα κινήματα που γεννήθηκαν από την Αφύπνιση και τους Αγώνες μετά το 2010, με κορύφωση το Σύνταγμα και τις μεγάλες κινητοποιήσεις που προηγήθηκαν και που ακολούθησαν.

Όλα αυτά τα χρόνια σημαδεύτηκαν από πρωτόγνωρες λαϊκές κινητοποιήσεις, νέα κινήματα αλληλεγγύης και αντίστασης που γεννήθηκαν στους δρόμους και τις πλατείες όπως το ΕΠΑΜ, η ΣΠΙΘΑ, η ΣΕΙΣΑΧΘΕΙΑ, το ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ, μαζί με άλλα μικρότερα, και από σημαντικές προσπάθειες για πατριωτική ενότητα που πρώτη φορά έφεραν κοντά ανθρώπους από διαφορετικές ιδεολογικές αφετηρίες, ασχέτως αν δεν ολοκληρώθηκαν όπως θάπρεπε.

Τώρα, οπλισμένοι με όλες αυτές τις θετικές και αρνητικές εμπειρίες, γνωρίζοντας καλύτερα το νέο πολιτικό χάρτη που έχει δημιουργηθεί στο επίπεδο του λαϊκού κινήματος και τις δυνατότητες μας, θα μπορέσουμε, πέρα από το δίπολο μνημόνιο-αντιμνημόνιο, να ξεκινήσουμε την συγκρότηση του πραγματικού αγωνιστικού Εθνικο-Απελευθερωτικού Μετώπου  πάνω σε γερές ιδεολογικο-πολιτικές αρχές κι όχι ευκαιριακές εκλογικές συμμαχίες για να προχωρήσουμε αποφασισμένοι στην ολοκλήρωση της Απελευθέρωσης της Ελλάδας.

Οι Έλληνες πολίτες καταλαβαίνουν, όσο και νάχουν υποστεί τον βομβαρδισμό της αλλοτριωτικής, παγκοσμιοποιητικής,  μηχανής, ότι ο «Μέγας Αλέξανδρος» δεν βρίσκεται ούτε στην Αμφίπολη... ούτε στην Κουμουνδούρου και ότι ο μόνος Μέγας που μπορεί να δώσει την Τελική Λύση είναι ο ίδιος ο οργανωμένος και θεριεμένος Γίγαντας Λαός.

Αυτή είναι η τρίτη εντολή του λαού, που καρτεράει να ξαναγεννηθούν οι ήρωες μέσα του, μπροστά στους οξυμένους κοινωνικούς αγώνες που χρειάζονται για να μην γυρίσει το ρολόϊ πίσω και για να παιχτεί η τελευταία πράξη της κοινωνικής και εθνικής απελευθέρωσης στους δρόμους της φωτιάς.

Σκίτσο: της Sofia Mamalinga

από το «pylitonfilon.blogspot.gr»

Ποιόν εξυπηρετούν όσοι θριαμβολογούν για τις αποφάσεις της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας;

Ανακοίνωση

Την έναρξη του προγράμματος Ποσοτικής Χαλάρωσης (Quantitative Easing) ανακοίνωσε χθες 22 Ιανουαρίου η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα. Η απόφαση αυτή της ΕΚΤ και του κ.Ντράγκι να εκδόσει με λογιστική εγγραφή φρέσκο χρήμα, αφορά συνδυασμένες αγορές δημόσιου και ιδιωτικού χρέους από ομόλογα που ήδη έχουν στα χέρια τους οι συστημικές τράπεζες. Δεν έχει σε καμμία περίπτωση στόχο την παροχή ρευστότητας στην πραγματική οικονομία, των κρατών μελών της ευρωζώνης. Αντίθετα, εγγυάται τα κέρδη των κερδοσκόπων, με κρατικά και εταιρικά ομόλογα.

Ποιοί είναι οι κερδοσκόποι; Οι αποκαλούμενες συστημικές τράπεζες και τα επενδυτικά κεφάλαια υψηλού ρίσκου. Κοινώς οι «γύπες». Στόχος είναι να δοθεί διέξοδος στα κερδοσκοπικά κεφάλαια που βρίσκονται σε στασιμότητα, που λιμνάζουν, έτσι ώστε να τοποθετηθούν σε προβληματικά χαρτιά – ομόλογα με την εγγύηση της ΕΚΤ.

Η πολιτική αυτή εφαρμόζεται από την Ομοσπονδιακή Τράπεζα των ΗΠΑ (FED), την Τράπεζα της Αγγλίας και την κεντρική τράπεζα της Ιαπωνίας. H FED από την αρχή της παγκόσμιας κρίσης το 2008 έχει διαθέσει το εξωφρενικό ποσό των 4.5 τρις δολλαρίων. Ποιό ήταν το αποτέλεσμα;

1. Εκτίναξη των κρατικών χρεών.

2. Ενίσχυση της ροής κεφαλαίων από την πραγματική οικονομία στην πλασματική και την περαιτέρω διόγκωση του άρρωστου χρημοτοπιστοτικού τομέα.

3. Αύξηση της κερδοσκοπίας με προβληματικούς τίτλους – ομόλογα.

4. Τρομακτικό άνοιγμα της ψαλίδας ανάμεσα στις πολύ μεγάλες περιουσίες και το πραγματικό εισόδημα των μεσαίων και λαϊκών στρωμάτων.

Τι σημαίνουν όλα αυτά;

Το 1,1 τρις ευρώ που ανακοίνωσε η ΕΚΤ μέχρι το 2016 μέσω του προγράμματος ποσοτικής χαλάρωσης θα χρειαστεί να εξισορροπηθεί στη νομισματική κυκλοφορία με προσθήκη λιτότητας, νέες οριζόντιες περικοπές και νέα συμπίεση της ζωντανής εργασίας. Ταυτόχρονα, η κίνηση αυτή της ΕΚΤ, αντίθετα με τους ισχυρισμούς του εχγώριου κατοχικού καθεστώτος, αποδεικνύει περίτρανα ότι η Ευρωζώνη στο σύνολό της βρίσκεται σε άθλια κατάσταση. Τέλος, όσο τα κέρδη θα πληθωρίζονται στις αγορές κεφαλαίου, τόσο θα ενισχύεται η τάση παρασιτικής κατανάλωσης, πρωτίστως μέσω του επεκτατισμού και του πολέμου.

Το ερώτημα που τίθεται λοιπόν αμείλκτα, είναι: Ποιό είναι το θετικό αντίκτυπο της Ποσοτικής Χαλάρωσης από τη σκοπιά των εργαζομένων και του λαού;

Καταλαβαίνουμε απόλυτα τον διακαή πόθο της ακροδεξιάς κυβέρνησης του κ. Σαμαρά, να οδηγήσει την Ελλάδα στην ποσοτική χαλάρωση μετά και τον όρο της ΕΚΤ για αξιολόγηση του υπάρχοντος προγράμματος. Αυτό που δεν κατανοούμε όμως, είναι η θριαμβολογία της επίδοξης κυβέρνησης της αντιπολίτευσης, να θεωρεί ως διαπραγματευτικό ατού τις αποφάσεις της ΕΚΤ, στην επικείμενη διαπραγμάτευση.

Πώς είναι δυνατόν να μπαίνεις σε διαπραγμάτευση με στόχο να κουρέψεις χρέος, τη στιγμή που ενισχύεται η δανειακή σου εξάρτηση από την ΕΚΤ;

Πώς είναι δυνατόν «αριστερή» κυβέρνηση να υιοθετεί τις ακραίες εκφάνσεις της μονεταριστικής πολιτικής, σε βάρος του λαού και της χώρας;

Τελικά η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ ποιά συμφέροντα εξυπηρετεί; Των αγορών και των διεθνών τοκογλύφων τύπου Σόρος και της παρέας του  ή του λαού και της χώρας;

Το ΕΠΑΜ για πολλοστή φορά, υπογραμμίζει την απόλυτη ανάγκη για μη αναγνώριση και διαγραφή του χρέους. Κι αυτό δεν μπορεί να συμβεί με διαπραγματεύσεις και προγράμματα τύπου ποσοτικής χαλάρωσης, παρά μόνο με μονομερείς ενέργειες που δηλώνουν πράξεις κυριαρχίας ενός λαού που θέτει την επιβίωση της χώρας του πέρα και πάνω από όποιον την επιβουλεύεται.

Γι’αυτό καλεί τον ελληνικό λαό να βρίσκεται σε εγρήγορση, επαγρύπνηση, και σε συνεχή κινητοποίηση έτσι ώστε να μην επιτρέψει σε κανένα να τον ρίξει στη νέα παγίδα που του στήνουν!

ΟΡΓΑΝΩΣΗ - ΑΓΩΝΑΣ - ΛΑΪΚΗ ΚΙΝΗΤΟΠΟΙΗΣΗ

Η Πολιτική Γραμματεία

Αθήνα 23/01/2015

.

Να, γιατί κοιμάται ήσυχος ο Κουτσούμπας !!!

Του Κώστα Γιαννιώτη

Μεγάλη και βαρύγδουπη η δήλωση του ηγουμένου της Ιεράς Μονής του Περισσού, Κουτσούμπα.

«Δεν πρόκειται να δώσουμε ψήφο ανοχής σε οποιαδήποτε κυβέρνηση» !

Η δήλωση αυτή έγινε σαν απάντηση σε ερώτηση για διευκρίνιση της στάσης του ΚΚΕ, στην περίπτωση που ο ΣΥΡΙΖΑ ζητήσει ψήφο ανοχής από τα κόμματα της Βουλής.

Γιατί να δώσει ψήφο ανοχής; Να λερώσει τα χέρια του, παραβιάζοντας τις θεϊκές εντολές, τα ιερά τσιτάτα και την επαναστατική πρακτική, προς όφελος του οπορτουνισμού και του ρεβιζιονισμού;

Μπροστά στην τήρηση των ‘’θείων εντολών’’ , όπως αυτές καταγράφονται στα ιερά κιτάπια των ‘’μαρξιστών’’ - ‘’λενινιστών’’ του Περισσού, στο διάολο να πάει και η παραμικρή ελπίδα αυτού του λαού.

Ισχυρίζονται – ο Κουτσούμπας και οι συν αυτώ – ότι ….. αφού ο ευρωπαϊκός και ευρωζωνικός προσανατολισμός του ΣΥΡΙΖΑ δεν αφήνει περιθώρια ανατροπής και πραγματικής πολιτικής αλλαγής, δεν έχει καμιά αξία να προωθηθούν έστω και κάποιες βελτιώσεις που ίσως ανακουφίσουν το λαό, που αργοπεθαίνει κάτω από το βάρος των κατοχικών πολιτικών. Δεν είναι αρκετό για να συγκινηθεί ο Κουτσούμπας.

Αφού αυτές οι βελτιώσεις θα πραγματοποιηθούν μέσα στα πλαίσια του φιλοευρωπαϊσμού του ΣΥΡΙΖΑ  ……. απορρίπτονται ! Άλλωστε καπιταλισμό έχουμε, και κάτι τέτοια δε φέρνουν το ….. σοσιαλισμό του Κουτσούμπα! Γι` αυτό ας πάει και το παλιάμπελο, ο λαός! Ας τα τινάξει, το ψοφογάϊδουρο, κάτω από την ακροδεξιά, κρυπτοφασιστική και φιλοκατοχική μπότα των Σαμαροβενιζέλων.

Η χαρά, η ικανοποίηση από την κατάκτηση μιας πρώτης νίκης για το πόπολο, αφήνει ασυγκίνητο τον Κουτσούμπα. Αδιαφορεί για το πρώτο χαμόγελο, που θα σκάσει στα πικραμένα χείλη αυτού του λαού - μετά από τόσα χρόνια δυστυχίας και σιωπής - από τη συντριβή – σαν πρώτο βήμα – των δωσιλογικών δυνάμεων.

Γιατί του στερεί το δικαίωμα να πάρει την πρώτη βαθιά ανάσα και να ανασυντάξει τις δυνάμεις του ;

Γιατί δεν του δίνει την ευκαιρία να ….. ‘’διαβάσει’’ - στην πράξη – τους νέους χαλίφηδες, να γίνει πιο έμπειρος και σοφός, ώστε να αποτινάξει από πάνω του τις αυταπάτες και να αγριέψει;

Γιατί να τον κρατήσει με σκυμμένο κεφάλι, με την απογοήτευση μιας ακόμα, πιθανής, ήττας;

Γιατί δε δίνει την ευκαιρία στο λαό να περάσει το κατώφλι της ελπίδας, που όρισε από μόνος του σαν την ……… ‘’τελευταία του ελπίδα’’ για να δει με τα μάτια του το ‘’ποιος είναι με ποιον’’ , και ‘’ποιοι ανακατεύουν απλώς την τράπουλα με κρυμμένους άσους στο μανίκι’’;

Γιατί δεν τον αφήνει να κάνει το τελευταίο ελπιδοφόρο δράσκελο, πριν σηκωθεί όρθιος και αποφασίσει να πάρει – μόνος του – την κατάσταση στα χέρια του;

Μήπως αυτό το τελευταίο το θεωρεί επικίνδυνο και για την επιβίωση των ‘’αρχόντων’ της επανάστασης’’ , σαν την αφεντιά του;

Ας τα πούμε σταράτα ! Ποσώς ενδιαφέρονται οι ……. ‘’ορθόδοξοι επαναστάτες’’ γι` αυτό το  …….. ανεπίδεκτο μαθήσεως – τσούρμο, που όταν θέλει να το καλοπιάσει, για καμιά ψήφο το αποκαλεί λαό, αρκεί να προσκυνήσει τις ιερές γραφές του Περισσού, για να σωθεί. Αλλιώς του ρίχνει τις ευθύνες και το φτύνει, όπως σε προηγούμενες εκλογικές αναμετρήσεις. Τα ξεχνούν;

Ο Κουτσούμπας κοιμάται ήσυχος, ελπίζοντας να αποκοιμηθεί μαζί του και ο λαός. Κοιμάται ήσυχος γιατί η ‘’αντιπολίτευση’’ του ταιριάζει κουστουμάκι. Προσφέρει, αφειδώς, στους σωστούς ‘’επαναστάτες’’, τους λουφέδες των κρατικών επιχορηγήσεων και των βουλευτικών αποζημιώσεων.

Ας είναι καλά οι ….. ‘’λαϊκές δυνάμεις’’ του Περισσού που ……. ‘’αγρυπνούν’’, για να κοιμάται ήσυχος ο Κουτσούμπας !!!!

Ναι !! Αγρυπνούν !! Γι` αυτό και τα πρωινά δε διαθέτουν τις σωματικές δυνάμεις και το ψυχικό σθένος να τρέξουν στα ειρηνοδικεία, μαζί με τους πραγματικούς αγωνιστές τόσων κινημάτων του λαού, με πρωτοστάτες τους ΕΠΑΜίτες, που παλεύουν εναντίον των πλειστηριασμών. Για να αποτρέψουν – όπως και το πετυχαίνουν - το πέρασμα των σπιτιών των απλών ανθρώπων, στα χέρια των τραπεζιτών. Ξέρει τίποτε γι` αυτό ο Κουτσούμπας και οι ….. ‘’λαϊκές του δυνάμεις’’ ;

Αρνείται, αυτός ο τύπος, να δώσει έστω και μια ανάσα στο ……. ‘’πόπολο’’, γιατί αν αυτό το πόπολο (που αρνείται να καταλάβει το μεγαλείο του Κουτσούμπα) πάρει ανάσα και νιώσει λίγο τη δύναμή του, θα πάρει αμπάριζα Κουτσούμπες και Τσίπρες. Θα απαιτήσει να κάνει κουμάντο το ίδιο. Χωρίς μεσάζοντες και μεσσίες.

Άσχημη προοπτική και δυσοίωνα μαντάτα για Περισσό, αλλά και για Κουμουνδούρου!

Γι` αυτό ας μείνει εκεί που είναι το ‘’πόπολο’’. Σκυφτό και στη μέγγενη των φασιστοΣαμαροβενιζέλων ! Υποταγμένο στο κατοχικό καθεστώς των δωσίλογων ! Ασχέτως αν τα ‘’ρυάκια’’, τα ‘’ποτάμια’’ οι ΄΄ρίζες’’, οι Καρατζαφέρηδες, τα ΔΗΜΑΡια, τα ΠΑΣΟΚια, οι ΓΑΠοκίνητοι και τόσοι άλλοι πρόθυμοι θα τρέξουν να δώσουν χέρι βοήθειας, για να ξανακαθίσουν στο σβέρκο του λαού οι δωσίλογοι.

Αν μια τέτοια στάση, σαν του ΚουτσουμποΚΚΕ, δεν είναι εξυπηρέτηση προς τις κατοχικές δυνάμεις, τότε να μας εξηγήσουν τι είναι. Αν δε μοιάζει με εξόφληση γραμματίων, ας μας εξηγήσουν με τι μοιάζει.

Κοιμάται ήσυχος ο Κουτσούμπας και ξυπνώντας πηγαίνει ξένοιαστος στο γραφείο του, του Περισσού, για να πιει τον καφέ του καμαρώνοντας, έχοντας πίσω του ένα τεράστιο πορτραίτο του Λένιν.

Δεν μπορώ. Θα το πω. Μου θυμίζει ένα ανέκδοτο που κυκλοφορούσε την εποχή της χούντας και το οποίο ταιριάζει κουτί στην προκείμενη περίπτωση.

Ένας μεγαλόσχημος ιεράρχης και – ως συνήθως για κάτι τέτοιους – προσκυνητής και υπέρμαχος των συνταγματαρχών, ιερουργούσε, σε κάποιο ναό, στη λειτουργία της Σταύρωσης, κάποια Μ. Πέμπτη. Σκύβοντας, κάποια στιγμή, να φιλήσει τα πόδια του εσταυρωμένου, ακούει ένα μουρμουρητό που έμοιαζε με κάτι σαν ….

-          Α, ρε κερατά !

Ξαφνιασμένος σταμάτησε και κοίταξε γύρω του. Νομίζοντας ότι η κούραση και η ηλικία τού παίζουν παιγνίδια, ξανάσκυψε. Άκουσε πάλι το μουρμουρητό.

-          Α, ρε κερατά!

 Τώρα το άκουσε πιο καθαρά και έμοιαζε να έρχεται από ψηλά. Ξαναξαφνιάστηκε, τρόμαξε. Σηκώνοντας τα μάτια στον εσταυρωμένο, ρώτησε με δέος, ψιθυριστά ……

-          Κύριε! Μεγαλοδύναμε, εσύ μιλάς;

-          Ναι, ρε! Εγώ μιλάω! του απάντησε ο εσταυρωμένος.

-          Και τι είπες, Κύριε ; ρώτησε πάλι ο μεγαλόσχημος.

-          Α, ρε παλιοπ@@@τη, έπρεπε να μη μου `χαν καρφωμένο το πόδι και θα σου `λεγα εγώ !!!

Μήπως άκουσε κανένα ψίθυρο πίσω του, ο Κουτσούμπας, καθώς πίνει τον καφέ του, με το κάδρο του Λένιν στην πλάτη του; Λέω, μήπως. Αν όχι, ας δώσει μεγαλύτερη προσοχή. Όλο και κάτι θα ακούσει.

Ο Κώστας Γιαννιώτης είναι μέλος του Ελεγκτικού Συμβουλίου του ΕΠΑΜ

Ενιαίο Παλλαϊκό Μέτωπο (Ε.ΠΑ.Μ.) Έβρου.''Καταγγέλλει τη χρήση ευαίσθητων προσωπικών δεδομένων.''

ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ:
Το ΕΠΑΜ(Ενιαίο Παλλαϊκό Μέτωπο) καταγγέλλει τη χρήση ευαίσθητων προσωπικών δεδομένων από μια δημόσια υπηρεσία για ψηφοθηρικούς λόγους εκ μέρους του υποψηφίου βουλευτή Έβρου της Ν.Δ., κ.Δερμετζόπουλου
Συγκεκριμένα δημόσιος υπάλληλος, που εργάζεται στην υπηρεσία ΚΕΔΔΥ δηλ ΚΕΝΤΡΟ ΔΙΑΦΟΡΟΔΙΑΓΝΩΣΗΣ ΔΙΑΓΝΩΣΗΣ και ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΗΣ ΕΙΔΙΚΩΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ ΑΝΑΓΚΩΝ στην Αλεξανδρούπολη, χρησιμοποιεί στοιχεία των οικογενειών με παιδιά που εμφανίζουν μαθησιακά προβλήματα. Η συγκεκριμένη υπάλληλος τηλεφωνεί στους γονείς των παιδιών, γνωρίζοντας ευαίσθητα προσωπικά δεδομένα με τη δικαιολογία ότι κάνει follow up για την πορεία των παιδιών. Αφού αναφέρει την επαγγελματική της ιδιότητα, αφήνει για το τέλος την πολιτική της πρόταση, την οποία μάλιστα προβάλει ως συνολική θέση της δημόσιας υπηρεσίας ΚΕΔΔΥ Αλεξανδρούπολης. Ισχυρίζεται ότι στην υπηρεσία ΚΕΔΔΥ όλοι οι υπάλληλοι αποφάσισαν συνολικά να στηρίξουν στις επόμενες βουλευτικές εκλογές, τον κ. Δερμεντζόπουλο ‘’τον υφυπουργό τους’’ με τη δικαιολογία ότι, τους βοήθησε ως κέντρο δίνοντάς τους προσωπικό!!!! Φυσικά προτρέπει τους γονείς να κάνουν το ίδιο. Η συγκεκριμένη κυρία εξαιτίας της κομματικής της ιδιότητας παραβιάζει τους κανόνες δεοντολογίας για να στηρίξει ένα βουλευτή, προφανώς εν γνώσει του και κατόπιν δικής του προτροπής.
Για να συνειδητοποιήσουμε το μέγεθος της παράβασης υπάρχουν δύο πιθανά σενάρια: ένας δημόσιος υπάλληλος παίρνει τα αρχεία ευαίσθητων προσωπικών δεδομένων και τηλεφωνεί από τη δημόσια υπηρεσία κάνοντας προεκλογικό αγώνα από το γραφείο του, δηλ μετατρέπει την υπηρεσία σε βουλευτικό προεκλογικό γραφείο ή παίρνει τα αρχεία στο βουλευτικό γραφείο όπου σίγουρα υπάρχουν στο χώρο και άλλοι παρατρεχάμενοι του βουλευτή και τηλεφωνεί από το προεκλογικό κέντρο, εκθέτοντας παιδιά και οικογένειες σε τρίτους. Το δεύτερο σενάριο είναι φυσικά το πιθανότερο.
Η πρωτοβουλία αυτή εκτός του ότι είναι παράνομη διότι παραβιάζονται ευαίσθητα προσωπικά δεδομένα που αφορούν την υγεία των ατόμων, είναι και παραπλανητική, διότι η υπάλληλος χρησιμοποιεί την επαγγελματική της ιδιότητα και από θέση υπεροχής και γνώσης στοιχείων που αφορούν τα παιδιά, προτρέπει τους γονείς να ψηφίσουν τον συγκεκριμένο βουλευτή. Πρόκειται για έναν έμμεσο υποσυνείδητο εκβιασμό σε άτομα ευάλωτα που ίσως πιστεύουν ότι της χρωστάνε χάρη για την εξυπηρέτησή τους από το ΚΕΔΔΥ ή ακόμη χειρότερα είναι ακόμη σε θέση εξάρτησης από την υπάλληλο, αναμένοντας την έκδοση κάποιου πιστοποιητικού για μαθησιακή δυσκολία.
Προκαλούμε τον κ. Δερμετζόπουλο να απαντήσει αν γνώριζε ή όχι τη συγκεκριμένη κίνηση και αν συμβαίνει το ίδιο και με άλλες υπηρεσίες. Πολύ πιθανόν να είναι ακόμα και γενική γραμμή της Ν.Δ. η χρήση προσωπικών δεδομένων από δημόσιες υπηρεσίες μέσω των οπαδών της, που έχουν πρόσβαση σε αυτά ή προσωπική πρωτοβουλία του συγκεκριμένου βουλευτή. Πάντως σε αντίθετη περίπτωση, που η πρωτοβουλία είναι της υπαλλήλου, η συγκεκριμένη υπάλληλος πρέπει να κριθεί ως επίορκος για παράβαση καθήκοντος, σύμφωνα με τους νόμους της Νέας Δημοκρατίας της οποίας η ίδια είναι οπαδός και προφανώς συμφωνεί με το νόμο περί απολύσεων των επιόρκων. Φυσικά είμαστε κατά των απολύσεων αλλά όσοι υπάλληλοι υποστηρίζουν αυτή την πολιτική, ας υφίστανται αυτοί και τα αποτελέσματά της και όχι αυτοί που διαφωνούν και την καταψηφίζουν.
Ο κ. Δερμετζόπουλος και οι όμοιοί του δεν διστάζουν να εκμεταλλευτούν ακόμα και μια ευαίσθητη κοινωνική ομάδα προκειμένου να διατηρήσουν τις καρέκλες εξουσίας. Αυτοί που παραβιάζουν πρώτοι από όλους τους νόμους του κράτους, παριστάνουν τους θεματοφύλακες της δημοκρατίας, ενώ παραβιάζουν ακόμα και το σύνταγμα ψηφίζοντας αναρίθμητους αντισυνταγματικούς νόμους. Αυτοί είναι οι βουλευτές που έχουν παραδώσει την εθνική κυριαρχία της χώρας στα χέρια των δανειστών, άνευ όρων και αμετάκλητα. Αυτοί που μας που μας απομυζούν για δεκαετίες, μας απειλούν ότι χωρίς αυτούς θα έρθει η καταστροφή του κόσμου, θα σβήσει ο ήλιος, δεν θα έχουμε πετρέλαιο και φάρμακα, λες και τώρα έχουμε, θα χάσουμε τα λεφτά μας που δεν έχουμε, θα γίνει σεισμός και θα γκρεμιστούν τα σπίτια μας, που δεν ανήκουν πια σε μας, αλλά τα διεκδικούν μισά μισά οι τράπεζες και η εφορία. Αυτοί οι κυβερνώντες πολιτικάντηδες, είναι οι μεγαλύτεροι τρομοκράτες του ελληνικού λαού και θα πρέπει να λογοδοτήσουν εκτός των άλλων και για την τρομοκράτηση του ελληνικού λαού κάθε φορά πριν τις εκλογές ενώ φέτος έχουν ξεπεράσει κάθε όριο!
Καλούμε τον κόσμο να σηκώσει κεφάλι, να σταθεί περήφανος, να πιστέψει στην αυτοδυναμία και την εθνική ανεξαρτησία, να μη υποκύπτει στους εκβιασμούς και την τρομοκρατία της κυβέρνησης και των συστημικών ΜΜΕ. Ο Λαός πρέπει να προχωρήσει στη μαζική καταψήφιση των μνημονιακών κομμάτων διότι μια ενδεχόμενη συνέχιση της ίδιας κυβέρνησης με νέα εντολή, θα τους δώσει το δικαίωμα της επιβολής νέων αβάστακτων κοινωνικά μέτρων που θα εξαφανίσουν ότι ελάχιστο έχει απομείνει ως δικαίωμα προσωπικό ή κοινωνικό στους τομείς εργασίας, υγείας, στέγης κλπ.
Επιπρόσθετα θα ξεπουληθεί ότι δημόσιο κοινωνικό αγαθό έχει απομείνει όπως δημόσια νοσοκομεία, νερό και ενεργειακοί πόροι, προς όφελος των μεγάλων συμφερόντων. Δυστυχώς η χώρα καταληστεύεται διαρκώς από μια παρέα εφοπλιστών μεγαλοεργολάβων, τραπεζιτών, καναλαρχών με την ενεργή συμμετοχή των περισσότερων πολιτικών που τους προστατεύουν και τους πριμοδοτούν με νόμους. Οι πολιτικές που εφαρμόζονται συμφέρουν αποκλειστικά και μόνο αυτούς που μπορούν μέσω των νόμων της ΕΕ να δανείζονται χρεώνοντας τον κρατικό προϋπολογισμό, να εξάγουν τα κεφάλαιά τους (που δεν είναι δικά τους αλλά θαλασσοδάνεια) σε άλλες χώρες, χωρίς έλεγχο και αφορολόγητα ενώ ο κακομοίρης Έλληνας πολίτης πληρώνει φόρο από το πρώτο Ευρώ για τεκμαρτό εισόδημα, χωρίς πραγματικό εισόδημα!
Αυτούς τους ΄΄καημένους΄΄ τραπεζίτες και εφοπλιστές σώζουμε κάθε τρείς και λίγο αυξάνοντας το χρέος! Αυτοί μαζί με τα κόμματα δημιούργησαν το χρέος και δεν χρωστάει κανένας απλός εργαζόμενος να πληρώνει τα δικά τους χρέη. Αυτοί οι ΟΛΙΓΟΙ με οικονομικά ή /και πολιτικά ανταλλάγματα ελέγχουν όλα τα μεγάλα συστημικά ΜΜΕ και κατ’ επέκταση ελέγχουν συνειδήσεις, τρομοκρατούν, εκβιάζουν, ανεβάζουν και κατεβάζουν κυβερνήσεις, εκθειάζουν το Ευρώ και την Ευρωπαϊκή δήθεν οικογένεια. Αυτή η Ευρωπαική ‘’οικογένεια’’ όμως, είναι άκρως προβληματική διότι παρατηρείται συστηματικός ΄΄βιασμός΄΄ και ΄΄ενδοοικογενειακή βία΄΄ από τα ισχυρότερα μέλη προς τα πιο αδύνατα! Αυτή την οικογένεια θέλουμε για τον τόπο μας, αυτή την ευρωπαϊκή πορεία φοβόμαστε μη χάσουμε; Μήπως βιώνουμε το σύνδρομο της Στοκχόλμης; Συνηθίσαμε στη φυλακή και δεν θέλουμε την ελευθερία μας; Σκεφτόμαστε δηλαδή μήπως είναι χειρότερα έξω από τα κάγκελα και πως θα τα καταφέρουμε να ζήσουμε ελεύθεροι;
Μια χώρα έχει προοπτική μόνο όταν είναι κυρίαρχη, ελεύθερη και ανεξάρτητη. Διαφορετικά είναι υποτελής, και αποικία.
Καταψηφίζουμε ΟΛΟΙ τις μνημονιακές πολιτικές της προδοσίας και της υποτέλειας. Απαιτούμε εθνική ανεξαρτησία. Δεν αναγνωρίζουμε και δεν πληρώνουμε τα χρέη τους. Απαιτούμε πραγματική Δημοκρατία και δικαίωμα στη ζωή.
Η συντονιστική ομάδα ΕΠΑΜ Αλεξανδρούπολης

Κι αν ο ΣΥΡΙΖΑ έπαιρνε τοις μετρητοίς την ΕΕ και έκανε λογιστικό έλεγχο του χρέους;

σχολιο: 

Το άρθρο αυτό προτείνουμε να φυλαχθεί, για να είναι πάντα εύκαιρο στην πρώτη αναζήτησή του, αφού δίνει πάρα πολλές ερμηνείες και μάλιστα εν συντομία, στο πως η μελλοντική  κυβέρνηση με πολιτική βούληση, μπορεί να αξιοποιήσει την ίδια τη Συνθήκη της ΕΕ και τις προβλέψεις των άρθρων της, ώστε  και νομικά να θέσει θέμα για το παράνομο και καταχρηστικό "φόρτωμα" χρέους που έχει κάνει η τρόικα στην Πατρίδα μας! 

Σημείωση «ΣΕΙΣΑΧΘΕΙΑΣ-ΕΠΑΜ»: Η σημαντική αυτή παρέμβαση του Ερίκ Τουσσαίν έρχεται να προσθέσει ακόμα μια απόδειξη για την ορθότητα της θέσης του ΕΠΑΜ περί παράνομου και καταχρηστικού χρέους σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο, αλλά και τις ίδιες τις συμβάσεις της Ε.Ε., μολονότι η δική μας θέση είναι, ότι δεν χρειάζεται καν ένας τέτοιος λογιστικός έλεγχος που προτείνεται, αφού τα περισσότερα στοιχεία είναι ήδη γνωστά και μη αμφισβητήσιμα. Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο, αξίζει τον κόπο!

 

του Eric Toussaint*

 

Από τότε που προκηρύχτηκαν οι εκλογές της 25ης Ιανουαρίου 2015, η δυνατότητα του Σύριζα να βγει νικητής από τις κάλπες και να σχηματίσει κυβέρνηση παρουσιάζεται σαν απειλή στη κοινή γνώμη και ειδικά σε εκείνη της Ευρωζώνης. 

 

Και όμως, αυτοί που καλούν σε συναγερμό γνωρίζουν θαυμάσια πως ο Σύριζα έχει εξαγγείλει ότι δεν θα αναστείλει την αποπληρωμή του χρέους και δεν θα βγει από το Ευρώ όταν θα γίνει κυβέρνηση. 

 

Ο Σύριζα προτείνει την αναδιαπραγμάτευση του χρέους σε ευρωπαϊκό επίπεδο και εύχεται να μείνει η Ελλάδα στην Ευρωζώνη. 

 

Ωστόσο, ο Σύριζα δεσμεύεται να τερματίσει τα άδικα και αντικοινωνικά μέτρα που έλαβαν οι προηγούμενες κυβερνήσεις και η Τρόικα.

Αυτή η καμπάνια για τις υποτιθέμενες απειλές που εκφράζει ο Σύριζα στοχεύει να φοβίσει τους Έλληνες ψηφοφόρους ώστε να παραιτηθούν από το δικαίωμά τους στην αλλαγή. 

 

Στοχεύει επίσης στη περίπτωση νίκης του Σύριζα να στρέψει ένα μέρος της ευρωπαϊκής κοινής γνώμης ενάντια στον ελληνικό Συνασπισμό Ριζοσπαστικής Αριστεράς προκειμένου να αποτρέψει το ενδεχόμενο να κερδίσει το Podemos  τις ισπανικές εκλογές το φθινόπωρο του 2015.

Το χρέος που ζητάνε από την Ελλάδα να αποπληρώσει αντιπροσωπεύει το 175% του εθνικού πλούτου που παράγεται ετησίως και αποτελεί ένα αφόρητο βάρος για τον ελληνικό λαό.

Τι θα γίνει αν ο Σύριζα στη κυβέρνηση αποφάσιζε να πάρει τοις μετρητοίς το άρθρο 7 ενός κανονισμού  που υιοθετήθηκε το Μάη του 2013 από την Ευρωπαϊκή Ένωση και αφορά τις χώρες που υποβάλλονται σε ένα σχέδιο διαρθρωτικής προσαρμογής; Ιδού το πλήρες κείμενο του σημείου 9 του άρθρου 7: 

 

«Ένα κράτος μέλος που έχει γίνει αντικείμενο ενός προγράμματος μακροοικονομικής προσαρμογής πραγματοποιεί ένα πλήρη λογιστικό έλεγχο των δημόσιων οικονομικών του προκειμένου, ειδικά, να αξιολογήσει τις αιτίες που προκάλεσαν τη συσσώρευση υπερβολικών επιπέδων χρέους καθώς και να εντοπίσει κάθε ενδεχόμενη παρατυπία» (1)

Η ελληνική κυβέρνηση του Αντώνη Σαμαρά απέφυγε επιμελώς να εφαρμόσει αυτή τη διάταξη του κανονισμού για να αποκρύψει από τον ελληνικό πληθυσμό τις πραγματικές αιτίες της αύξησης του χρέους και τις παρατυπίες που συνδέονται με αυτήν.  

 

Το Νοέμβρη του 2012, το ελληνικό κοινοβούλιο στο οποίο κυριαρχούσε τότε η δεξιά είχε απορρίψει πρόταση του Σύριζα για τη συγκρότηση ερευνητικής επιτροπής για το χρέος, με 167 ψήφους κατά, 119 υπέρ και 0 αποχές.

Είναι ξεκάθαρο ότι μετά την εκλογική νίκη του Σύριζα, μια κυβέρνηση που θα σχηματιστεί υπό την ηγεσία του θα μπορούσε θαυμάσια να πάρει τοις μετρητοίς την Ευρωπαϊκή Ένωση και να συγκροτήσει επιτροπή λογιστικού ελέγχου του χρέους (με συμμετοχή των πολιτών) για να αναλύσει τη διαδικασία υπερβολικής χρέωσης της Ελλάδας, να εντοπίσει πιθανές παρατυπίες και να ταυτοποιήσει παράνομα, άνομα και απεχθή τμήματα …αυτού του χρέους.

Ιδού ορισμένα στοιχεία κλειδιά που θα μπορούσαν να φωτιστούν από τη πραγματοποίηση του λογιστικού ελέγχου:

Το ελληνικό χρέος που αντιπροσώπευε το 113% του ΑΕΠ το 2009 πριν την έκρηξη της ελληνικής κρίσης και την επέμβαση της Τρόικας, η οποία κατέχει τα 4/5 αυτού του χρέους, έφτασε το 175% του ΑΕΠ το 2014. Κατά συνέπεια, την επέμβαση της Τρόικας ακολούθησε μια πολύ έντονη αύξηση του ελληνικού χρέους.

 

Από το 2010 και μέχρι το 2012, οι πιστώσεις που έδωσε η Τρόικα στην Ελλάδα χρησίμεψαν σε πολύ μεγάλο βαθμό για να εξοφληθούν οι κύριοι πιστωτές της Ελλάδας μέχρι εκείνη τη περίοδο, δηλαδή οι ιδιωτικές τράπεζες των κυριότερων οικονομιών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αρχής γενομένης από τις γαλλικές και γερμανικές τράπεζες (2).

Περίπου το 80% του ελληνικού χρέους το κατείχαν το 2009 οι ιδιωτικές τράπεζες 7 χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Από μόνες τους, το 2009, οι γερμανικές και γαλλικές τράπεζες κατείχαν περί το 50% του συνόλου των τίτλων του ελληνικού χρέους.

Ένας λογιστικός έλεγχος του ελληνικού χρέους θα καταδείξει ότι οι ευρωπαϊκές ιδιωτικές τράπεζες αύξησαν πάρα πολύ τις πιστώσεις τους στην Ελλάδα ανάμεσα στα τέλη του 2005 και στο 2009 (οι πιστώσεις αυξήθηκαν πάνω από 60 δισεκατομμύρια ευρώ περνώντας από τα 80 δισεκατομμύρια στα 140 δισεκατομμύρια) χωρίς να λαβαίνουν υπόψη τη πραγματική ικανότητα της Ελλάδας να αποπληρώσει.  

 

Οι τράπεζες ενήργησαν τυχοδιωκτικά, βέβαιες  καθώς ήσαν ότι οι ευρωπαϊκές αρχές θα έσπευδαν να τις βοηθήσουν σε περίπτωση που θα υπήρχαν προβλήματα.

Ο λογιστικός έλεγχος θα καταδείξει ότι το σχέδιο της υποτιθέμενης διάσωσης της Ελλάδας, που κατέστρωσαν οι ευρωπαϊκές αρχές με τη βοήθεια του ΔΝΤ, χρησίμεψε στη πραγματικότητα για να επιτρέψει στις τράπεζες μερικών ευρωπαϊκών χωρών που διαθέτουν αποφασιστική επιρροή στα ευρωπαϊκά όργανα να συνεχίσουν να αποπληρώνονται από την Ελλάδα ενώ ταυτόχρονα μεταφέρουν το ρίσκο τους στα κράτη μέσω της Τρόικας. 

 

Δεν είναι η Ελλάδα που σώθηκε αλλά μάλλον μια χούφτα μεγάλων ευρωπαϊκών ιδιωτικών τραπεζών που εδρεύουν κυρίως στις πιο ισχυρές χώρες της ΕΕ.

Ο λογιστικός έλεγχος θα αναλύσει κατά πόσο είναι νόμιμο και έννομο αυτό το σχέδιο διάσωσης. 

 

Είναι άραγε σύμφωνο με τις συμβάσεις της ΕΕ (ειδικά με το άρθρο 125 που απαγορεύει σε ένα κράτος μέλος να επωμιστεί τις οικονομικές δεσμεύσεις ενός άλλου κράτους μέλους); 

 

Οι δημόσιοι δανειστές του 2010 (δηλαδή, τα 14 κράτη μέλη που παραχώρησαν δάνεια στην Ελλάδα συνολικού ύψους 53 δισεκατομμυρίων ευρώ, το ΔΝΤ, η ΕΚΤ, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, κλπ) άραγε σεβάστηκαν την αρχή της αυτονομίας της θέλησης του δανειζόμενου, δηλαδή της Ελλάδας, ή μήπως επωφελήθηκαν από την απόγνωσή της μπροστά στις κερδοσκοπικές επιθέσεις των χρηματαγορών για να της επιβάλλουν συμβάσεις που αντιβαίνουν στο δικό της συμφέρον; 

 

Μήπως αυτοί οι δανειστές επέβαλαν λεόντειους όρους, ειδικά όταν απαιτούσαν υπερβολικά ποσοστά αποπληρωμής; (3)

Επίσης ζητούμενος είναι ο λογιστικός έλεγχος της δράσης του ΔΝΤ. Γνωρίζουμε ότι μέσα στους κόλπους της ηγεσίας του ΔΝΤ πολλοί εκτελεστικοί διευθυντές (ειδικά ο Βραζιλιάνος και ο Ελβετός) είχαν εκφράσει πολύ μεγάλες επιφυλάξεις για το δάνειο που παραχώρησε το ΔΝΤ τονίζοντας συγκεκριμένα ότι, με δεδομένες τις πολιτικές που της επιβάλλονταν,  η Ελλάδα δεν θα ήταν σε θέση να το εξοφλήσει (4).

Μήπως η ΕΚΤ υπερέβη σε πολύ μεγάλο βαθμό τη δικαιοδοσία της απαιτώντας από το ελληνικό κοινοβούλιο να νομοθετήσει για το δικαίωμα στην απεργία ή για τον ορισμό των μισθολογικών επιπέδων;

Το Μάρτη του 2012, η Τρόικα οργάνωσε μια αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους που παρουσιάστηκε εκείνη την εποχή ως επιτυχία. 

 

Ας θυμηθούμε ότι ο τότε πρωθυπουργός Γ. Παπανδρέου  είχε αναγγείλει στις αρχές Νοεμβρίου 2011 και την παραμονή μιας συνάντησης του G20, τη πρόθεσή του να οργανώσει τον Φεβρουάριο του 2012 δημοψήφισμα για αυτή τη αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους που προετοίμασε η Τρόικα. 

 

Κάτω από τη πίεση της Τρόικας, αυτό το δημοψήφισμα δεν έγινε ποτέ και ο ελληνικός λαός είδε να του στερούν το δικαίωμα να αποφανθεί για τα νέα χρέη. Τα μεγάλα ΜΜΕ αναπαρήγαγαν το επιχείρημα ότι η αναδιάρθρωση επέτρεπε να μειωθεί κατά 50% το ελληνικό χρέος. 

 

Στη πραγματικότητα, το ελληνικό χρέος είναι μεγαλύτερο το 2015 από ό,τι ήταν το 2011, τη χρονιά που προηγήθηκε της μεγάλης διαγραφής του υποτιθέμενου 50%. 

 

Ο λογιστικός έλεγχος θα καταδείξει ότι αυτή η επιχείρηση αναδιάρθρωσης που συνιστούσε μια τεράστια εξαπάτηση συνδεόταν με το βάθεμα των πολιτικών που αντιβαίνουν στο συμφέρον της Ελλάδας και του πληθυσμού της.

Ο λογιστικός έλεγχος πρέπει επίσης να αξιολογήσει κατά πόσο οι αυστηροί όροι που επέβαλε η Τρόικα στην Ελλάδα σε αντάλλαγμα για τις πιστώσεις που της παραχωρήθηκαν συνιστούν μια χαρακτηριστική παραβίαση μιας σειράς συμβάσεων και συνθηκών που οφείλουν να σέβονται οι δημόσιες αρχές τόσο της πλευράς των πιστωτών όσο και εκείνης του δανειζόμενου, δηλαδή της Ελλάδας. 

 

Ο καθηγητής νομικής Andreas Fischer-Lescano, για λογαριασμό του Εργατικού Κέντρου της Βιέννης (5) απέδειξε χωρίς καμιά αμφιβολία ότι τα προγράμματα της Τρόικας είναι παράνομα σύμφωνα με το ευρωπαϊκό και το διεθνές δίκαιο. 

 

Τα μέτρα που προβλέπονταν από τα προγράμματα προσαρμογής και τα οποία επιβλήθηκαν στην Ελλάδα καθώς και οι συγκεκριμένες πολιτικές που αποτελούν τις άμεσες συνέπειές τους παραβιάζουν μια σειρά θεμελιωδών δικαιωμάτων όπως το δικαίωμα στην υγεία, στη μόρφωση, στη στέγαση, στη κοινωνική ασφάλιση, σε ένα δίκαιο μισθό αλλά και την ελευθερία του συνεταιρίζεσθαι και τη συλλογική διαπραγμάτευση. 

 

Όλα αυτά τα δικαιώματα προστατεύονται από πολυάριθμα νομικά κείμενα σε διεθνές και ευρωπαϊκό επίπεδο όπως από τη Χάρτα θεμελιωδών δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης, την Ευρωπαϊκή Συνθήκη δικαιωμάτων του ανθρώπου, την ευρωπαϊκή κοινωνική Χάρτα, τα δυο Σύμφωνα του ΟΗΕ για τα ανθρώπινα δικαιώματα, τη Χάρτα του ΟΗΕ…

Ο λογιστικός έλεγχος θα μπορούσε να καταδείξει ότι τα μέτρα που έχουν υπαγορεύσει οι πιστωτές συνιστούν προφανή πισωγυρίσματα της άσκησης των θεμελιωδών ανθρώπινων δικαιωμάτων και χαρακτηριστική παραβίαση μιας σειράς συμβάσεων. Μπορούν να ταυτοποιηθούν σημαντικές παρατυπίες.

Κατά συνέπεια, η επιτροπή που θα επιφορτιστεί να διεξαγάγει το λογιστικό έλεγχο θα μπορεί να εκφέρει εμπεριστατωμένη γνώμη για το κατά πόσο το χρέος που έχει συνάψει η Ελλάδα με την Τρόικα είναι νόμιμο, άνομο ή άκυρο.

* Ο Ερίκ Τουσαίν είναι ιστορικός και πολιτικός επιστήμονας, ιδρυτής και πρόεδρος της Επιτροπής για την Κατάργηση του Χρέους του Τρίτου Κόσμου (CADTM, www.cadtm.org).

Σημειώσεις:

• (1) Κανονισμός (ΕΕ) Νο 472/2013 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου της 21ης Μαΐου 2013 σχετικά με την οικονομική και δημοσιονομική επιτήρηση των κρατών μελών της Ευρωζώνης  που γνωρίζουν ή κινδυνεύουν να γνωρίσουν σοβαρές δυσκολίες από την άποψη της οικονομικής τους σταθερότητας  http://eur-lex.europa.eu/legal-content/FR/TXT/?uri=uriserv:OJ.L_.2013.140.01.0001.01.FRA
• (2) RMF, «The eurozone between austerity and default», 2010. http://www.researchonmoneyandfinance.org/index.php/publication/eurozone-reports/33-second-rmf-report-on-the-eurozone-crisis-eurozone-between-austerity-and-default. Βλέπε επίσης Eric Toussaint « Grèce-Allemagne : qui doit à qui ? (2) Créanciers protégés, peuple grec sacrifié », publié le 8 octobre 2012,http://cadtm.org/Grece-Allemagne-qui-doit-a-qui-2
• (3) Τα απαιτούμενα επιτόκια που κυμαίνονταν μεταξύ 4% και 5,5% το 2010-2011 έπεσαν περίπου στο 1% το 2012 μετά από τις διαμαρτυρίες που έγιναν από πολλά μέρη (συμπεριλαμβανομένης και της ιρλανδικής κυβέρνησης στην οποία είχε επίσης επιβληθεί ένα πολύ υψηλό επιτόκιο από τα τέλη του 2010). Ρίχνοντας πολύ τα επιτόκια, τα 14 κράτη μέλη αναγνώρισαν ντε φάκτο ότι τα προηγούμενα επιτόκια ήταν υπερβολικά. Το 2010-2011, τα επιτόκια που πλήρωσε η Ελλάδα στη Γαλλία ανήλθαν σε 437 εκατομμύρια ευρώ. Βλέπε http:/www.assemblee-nationale.fr/13/pdf/rapports/r2857-tl.pdf
• (4) Βλέπε τις αποκαλύψεις που έκανε η Wall Street Journal: http://blogs.wsj.com/economics/2013/10/07/imf-document-excerpts-disagreements-revealed/. Eπίσηςhttp://greece.greekreporter.com/2013/10/08/secret-imf-report-shows-greek-bailout-worries/
• (5) Βλέπε την έκθεση του «Human Rights in Times of Austerity Policy»,   που δημοσιεύθηκε στις 17 Φεβρουαρίου 2014, και είναι διαθέσιμη στο http://www.etui.org/content/downloa...).pdf.

H μετάφραση είναι του Γιώργου Μητραλιά

από το «tvxs.gr»

Δημοσιεύτηκε στο  ΣΕΙΣΑΧΘΕΙΑ ΕΠΑΜ

Αδιαπραγμάτευτος στόχος η συντριβή των εκφραστών του δωσιλογισμού!

Η απόφαση του υφιστάμενου πολιτικού συστήματος να οδηγήσει τη χώρα σε πρόωρες εκλογές, καταδεικνύει την αδυναμία του να συνεχίσει να κυβερνά τη χώρα, τουλάχιστον με τους ίδιους όρους. Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι απώλεσε και τις τελευταίες εφεδρείες κοινωνικής νομιμοποίησης. Υπό τις παρούσες συνθήκες πλήρους κατάρρευσης της οικονομίας, είναι πλέον εντελώς αδύνατο να συντηρήσει τεχνητά κάποιες κοινωνικές δυνάμεις, οι οποίες θα «απορροφούν» τους κραδασμούς που θα προκαλούν οι συνέπειες των ακραίων πολιτικών επιλογών.

Διαπιστώνοντας αυτή την αδυναμία αποφάσισε να παραδώσει τη διακυβέρνηση της χώρας -διατηρώντας βεβαίως την εξουσία- σε κάποιες «ενδιάμεσες» πολιτικές δυνάμεις. Μ’ αυτόν τον τρόπο και δεδομένης της αδυναμίας αυτών των πολιτικών δυνάμεων ακόμα και να διαχειριστούν τη βαθύτατη δομική κρίση τερματικού χαρακτήρα που βιώνουμε, η χώρα εισέρχεται σε μια μεταβατική περίοδο κοινωνικοπολιτικής αστάθειας. Η εξέλιξη αυτή μόνο ως εξαιρετικά θετική θα μπορούσε να χαρακτηριστεί, διότι θα οδηγήσει στην τελική αναμέτρηση του καθεστώτος με τις λαΊκές δυνάμεις. Επί της ουσίας, πρόκειται για μια «χρυσή» ευκαιρία που έχει ο ελληνικός λαός να απαλλαγεί οριστικά  από τον βρόχο της ακραίας νεοφιλελεύθερης πολιτικής που επέβαλαν δανειστές και τοκογλύφοι και να πάρει ο ίδιος τη ζωή του στα χέρια του.

Το πρώτο βήμα προς αυτή την κατεύθυνση, μπορεί κάλλιστα να γίνει στις εκλογές της 25ης Ιανουαρίου 2015, μ’ ένα ανελέητο και συντριπτικό πλήγμα στα κόμματα της δωσιλογικής συγκυβέρνησης και των... παραφυάδων τους!

Δεν τρέφουμε αυταπάτες ότι οι εκλογές θα οδηγήσουν στην τελική λύση. Διότι οι διεκδικητές της διακυβέρνησης -με βάση τα λεγόμενα των ίδιων των στελεχών τους- δεν είναι διατεθειμένοι να προχωρήσουν σε ευθεία ρήξη με το κατοχικό καθεστώς των διεθνών δεσμεύσεων και των δανειακών συμβάσεων. Γνωρίζουμε πολύ καλά ότι η διάσωση της χώρας μας μπορεί να επέλθει εφόσον επανακτήσουμε την εθνική κυριαρχία και την αξιοπρέπειά μας. Κι αυτό δεν μπορεί να συμβεί, παρά μόνο με μονομερείς ενέργειες!

Ωστόσο, αυτό που προέχει αυτή τη στιγμή είναι να «ξεφορτωθούμε» αυτούς που οδήγησαν τη χώρα στη χρεοκοπία και εγκαθίδρυσαν ένα νεοαποικιοκρατικό μοντέλο οικειοθελούς κατοχής.

Το Ε.ΠΑ.  δυνάμεων που θα έθετε υπεράνω όλων τη διάσωση της χώρας και την οριστική συντριβή  των δυνάμεων κατοχής και δωσιλογισμού. Για μια Ελλάδα εθνικά κυρίαρχη, αυτοδιάθετη και απαλλαγμένη από τη θηλειά του παράνομου χρέους και των δανειακών συμβάσεων, που επέβαλαν η Ε.Ε. και το ΔΝΤ. Για μια Ελλάδα της δημοκρατίας και της προκοπής. Παρ’ ότι δεν προέκυψε ένας εκλογικός σχηματισμός, η συγκεκριμένη προσπάθεια συνεχίζεται και κυοφορεί τη δημιουργία ενός δημοκρατικού-πατριωτικού πόλου που θα εκφράσει και θα συσπειρώσει τις λαϊκές δυνάμεις.

Τα μέλη του Ε.ΠΑ.Μ. στο εσωτερικό δημοψήφισμα για τη συμμετοχή η όχι στις επερχόμενες εκλογές τοποθετήθηκαν -κατά συντριπτική πλειοψηφία- αρνητικά. Κι αυτό συνέβη, επειδή συνειδητοποίησαν ότι σ΄ αυτές τις εκλογές κανένα κίνημα βάσης δεν μπορεί να επιβάλει ή τουλάχιστον να δράσει σε κάποιο βαθμό με τους δικούς του όρους. Δηλαδή, την κινητοποίηση της κοινωνίας, του ίδιου λαού, στην κατεύθυνση της ανατροπής του υπάρχοντος συστήματος.

Το Ε.ΠΑ.Μ. δεν θα λειτουργήσει ανταγωνιστικά με την εμφανή κοινωνική βούληση, για συντριβή των πολιτικών δυνάμεων που οδήγησαν τη χώρα στην κατάρρευση και τη χρεοκοπία!

Και καλεί τα μέλη και τους φίλους του να συμβάλουν αποφασιστικά σ’ αυτό.

Και φυσικά, θα τοποθετηθεί στην πρώτη γραμμή της σκληρής μάχης που θα αρχίσει την επόμενη των εκλογών. Για τη συγκρότηση ενός ρωμαλέου και αυθεντικού λαϊκού κινήματος, που θα εγγυηθεί την οριστική νίκη και την απελευθέρωση. Μιας πηγαίας λαϊκής δύναμης που θα αποτινάξει από το σώμα της Πατρίδας τα τελευταία περιτρίμματα του κατοχικού καθεστώτος, αλλά και οποιονδήποτε διανοηθεί να φαλκιδεύσει -με όποιον τρόπο- τη μεγαλειώδη πορεία προς την Εθνική Ανεξαρτησία, τη Λαϊκή Κυριαρχία και την Κοινωνική Χειραφέτηση.

ΕΝΟΤΗΤΑ - ΟΡΓΑΝΩΣΗ - ΔΡΑΣΗ

ΜΕΧΡΙ ΤΗΝ ΤΕΛΙΚΗ ΝΙΚΗ ΤΟΥ ΛΑΟΥ

Η Πολιτική Γραμματεία

Αθήνα 17-1-2015

Είναι τρελοί αυτοί οι Έλληνες;

 του Μιχάλη Χιωτίνη

Κι ας αφήσουμε ορισμένους να αναρωτιούνται: “Είναι τρελοί αυτοί οι Έλληνες;”
“50 π.Χ. Όλη η Γαλατία βρίσκεται υπό ρωμαϊκή κατοχή… Όλη; Όχι! Ένα χωριό ανυπόταχτων Γαλατών αντιστέκεται ακόμη και θα αντιστέκεται για πάντα στους εισβολείς.” Στην περίπτωσή μας η αυτοκρατορία που έχει επικρατήσει σε όλη την Ευρώπη είναι η ψύχωση.

Μεταρρύθμιση σήμαινε φιλολαϊκή πολιτική αλλαγών χωρίς να χρειαστεί επανάσταση, την οποία θεωρούσαν τότε τη ριζοσπαστική λύση. Μεταρρυθμίσεις του καπιταλισμού αποτέλεσαν το σοσιαλδημοκρατικό μοντέλο στην Ευρώπη και το New Deal στην Αμερική. 

Σκοπό είχαν να αποτελούν την “άλλη λύση” για να μη στραφεί ο κόσμος σε επαναστάσεις τύπου Σοβιετικής Ρωσίας. Και παρήγαγαν τη μακρύτερη περίοδο τόσης ευημερίας για τόσους πολλούς στην ανθρώπινη ιστορία. Ό,τι είναι οι ΗΠΑ σήμερα το χρωστούν στις μεταρρυθμίσεις του New Deal, και ό,τι είναι σήμερα η βόρεια Ευρώπη και οι Σκανδιναβικές χώρες το χρωστούν σε αυτό το κοινωνικό μοντέλο.

Σήμερα, μετά την κατάρρευση του υπαρκτού σοσιαλισμού, σαν οργουελική διγλωσσία (doublespeak) έχει επικρατήσει να ονομάζεται μεταρρύθμιση η αποσύνθεση αυτών των δομών και η διάλυση αυτού του κοινωνικού μοντέλου.

Και επιχειρείται να περάσει ως σχεδόν αυτονόητο ότι η “μεταρρύθμιση” και η “σωστή” πολιτική είναι οτιδήποτε έρχεται σε αντίθεση με τα συμφέροντα του λαού. 

Αυτό είναι εξ’ ορισμού ψυχωτικό. Πάμε να μεταρρυθμίσουμε βασισμένοι σε ιδεολογικές ψευδαισθήσεις. Θεωρούμε την τεχνολογία αδύνατη, την παραγωγικότητα της εργασίας μειούμενη. Όλα αυτά είναι απλώς λάθος. Η Ευρώπη πρέπει να επιστρέψει στις ρίζες της.

Πρέπει να απαγορεύσουμε στους δημαγωγούς της νεοφιλελεύθερης ποικιλίας, που ευδοκιμούν σήμερα σε πολιτικά κόμματα και στις διάφορες δομές της οικονομικής ολιγαρχίας,  να ονομάζουν μεταρρύθμιση την αντιμεταρρύθμιση.

Κι ας αφήσουμε ορισμένους να αναρωτιούνται: “Είναι τρελοί αυτοί οι Έλληνες;”

Αν με την ίδια οργουελική διγλωσσία, η αντίσταση στην ψύχωση είναι τρέλα, τότε ναι, τρελοί είμαστε.

Για το Νόστιμον ήμαρ

Δ.Καζάκης: Ποιοί είναι αυτοί και με ποιό δικαίωμα αποφασίζουν ποιοί θα χαθούν από εμάς;

του Δημήτρη Καζάκη

Επίσκεψη του Ραχόι για ανοιχτή στήριξη των ομογάλακτών του. «Ήρθα για να υπερασπιστώ σκληρές πολιτικές, αλλά που ήταν απαραίτητες» είπε χαρακτηριστικά, για να συμπληρώσει: «Οι χώρες χρειάζονται σταθερότητα, όχι τρεκλίσματα ούτε αβεβαιότητα»...

 

Πρόκειται για σταθερότητα νεκροταφείου. Αυτή εννοεί ο Ραχόι. Διότι όταν εφαρμόζεις βίαιες, σκληρές πολιτικές που αφαιρούν τη ζωή και την ελπίδα από ολόκληρους λαούς, τότε η μόνη σταθερότητα για την οποία μπορείς να μιλήσεις είναι εκείνη που κυριαρχεί στο κοιμητήριο, ανάμεσα στους τάφους.

Αυτό επιδιώκουν οι Ραχόι και Σία. Τι σόι είναι εκείνη η κυβέρνηση, εκείνο το πολιτικό προσωπικό που μπορεί να ισχυριστεί ότι έχει το δικαίωμα να εξοντώσει εργασιακά, κοινωνικά, ακόμη και βιολογικά εν ψυχρώ μέρος του πληθυσμού μιας χώρας, γιατί το απαιτούν οι καταστάσεις; Ποιες καταστάσεις; Από πότε μια οποιαδήποτε κατάσταση, ακόμη και πόλεμος, απαιτεί πολιτικές που σκόπιμα και εξεπιτούτου οδηγούν στον αφανισμό πλήθους οικογενειών και ανθρώπων;

 

Πότε ξανά εμφανίστηκε αυτό το φαινόμενο; Πότε ήταν η τελευταία φορά που ένα πολιτικό καθεστώς μας είπε ευθέως ότι μπορεί να στερήσει τον επιούσιο και την ίδια τη ζωή μαζικά από πολίτες, εργαζόμενους και νεολαία, γιατί κρίνεται αναγκαίο; Θυμάστε; Παλιά συνήθιζαν να φορούν στολές και να χαιρετούν με την ανύψωση της δεξιάς, αυτοί που μας τα έλεγαν αυτά. Σήμερα δεν χρειάζεται.

 

Έχει γίνει μέρος της καθημερινότητας. Πρέπει να συνηθίσουμε ότι ανά πάσα στιγμή το κράτος και οι κυβερνώντες έχουν το δικαίωμα να σου στερούν το δικαίωμα στη ζωή. Έχουν το δικαίωμα να δολοφονούν εν ψυχρώ ολόκληρες γενιές που ακόμη δεν έχουν γεννηθεί. Έχουν το δικαίωμα ακόμη και στη χρήση στρατού για τη δική τους ασφάλεια. Κι εμείς οφείλουμε να συνηθίσουμε. Διότι διαφορετικά διαταράσουμε τη δική τους σταθερότητα.

 

Οταν ο λαός απειλείται από την τυραννία, τότε έχει να διαλέξει, ή τις αλυσίδες, ή ο ξεσηκωμός. Αυτό διδάσκει η ανθρώπινη ιστορία. Τι έχει άλλωστε να χάσει; Τη μιζέρια της ζωής του; Ή τα δεσμά του που γίνονται όλο και πιο ανυπόφορα; Έχει όμως να κερδίσει την ελπίδα και μια πατρίδα όπου μπορεί να είναι ελεύθερος, νοικοκύρης και αφεντικό στον τόπο του.

Η κραυγή της Ρόζας Λούξεμπουργκ.

“Τάξη βασιλεύει στο Βερολίνο!” Ηλίθιοι μπράβοι! Η “τάξη” σας είναι χτισμένη στην άμμο. Αύριο κιόλας η επανάσταση θα ανυψωθεί με μια βροντή και με σαλπίσματα θα ανακοινώσει στον τρόμο σας: Ήμουν, Είμαι, Θα είμαι!». Ρόζα Λούξεμπουργκ.

Σαν σήμερα, στις 15 Ιανουαρίου του 1919, η Ρόζα Λούξεμπουργκ, μαρξίστρια και ηγετική μορφή των «Σπαρτακιστών», δολοφονείται από τα Freikorps, τις εθνικιστικές πολιτοφυλακές για την καταστολή της επανάστασης του Γενάρη στη Γερμανία.

Με αφορμή την επέτειο θανάτου της, το tvxs δημοσιεύει κείμενο του Νίκου Καζαντζάκη για την Ρόζα Λούξεμπουργκ:

«Κίνησα το πρωί για τον Διόνυσο, στην Πεντέλη. Κρατούσα τα “Γράμματα” της Ρόζας Λούξεμπουργκ κι ήθελα να τα διαβάσω ψηλά στη μοναξιά, κάτω από τα πεύκα.

Γυάλιζε ο αέρα ακίνητος κι άστραφτε σαν ατσάλι· απάνω του, σαν ξόμπλια σμαλτωμένα, τα δέντρα, οι πεταλούδες, τα σπίτια των ανθρώπων. 

Η Πεντέλη μπροστά μου, η μάνα, με τον ανοιχτό πληγωμένον κόρφο, που είχε γεννήσει τους Θεούς· ζερβά μου ο Πάρνης γαλάζιος και τραχύς. Μύριζε το θυμάρι, η αφάνα· οι βελόνες των πεύκων, διχαλωτές, έσταζαν τον ήλιο.


Στο Διόνυσο, βρήκα ένα παλιό μου φίλο. Είχα χρόνια να τον δω. Α! τους ηρωικούς αγώνες μας για τη δημοτική γλώσσα, τα μανιφέστα που ξαπολούσαμε, τις κρυφές μας συνεδρίες στα υπόγεια ενός μεγάλου σπιτιού, τους νέους που φέρναμε στα κατηχούμενα τούτα να τους φωτίσουμε, να πληθύνουμε, ν’ ανεβούμε από τα υπόγεια, να φωτίσουμε την Ελλάδα.

Έπειτα σκορπίσαμε. Άλλοι παντρεύτηκαν, άλλοι βαρέθηκαν, άλλοι διορίστηκαν κι ησύχασαν. Όταν τους συναντώ στο δρόμο, κάνω πως δεν τους βλέπω από ευγένεια – φοβούμαι μήπως θυμηθούν και κοκκινίσουν. Μα σήμερα δεν μπόρεσα να ξεφύγω. Μόλις πρόβαλα στο μικρό ξενοδοχείο του Διονύσου, να ο φίλος μου με το μπαστούνι του, με το καπέλο γυριστό, να μην τον κάψει ο ήλιος γλυκοκουβέντιαζε με πέντ’ έξι κοπέλες. Πώς πάχυνε! Τα μάτια του ήταν πρησμένα, τα μάγουλά του κρέμουνταν, το πηγούνι του αναπαύονταν απάνου στο διπλό προγούλι.

-Πώς πάχυνες! του είπα.
-Ναι, πήρα τον κατήφορο. Στρώνω τραπέζι για τα σκουλήκια. Γεροντόπαχο. Δε σκοτίζομαι πια για τίποτα, δεν μπορώ να αφομοιώσω καμιά καινούρια ιδέα. Είμαι ήσυχος.
 
Και σε λίγο πρόσθεσε:
-Άλλαξαν οι συνήθειές μου. Παντρεύτηκα βλέπεις. Δεν περπατώ πια, βαριέμαι. Αγαπώ τις απλές κουβέντες, τη μαστίχα και τα παιδιά μου.

Θέλησα να του θυμίσω τους αγώνες μας. Όλα τα θυμόταν ήσυχα, χωρίς θλίψη, χωρίς ντροπή.
-Κάναμε ό,τι μπορούσαμε. Σήμερα οι νέοι άλλαξαν. Γίνηκαν επαναστάτες, δε σέβουνται.

Μα καθόλου δε θεράπευε πια την καρδιά μου όλη τούτη η ωραιότητα. Σαν παμπάλαιη μου φάνηκε Σειρήνα, που μάταια μάχουνταν να μας γοητέψει και να ξεχάσουμε το τραχύ, χωρίς γλύκα κι ωραιότητα σύγχρονο χρέος.

Ανέβαινα βιαστικός, κλεισμένος μέσα στην αγωνία μου. Σήμερα μια γυναίκα άσκημη, χλωμή, απελπισμένη, ανένδοτη, ήταν μαζί μου· ως άγγιζες το χέρι μου το μικρό βιβλιαράκι της Ρόζας Λούξεμπουργκ, έφρισσα, σα να με άγγιζε το νευρικό, νεκρό της χέρι και με οδήγαε.

Μια μέρα την είχα δει σε μια μικρή γερμανική πολιτεία, πάνου σε ένα τραπέζι, να μιλάει σε χιλιάδες εργάτες και πεινασμένους. Ήταν αδύναμη, σα ραχητική, φορούσε ένα παλιό σάλι, έτρεμε από το κρύο κι έβηχε. Μα πότε δεν θα ξεχάσω την κραυγή που τινάχτηκε από το ανεμικό της στόμα κι ανέβηκε στον ουρανό: «Ελευτερία, φως, δικαιοσύνη. Να χαθούμε, όλοι αδέλφια, για να σώσουμε τη γης!».

Πολλοί κλαίγαν, άλλοι βλαστημούσαν και φοβέριζαν. Οι καλοθρεμμένοι αστοί περνούσαν και σφύριζαν. Ήρθαν οι αστυφύλακες και την κατέβασαν από το τραπέζι και την πήραν στη φυλακή. 

Ποτέ δε θα ξεχάσω τη ματιά της προς τους αψηλούς, βάρβαρους στρατιώτες. Έλεος, αγανάχτηση και θλίψη. Σα να μετρούσε πόσο σκοτάδι υπάρχει ακόμα, πόση σκλαβιά και τι αγώνας χρειάζεται!

Μιαν άλλη μέρα: Είχε κηρυχτεί ο παγκόσμιος πόλεμος, τα γερμανικά σιδερόφραχτα στρατεύματα κίνησαν να δρασκελίσουν τα σύνορα και να μπουν στη Ρωσία.
 
Άξαφνα, μια χλωμή γυναίκα όρμησε, στάθηκε απάνου στα σύνορα κι άνοιξε τα δυο μικρά της αδύναμα χέρια να σταματήσει τους στρατούς που προχωρούσαν. Ήταν η Ρόζα Λούξεμπουργκ.
Τη φυλακίζουν. Από τη φυλακή της κοιτάζει τον ήλιο, τα πουλιά, τα σύννεφα, ακουμπισμένη στα κάγκελα.

Ξαπλωμένος στην κορφή του βουνού διαβάζω τα γράμματα της στην αγαπημένη της φιλενάδα, τη Σόνια: «Κάποτε μου φαίνεται πως δεν είμαι ανθρώπινο πλάσμα, μα ένα πουλί ή ένα οποιοδήποτε ζώο, που πήρε ανθρώπινη μορφή. Περσότερο ταιριάζει στην ψυχή μου μια γωνίτσα περβόλι, ένα χωράφι και να ΄μαι ξαπλωμένη στο χορτάρι, ανάμεσα στα έντομα, παρά να βρίσκουμαι σ’ ένα συνέδριο σοσιαλιστικό. Σε σένα μπορώ να κάμω μια τέτοια εξομολόγηση, γιατί βέβαια δε θα με φανταστείς εσύ πως προδίνω την ιδέα. Το ξέρεις, πως μεόλα αυτά, ελπίζω να πεθάνω στο μετερίζι μου: σε μια μάχη στα οδοφράγματα ή μέσα στη φυλακή…».
 
Γιομάτη επικίντυνα πλούτη κι αντινομίες ήταν η ψυχή της, όπως κάθε μεγάλη ψυχή.

Και παρακάτω γράφει:

«Τη στιγμή που σου γράφω ένας μεγάλος βάβουλος μπήκε στο κελί της φυλακής μου· το γιομώνει με τη βαριά, σα βαρύτονου, φωνή του. Τί ωραίος που είναι, τί βαθύτατη χαρά ζωής αναπηδάει μέσα από το βούισμά του, το γιομάτο δύναμη, ζέστα καλοκαιριάτικη και μυρωδιές από τα λουλούδια!»

«Σονίτσα» γράφει μιαν άλλη μέρα, «παραπονιέσαι με λόγια πικρά γιατί με κρατούν τόσον καιρό φυλακή και φωνάζεις: «Πώς είναι δυνατόν οι ανθρώποι να ορίζουν την τύχη άλλων ανθρώπων;» 

Αγαπητό μικρό μου πουλί, σε όλη την ιστορία ανθρώποι ορίζουν την τύχη άλλων ανθρώπων, κι η αδικία τούτη, έχει βαθύτατα τις ρίζες της στις υλικές συνθήκες της ζωής.
Μονάχα η εξέλιξη, μέσα από αναρίθμητες σπασμωδικές κρίσεις, μπορεί να φέρει τη λύτρωση. 

Σήμερα ζούμε ένα από τα πιο τρικυμισμένα κεφάλαια της εξέλιξης αυτής και ρωτάς: Προς τί όλα τούτα; Το ερώτημα τούτο δεν έχει νόημα όταν αγκαλιάσεις ολάκερο τον κύκλο της ζωής. Προς τί να υπάρχουν πουλιά στον κόσμο; Δεν ξέρω. Μα χαίρουμαι που υπάρχουν και γλυκύτατα παρηγοριέμαι, γρικώντας ξαφνικά ένα βιαστικό τσι-τσι-μπε να μου έρχεται μακριάθε, απάνου από τον τοίχο.

Άλλωστε υπερτιμάς τη γαλήνη μου. Δυστυχώς η εσωτερική μου ισορροπία και μακαριότητα ταράζεται κι από τον πιο ανάλαφρο ίσκιο που περνάει ποπάνω μου κι υποφέρω τότε αδήγητο μαρτύριο. Μα τις στιγμές αυτές μου είναι αδύνατο να προφέρω λέξη.».

Σε ένα άλλο γράμμα της περιγράφει με πόνο τα βουβάλια που σέρνουν μεγάλα κάρα και κουβαλούν στις φυλακές τα αιματωμένα ρούχα από τον πόλεμο. Ένας στρατιώτης τα χτυπούσε και χάραζε, έως το αίμα, τη ράχη τους:

«Την ώρα που ξεφόρτωναν τα κάρα, τα βουβάλια έμεναν ακίνητα εξαντλημένα και το ένα, εκείνο που έτρεχε αίμα, κοίταζε θλιμμένο, ίσα, μπροστά του. Όλη του η μορφή και τα μεγάλα του μαύρα μάτια, τα τόσο γλυκά, είχαν την έκφραση του παιδιού που τιμωρήθηκε σκληρά χωρίς να ξέρει την αιτία· έκλαψε πολύ και δεν ξέρει πια πώς να γλυτώσει από το μαρτύριο κι από την κτηνώδη βία.

Στεκόμουνα μπροστά στο κάρο και το πληγωμένο ζώο με κοίταζε. Τα δάκρυα τινάχτηκαν από τα μάτια μου· ήσαν τα δάκρυά του. Ω δύστυχο βουβάλι μου, αγαπημένε φτωχέ αδερφέ μου, είμαστε κι οι δυο ανυπεράσπιστοι και βουβοί, ενωμένοι κι οι δυο στο πόνο, στην ανημποριά και στη λαχτάρα!»
Θάμα είναι η ευαισθησία τούτη της καρδιάς σε μια γυναίκα με τόση οξύτατη λογική και διαλεκτική δεινότητα και σοφία.

Κι ακόμα περισσότερο η Ρόζα Λούξεμπουργκ είχε και την Τρίτη ανώτατη αρετή: Δεν ήταν μονάχα λεπτότατα παθαινόμενη καρδιά, δεν ήταν μονάχα ανυπέρβλητα λαγαρός θεωρητικός νους – μα ήταν και μια ζωή γιομάτη Πράξη: αμείλιχτος πολεμιστής, έτρεχε από πόλη σε πόλη, μιλούσε στις πλατείες, στα καφενεία, στα εργοστάσια, πήγαινε μπροστά από τους εργάτες σε συλλαλητήρια κι απεργίες.

«Σονίτσαα, Σονίτσα, κράτα ό,τι κι αν γίνει, τη γαλήνη σου και την ηρεμία. Τέτοια είναι η ζωή και πρέπει να την παίρνεις όπως είναι, με γενναιότητα, με όρθιο το κεφάλι και με χαμόγελο στα χείλη, μπροστά και ενάντια στα πάντα!»

Και το τελευταίο της γράμμα, λίγο πριν την σκοτώσουν:
«Η ψυχή μου βρίσκεται σε τέτοιο πυρετό, που είναι αδύνατο να δέχουμαι πια τους φίλους μου και να νιώθω πως μας επιβλέπουν οι φύλακες. Το βάσταξα με υπομον’η όλα τούτα τα χρόνια κι αν ήταν άλλοι καιροί, θα ‘κανα υπομονή. Μα τώρα που όλα συθέμελα άλλαξαν, δεν το ανέχομαι πια. Να μ’ επιβλέπουν την ‘ωρα που μιλω΄και να να μη με αφήνουν να προφέρω λέξη για ότι βαθύτατα μ’ ενδιαφέρει, μου κατήντησε τόσο μαρτύριο, που προτιμώ να στερηθώ κάθε επίσκεψη, ωσότου να μπορέσουμε να ιδωθούμε σαν ελεύτεροι άνθρωποι».
 
Σε λίγο καιρό, τον Γενάρη του 1919, τη σκότωσαν!
Αχ! Πως ανέβηκε ξαφνικά, μέσα στην Πεντέλη, η κραυγή: – Βοήθεια!
Δεν ήταν μια γυναίκα που φώναζε – ήταν η κραυγή, η σημερινή, ολάκερης της Γης.
 
Κατέβαινα το βουνό ταραγμένος. Τα δάκρυα είχαν τιναχτεί από τα μάτια μου. Πώς όταν είδα τη γυναίκα τούτη στη μακρινή πολιτεία να φωνάζει, απάνω στο τραπέζι, μικρή, αδύναμη κι άσκημη, πώς να μη χυθώ να σφίξω το χέρι της και να πάω μαζί της! Μα θυμούμαι, πειράχτηκα κι απόστρεψα το πρόσωπό μου. Ένας γιατρός, που ήταν μαζί μου είπε: «Θα είναι υστερική· θα την πάντρευα να ησυχάσει». Κι εγώ γέλασα, θυμούμαι.

Φρίσσω λογιάζοντας πόσο κτήνος μπορεί να ‘ναι ο άνθρωπος, χωρίς να το νιώθει. Ποτέ στη ζωή μου δεν είχα ξεπέσει τόσο, μεγαλύτερη αμαρτία δεν έκαμα.

Και τώρα τα δάκρυα ανεβαίνουν, μια καρδιά χτυπάει και γιομίζει με αντίλαλο την ερημιά, η ζωή ανασηκώνεται όλη απάνου στους αδύναμους, καμπουριασμένους ώμους της χλωμής τούτης μεγαλομάρτυρης αδελφής.

Έφυγε η κραυγή από το στήθος της, λευτερώθηκε από το εφήμερο κορμί της και δουλεύει, φωνάζοντας πολεμικά, μέσα στα στήθη των ανθρώπων. ΄

Τέτοια η κραυγή της λευτεριάς. Έκαμε χρόνια να φτάσει και να χτυπήσει την ψυχή μου. Άλλες ψυχές, πιο χαμηλά, πιο πέρα, ακόμα δεν τη γρίκησαν. Βλέπουν μια γυναίκα ν’ ανοίγει το στόμα της, να σηκώνει τα χέρια απάνου σ’ ένα τραπέζι, μα δεν ακούν τί λέει: ύστερα από πέντε, δέκα χρόνια, θ’ ακούσουν· κι η ψυχή τους θα τιναχτεί κραυγάζοντας.

Η κραυγή της Ρόζας Λούξεμπουργκ σκίζει τα σωθικά μας: -Βοήθεια!»
Ο αέρας άλλαξε, αναπνέει μιαν άνοιξη βαριά, γιομάτη θειάφι. Ποιος φώναξε; Εμείς φωνάζουμε, οι αδικημένοι άνθρωποι! Κι ύστερα σιωπή· ξεχνούμε από τεμπελιά, από συνήθεια, από φόβο. Μα ξάφνου πάλι η κραυγή σκίζει τα σωθικά μας. Γιατί δεν είναι απόξω, δεν είναι μακριά, δεν έρχεται, για να μπορούμε να ξεφύγουμε – μέσα στην καρδιά κάθεται η κραυγή και φωνάζει.

Ανίλεη, αυστηρή είναι η στιγμή που περνούμε. Δε στρέφουμε πια το πρόσωπό μας στον ουρανό, ζητώντας βοήθεια. Ξέρουμε, ουρανός και γης είναι ένα. Ο νους, ας είναι ο ποιητής ουρανού και γης· αυτός ανέλαβε όλη την ευθύνη του χαμού ή της σωτηρίας. Ο νους μας είναι σαν το «Μικρό Σκορπιό» μιας αφρικάνικης παράδοσης, που αν την ήξερε, πολύ θα την αγαπούσε η Ρόζα Λούξεμπουργκ.

«Ο μικρός σκορπιός είπε: – Εγώ, ο μικρός σκορπιός ποτέ δε θα επικαλεστώ το όνομα του Θεού. Εγώ, ο μικρός σκορπιός, όταν θέλω να κάμω τίποτα, θα το κάμω με την ουρά μου»!”
tvxs

Για το Νόστιμον ήμαρ.