Όταν τα κολλήματα δεν επιτρέπουν τη λογική συζήτηση.

Dimitris Kazakis

Έλαβα και δημοσιεύω μια υποτιθέμενη κριτική στις απόψεις που διατύπωσα από κάποιον παρευρισκόμενο στις Σέρρες. Κι επειδή δια ζώσης δεν έβαλε παρά μόνο δυο-τρία απ' αυτά που μας καταμαρτυρά, αξίζει τον κόπο να δημοσιεύσουμε τι λέει και πως απάντησα - γιατί απαντησα - σχεδόν σ' όλα αυτά που αναφέρεται εν λόγω κύριος.

Δημήτρης Καζάκης
Σκόρπιες διαπιστώσεις & προβληματισμοί, ύστερα από την απογοήτευση της Παρασκευής 08/05/2015 από την ομιλία Καζάκη (Ενιαίο Παλλαϊκό Μέτωπο) στις Σέρρες:
ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΓΙΑ ΦΟΡΟΔΙΑΦΥΓΗ-ΦΟΡΟΚΛΟΠΗ ΔΕΝ ΑΚΟΥΣΑΜΕ ΚΑΜΙΑ, ΑΝΤΙ ΑΥΤΩΝ ΤΟ ΑΛΛΟΘΙ ΚΑΘΕ ΦΟΡΟΦΥΓΑ (ΕΩΣ ΟΤΟΥ Η ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΒΡΕΘΕΙ ΣΤΟ ΒΙΟΤΙΚΟ ΕΠΙΠΕΔΟ ΠΟΥ ΕΠΙΘΥΜΕΙ Ο ΚΑΘΕΝΑΣ, ΚΑΙ ΤΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΚΡΑΤΟΣ ΑΓΓΙΞΕΙ ΑΥΤΟ ΤΗΣ ΣΟΥΗΔΙΑΣ, ΘΑ ΠΛΗΡΩΝΟΥΜΕ ΑΝ ΘΕΛΟΥΜΕ , ΟΣΑ ΘΕΛΟΥΜΕ ΟΠΟΤΕΘΕΛΟΥΜΕ, ΩΣ ΦΟΡΟ;)
ΙΣΟΤΙΜΗ ΣΧΕΣΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΕΚΤΟΣ Ε.Ε. , ΜΕ ΤΗ ΡΩΣΙΑ ΤΟΥ ΠΟΥΤΙΝ &ΤΗΝ ΚΙΝΑ ΤΟΥ 1.300.000.000 ΠΟΛΙΤΩΝ ΚΑΙ ΤΑ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΑ ΣΥΝΑΛΛΑΓΜΑΤΙΚΑ ΑΠΟΘΕΜΑΤΑ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ, ΤΗ ΣΤΙΓΜΗ ΠΟΥ ΔΕΝ ΤΑ ΒΓΑΖΟΥΜΕ ΠΕΡΑ ΜΕ ΤΟΥΡΚΙΑ ,ΑΛΒΑΝΙΑ ΚΑΙ ΣΚΟΠΙΑ…ΟΝΤΑΣ ΕΝΤΟΣ Ε.Ε., ΜΟΙΑΖΕΙ ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΑ ΠΑΡΑΛΟΓΟ…
ΚΙΝΗΤΟΠΟΙΗΣΗ ΑΓΡΟΤΩΝ ΓΙΑ ΔΙΑΦΟΡΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΠΑΡΑΓΩΓΗΣ ΧΩΡΙΣ ΚΑΜΙΑ ΕΠΙΔΟΤΗΣΗ….(ΦΑΣΟΛΑΚΙΑ ΜΑΡΟΚΟΥ, ΚΑΡΟΤΑ ΒΕΛΓΙΟΥ, Κ.Ο.Κ), ΤΗ ΣΤΙΓΜΗ ΠΟΥ ΚΑΛΟΜΑΘΑΝ ΣΕ ΑΥΤΕΣ ΤΗΣ Ε.,Ε. . ΤΑ ΧΑΛΙΑ ΤΗΣ ΣΗΜΕΡΙΝΗΣ ΑΡΓΕΝΤΙΝΗΣ ΜΕ ΠΟΛΛΑΠΛΑΣΙΑ ΑΓΡΟΤΙΚΗ ΠΑΡΑΓΩΓΗ, ΔΕΝ ΑΝΑΦΕΡΘΗΚΑΝ, ΟΥΤΕ ΤΟ ΓΕΓΟΝΟΣ ΟΤΙ ΟΥΔΕΙΣ ΕΝΔΙΑΦΕΡΕΤΑΙ ΝΑ ΤΗ ΣΩΣΕΙ…ΜΕ Ή ΧΩΡΙΣ ΕΙΣΑΓΩΓΙΚΑ Ο ΣΩΣΜΟΣ…
ΠΟΙΟΣ ΚΑΙ ΠΩΣ ΘΑ ΚΙΝΗΤΟΠΟΙΗΣΕΙ ΤΟΥΣ ΒΙΟΜΗΧΑΝΟΥΣ ΓΙΑ ΑΝΑΠΤΥΞΗ (ΤΗ ΣΤΙΓΜΗ ΠΟΥ ΑΡΕΣΚΟΝΤΑΙΣΗΜΕΡΑ ΣΕ ΜΙΣΘΟΥΣ ΤΩΝ 300 €)
ΑΓΝΟΗΘΗΚΑΝ ΟΙ ΑΠΟΣΒΕΣΕΙΣ ΟΡΥΧΕΙΩΝ ΓΙΑ ΕΠΕΝΔΥΣΗ 500.000.000 € (ΜΕ 5% ΕΩΣ 10% ΕΤΗΣΙΩΣ + ΔΑΠΑΝΗ ΜΙΣΘΟΔΟΣΙΑΣ 2.500 ΥΠΑΛΛΗΛΩΝ) ΑΡΑ ΛΟΓΙΚΑ ΔΕΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΖΟΝΤΑΙ ΚΕΡΔΗ ΜΕΧΡΙ ΣΗΜΕΡΑ ΣΤΗΝ «ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΧΡΥΣΟΣ»
ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΗ ΙΣΧΥΣ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΠΙΤΕΥΧΘΕΙ ΧΩΡΙΣ ΑΝΤΑΛΛΑΚΤΙΚΑ , ΠΥΡΟΜΑΧΙΚΑ ΚΑΙ ΚΑΥΣΙΜΑ ; ΠΟΥ ΠΡΟΦΑΝΩΣ ΕΙΣΑΓΟΥΜΕ….& ΘΑ ΕΙΣΑΓΟΥΜΕ ΓΙΑ ΠΟΛΥ ΑΚΟΜΗ...
ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΗ Η ΕΚΔΙΚΑΣΗ ΠΕΡΙΓΕΓΡΑΜΜΕΝΩΝ ΥΠΟΘΕΣΕΩΝ ΠΡΟ 50ΕΤΙΑΣ (ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ) ΕΝΩ ΥΠΑΡΧΕΙΕΠΙΚΛΗΣΗ ΤΗΣ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΝΟΜΙΜΟΤΗΤΑΣ ΤΟΥ ΟΗΕ
Ο ΠΑΡΕΞΗΓΗΜΕΝΟΣ ΡΟΛΟΣ ΤΟΥ Ε.Σ. ΣΤΙΣ ΥΠΕΡΒΑΣΕΙΣ Π/Υ ΑΝΑΔΕΙΧΘΗΚΕ , Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ…ΑΓΝΟΗΘΗΚΕ (ΑΚΟΜΗ ΚΑΙ Ο ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΗΣ ΛΕΝΙΝ ΠΛΗΡΩΣΕ ΜΕΧΡΙ ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΡΟΥΒΛΙ ΤΟΥΣ ΔΑΝΕΙΣΤΕΣ ΤΗΣ ΤΣΑΡΙΚΗΣ ΡΩΣΙΑΣ )...ΑΛΗΘΕΙΑ ΑΠΟ ΠΟΥ ΠΡΟΒΛΕΠΕΤΑΙ ΤΙΜΩΡΙΑ ΓΙΑ ΥΠΕΡΒΑΣΗ ΤΟΥ ΠΡΟΥΠΟΛΟΓΙΣΜΕΝΟΥ ΔΑΝΕΙΣΜΟΥ ;
ΙΣΟΤΙΜΙΑ ΔΡΑΧΜΗΣ ΔΕΝ ΘΑ ΠΑΙΞΕΙ ΡΟΛΟ ΑΡΧΙΚΑ (ΔΕΝ ΘΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΕΙΣΑΓΩΓΕΣ ΠΡΟΙΟΝΤΩΝ ΚΑΙ ΥΠΗΡΕΣΙΩΝ;)
ΚΑΜΙΑ ΠΡΟΤΑΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΗΣ ΛΑΘΡΟΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗΣ ΔΕΝ ΑΚΟΥΣΤΗΚΕ , ΟΥΤΕ ΚΑΝ ΓΙΑ ΤΟ ΚΟΣΤΟΣ ΤΗΣ ΣΕ ΥΓΕΙΑ-ΠΑΙΔΕΙΑ-ΑΣΦΑΛΕΙΑ, ΚΛΠ
ΤΟ ΑΥΤΟΔΙΟΙΚΗΤΟ ΤΩΝ ΟΤΑ ΤΙ ΕΓΙΝΕ ΟΤΑΝ ΧΑΡΙΣΤΗΚΑΝ ΤΑ ΧΡΕΗ ΣΤΙΣ ΔΗΜΟΤΙΚΕΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΙΣ ΤΟΥΣ..; (Με τους νόμους 4071/2012 και 4170/2013 διαγράφηκαν τα χρέη όλων των δημοτικών επιχειρήσεων)
ΑΓΝΟΗΘΗΚΕ Ο ΡΟΛΟΣ ΤΩΝ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΙΚΩΝ ΟΡΓΑΝΩΣΕΩΝ ΚΑΙ ΛΟΙΠΩΝ ΕΥΑΙΣΘΗΤΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ ΣΤΗΝΚΑΘΥΣΤΕΡΗΣΗ Ή ΚΑΙ ΜΑΤΑΙΩΣΗ, ΜΕΓΑΛΩΝ ΕΠΕΝΔΥΣΕΩΝ (ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΚΩΝ, ΕΞΟΡΥΚΤΙΚΩΝ , ΑΘΛΗΤΙΚΩΝ, ΚΛΠ),
Η ΕΠΙΔΟΤΗΣΗ ΠΑΡΩΧΗΜΕΝΩΝ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΚΩΝ ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΩΝ (ΒΙΡΣΟΔΕΨΙΑ, ΚΛΠ) ΣΕ ΒΑΡΟΣ ΠΡΟΦΑΝΩΣ ΤΗΣ ΠΡΟΩΘΗΣΗΣ ΜΟΝΤΕΡΝΩΝ ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΩΝ ΑΙΧΜΗΣ , ΚΑΙ ΟΥΤΕ ΛΟΓΟΣ ΓΙΑ ΠΑΡΟΧΗ ΥΠΗΡΕΣΙΩΝ ΟΠΩΣ ΟΙΑΤΡΙΚΟΣ ΚΑΙ Ο ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΣ ΤΟΥΡΙΣΜΟΣ, ΜΙΑΣ ΚΑΙ ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΛΟΥΣΙΟ ΣΤΕΛΕΧΙΑΚΟ ΔΥΝΑΜΙΚΟ ΠΟΥ ΣΗΜΕΡΑ, ΑΥΤΟΕΞΟΡΙΖΕΤΑΙ….
ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΟ ΕΘΝΙΚΟ ΝΟΜΙΣΜΑ, ΟΣΟΙ ΕΒΓΑΛΑΝ ΤΑ ΧΡΗΜΑΤΑ ΤΟΥΣ ΣΤΟ ΕΞΩΤΕΡΙΚΟ, ΘΑ ΑΠΟΚΤΗΣΟΥΝ ΠΟΛΛΑΠΛΑ ΟΦΕΛΗ….ΠΡΟΦΑΝΩΣ ΣΕ ΒΑΡΟΣ ΚΑΠΟΙΩΝ ΑΛΛΩΝ… ΠΟΙΩΝ ΑΡΑΓΕ ;
Σωστές οι διαπιστώσεις , πολύ καλές οι αναλύσεις , αλλά αναζητούνται λύσεις
Καλή δύναμη στη διαμόρφωση νέων και περισσότερο εμπνευσμένων & υλοποιήσιμων προτάσεων
φιλικά
Σήφης Σταμπούλογλου
Οικονομολόγος -Σέρρες
ΟΙ απαντήσεις που δόθηκαν στην εκδήλωση αλλά προφανώς δεν τις άκουσε ο εν λόγω κύριος:
1. Αυτό που είπα είναι αυτό που μαθαίνει ο πρωτοετής φοιτητής στα δημοσιονμικά. Δεν μπορεί να υπάρξει αντιμετώπιση της φοροδιαφυγής αν δεν υπάρξει ένα δίκαιο, ορθολογικό, αναπτυξιακό και ανταποδοτικό σύστημα φορολόγησης. Ο μεγαλύτερος εχθρός του φόρου, έλεγε ο Άνταμ Σμιθ, είναι ο κακός φόρος, δηλαδή ο φόρος που επιβάλλεται με όρους δήμευσης.
2. Ισότιμη σχέση είναι όρος του συντάγματος (άρθρο 28) και των διεθνών σχέσεων και προϋποθέτει όχι ραγιάδες και αποικιακό καθεστώς, αλλά έντιμους και ευθυτενής πολίτες που ξέρουν πώς να υπερασπίζονται την εθνική τους κυριαρχία. Αυτό αν και άκρως διαδεδομένη αρχή στον κόσμο σήμερα, είναι κατανοητό να μην γίνεται αντιληπτή από κάποιον πεισμένο ραγιά και οπαδό της σημερινής κατάστασης όπου κυβερνούν δοσίλογοι και γιουσουφάκια των ισχυρών.
3. Ποιός είπε ότι ο αγρότης θα είναι χωρίς επιδότηση. Μόνο που αυτή θα είναι εθνική και θα αφορά την ποιότητα και το ύψος της παραγωγής με εθνικά κριτήρια και όχι ανά στρέμα όπως στην ΚΑΠ. Όσο για την Αργεντινή τι να πει κανείς; Μόλις κατασκεύασε και έστειλε δικό της δορυφόρο στο διάστημα, ενώ οι αγορές την έχουν κηρύξει σε πτώχευση. Όσους μήνες τελεί υπό πτώχευση, η Αργεντινή παρουσιάζει ανοδικούς δείκτες και κυρίως δεν έχει καμιά ανάγκη εξωτερικού δανεισμού, ενώ τα εξωτερικά της ισοζύγια είναι όλα πλεονασματικά. Μακάρι η Ελλάδα να ακολουθούσε το δρόμο της Αργεντινής.
4. Πώς φαίνεται ότι δεν έχετε επαφή με την πραγματική οικονομία. Αλήθεια, στο Βέλγιο όπου το μεροκάματο είναι τριπλάσιο του Ελληνικού γιατί η χώρα διαθέτει σχεδόν διπλάσια βιομηχανική συμβολή στο ΑΕΠ; Γιατί υπάρχει το κράτος δεν είναι ξεπουλημένο με πολιτικό προσωπικό ανάλογο του Αλ Καπόνε όπως στην Ελλάδα.
5. Τι σχέση έχουν οι αποσβέσεις; Προφανώς δεν ξέρετε τι λέτε. Ξέρετε πολλές εταιρείες με αποσβέσεις να παρουσιάζουν λογιστικές ζημιές για μια ολόκληρη 10ετία χωρίς να εξαναγκάζεται σε εκκαθάριση; Όμως ακόμη κι έτσι να είναι, σε τι συμφέρει η εν λόγω επένδυση, όταν δεν αποδίδει τίποτε εκτός από 2.500 θέσεις εργασίας και τεράστια οικολογική καταστροφή; Θα μπορούσαν άριστα να δαπανηθούν τα 500 εκατ. σε υποδομές στην Χαλκιδική ώστε με την τωρινή διάρθρωση του ΑΕΠ θα αποδόσουν πολλαπλάσιες θέσεις εργασίας, πάνω από 10.000 και εισόδημα που θα διαχυθεί σ' ολόκληρη την τοπική οικονομία. Γιατί επιλέχθηκε λοιπόν η επένδυση χρυσού; Που είναι η μελέτη κόστους-οφέλους; Πουθενά, γιατί δεν υπάρχει.
6. Η στρατιωτική ισχύς προάγεται πρώτα και κύρια από τη οργάνωση, την ισχύ και το ηθικό των ενόπλων δυνάμεων. Δεύτερο από το στρατιωτικό υλικό το οποίο θα μπορούσε κάλλιστα να καλυφθεί σε πολύ μεγάλο βαθμό από την εγχώρια αμυντική βιομηχανία. Η παγκόσμια αγορά όπλικών συστημάτων απαρτίζεται από 1.600 βιομηχανικά συμπλέγματα σε 90 χώρες. Προφανώς είναι αδιανόητο να βρούμε να προμηθευτούμε ότι χρειαζόμαστε και μάλιστα με όρους πολύ πιο ευνοϊκούς απ' ότι σήμερα.
7. Οι πράξεις εσχάτης προδοσίας και σφετερισμού εξουσίας δεν παραγράφονται. Βασική αρχή του Ποινικού Δικαίου όχι μόνο στη χώρα μας, αλλά και διεθνώς.
8. Επικαλείστε ανοησίες. Όπως περί Λένιν. Είστε άσχετος. Η διαγραφή των τσαρικών χρεών από τους μπολσεβίκους το 1918 αποτελεί θεμελίωδες νομολογικό προηγούμενο στο διεθνές δίκαιο, το οποίο επιτάσσει να μην πληρώνονται τα χρέη τυράννων, δικτατόρων ή και διεφθαρμένων κυβερνήσεων. Όσο για τις εκθέσεις του Ελεγκτικού Συνεδρίου αποτελούν αποδεικτικό στοιχείο για το δόλο που υπάρχει στο πολιτικό προσωπικό όταν οδήγησε τη χώρα στην απεμπόλιση της εθνικής κυριαρχίας και τα μνημόνια. Δόλος για την πράξη εσχάτης προδοσίας με βάση το 134 ΠΚ παρ. 2.
9. Η ισοτιμία της νέα δραχμής, όπως και κάθε εθνικού νομίσματος που δεν είναι έρμαιο της διεθνούς συναλλαγματικής αγοράς, εξαρτάται από τη δυναμική άνοδο της παραγωγής και της παραγωγικότητας της οικονομίας. Αν ανοίγατε κανένα εγχειρίδιο διεθνούς οικονομικής, θα το ξέρατε.
10. Προφανώς δεν ακούσατε - φαινόμενο βαρυκοϊας ή κάποια πιο σοβαρή πάθηση - την πρόταση καταγγελίας της συμφωνίας Δουβλίνο Ι και ΙΙ με ταυτόχρονη έκκληση στην Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ να αναλάβει τους λαθραίους και να τους μεταφέρει εκτός Ελλάδας. Πρόταση που έχει γίνει ήδη από την Υπατη Αρμοστεία, αλλά οι κυβερνήσεις κοφεύουν διότι εισπράτουν επιδοτήσεις κατά κεφαλή λαθραίου από την ΕΕ προκειμένου να τους κρατά εγκλωβισμένους στην Ελλάδα.
11. Το να κλέψεις τα ταμειακά διαθέσιμα από Ασφαλιστικούς Φορείς, Νοσοκομεία, Πανεπιστήμια, ΟΤΑ, κοκ. συνιστά κατάφωρα αντισυνταγματική πράξη και επισύρει αυτεπάγγλετη παρέμβαση εισαγγελέα. Αυτό βέβαια προϋποθέτει ότι υπαρχει δικαιοσύνη. Πράγμα που έχει καταλυθεί στη χώρα μας από την πολιτική τάξη της διαπλοκής και κυβερνητικής αυθαιρεσίας. Κι όλα αυτά γιατί εκτός όλων των άλλων παρεμβαίνει ανεπίτρεπτα στην οικονομική διαχείριση των πόρων αυτοδιοικούμενων νομικών προσώπων, όπως οι Ο.Τ.Α. α΄ ή β΄ βαθμού και τα ΑΕΙ/ΤΕΙ κατά παράβαση των συνταγματικών προβλέψεων που προβλέπουν και την οικονομική αυτοτέλειά τους (άρθρο 102 παρ. 2, 16 παρ. 5 Σ.).
12 & 13 Προφανώς αφορά άλλη εκδήλωση κι όχι αυτή στην οποία μίλησα. Παρόλα αυτά όσοι έχουν δουλέψει στην παραγωγή γνωρίζουν ότι δεν υπάρχουν παρωχημένοι τομείς και τομείς αιχμής. Αυτός ο διαχωρισμός γίνεται μόνο με όρους εισροής κεφαλαίου. Παρωχημένος είναι ο κλάδος για τον οποίο δεν ενδιαφέρονται τα ιδιωτικά κεφάλαια γιατί δεν αποφέρει μέγιστο κέρδος, ενώ ο κλάδος αιχμής είναι το αντίθετο. Αυτό δεν σημαίνει ότι είναι παρωχημένος ένας κλάδος από την σκοπιά της παραγωγικής ανάπτυξης μιας οικονομίας. Όπου υπάρχει συσσωρευμένη παραγωγική εμπειρία ο κλάδος μπορεί να εκσυγχρονιστεί, να εισαχθούν νέες τεχνολογίες παραγωγής και να αναπτυχθεί. Δεν εγκαταλείπεις ποτέ έναν κλάδο παραγωγής γιατί δεν συμφέρει τις δεσπόζουσες ιδιωτικές επιχειρήσεις και τη μεγιστοποίηση των κερδών τους. Αν το κάνεις τότε καταδικάζεις την οικονομία στην παραγωγική παρακμή.
14. Η γνωστή ανοησία. Ερώτημα: Τότε γιατί αυτοί που έχουν βγάλει δις στο εξωτερικό λυσσάνε σε βάρος του εθνικού κρατικού νομίσματος; Γιατί ως μιντιάρχες έχουν απαγορέψει κάθε πολιτικό διάλογο; Η αλήθεια είναι ότι εθνικό κρατικό νόμισμα ισοδυναμεί με έλεγχο της κίνησης κεφαλαίου. Σημαίνει ότι ισχύει πραγματικό πόθεν έσχες για όποιον θέλει να φέρει χρήματα από το εξωτερικό. Αν πρόκειται για αποταμιεύσεις, κανένα πρόβλημα. Αν πρόκειται για κεφάλαια, τότε θα πρέπει να αποδείξουν από που προήλθαν και που θα τοποθετηθούν. Τέλος, κάποιος πουλά μόνο ή κυρίως όταν έχει ανάγκη και δεν μπορεί αλλιώς. Με εθνικό κρατικό νόμισμα η αγοραστική δύναμη του πληθυσμού θα ενισχυθεί τόσο ώστε να μην είναι ανάγκη να ξεπουλήσει την περιουσία του για να πληρώσει χρέη και να επιβιώσει. Πώς λοιπόν θα αγοράσουν;
Σας ευχόμαι καλά μυαλά και λιγότερα κόμπλεξ. Λιγότερη τηλεόραση και περισσότερο διάβασμα. Ειδικά όταν λέτε ότι είστε και οικονομολόγος. Αφήστε που αρκεί η κοινή λογική.
Δημήτρης Καζάκης

Ξεπούλημα ως ένδειξη καλής θέλησης από την κυβέρνηση Τσίπρα.

Του Δημήτρη Καζάκη

Σήμερα το πρωί το Reuters μετέδωσε την είδηση: “Ως χειρονομία καλής θέλησης, ένας ανώτερος αξιωματούχος της υπηρεσίας ιδιωτικοποίησης δήλωσε ότι η Αθήνα είναι έτοιμη να ολοκληρώσει μια συμφωνία για € 1.2 δις με τη γερμανική Fraport που αναλαμβάνει τους περιφερειακούς αερολιμένες και να ανοίξει εκ νέου υποβολή προσφορών για την πλειοψηφία των μετοχών στο λιμάνι του Πειραιά.”

H Fraport AG είναι μια από πιο τις αγαπημένες εταιρείες της κυβέρνησης Μέρκελ. Η αγορά λέει ότι η πολιτική οικογένεια της Μέρκελ και η ίδια έχει συμφέροντα στη συγκεκριμένη εταιρεία. Ίσως έτσι να εξηγείται γιατί η συγκεκριμένη εταιρεία προωθείται με πυγμή όπου οι Γερμανοί έχουν πάτημα. Για παράδειγμα, η συγκεκριμένη εταιρεία είναι μπλεγμένη στο σκάνδαλο της κατασκευής του διεθνούς αεροδρομίου Ακίνο των Φιλλιπίνων από το 2002.

Το ανώτατο δικαστήριο των Φιλιπίνων το 2004 ακύρωσε το συμβόλαιο με την Fraport γιατί παραβιαζόταν κατάφωρα η εθνική νομοθεσία που δεν επέτρεπε τον έλεγχο βασικών υποδομών της χώρας (αεροδρόμια, λιμάνια, δρόμοι, κοκ) από ξένα συμφέροντα. Η Fraport ενώ τυπικά είχε μειοψηφικό μερίδιο, είχε κλείσει παρασκηνιακή συμφωνία με τους Φιλιππίνους εταίρους για να τους χρησιμοποιήσει ως βιτρίνα προκειμένου να έχει τον έλεγχο του αεροδορμίου. Οι δικαστικές αρχές ανακάλυψαν επίσης και “αποχρώσες ενδείξεις” έντονου χρηματισμού κυβερνητικών στελεχών της Μανίλα. Κι έτσι η σύμβαση με την συγεκριμένη εταιρεία τερματίστηκε τελεσίδικα.

Ωστόσο, η συγκεκριμένη εταιρεία μετά από πίεση και της Γερμανικής κυβέρνησης είχε υπογράψει μυστική ρήτρα με την κυβέρνηση της Μανίλα για επιδιαιτησία από το Κέντρο για την επίλυση των διαφορών Επενδύσεων (ICSID) της Παγκόσμιας Τράπεζας με έδρα την Ουάσινγκτον. Η εταιρεία προσέφυγε στην επιδιαιτησία, αλλά η ICSID αποφάσισε το 2007 ότι η Fraport είχε παραβιάσει τόσο κατάφωρα την εθνική νομοθεσία των Φιλιππίνων, που δεν τόλμησε να γνωμοδοτήσει υπέρ της.

Το 2011 όμως η Fraport με προτροπή της Μέρκελ κατέφυγε ξανά στo ICSID. Αυτή τη φορά η επιδιαιτησία δικαίωσε την Γεμανική εταιρεία, παρά την κατάφωρη παραβίαση της εθνικής νομοθεσίας των Φιλιππίνων, την πρακτική καρτέλ που επέβαλε στο αεροδρόμιο, αλλά και τις κατηγορίες για μαζικές δωροδοκίες κυβερνητικών στελεχών για να της παρέχουν προστασία. Η Μέρκελ νίκησε, αλλά η κυβέρνηση των Φιλλιπίνων αρνείται να συμορφωθεί θεωρώντας την απόφαση ως κατάφωρη παραβίαση κάθε έννοιας δικαίου.

Αυτή την εταιρεία διάλεξε η κυβέρνηση Τσίπρα για να παραδώσει τα 14 περιφερειακά αεροδρόμια της χώρας μας και μαζί τους ένα πολύ μεγάλο μέρος αφίξεων της τουριστικής περιόδου. Δεν ξέρουμε κι ούτε θα μάθουμε – έως ότου καθίσουν οι σημερινοί μαζί με τους προηγούμενους στο σκαμνί για να λογοδοτήσουν – με ποιους όρους, με ποιες ρήτρες μυστικές ή άλλες η σημερινή κυβέρνηση δημιουργεί ένα τέτοιο καρτέλ υπό τον έλεγχο μιας τέτοιας εταιρείας. Το σίγουρο είναι ότι εκτός όλων των άλλων, ο τουρισμός των τσάρτερ θα υποστεί βαρύτατο πλήγμα από το Γερμανικό καρτέλ.

Φυσικά η κυβέρνηση Τσίπρα δεν έχει το ανάστημα ούτε καν των κυβερνήσεων των Φιλλιππίνων που θεωρούν ότι οι υποδομές της χώρας δεν μπορούν να βρίσκονται υπό καθεστώς ξένων εταιρειών. Αλλά στις Φιλλιππίνες δεν έχουν πρώτη φορά αριστερά. Ούτε έναν κέρβερο σαν τον Λαφαζάνη, που ενώ προσυγράφει τα πάντα, μας διαβεβαιώνει ως άλλος Τσιριμώκος ότι δεν πρόκειται να ανεχθεί υποχωρήσεις.

Φυσικά το €1,2 δις της συμφωνίας θα πάει στο χρέος. Όπως ακριβώς έχει συμφωνήσει η κυβέρνηση στις 20 Φεβρουαρίου. Όπως επίσης και το ξεπούλημα των λιμανιών του Πειραιά, αλλά και της Θεσσαλονίκης που θα ακολουθήσει τάχιστα. Αλλά μην ανησυχείτε. Κοιμηθείτε τον ύπνο του δικαίου και περιμένετε. Άλλωστε μόλις τρεις μήνες είναι στην κυβέρνηση. Όταν ξυπνήσετε, μην τρομάξετε από τον θόρυβο. Είναι απλά ο χτύπος στην πόρτα του δικαστικού κλητήρα που μαζί με εκπροσώπους των δανειστών ήρθε για το σπίτι και τα παιδιά σας. Πρώτη φορά Αριστερά!

Ο Δημήτρης Καζάκης είναι ιδρυτικό μέλος του Ε.ΠΑ.Μ.

Τώρα είναι η δική μας η σειρά!

του Όθωνα Κουμαρέλλα

Δανείζομαι αυτή τη φράση από πρόσφατη ομιλία του Δημήτρη Καζάκη, αφού αυτή πλέον είναι η φράση που περιγράφει με τον πιο χαρακτηριστικό τρόπο την ουσία της περιόδου που εισήλθαμε. Μετά την κατάρρευση και της τελευταίας αυταπάτης που ο ΣΥΡΙΖΑ είχε καλλιεργήσει στον κόσμο, ότι δηλαδή, ήταν δυνατή η -θετική για το λαό και τη χώρα- επίλυση του ελληνικού προβλήματος μέσω ενός «έντιμου» συμβιβασμού με τους επονομαζόμενους θεσμούς της Ε.Ε. και του ΔΝΤ, κανείς δεν μπορεί να προσποιείται ότι δεν καταλαβαίνει, ότι δεν ξέρει, ότι μπορεί να ελπίζει μέσα στο καθορισμένο ασφυκτικό πλαίσιο.

Ένα τόσο ασφυκτικό πλαίσιο που και η μικρότερη διαφοροποίηση από τη βούληση των δανειστών οδηγεί σε μεγαλύτερους εκβιασμούς, σε περισσότερο εξευτελισμό και την καταρράκωση κάθε έννοιας της ίδιας της λογικής. …

Πέντε χρόνια τώρα ζούμε τον παραλογισμό μιας βαθιάς κρίσης που μαστίζει τη χώρα, προκειμένου να διασωθούν μια χούφτα τραπεζιτών, μια δράκα παρασιτούντων ολιγαρχών και ένα συνονθύλευμα εξωνημένων πολιτικών, που έχουν παραδώσει τη χώρα έρμαιο σε κάθε ξένο τύραννο. Μια προσπάθεια σωτηρίας ενός καθεστώτος αντιδημοκρατικής επιβολής, ξένης επιβουλής, με κόστος τη μετατροπή της χώρας σε μια αποικία χρέους, χωρίς εθνική κυριαρχία, με ένα λαό εξαθλιούμενο συστηματικά, χωρίς ανθρώπινα δικαιώματα. Μια προσπάθεια να παρουσιαστεί το άσπρο - μαύρο από τις δωσιλογικές -πρωτοφανούς εθελοδουλίας- κυβερνήσεις, η καταστροφή, ως σωτηρία και οι επικυρίαρχοι τοκογλύφοι ως «αλληλέγγυοι» εταίροι. Εταίροι, φίλοι και σύμμαχοι, που περίπου τους οφείλουμε ευγνωμοσύνη που έσπευσαν να μας «βοηθήσουν» τη δύσκολη στιγμή και με τους οποίους οφείλουμε να προχωρούμε πάντα, έστω και μετά από «σκληρή» διαπραγμάτευση σε κάθε είδους «έντιμο» συμβιβασμό, βαφτίζοντας κάθε φορά το κρέας - ψάρι, προκειμένου οι τελευταίοι να «ξεδιπλώσουν» την έμπρακτη «αλληλεγγύη» τους, με τα γνωστά μέχρι τώρα καταστροφικά αποτελέσματα….

Τις προάλλες είχαμε επέτειο.

Ήταν 23 Απρίλη το 2010 που ο τότε εκλεγμένος πρωθυπουργός της χώρας ο Γεώργιος Παπανδρέου ο Β’ -σχεδόν περιχαρής- μας ανακοίνωσε από το Καστελόριζο με φόντο βαρκούλες ν’ αρμενίζουν, ότι η χώρα προκειμένου να αποφύγει ένα πιστωτικό γεγονός όφειλε να αποταθεί στους φίλους και εταίρους μας στην Ευρώπη και να ζητήσει τη βοήθεια και την αλληλεγγύη τους, υπογράφοντας τα περίφημα μνημόνια κατανόησης.

Δεν θα σταθώ στο τι σήμανε για τη χώρα, αλλά και για κάθε ένα ξεχωριστά από εμάς αυτή η βοήθεια και η αλληλεγγύη των φίλων και των εταίρων μας, που όλως τυχαίως είναι και οι δανειστές μας.

Το ξέρουμε πια όλοι πολύ καλά αφού το εισπράξαμε και συνεχίζουμε με επιταχυνόμενο ρυθμό να το εισπράττουμε όλοι.

Θα ήταν περιττό να αναφερθούμε ξανά στα δύο εκατομμύρια ανέργους, στα 350.000 λουκέτα μικρομεσαίων επιχειρήσεων, στην κατάρρευση των εισοδημάτων από μισθούς και συντάξεις, στην παραβίαση θεμελιωδών ανθρωπίνων δικαιωμάτων όπως αυτή καταγράφεται στις επίσημες εκθέσεις των διεθνών οργανισμών και του ΟΗΕ, στις χιλιάδες αυτοκτονίες, στη διάλυση κάθε δομής πρόνοιας και υγείας, στις συνεχείς παραβιάσεις του Συντάγματος, στην απεμπόληση κάθε ασυλίας του ελληνικού κράτους και τη μετατροπή της χώρας σε αποικία χρέους.

Ούτε χρειάζεται να επαναληφθεί εδώ, για μια ακόμα φορά, ότι μπήκαμε στα μνημόνια με τα περίφημα σπρέντς στις 600 μονάδες και σήμερα πέντε ολόκληρα χρόνια μετά αυτά βρίσκονται εκεί ψηλά στα ουράνια. Όλοι γνωρίζουμε ότι το χρέος εκτοξεύθηκε από το 120% το 2010 στο 180% του ΑΕΠ σήμερα.

Όλα αυτά είναι γνωστά. Ωστόσο πλανάται ένα ερώτημα πως είναι δυνατόν ο ελληνικός λαός με όλα αυτά που συμβαίνουν εδώ και 5 χρόνια να μην αντιδρά; Πως είναι δυνατό ν δέχεται αδιαμαρτύρητα ένα τόσο μεγάλο ψέμα και με βάση αυτό να οδηγείται σε αργό θάνατο και να μην το αντιλαμβάνεται;

Νομίζω ότι αδικούμε και τον ελληνικό λαό, αλλά και την αλήθεια, ισχυριζόμενοι ότι δεν υπήρξε και δεν υπάρχει αντίδραση.

Ο κόσμος -παρά τα αντίθετα λεγόμενα- από την πρώτη στιγμή αντέδρασε για να υποστεί την πιο σκληρή καταστολή, τόσο σε ψυχολογικό, όσο όμως και σε πραγματικό -φυσικό- επίπεδο.

Όλοι θυμόμαστε τους νεκρούς της Μαρφίν. Όμως ο κόσμος κατάφερε να ξαναβγεί στους δρόμους και στις πλατείες μαζικά και για καιρό παρά την άγρια καταστολή, τα χημικά, το ξύλο, τις συλλήψεις.

Και τελικά κατάφερε να ρίξει την κυβέρνηση Παπανδρέου, να υποχρεώσει τον Παπαδήμο σε εκλογές και το ίδιο δυο χρόνια μετά την κυβέρνηση των Σαμαροβενιζέλων.

Πήρε μάλιστα ένα κόμμα του 4% και το έκανε αξιωματική αντιπολίτευση και σήμερα κυβέρνηση.

Όλα αυτά είναι αποτέλεσμα της δράσης του λαού που έστω περισσότερο παθητικά και λιγότερο ενεργητικά -τουλάχιστον όσο θα θέλαμε εμείς και οι συνθήκες απαιτούσαν-, αμφισβήτησε όμως, αντέδρασε και οδήγησε τα πράγματα εδώ που βρίσκονται σήμερα και αυτό δεν πρέπει να το ξεχνάμε.

Όμως και παρά αυτές τις δράσεις και τις επιτυχίες σε τακτικό επίπεδο, στο γενικότερο εποικοδόμημα τα πράγματα δεν φαίνεται να έχουν αλλάξει και η μέγγενη σφίγγει ολοένα και περισσότερο γύρω μας, αφού το θηρίο αποδεικνύεται πολυπλόκαμο και με πολλά κεφάλια.

Αυτό σημαίνει ότι ο πόλεμος είναι σε πλήρη εξέλιξη το ίδιο και περισσότερο άγριος από πριν και ότι οι πιο σκληρές μάχες βρίσκονται μπροστά μας.

Ίσως πολλοί με την εκλογή της νέας κυβέρνησης να επαναπαύτηκαν και προσπαθούν να βολευτούν με την ιδέα ενός «έντιμου» συμβιβασμού. Πόσο έντιμος όμως μπορεί να είναι ένας συμβιβασμός που αφορά στη ζωή όλων μας;

Κι εδώ ακριβώς είναι που ξεκινάει ένας νέος κύκλος σκληρής πνευματικής, ηθικής και ψυχολογικής καταστολής:

Δεν γίνεται τίποτα, αν δεν συμβιβαστούμε μας περιμένει το χάος και η καταστροφή.

Η επίτευξη συμφωνίας με τους «θεσμούς» είναι πια ο νέος μας εθνικός στόχος, που απαιτεί κάθε θυσία. Η υποταγή και ο εξευτελισμός γίνονται για μια ακόμα φορά συνώνυμο του πατριωτισμού.

Όσοι αντιδρούν γίνονται γραφικοί και δακτυλοδεικτούμενοι ως εχθροί του λαού. Πολύ χειρότερα τώρα με την «πρώτη φορά αριστερά», όπου ο καθένας που αντιδρά, εύκολα μπορεί να χαρακτηριστεί εθνικιστής, ακροδεξιός ακόμα και φασίστας, που υπονομεύει τη νέα μεγάλη πατριωτική προσπάθεια για τη με κάθε θυσία -δική μας βέβαια- παραμονή της χώρας στο ευρώ.

Ας είναι….

Είχα την ευκαιρία πέρσι τον Ιούλιο να εκπροσωπήσω το ΕΠΑΜ σε μια μεγάλη εκδήλωση που οργάνωσε ο ΣΥΡΙΖΑ προκειμένου να δημιουργηθεί ένα πλατύ μέτωπο ενάντια στο ξεπούλημα της λεγόμενης μικρής ΔΕΗ, που είχε δρομολογήσει η κυβέρνηση Σαμαρά.

Εκεί αναπτύσσοντας τις θέσεις του ΕΠΑΜ απευθύνθηκα ευθέως στον κ. Τσίπρα και αφού διαβεβαίωσα για την πρόθεση του μετώπου για ολόθερμη στήριξη ανάλογων πρωτοβουλιών από την πλευρά του ΣΥΡΙΖΑ, τον ρώτησα και του ζήτησα να απαντήσει καθαρά μέχρι που ήταν διατεθειμένος να φτάσει. Επειδή κατά τη γνώμη μου, αλλά και την άποψή όλου του ΕΠΑΜ, ανεξάρτητα από προθέσεις τίποτα δεν μπορεί να γίνει θετικό εντός του πλαισίου της ευρωένωσης και του χρεοκρατικού καθεστώτος που μας επιβλήθηκε.

Απάντηση δεν πήρα. Ούτε υπήρξε η παραμικρή αντίδραση από την πλευρά του ΣΥΡΙΖΑ όταν, έκτοτε, πολλές φορές και σε κάθε ευκαιρία διατυπώναμε την άποψή μας, ότι εάν και εφ’ όσον ήταν ειλικρινείς στις προθέσεις τους, σύντομα αναλαμβάνοντας τη διακυβέρνηση της χώρας θα ερχόντουσαν να αντιμετωπίσουν το πραγματικό δίλημμα δηλαδή την απόφαση εφαρμογής του προγράμματός τους ερχόμενοι σε ρήξη με το καθεστώς, ή την τελική τους υποταγή.

Σε αυτό ακριβώς το σημείο βρισκόμαστε σήμερα.

Φαίνεται όμως, ότι η κυβέρνηση έχει πάρει τις αποφάσεις της οριστικά. Ενδεχομένως να τις είχε πάρει πολύ πριν τις εκλογές. Επειδή είναι αδύνατο τρείς μήνες μετά τις εκλογές να τρέφει ακόμα αυταπάτες, ότι μπορεί να προχωρήσει χωρίς ρήξη με τους δανειστές. Φαίνεται ότι αυτό που τώρα ψάχνει να βρει είναι το κατάλληλο «περιτύλιγμα» για την υπαναχώρηση και την πλήρη υποταγή κι ας πάει και το παλιάμπελο….

Μακάρι να καταλαβαίναμε λάθος, όντας βιαστικοί όπως πολλοί μας κατηγόρησαν, αλλά δυστυχώς έτσι έχουν τα πράγματα.

Γι’ αυτό το ερώτημα που τότε είχα θέσει, δηλαδή μέχρι που είμαστε αποφασισμένοι να φτάσουμε δεν αφορά πλέον στην κυβέρνηση, αλλά όλους εμάς. Τον κάθε πολίτη ξεχωριστά και όλους μαζί!

Ας αναρωτηθούμε όλοι μέσα μας κι ας δώσουμε μια ξεκάθαρη απάντηση. Μέχρι που είμαστε αποφασισμένοι να φτάσουμε;

Γιατί το δίλημμα είναι πλέον δικό μας. Δεν υπάρχει μέση λύση.

Ή σκύβουμε το κεφάλι, μοιραίοι κι άβουλοι να περιμένουμε την καταστροφή, ελπίζοντας όπως λέει ο ποιητής σε κάποιο θάμα, που δεν πρόκειται όμως να έλθει, ή να πάρουμε την κατάσταση στα χέρια μας.

Να πάρουμε την κατάσταση στα χέρια μας και να οδηγήσουμε στη μόνη λύση που μπορεί να μας βγάλει σε ήρεμα νερά.

Στη λύση που εδώ και πέντε χρόνια ο Δημήτρης ο Καζάκης -αλλά και άλλοι- προτείνουν σαν τη μοναδική ελπίδα γι’ αυτόν τον τόπο και γι’ αυτόν το λαό.

Μονομερή διαγραφή του χρέους τώρα με ταυτόχρονη έξοδο από το ευρωσύστημα και δημόσιο χρήμα με καθιέρωση Εθνικού κρατικού νομίσματος.

Μα είναι εύκολο θα ρωτήσει κάποιος;

Τίποτε στη ζωή δεν είναι εύκολο. Μα σας διαβεβαιώ ότι το πιο δύσκολο κομμάτι είναι τώρα. Είναι να το πάρουμε απόφαση. Άπαξ και συμβεί αυτό τα πάντα πλέον γίνονται εξαιρετικά απλά!

Πολλοί αναρωτιούνται πως μπορεί να γίνουν όλα αυτά.

Η απάντηση είναι απλή. Με πολύ καλά επεξεργασμένο σχέδιο.

Υπάρχει αυτό το σχέδιο;

Βεβαίως και υπάρχει μέχρι την τελευταία λεπτομέρεια. Πέντε ολάκερα χρόνια εργαζόμαστε πάνω σ’ αυτό.

Άλλοι ρωτούν εντάξει αλλά ποιος θα το κάνει;

Κι εδώ η απάντηση είναι απλή.

Προφανώς δεν μπορούν να υλοποιήσουν ένα τέτοιο σχέδιο όλοι αυτοί που μας έφτασαν σε αυτή την κατάσταση. Δεν μπορεί ούτε ο Σαμαράς, ούτε ο Βενιζέλος, ούτε κανείς άλλος από δαύτους.

Φοβάμαι όμως ότι ούτε αυτή η κυβέρνηση έχει τα φόντα να προχωρήσει στην υλοποίηση ενός ανάλογου σχεδίου, εγκλωβισμένη στις ιδεοληψίες της και στον εθνομηδενισμό της.

Ποιοι λοιπόν θα προχωρήσουν με αυτή τη λογική και σ’ αυτή τη λύση;

Μα όλοι εμείς που δουλέψαμε πάνω σ’ αυτή τη λύση, όλοι εμείς που την πιστέψαμε και τέσσερα χρόνια τώρα δίνουμε τη μάχη για να την κάνουμε γνωστή.

Εμείς λοιπόν το Ενιαίο Παλλαϊκό Μέτωπο και ο Δημήτρης Καζάκης επικεφαλής. Εμείς θα είμαστε αυτοί που θα το κάνουμε μαζί με όλους τους δημοκράτες και πατριώτες πολίτες.

Επειδή εμείς ξέρουμε,

επειδή εμείς θέλουμε,

επειδή εμείς μπορούμε!

Κανείς δεν πρέπει να λείψει απ’ αυτή την πορεία προς το μέλλον.

Καλούμε όλες τις Ελληνίδες και όλους τους Έλληνες στην πιο πλατιά συμπαράταξη με το ΕΠΑΜ το Δημήτρη Καζάκη και τον κοινό μας αγώνα.

Γιατί το καθήκον όλων μας είναι η Ελπίδα.

Γιατί η ελπίδα όλων μας είναι η Ανάγκη των καιρών.

Επειδή τώρα ήρθε η δική μας η σειρά να κάνουμε την Ανάγκη Ιστορία!

(Σ.Σ. το κείμενο αυτό αποτελεί -εν μέρει- τη γραπτή αποτύπωση του λόγου που εκφώνησε ο αρθρογράφος στην εκδήλωση για το Εθνικό Νόμισμα στην Πάτρα στις 27 Απριλίου 2015).

Ιστορικές περιπτώσεις διαγραφής δημόσιου χρέους.

 

του Καλ. Νικολακόπουλου

Η πράξη της άρνησης πληρωμής του δημόσιου χρέους αποτελεί έννομη πράξη, κατά το διεθνές δίκαιο, ενώ αρκετές χώρες, κατά τη διάρκεια των δύο τελευταίων αιώνων, έχουν προσφύγει σε αυτή, συμπεριλαμβανομένης της Ελλάδας που έχει κηρύξει ήδη τέσσερις επίσημες πτωχεύσεις. Οι πιστωτές μπορούν να διεκδικήσουν βέβαια την αποπληρωμή του χρέους, ασκώντας το δικαίωμα προσφυγής στα διεθνή ή εσωτερικά δικαστήρια των χωρών. Πρόσφατες χαρακτηριστικές περιπτώσεις χωρών, με αντιφατικές εμπειρίες, που αρνήθηκαν στην πορεία την «αρωγή» του ΔΝΤ ή και διέγραψαν μέρος του χρέους για να αναδειχθούν τα προβλήματα εφαρμογής των «προγραμμάτων αρωγής» καθώς και οι δυνατότητες που υπάρχουν στην αντιμετώπιση της κρίσης χρέους, είναι αυτές της Αργεντινής και του Ισημερινού-Εκουαδόρ.

Ακόμη, χαρακτηριστική είναι η περίπτωση της Γερμανίας που, σύμφωνα με τη συνθήκη του Λονδίνου του 1953, διέγραψε το 63% του δημόσιου χρέους της επιτρέποντας τη γρήγορη ανάκαμψή της από τις στάχτες του Παγκόσμιου Πολέμου, που η ίδια προκάλεσε και επέβαλε, και στη συνέχεια τη μεταπολεμική πανευρωπαϊκή κυριαρχία της. …

1. Αργεντινή: Τη χρονική περίοδο 1999-2002, η Αργεντινή κλονίσθηκε από μια φοβερή κοινωνικο-οικονομική κρίση, που ξεκίνησε στο τέλος μιας δεκαετίας μεγάλης πτώσης του πληθωρισμού, σταθεροποίησης των τιμών και σταδιακής αύξησης του βιοτικού επιπέδου των πολιτών της χώρας λόγω της πολιτικής σύνδεσης του αργεντίνικου νομίσματος πέσο με το αμερικανικό δολάριο. Η χώρα, είχε ιστορικό υπερ-πληθωρισμού επί δεκαετίες και η σύνδεση αυτή των δύο νομισμάτων είχε εκληφθεί ως λύση που επέλυε όλα τα προβλήματα. Παρά την τιθάσευση όμως του πληθωρισμού, η παραγωγικότητα της οικονομίας της έμενε στάσιμη ενώ η παραγωγικότητα εμπορικών εταίρων της Αργεντινής (ΗΠΑ, Ευρώπη, Ν.Α. Ασία, Κίνα, άλλες χώρες της Λατινικής Αμερικής) βελτιωνόταν με γρήγορους ρυθμούς. Η σταθερή σύνδεση πέσο–δολαρίου δεν επέτρεπε τις απαραίτητες υποτιμήσεις του νομίσματος, που ήταν αναγκαίες, για να εξακολουθήσουν να παραμένουν ανταγωνιστικά τα προϊόντα της Αργεντινής συγκριτικά με τα ξένα ανταγωνιστικά. Οι εισαγωγές προϊόντων ήταν φθηνές, μειώνοντας την ανταγωνιστικότητα των εγχώριων προϊόντων και οδηγώντας σε σταδιακή μείωση της παραγωγικής δραστηριότητας της χώρας και διόγκωση της ανεργίας, χειροτερεύοντας το εμπορικό ισοζύγιο και μειώνοντας τα κρατικά έσοδα, με συνέπεια τη διαρκή αύξηση των εμπορικών ελλειμμάτων και του δημόσιου χρέους. Λόγω όμως της εισροής ξένων κεφαλαίων και εξαιτίας των σχετικά χαμηλών τιμών γης και άλλων περιουσιακών στοιχείων, δεν ήταν εμφανές το μέγεθος του προβλήματος, που έμοιαζε διαχειρίσιμο. Όταν όμως άρχισε η έξοδος των ξένων επενδυτών αλλά και των εγχώριων εισοδηματιών, με φυγή κεφαλαίων και ρευστοποίηση περιουσιακών στοιχείων, συνειδητοποιήθηκε η τεράστια έκταση του προβλήματος.

Η τότε κυβέρνηση της Αργεντινής αντί της άμεσης αποσύνδεσης του πέσο από το δολάριο και της άμεσης υποτίμησής του, σε τέτοιο βαθμό ώστε να υπάρξει ισορροπία, προτίμησε να αρχίσει το δανεισμό τεράστιων ποσών από ιδιώτες και το ΔΝΤ. Ως στόχο είχε τη διαφύλαξη της σύνδεσης της ισοτιμίας πέσο-δολαρίου με λόγο 1 προς 1, υπό την ασφυκτική πίεση και καθοδήγηση του ΔΝΤ. Όταν ολοκληρώθηκε η έξοδος των χρημάτων των ξένων και εγχώριων επενδυτών από τη χώρα (λόγω της διατήρησης σταθερής της νομισματικής ισοτιμίας 1 προς 1), το σύστημα κατέρρευσε ολοσχερώς (1999), και το ΑΕΠ της χώρας μειώθηκε κατά 4%, που ήταν το πρώτο στάδιο μιας τριετούς περιόδου ύφεσης που κατέληξε σε πλήρη διάλυση του πολιτικού και οικονομικού σκηνικού.

Όταν το 2001 οι κάτοικοι, ευρισκόμενοι σε κατάσταση πανικού, άρχισαν την μαζική απόσυρση των καταθέσεών τους από τις τοπικές τράπεζες και τη μεταφορά τους σε τράπεζες του εξωτερικού, η κυβέρνηση του Φερνάντο ντε λα Ρούα αποφάσισε το «πάγωμα» των καταθέσεων επί 12μηνο, προκαλώντας τεράστια κοινωνική αναταραχή και βίαιες διαδηλώσεις, με συνέπεια τη φυγάδευσή του από τη χώρα με ελικόπτερο το Δεκέμβριο του 2001. Ο Αδόλφο Ροντρίγκες Σάα, που διαδέχθηκε στην προεδρία τον αποδράσαντα Φερνάντο ντε λα Ρούα, προσπάθησε να εφαρμόσει ένα νεοφιλελεύθερο πρόγραμμα, που δεν απέφερε τα αναμενόμενα και εξαναγκάσθηκε σε παραίτηση.

Την περίοδο 2001-2002 το ΑΕΠ μειώθηκε 21%, η επίσημη ανεργία ανήλθε στο 23% του εργατικού δυναμικού, το ποσοστό του ευρισκόμενου κάτω από το όριο της φτώχειας πληθυσμού ήταν 57% του συνόλου και το δημόσιο χρέος ανήλθε σε 140 δισ. δολάρια. Τον Ιανουάριο του 2002, λόγω της αδήριτης οικονομικής πραγματικότητας, τερματίσθηκε η πολιτική της σταθερής ισοτιμίας και το πέσο οδηγήθηκε σε ελεύθερη πτώση, με συνέπεια την αύξηση του πληθωρισμού και της ανεργίας σε δυσθεώρητα ύψη. Η ποιότητα ζωής του μέσου πολίτη μειώθηκε κατακόρυφα, πληθώρα επιχειρήσεων οδηγήθηκε σε πτώχευση και τα εισαγόμενα προϊόντα έγιναν σε πραγματικές τιμές απλησίαστα, ενώ η ονομαστική αξία των μισθών είχε παραμείνει στα επίπεδα που ήταν πριν από την κρίση. Εξαιτίας όμως της «γενναίας» υποτίμησης του πέσο, οι εξαγωγές έγιναν φθηνές και ο τουρισμός αυξήθηκε, οδηγώντας την οικονομία στην επανάκτηση της ανταγωνιστικότητάς της. Επίσης λόγω της αύξησης της τιμής της σόγιας στην παγκόσμια αγορά, καθώς και άλλων προϊόντων (κρέατα-δημητριακά), που προκλήθηκε από την ανάπτυξη της Κίνας, υπήρξε μαζική εισροή κεφαλαίων στην οικονομία της χώρας, που υπήρξε τονωτική ένεση, οδηγώντας την σε επανεκκίνηση.

Το 2003 ο νεοεκλεγείς πρόεδρος της Αργεντινής Νέστωρ Κίρχνερ, μετά από περίοδο φοβερής πολιτικής αστάθειας και κοινωνικής εξαθλίωσης, λόγω της εφαρμογής των προγραμμάτων του ΔΝΤ, κήρυξε μονομερή στάση πληρωμών, υποτίμησε περαιτέρω το πέσο κατά 28% και εθνικοποίησε σημαντικούς τομείς της οικονομίας, αρνούμενος την αναγνώριση του δημόσιου χρέους. Το επιχείρημά του ήταν ότι το χρήμα που δανείσθηκε η χώρα δεν χρησιμοποιήθηκε προς όφελος του λαού, αλλά διοχετεύθηκε στην εξυπηρέτηση επιχειρηματικών συμφερόντων. Μια ομάδα εξουσιοδοτημένων από τον ΟΗΕ επιθεωρητών, αφού έλεγξαν το περιεχόμενο του χρέους, έκριναν ότι το μεγαλύτερο μέρος δεν μπορούσε να θεωρηθεί νόμιμο. Το 2005, μετά από σειρά σκληρών διαπραγματεύσεων, η χώρα κατόρθωσε να επιτύχει την αναδιάρθρωση του δημόσιου χρέους προς τους ιδιώτες επενδυτές με έκπτωση της τάξης του 25%-35% της αρχικής ονομαστικής αξίας των ομολόγων, με επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής (μέσω ανταλλαγής των παλαιών ομολόγων με νέα μικρότερης αξίας και μεγαλύτερης διάρκειας).

Σε αντίθεση με τους ιδιώτες επενδυτές, το ΔΝΤ κράτησε αρχικά σκληρή στάση μη αποδεχόμενο επαναδιαπραγμάτευση των όρων του δανείου του. Μετά όμως από πολύμηνες σκληρές διαπραγματεύσεις με το ΔΝΤ, έγινε κατορθωτή η περικοπή του 70% του χρέους του και συμφωνήθηκε η αποπληρωμή του υπολοίπου με δεσμευτικούς όρους. Το Δεκέμβριο του 2005, ο Κίρχνερ ανακοίνωσε ότι τα συναλλαγματικά αποθέματα της χώρας επαρκούσαν για την κάλυψη των υποχρεώσεών της και το 2006, εκμεταλλευόμενη η χώρα τα πλεονάσματα λόγω της οικονομικής ανάπτυξης, αποπλήρωσε με το ποσό των 9,5 δισ. δολαρίων το χρέος της προς το ΔΝΤ.

Την περίοδο εκείνη το ΔΝΤ, λόγω της παταγώδους αποτυχίας του τόσο στην περίπτωση της Αργεντινής όσο και σε εκείνη της κρίσης της Ν.Α. Ασίας, υπέστη φοβερή απαξίωση και κόντεψε να παύσει να υφίσταται, ώσπου η κρίση της Ελλάδας και των λοιπών χωρών της Ευρωζώνης το κατέστησε ξανά ενεργό στη διεθνή οικονομική πραγματικότητα. Με αφορμή την κήρυξη επιλεκτικής χρεοκοπίας από τους περιώνυμους διεθνείς οίκους πιστοληπτικής αξιολόγησης τον Αύγουστο του 2014, λόγω άρνησης υποταγής της χώρας σε μια παράλογη απόφαση αμερικάνικου δικαστηρίου που δικαίωσε ένα αμοιβαίο κεφάλαιο-«γύπα» το οποίο αρνήθηκε να αποδεχθεί τη συμφωνία της συντριπτικής πλειοψηφίας των διεθνών επενδυτών με τη χώρα, να επισημάνουμε ότι αν και είναι αποκλεισμένη από τις διεθνείς ομολογιακές αγορές από τότε, αναπτύσσεται ταχύτατα με κατά κεφαλή ΑΕΠ 14.760 δολάρια το 2013 έναντι 3.285 δολαρίων το 2002, με τελευταίους ρυθμούς ανάπτυξης 8,9% το 2011, 1,9% το 2012 και 3,5% το 2013, έχοντας βρει αλλού χρηματοδότες των επενδυτικών της σχεδίων (BRICS και ειδικότερα Κίνα και Ρωσία), και συνολικό δημόσιο χρέος που ανέρχεται σε μόλις 44% του τρέχοντος ΑΕΠ της με περίπου 70% αυτού να είναι σε πέσος και ευρώ και όχι σε δολάρια.

2. Ο Ισημερινός-Εκουαδόρ: Με πρωτοβουλία του σημερινού πρωθυπουργού Ραφαέλ Κορέα, πρώην υπουργού Οικονομικών και προέδρου της χώρας, που επέστεψε στην εξουσία το 2007, κάλεσε το ΔΝΤ για επαναδιαπραγμάτευση του χρέους. Δεν προέβη σε άρνηση πληρωμής του χρέους αμέσως, αλλά ξεκίνησε τη διαδικασία του διεθνούς λογιστικού ελέγχου με τη συγκρότηση διακομματικής επιτροπής υπό τον γενικό εισαγγελέα της χώρας με τη συμμετοχή ενός ανώτερου κληρικού και τη συνεργασία Μη-κυβερνητικής Οργάνωσης, ξένων οικονομολόγων και νομικών αυξημένου κύρους. Έπειτα από σχεδόν ένα έτος εργασίας, η επιτροπή λογιστικού ελέγχου συνέστησε στην κυβέρνηση του Ισημερινού να κηρύξει στάση πληρωμών για τα 3,2 δισ. δολάρια εξωτερικού χρέους, που αφορούσαν στα λεγόμενα «διεθνή ομόλογα» (Global Bonds), που έληγαν το 2012, το 2015 και το 2030 και ήταν αποτέλεσμα προηγούμενης αναδιάρθρωσης χρέους το 2000, μετά τη στάση πληρωμών του 1999.

Ο Κορέα, ακολουθώντας τη σύσταση της επιτροπής και επικαλούμενος συγκεκριμένες σκανδαλώδεις συμβάσεις, κήρυξε στάση πληρωμών το Δεκέμβριο του 2008. Απευθύνθηκε επίσης στη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ, που υποστήριξε την επιλογή του και αναγνώρισε το δικαίωμα της χώρας να μην αποπληρώσει χρέη που δημιουργήθηκαν από προηγούμενες διεφθαρμένες κυβερνήσεις.

Οι ρίζες της κρίσης χρέους του Ισημερινού, ανάγονται στην περίοδο 1976-1979, όταν το τότε δικτατορικό καθεστώς της χώρας συνομολόγησε χρέος 3,4 δισ. δολαρίων. Τα 2/3 του χρέους αυτού κατευθύνθηκαν στη χρηματοδότηση στρατιωτικών εξοπλισμών. Μόνο το 2007, ο Ισημερινός πλήρωνε περισσότερα από 1,75 δισ. δολάρια για την εξυπηρέτηση του χρέους, περισσότερα από όσα η κυβέρνηση δαπάνησε για την υγεία, την κοινωνική πρόνοια, την κατοικία, την αστική ανάπτυξη και το περιβάλλον μαζί. Ο λογιστικός έλεγχος του χρέους κατέληξε σε ενδιαφέροντα συμπεράσματα. Όπως ότι εκπρόσωποι των τραπεζών Smith Barney (ανήκει σήμερα στη Citigroup) και JP Morgan προχώρησαν σε αναδιάρθρωση χρέους το 2000 χωρίς την έγκριση της χώρας, χρεώνοντας επιτόκια 10% και 12%. Απέδειξε επίσης ότι υπήρξαν παρατυπίες στην έκδοση ομολόγων, που έρχονταν σε αντίθεση ακόμη και με αυτούς τους κανονισμούς της πανίσχυρης Αμερικανικής Επιτροπής Κεφαλαιαγοράς. Ακόμη οι συμφωνίες έκδοσης ομολόγων δεν ήταν σύννομες με το Σύνταγμα της χώρας και οι ανάδοχοι της έκδοσης είχαν ασυλία έναντι οποιωνδήποτε ζημιών που είχαν σχέση με την έκδοση των «διεθνών ομολόγων», απαλλάσσοντάς τους από οποιαδήποτε έκθεση σε κίνδυνο.

Η απόφαση στην αρχή προκάλεσε κάποιες αναταράξεις στις διεθνείς αγορές, χωρίς όμως ιδιαίτερη συνέχεια, όπως σε άλλες κρίσεις ομολόγων, π.χ. αυτήν του Μεξικού το 1994. Η στάση πληρωμών του Κορέα, συνοδεύθηκε από αναδιάρθρωση χρέους (το Εκουαδόρ θα πληρώσει 35 σεντς για κάθε δολάριο χρέους) και βέβαια από ριζική αναθεώρηση του οικονομικού προσανατολισμού της χώρας, με έλεγχο επί των πλουτοπαραγωγικών πηγών της.

Ο Ισημερινός αποκλείσθηκε από τις αγορές, συνήψε ωστόσο διμερείς συμφωνίες δανεισμού με την Κίνα ύψους 3 δισ. δολαρίων, με αντάλλαγμα τις εξαγωγές πετρελαίου και τη χρηματοδότηση ενός υδροηλεκτρικού έργου. Χωρίς βέβαια να έχουν λυθεί τα οξύτατα προβλήματα φτώχειας και κοινωνικού αποκλεισμού, η οικονομία της χώρας αναπτύχθηκε κατά 4,5% τα δύο πρώτα έτη της διακυβέρνησης Κορέα, με ανάλογη συνέχεια, παρά τη διεθνή οικονομική ύφεση-κρίση.

3. Η Γερμανία: Με τη συμφωνία για το γερμανικό δημόσιο χρέος, που υπογράφηκε και από την Ελλάδα, στο Λονδίνο στις 27 Φεβρουαρίου του 1953 επί καγκελαρίας Κόνραντ Αντενάουερ, 32 χώρες και οι ΗΠΑ δέχθηκαν τη διαγραφή-απομείωση της ονομαστικής αξίας του διακρατικού δημόσιου χρέους κατά 63%. Το υπόλοιπο χρέος διευθετήθηκε με ευνοϊκούς όρους βάσει της ίδιας συμφωνίας (πληρωμή σε γερμανικό νόμισμα, επιμήκυνση χρόνου αποπληρωμής, καθορισμός «πλαφόν» στα ποσά που κατέληγαν για την εξυπηρέτησή του με ρήτρες ανάπτυξης, χαριστικά επιτόκια της τάξης του 0%-0,5%), που η Γερμανία αποπλήρωσε σε σύντομο χρονικό διάστημα. Επιπλέον συμφωνήθηκε η αναστολή αποπληρωμής των γερμανικών οφειλών προς την Ελλάδα (κατοχικό υποχρεωτικό δάνειο) μέχρι την επανένωση της Γερμανίας...

Ο Καλλίνικος Νικολακόπουλος είναι Οικονομολόγος - αναλυτής πληροφοριακών συστημάτων

Δημοσιεύτηκε στο ιστολόγιο «RProject»

Πηγή: «ΣΕΙΣΑΧΘΕΙΑ - Ε.ΠΑ.Μ.»

ΕΡΤ: Τελικά, είναι ζήτημα Δημοκρατίας.

Του Θεμιστοκλή Συμβουλόπουλου.

Αν για κάτι παλέψαμε στην υπόθεση της ΕΡΤ, πέρα από την εξωφρενικά παράλογη φασιστική ενέργεια της κατάργησης της δημόσιας ραδιοτηλεόρασης από την κυβέρνηση Σαμαρά – Βενιζέλου και βέβαια το δικαίωμα στην εργασία, είναι και το σύνολο των μνημονιακών πολιτικών που επέβαλαν οι προηγούμενες κυβερνήσεις στη μεγάλη πλειοψηφία του λαού μας. Κυρίως όμως, παλέψαμε τα ζητήματα δημοκρατίας που ενέσκυψαν ευθύς αμέσως με την κατάργηση της ΕΡΤ, και που απλά επιβεβαίωσαν ότι η δημοκρατία σ’αυτή την χώρα είχε προ πολλού καταλυθεί.

 «Η κυβέρνηση αποφάσισε να κλείσει οριστικά την ΕΡΤ» ανακοίνωσε ο θρασύς Κεδίκογλου στις 11 Ιουνίου 2013. Το πέσιμο της ταφόπλακας στον λάκκο με το πτώμα της δημοκρατίας, ακούστηκε εκκωφαντικά.

 Ο κόσμος εν ριπή οφθαλμού αγκάλιασε το ραδιομέγαρο, συνειδητοποιώντας ίσως περισσότερο από κάθε άλλη φορά την κατάλυση της δημοκρατίας στην χώρα μας. Και λέω περισσότερο από κάθε άλλη φορά, γιατί ακόμα κι αυτή η... «τύποις δημοκρατία» που εγκαθιδρύθηκε με την μεταπολίτευση, είχε ήδη καταλυθεί από τον Μάιο του 2010, με την υπαγωγή της χώρας στο καθεστώς των δανειακών συμβάσεων και των μνημονίων και ακολούθως από τις ανάλογες πρακτικές και πολιτικές επιλογές που επέβαλαν όλες οι κυβερνήσεις μέχρι σήμερα.

Μέχρι και ογδόντα χιλιάδες κόσμος βρέθηκε στο ραδιομέγαρο της Αγίας Παρασκευής. Ηρθε να στηρίξει περισσότερο τον εαυτό του και λιγότερο τους εργαζόμενους. Διψασμένος και οργισμένος για να ξεκινήσει επιτέλους η πολυπόθητη μαζική αντίσταση ενάντια στο ανάλγητο καθεστώς της υποτέλειας και των έξωθεν επιβαλλόμενων πολιτικών. Και δεν θα μπορούσε να παρουσιαστεί καλύτερη ευκαιρία. Είναι χαρακτηριστικό οτι αν κυκλοφορούσε κανείς ανάμεσα στο πλήθος του συγκεντρωμένου κόσμου μέσα και έξω από το ραδιομέγαρο, δεν θ’άκουγε τίποτα άλλο από το «άντε παιδιά και τους ρίξαμε». Η θρυαλίδα σχηματίστηκε μέσα και έξω από το ραδιομέγαρο.


Από τότε κύλησε πολύ νερό στ’αυλάκι. Κι αντί να φουσκώνει το νερό, και τα εκατοντάδες ρυάκια και παραπόταμοι να συγκεντρώνονται στην μεγάλη κοίτη ενός εν δυνάμει χειμάρου που θα συνέβαλε στο ουσιαστικό ξερίζωμα της ανάλγητων πολιτκών, να προκαλούσε δηλαδή δραματικές πολιτικές εξελίξεις προς όφελος της μεγάλης πλειοψηφίας, έγινε ακριβώς το αντίθετο. Ο αγώνας περιχαρακώθηκε, χειραγωγήθηκε και νουθετήθηκε έντεχνα, μη τυχόν και συνειδητοποιήσουν οι εργαζόμενοι, οτι η τύχη τους πλέον ήταν αποκλειστικά στα δικά τους χέρια. Μη τυχόν και το ποτάμι φουσκώσει και παρασύρει ότι βρεί στο διάβα του από τα παράσιτα, τους σάπιους κορμούς και τα σκουπίδια που 40 μεταπολιτευτικά χρόνια σωρεύτηκαν στην κοίτη του.

Ας δούμε τα πράγματα κατάφατσα. Οσο κι αν είναι πικρό και στενάχωρο,
ο γνήσιος και τίμιος αγώνας δεκάδων συνδέλφων και συμπολιτών εικοσιτρείς μήνες από την αποφράδα εκείνη ημέρα της 11ης Ιουνίου 2013, προδώθηκε μεθοδικά από τις πρώτες κι όλας ημέρες της κατάληψης του ραδιομεγάρου.

 Προδόθηκε πολιτικά, κινηματικά και εργασιακά. Πολιτικά και κινηματικά γιατί ο εισοδισμός των κομματικών μηχανισμών της αντιπολίτευσης και ειδικά της σημερινής κυβέρνησης, έδρασε κατασταλτικά και ενάντια σε κάθε χειραφέτηση των εργαζομένων. Δεν πρέπει ο εργαζόμενος ν’αποκτήσει πολιτική συνείδηση του αγώνα του.
 Γι’αυτό είναι αρμόδιοι οι κομματικοί φορείς. Αυτοί αναλαμβάνουν την ευθύνη διεκπεραίωσης της αποκατάστασης της έννοιας του δικαίου σε πολιτικό επίπεδο. Οι εργαζόμενοι είναι μόνο για για να κρατήσουν Θερμοπύλες. Και απλά την ώρα της κάλπης να κάνουν το σωστό. Πως είναι δυνατόν να αφεθεί στο κίνημα η πρωτοβουλία, για την αποκαθήλωση της κάθε εξουσίας και η διεκδίκηση της δημοκρατίας από τον λαό για τον λαό; Αυτά είναι υπόθεση της επόμενης εξουσίας, και η πολιτική διαχείριση για τον σκοπό αυτό είναι αποκλειστικά δικό της δικαίωμα.
 Αυτό αντιπροσώπευαν όλοι οι πολιτευτές και τα τσιράκια τους που περιδιάβαιναν στους διαδρόμους της κατειλλημμένης ΕΡΤ. Αυτό επιδίωκαν και τελικά πέτυχαν. Μη σας νοιάζει, εμείς θα σας λύσουμε το πρόβλημα. Αρκεί να μας ψηφίσετε. Όταν θά’ρθει η ώρα κάντε το καθήκον σας. Ψηφίστε μας!

Από κοντά βέβαια κι η συνδικαλιστική πρακτική του εργοπατερισμού και της καρεκλοκένταυρης ανηθικότητας, που το μόνο που νοιαζόταν και νοιάζεται είναι πως θα σώσει τον εαυτό της και τα δικά της προσωπικά και ιδιοτελή συμφέροντα. Από χρόνια αποστασιοποιημένοι από τις ανάγκες του εργαζόμενου, με λογικές συνδιοίκησης και συμμαχιών με τους κομματικούς και πολιτικούς προϊστάμενούς τους, έδωσαν επίσης την μάχη τους για την μη χειραφέτηση και οργάνωση από την βάση των εργαζομένων και αλληλέγγυων πολιτών. Από την πρώτη μέρα της κατάληψης στο ραδιομέγαρο υπονόμευσαν την αυτοδιαχείριση και αλλοίωναν συνεχώς κρυφά και φανερά κάθε αυτοδιάθεση που εμφανιζόταν στις συνελεύσεις. Δεν διανοούνταν να αμφισβητηθεί η κυριαρχία της εξουσίας τους και της διεύθυνσης του αγώνα.

 Εχω προ πολλού εξ’άλλου τοποθετηθεί ανοικτά και δημόσια (http://www.freepen.gr/2013/11/blog-post_1549.html) για την προδοσία των εν λόγω κύριων. Των προέδρων και μελών των ομοσπονδιών που ενήργησαν υπόγεια και συντονισμένα για να μην προκύψει η αυτοοργάνωση και ο συντονισμός των εργαζομένων στις πρώτες συνελεύσεις μετά από την είσοδο των ΜΑΤ στο ραδιομέγαρο.

 Κομματικοί λοιπόν ινστρούκτουρες και συνδικαλιστές, πάντα μέσα στα σπλάχνα των κινητοποιήσεων. Και το κάνουν αυτό εδώ και 4 χρόνια τώρα. Καταστέλλουν κάθε κίνημα εργατικό, κάθε αυθόρμητη αντίσταση που πηγάζει από τα σπλάχνα της κοινωνίας, προβάλλοντας ως μόνη λύση την δική τους έλευση στην εξουσία και την δική τους ευθύνη, ως ελέω θεού συνθήκη. Τους γνωρίσαμε όλους από την αρχή. Αυτούς που σήμερα βρίσκονται στους θώκους εξουσίας. Ηταν όλοι τους σχεδόν εκεί. Από τις μεγάλες κινητοποιήσεις στις πλατείες του 2011. Από τις κινητοποιήσεις στους ναυτεργάτες και τους χαλυβουργούς, μέχρι τους εκπαιδευτικούς τους εργαζόμενους στο μετρό τις καθαρίστριες και τους σχολικούς φύλακες. Ηταν και στην ΕΡΤ. Τι να πρωτοθυμηθεί κανείς. Γιατί πέστε μου... ποιά κινητοποίηση, ποιά αντίσταση από όλες αυτές, ενισχύθηκε και πέτυχε μια νίκη στα χρόνια των μνημονίων; Ποιός αγώνας έφτασε στο τέλος του καταγράφοντας μία νίκη με αντίκτυπο σε όλη την πληττόμενη κοινωνία;

Εργασιακά ο αγώνας προδόθηκε, γιατί οι ορδές των δικηγόρων και δικηγορικών γραφείων με τις δεκάδες αποπροσανατολιστικές και αντικρουόμενες νομικές προτροπές αποστράτευσαν δεκάδες συναδέλφους που από φόβο και απειρία πίστεψαν πως ο μόνος αγώνας είναι αυτός. Η εναπόθεση δηλαδή των ελπίδων τους μέσα από το σαθρό σύστημα δικαιοσύνης στη χώρα μας, που είναι αναπόδραστα δεμένο με τα συμφέροντα της καθεστωτικής πολιτικής εξουσίας.

 Αφησα τελευταίους τους λίγους εγκάθετους κατσαπλιάδες, που έβαλαν πλάτη για την δημιουργία του εκτρώματος της ΔΤ και αργότερα της ΝΕΡΙΤ. Ανθρώπους που δυστυχώς θα τους ξαναβρούμε μπροστά μας, ανέγγιχτους και απείραχτους από την καινούργια νομοθέτηση για την νέα ΕΡΤ. Ολα στη σούπα της ανάγκης για μη ρεβανσισμούς. Λες και το να πεις τα πράγματα με τ’όνομά τους δεν ανήκει στην σφαίρα της οριοθέτησης για κοινωνική δικαιοσύνη.

 Ετσι, η μοναδική ευκαιρία να απαλλαγούμε μια και καλή από τον βραχνά της κομματικής διαχείρισης, του αισχρού εργοπατερισμού, και των κάθε λογής εγκάθετων, χάθηκε μέσα στο φόβο της διάσπασης και του απεμπολισμού της ρήξης με το προδοτικό κατεστημένο.

Που βρισκόμαστε σήμερα.
Και ερχόμαστε στο σήμερα. Η κυβέρνηση ανοίγει την ΕΡΤ.
• Με ένα νομοσχέδιο που πατά και συνεχίζει επί της ουσίας στο μόρφωμα της ΝΕΡΙΤ. (ν. 4173/2013) Φαίνεται πως η αλλαγή στους μνημονιακούς όρους και τίτλους, αποτελεί ένα από τα επικοινωνιακά τρικ αυτής της κυβέρνησης. Το μνημόνιο μετονομάστηκε σε «τρέχουσα διευθέτηση» η τρόικα σε «θεσμούς», και η καινούργια Δανειακή Σύμβαση και τα νέα μέτρα που θα έρθουν μέσα στα μπάνια του λαού «Συμβόλαιο για την Εξέλιξη και την Ανάκαμψη», όπως υποσχέθηκε ο κ. Τσίπρας στην φράου Μέρκελ στο προσωπικό του γράμμα από τα μέσα Μαρτίου. Ετσι και η ΝΕΡΙΤ μετονομάζεται σε ΕΡΤ.

 • Τα Διοικητικά Συμβούλια θα διορίζονται, πράγμα που σημαίνει ότι ο κρατικός παρεμβατισμός θα συνεχίσει ακάθεκτος στη νέα κρατική ραδιοτηλεόραση. Οι δικλείδες ασφαλείας περί της Επιτροπής Θεσμών και Διαφάνειας της Βουλής, μόνο ως κακόγουστο αστείο μπορεί να λεχθεί, από την στιγμή που ο έλεγχος εναπόκειται στους κομματικούς μηχανισμούς των κοινοβουλευτικών κομμάτων και μάλιστα με την πλειοψηφία στην νέα κυβέρνηση.

 • Η αυτοδιαχείριση ως η μόνη παρακαταθήκη του αγώνα των εργαζομένων και των πολιτών δεν θεσμίζεται, και ο κοινωνικός έλεγχος απέχει παρασάγγας ακόμα και από την θεσμοθετημένη Ανοιχτή Συνέλευση Κοινωνικού Ελέχγου (ΑΣΚΕ) του παλιού νόμου 1730/87, άσχετα αν και αυτή ποτέ δεν λειτούργησε.

 • Δεν είναι σαφής η επαναφορά του συνόλου των περιουσιακών στοιχείων που ανήκαν στην ΕΡΤ και στις θυγατρικές της και δεν ξεκαθαρίζεται τι θα γίνει με το περιεχόμενο του ειδικού λογαριασμού στον οποίο υπάρχουν;... τα διαθέσιμα της ΕΡΤ που καταργήθηκε.

 • Δεν υπάρχει καμμία διασφάλιση της επαναφοράς όλων των δομών της ΕΡΤ, από την στιγμή που όλα αυτά θα επαναπροσδιοριστούν και θα χρειάζεται εκ νέου απόφαση του Διοικητικού Συμβουλίου. (σ/ν. Αρ. 4) και στο πλαίσο ισοσκελισμένων προϋπολογισμών. (αρ. 10, παρ. 7)

• Η νέα κυβέρνηση, αν και η ΠΝΠ με την οποία καταργήθηκε η ΕΡΤ τον Ιούνιο του 2013 δεν πέρασε ποτέ από την Βουλή προς κύρωση, θα μπορούσε κάλλιστα να να την θεωρήσει ως μηδέποτε γενόμενη, επαναφέροντας έτσι την νομιμότητα τόσο στο πολιτικό όσο και στο συνταγματικό πεδίο. Με αυτό τον τρόπο θα δικαίωνε πλήρως αφ’ενός τους εργαζόμενους, αφ’ετέρου την συνταγματική τάξη στο πολύπαθο αυτό κράτος. Εντέχνως με το νέο νομοσχέδιο επαναλειτουργίας της ΕΡΤ, η κυβέρνηση επί της ουσίας αποδέχεται την κατάργησή, την αντισυνταγματικότητα της πράξης, και αποφεύγει την εργασιακή δικαίωση προς τους εργαζόμενους της εταιρείας. Ετσι προφανώς δεν υποχρεώνεται να καταβάλει μισθούς για όλη την διάρκεια των 22 μηνών, εναποθέτοντας στις ελληνικές καλένδες την υπόθεση.

 • Με Κοινή Υπουργική Απόφαση συμεριλαμβανόμενου του υπουργού Οικονομικών θα διευθετηθούν οι συμψηφισμοί για τις αποζημιώσεις των εργαζομένων, αναφέρεται στο νομοσχέδιο. (αρ. 16Α ). Δηλαδή υπολογίζοντας το δημοσιονομικό κόστος και τοποθετώντας έμεσα την όποια απόφαση στο πλαίσο της σύμφωνης γνώμης των «Θεσμών» των εταίρων μας, για το αν η συγκεκριμένη ενέργεια μπορεί να θεωρηθεί μονομερής ενέργεια. Να θυμίσω εδώ ότι στο Eurogroup της 20ης Φεβρουαρίου η κυβέρνηση «δεσμεύτηκε να απόσχει από κάθε ανατροπή μέτρων ή μονομερείς ενέργειες που θα είχαν αρνητικές συνέπειες στους δημοσιονομικούς στόχους».
Επιπροσθέτως οι όποιες απολαβές των εργαζομένων στη νέα ΕΡΤ θα εμπίπτουν στον μνημονιακό ν. 4024/2011 που περιλαμβάνει τις μειωμένες αποδοχές βάσει του ενιαίου μισθολογίου.

Πέρα όμως απ’όλα αυτά, που ηθελημένα ή όχι η κυβέρνηση νομοθέτησε και κατοχύρωσε και αναγκαστικά θα χρειαστεί ν’αντιμετωπίσουμε, το πιο μεγάλο ζήτημα είναι αν στη χώρα μας επέστρεψε η δημοκρατία. Παραλλάσοντας την φράση της κ. Ζωής Κωνσταντοπούλου στην πρώτη της ομιλία ως πρόεδρος του ελληνικού κοινοβουλίου, «ότι η κοινοβουλευτική διπλωματία δεν είναι εθιμοτυπία ούτε δημόσιες σχέσεις» μπορούμε πλέον να υποστηρίξουμε ότι ούτε η «Δημοκρατία είναι εθιμοτυπία». Τη στιγμή μάλιστα που τίποτε από όλα αυτά που μας βασάνισαν και μας εξαθλίωσαν το προηγούμενο διάστημα δεν έχουν στο ελάχιστο αποκατασταθεί. Γιατί στην Δημοκρατία που επαίρεται η νέα κυβέρνηση πως αποκατέστησε, οι Πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου συνεχίζουν να κατατίθενται, και μάλιστα με αντικείμενο την υφαρπαγή των ταμειακών διαθεσίμων της Γενικής Κυβέρνησης. Δηλαδή των νοσοκομείων, των πανεπιστημίων των ασφαλιστικών ταμείων και των ΟΤΑ. Και μάλιστα για να πληρωθούν οι δανειστές – εκβιαστές, όχι της κυβέρνησης, αλλά του ελληνικού λαού.

 Στην Δημοκρατία της νέας κυβέρνησης της αριστεράς, δεν υπάρχει καμμία ανάσχεση στην ανεργία, στην ανασφάλιστη εργασία, στην μετανάστευση των νέων, στο κλείσιμο και τον στραγγαλισμό των μικρών επιχειρήσεων και των ελεύθερων επαγγελματιών. Στη Δημοκρατία της συγκυβέρνησης, κάθε μέρα και ένα νοσοκομείο βγάζει κραυγή αγωνίας για την κάκιστη και απαράδεκτη κατάσταση στο σύστημα υγείας και στην πρωτοβάθμια περίλθαψη.

 Στη νεα Δημοκρατία της ευθύνης, νέοι φόροι και ρυθμίσεις προβλέπονται να αφαιρέσουν το εναπομείναν ρευστό στις στιμένες τσέπες των εργαζομένων.
Αυτή η δημοκρατία νοιάζεται μόνο και νομοθετεί για το δκαίωμα στη φτώχεια, και την συντήρηση του κοινωνικού ρατσισμού μέσα στην κατακερματισμένη κοινωνία.
Αυτή η δημοκρατία επιτρέπει, τους πλειστηριασμούς της πρώτης κατοικίας. Ενα μέτρο που δεν έχει δημοσιονομικό κόστος για την κυβέρνηση. Εχει όμως κόστος στις ήδη χρεοκοπημένες τράπεζες, που συνεχίζουν να προστατεύονται από τον θεσμό της ΕΚΤ.
Στην Δημοκρατία της εθιμοτυπίας, προτεραιότητα έχουν οι δανειστές – εταίροι, οι ισότιμοι συνομιλητές που αναβαθμίστηκαν από τεχνικά κλιμάκια στις οικονομικές αποφάσεις, σε Θεσμούς και επίτροποι και των πολιτικών αποφάσεων, καθιστώντας εντελώς διακοσμητικό τον ίδιο το θεσμό του κοινοβουλίου, την ίδια την υπόσταση του κράτους.

Συμπερασματικά.
Σήμερα λοιπόν, βρισκόμαστε σε μια κατάσταση που ο γνήσιος αγώνας όλων αυτών που άντεξαν και βιοποριστικά και συνειδησιακά κλείνει ένα κύκλο, και καλούμαστε να δουμε τι κερδίσαμε. Η δικιά μου εκτίμηση λοιπόν είναι πως ο αγώνας αυτός προδόθηκε στη διάρκεια της πεντάμηνης κάτάληψης και πολιτικά και κινηματικά και εργασιακά.
Την λύση την αναθέσαμε στο επόμενο σύστημα εξουσίας που είναι απόροια και συνέχεια του προϋπάρχοντος. Παρά τον τίμιο αγώνα δεκάδων ανθρώπων, είμαστε πίσω από τα πράγματα, προσπαθώντας να διαχειριστούμε όπως ακριβώς γινόταν πάντα, μέσα σε προκαθορισμένο πλαίσιο έτσι χτισμένο, που να μην ενσωματώνει σχεδόν τίποτα από αυτά που αγωνιστήκαμε. Με τις γνωστές μεθοδεύσεις και υπόγειες διαδρομές, με τις τοποθετήσεις και τους κάθε λογής «έντιμους συμβιβασμούς». Με διαπραγματεύσεις και διαβουλεύσεις για εμάς χωρίς εμάς, χωρίς τις παρακαταθήκες μας. Για την δημιουργία νέων κομματικών στρατών και παράμετρων συμφερόντων.
Η επιβίωση είναι η πρώτη ανάγκη. Οσοι από εμάς διάλεξαν να την παίξουν στα ζάρια απέδειξαν οτι δεν συμβιβάζονται μόνο με την ανάκτηση της δουλειά τους, αλλά ζητούν πολλά περισσότερα. Ομως οι μνημονιακές πολιτικές θα συνεχιστούν, τα ζητήματα δημοκρατίας δεν λύθυκαν, και το σύστημα διαπλοκής δεν έσπασε. Το νομοσχέδιο για την ΕΡΤ δεν είναι αποτέλεσμα της πίεσης των εργαζομένων.

Δεν έρχεται σαν φυσική συνέπεια κατάκτησης και εφαρμογής των αιτημάτων μας. Ερχεται σαν ανταλλαγή μέσω της ανάθεσής μας στην τωρινή κυβέρνηση, με όρους και προϋποθέσεις της τωρινής κυβέρνησης. Και αυτή (η ανταλλαγή) ασαφή, σαθρή και εξαρτούμενη. Ερχεται αφού εξασφαλίστηκε ότι η αδήριτη ανάγκη για την προσωπική επιβίωση μας, δεν θ'αφήνει κανένα περιθώριο σοβαρής διεκδίκησης και συνδιαμόρφωσης της εργασιακής κοι κοινωνικής μας θέσης. Ακόμα και το βιοποριστικό ελέγχεται. Αν δεν μπορούσαμε να ζήσουμε ούτε πριν μας κλείσουν, με τις μειώσεις την φορολογία και τις υποχρεώσεις, ποιός προεξοφλεί ότι θα τα καταφέρουμε τώρα με τον τρόπο που θα ξανα 'νοίξει η ΕΡΤ, και την συνέχεια της ύφεσης και των μνημονιακών πολιτικών;!

 Οχι συνάδελφοι λοιπόν. Δεν διακαιωθήκαμε. Κι αυτό θα φανεί πολύ γρήγορα, γιατί σήμερα η κρίση δεν χωρατεύει. Σήμερα κανείς πολιτικός ή άλλος μηχανισμός δεν μπορεί να δημιουργήσει τα κοινωνικά ερείσματα που θα τον στηρίξουν όσο δεν εξυπηρετείται η ανάγκη και το συμφέρον των πολλών. Γι'αυτό και η δική μας ανάκτηση της εργασίας με τους παραπάνω όρους, δεν θα ωφελήσει ούτε εμάς τους ίδιους ούτε κανέναν, αν δεν παραδεχτούμε από τώρα οτι μπορεί να χάσαμε μια μάχη, αλλά ο πόλεμος είναι ακόμα εδώ και μαίνεται αμείλικτος. Και θα αναγκαστούμε να ξαναπολεμήσουμε κι από μέσα κι από έξω αν θέλουμε τελικά να επιβιώσουμε εμείς κι οι οικογένειές μας.

Οσοι λοιπόν από εμάς εκείνη την αποφράδα ημέρα της 11ης Ιουνίου 2013, μπήκαμε σε έναν αγώνα ή αποκτήσαμε την γνώση και την συνείδηση τού γιατί αγωνιζόμαστε, καλούμαστε σήμερα σε μια εθιμοτυπική δικαίωση να αποδείξουμε πώς οι αγώνες πραγματικά δικαιώνονται. Γιατί όπως λέει κι ο ποιητής : Αυτά τα δέντρα δεν βολεύονται με λιγότερο ουρανό.

Τι καλούμαστε να υπερασπίσουμε; Την μεταμφίεση της δικαίωσης ως εθιμοτυπία και τη κυβερνητική χειραγώγηση στη προσπάθεια εξασφάλισης ενός πολύτιμου δεκανικιού για κατοχύρωση της νομής της εξουσίας της, ή την αδήριτη ανάγκη συμπαράταξης με την κοινωνία που εξανδραποδίζεται και την πατρίδα που πεθαίνει;
Ενα να έχουμε στο νού μας. Ο λαός μας δεν ξεχνά τι υποστήριξε μέσα από το μετερίζι αυτού του αγώνα. Και ξέρει να κρίνει και να μετρά.


Αθήνα 7/5/2015

Το πανίσχυρο διαπραγματευτικό όπλο στα χέρια της Αθήνας .

του Άρη Χατζηστεφάνου

Γιατί η «μεγάλη έξοδος» τρομάζει ΗΠΑ, Γερμανία και αγορές

Λέγεται συχνά ότι ελάχιστοι γνωρίζουν καλύτερα τις γεωστρατηγικές εξελίξεις στις χώρες της Βαλκανικής απ' ό,τι οι Αμερικανοί διπλωμάτες.

Όταν, λοιπόν, ο πρώην πρέσβης των ΗΠΑ στην Αθήνα Ντάνιελ Σπέκχαρντ αποφάσισε πριν από μερικές μέρες να ανοίξει τα χαρτιά του σε μια εφ' όλης της ύλης συνέντευξη στην πολιτική επιθεώρηση Harvard Political Review (HPR), όλοι περίμεναν μια αποκαλυπτική ανάλυση για τις ισορροπίες με την Τουρκία, τις νέες σχέσεις με τη Ρωσία ή ακόμη και με το Ισραήλ. Ο Σπέκχαρντ όμως προτίμησε να εστιάσει τα σχόλιά του στο ευρώ και το περιβόητο πλέον ενδεχόμενο ενός Grexit.

«Μου προκαλεί εκνευρισμό και αγωνία το γεγονός ότι μέχρι πολύ πρόσφατα η Ευρώπη δεν έδινε σημασία στα γεωστρατηγικά ζητήματα που διακυβεύονται από μια ενδεχόμενη έξοδο της Ελλάδας...
από την Ευρωζώνη», δήλωσε ο πρώην εκπρόσωπος της αμερικανικής διπλωματίας στην Ελλάδα. Ο ίδιος έσπευσε να ξεκαθαρίσει ότι λέγοντας «Ευρώπη» εννοεί τη Γερμανία της Άνγκελα Μέρκελ, προσθέτοντας ότι «πρόσφατες δηλώσεις από το Βερολίνο αποδεικνύουν πως... ακόμη δεν κατανοούν πλήρως και δεν δίνουν την αρμόζουσα σημασία στις επιπτώσεις που θα υπάρξουν σε επίπεδο γεωστρατηγικών εξελίξεων».

Για να μην υπάρξουν παρερμηνείες σε τι ακριβώς αναφερόταν ο πρώην πρέσβης, το HPR έσπευσε να διευκρινίσει ότι σε περίπτωση εξόδου από το ευρώ η Ελλάδα θα στραφεί αναγκαστικά και προς τη Ρωσία και τότε η Αθήνα μπορεί να μετατραπεί σε σημαντικό βαθμό ρυθμιστής της ενεργειακής αυτονομίας ολόκληρης της Ευρώπης. Το άρθρο έδινε ιδιαίτερη βαρύτητα στις επαφές του Έλληνα υπουργού Παραγωγικής Ανασυγκρότησης, Περιβάλλοντος και Ενέργειας, Παναγιώτη Λαφαζάνη, με τη ρωσική Gazprom και στο ενδεχόμενο να μετατραπεί η Ελλάδα σε ενεργειακό κόμβο για το πέρασμα της ρωσικής ενέργειας προς την Ευρώπη.

«Καθώς όμως η Ευρώπη δεν έβλεπε μέχρι σήμερα το Grexit ως ένα πραγματικά πιθανό ενδεχόμενο», κατέληγαν οι αναλυτές του HPR, «η Ελλάδα δεν κατάφερνε να χρησιμοποιήσει αποτελεσματικά αυτό το όπλο στις διαπραγματεύσεις της με την Ευρωπαϊκή Ένωση».

Γεωπολιτική σκακιστική παρτίδα

Παρά το γεγονός ότι ο Ντάνιελ Σπέκχαρντ και το Harvard Political Review έστιαζαν το ενδιαφέρον τους στην αγορά ενέργειας, φαίνεται ότι είχαν πιάσει το βαθύτερο νόημα των συζητήσεων που διεξάγονται τις τελευταίες εβδομάδες σχετικά με το ενδεχόμενο εξόδου της Ελλάδας από την Ευρωζώνη. Οι σοβαρότεροι αναλυτές συμφωνούν πλέον ότι οι εξελίξεις σε μια χώρα όπως η Ελλάδα, που αντιπροσωπεύει μόλις το 1,8% του ΑΕΠ των χωρών της Ευρωζώνης, δεν είναι πρωτίστως οικονομικές, αλλά πολιτικές.

«Η Ευρώπη, το ΝΑΤΟ και η ΕΕ», σημείωνε πρόσφατα ο γνωστός επενδυτής Μαρκ Φάμπερ, «δεν θέλουν να φύγει η Ελλάδα από την Ευρωζώνη, γιατί σε μια τέτοια περίπτωση θα της χτυπήσουν την πόρτα άλλοι παίκτες, όπως η Ρωσία και η Κίνα». Ο ίδιος συμπλήρωνε ότι μπροστά στα μάτια μας «διεξάγεται μια γεωπολιτική σκακιστική παρτίδα... με πολιτικές και όχι τόσο οικονομικές προεκτάσεις». Γνωστός στην αγορά με το ψευδώνυμο «Dr. Doom», δηλαδή... Δρ. Όλεθρος, ο Φάμπερ είχε την άνεση και το θάρρος να πει ξεκάθαρα αυτό που δεν μπορούσε να διατυπώσει δημοσίως ο Σπέκχαρντ: «Η Ελλάδα έχει μια πολύ ισχυρή διαπραγματευτική θέση», εξηγούσε ο γνωστός επενδυτής, για να θέσει αμέσως μετά το ρητορικό ερώτημα: «Κι αν δηλαδή αποφασίσουν να μην πληρώσουν, τι θα κάνουμε, θα εισβάλουμε στη χώρα τους και θα τους απαγχονίσουμε έναν προς έναν;»...

Την άποψη ότι το Grexit, ως αποτέλεσμα μιας παύσης πληρωμών, αποτελεί πανίσχυρο διαπραγματευτικό όπλο στα χέρια της ελληνικής κυβέρνησης είχε αναπτύξει με διαφορετικό τρόπο και ο οικονομολόγος Μαρκ Βάισμπροτ από το Κέντρο Οικονομικών και Πολιτικών Ερευνών της Ουάσιγκτον (CERP). Λίγες μόλις μέρες πριν από τις ελληνικές εκλογές, ο Βάισμπροτ είχε υποστηρίξει ότι αν υπάρχει ένας λόγος για τον οποίο η Γερμανία φοβάται το ενδεχόμενο ενός Grexit είναι ότι η ελληνική οικονομία «θα ανακάμψει τόσο γρήγορα, ώστε και οι υπόλοιπες χώρες της Ευρωζώνης θα θέλουν να εγκαταλείψουν τη νομισματική ένωση».

0 φόβος των αλυσιδωτών αντιδράσεων

Το γεγονός, βέβαια, ότι ένα πιθανό Grexit σε συνδυασμό με στάση πληρωμών μπορεί να έχει εξαιρετικά θετικές συνέπειες για την ελληνική οικονομία δεν μειώνει την ανησυχία των κυρίαρχων μέσων ενημέρωσης της Ευρώπης ως προς τις αλυσιδωτές αντιδράσεις που μπορεί να προκαλέσει σε άλλες οικονομίες της Ευρωζώνης. Κινούμενο στα όρια, της υστερίας, το Bloomberg προειδοποιούσε, λοιπόν, ότι θα πρόκειται για «τη μεγαλύτερη αθέτηση πληρωμών στην ιστορία του καπιταλισμού». Αναλυτές δε της Barclays έκαναν τις προηγούμενες μέρες λόγο για το ενδεχόμενο «μετάδοσης» σε άλλες χώρες της ευρωπαϊκής περιφέρειας, ενώ ουσιαστικά δήλωναν αδυναμία να προβλέψουν την αλλαγή που θα επέλθει στη λειτουργία των αγορών. Από την πλευρά της, η Goldman Sachs σε έκθεσή της εντόπιζε το επόμενο κρούσμα στην οικονομία της Πορτογαλίας.

Ενώ, λοιπόν, κάθε ψυχρή οικονομική ανάλυση θα κατέληγε στο συμπέρασμα ότι μια οικονομία που δεν ξεπερνά το 2% της Ευρωζώνης δεν μπορεί να επηρεάσει σημαντικά την ευρωπαϊκή οικονομία, στη συγκεκριμένη περίπτωση φαίνεται ότι... η λογική σταματά εκεί που ξεκινούν τα όρια των αγορών. Η δημιουργία κλίματος πανικού στην περίπτωση μιας ελληνικής στάσης πληρωμών και εξόδου από το ενιαίο νόμισμα μπορεί πράγματι να μετατραπεί σε αυτοεκπληρούμενη προφητεία, καθώς οι αντιδράσεις των αγορών δεν στηρίζονται σε πραγματικά δεδομένα, αλλά στο γενικότερο ψυχολογικό κλίμα που θα επικρατήσει. Όπως έχει δείξει, άλλωστε, η οικονομική ιστορία των τελευταίων αιώνων, όταν ένα οικονομικό σύστημα βρίσκεται αντιμέτωπο με δομική κρίση, ακόμη και το πιο ασήμαντο γεγονός μπορεί να επιφέρει αλυσιδωτές αντιδράσεις.

Αν όμως η Ουάσιγκτον φοβάται ότι το Grexit θα ενισχύσει την επιρροή της Μόσχας στην Ευρώπη, εάν το Βερολίνο φοβάται ότι ίσως οδηγήσει σε ταχεία ανάπτυξη της ελληνικής οικονομίας και θα αποτελέσει έτσι πρότυπο και για άλλες χώρες και εάν οι αγορές φοβούνται ότι θα αποτελέσει τη σπίθα που μπορεί να φέρει την καταστροφή, μήπως η ελληνική κυβέρνηση έχει στα χέρια της ένα υπερόπλο, το οποίο μέχρι στιγμής δεν έχει σκεφτεί να χρησιμοποιήσει;

από τα «Επίκαιρα» μέσω του «Βαθύ Κόκκινο»

Το μόνο που θα μας απομείνει είναι το «Μνί» στο χέρι κι αυτό χωρίς αντίκρισμα!

«Ύμνος για το διπλό νόμισμα.»

του Γιάννη Αθανασιάδη

Εκείνες τις μέρες, η τράπεζα της Ελλάδας ολοκλήρωσε το σκούπισμα από ότι ευρώ είχε μείνει στην «Γενική κυβέρνηση» (Δημόσια ταμεία, ασφαλιστικοί οργανισμοί, τοπική αυτοδιοίκηση, νοσοκομεία, ΔΕΚΟ, κλπ), με λίγα λόγια, στέγνωσε κάθε ρευστότητα από τα ταμεία για να εξυπηρετήσει τα χρέη προς το τοκογλυφικό και απάνθρωπο κατοχικό καθεστώς  του ευρωιερατείου.

Αυτό που ακολούθησε ήταν ένα ακόμα σοκ για τον εξαθλιωμένο Ελληνικό λαό.

Παύση πληρωμών!

Οι δημόσιοι υπάλληλοι, οι συνταξιούχοι και όσοι είχαν να λαβαίνουν κάποια ευρουδάκια από τις τράπεζες, τις βρήκαν κλειστές.

Στα κανάλια μιλούν για χρεωκοπία εντός ευρώ. Η Ευρωπαϊκή κεντρική τράπεζα έκλεισε τη στρόφιγγα, δεν μας δανείζει άλλο!

Η κυβέρνηση διαπραγματεύεται με τους αγαπητούς και αλληλέγγυους εταίρους.

Ο λαός με αγωνία παρακολουθεί τις «σκληρές» μάχες του Αλέξη στα «μαρμαρένια αλώνια» ...

των eurogroup, μέσα από τις οθόνες του ΣΚΑΙ και του ΜΕΓΚΑ!

Κάποιοι φωνάζουν για ρήξη και Εθνικό νόμισμα!

Και τότε σκάει το παραμύθι.

Διπλό νόμισμα!

Η ηρωική κυβέρνηση θα τους ικανοποιήσει όλους. Και εθνικό νόμισμα και ευρώ, όπως λέμε και νουνου και λάιτ!

Με ευρώ πληρώνει το κράτος τους αλληλέγγυους αγαπητούς εταίρους , και με τοπικό (I.O.U.) που θα το λέμε «Μνί», από την αρχαία μνά (σε ουδέτερο πρόσωπο), τους περήφανους ιθαγενείς.

Έτσι και πάλι ο Συριζα δοξάζεται. Βγάζει τον σοφό λαό στους δρόμους να πανηγυρίζει για την εθνική επιτυχία. Ακούγονται συνθήματα περηφάνιας. «Με Μνί και Λαπαβίτσα τους την χώσαμε την γκλίτσα», «Αλέξη σε θέλω και ας έχω Μνι καπέλο» και πολλά άλλα τέτοια περήφανα λαϊκά συνθήματα.

Ας δούμε όμως τι σημαίνει το διπλό νόμισμα (I.O.U. από το I Owe You) δηλαδή σε απόλυτη μετάφραση (Σου χρωστάω) η σε καλύτερη απόδοση του νοήματος «Έχεις να λαβαίνεις».

Πώς λειτουργεί;

Τα ταμεία του κράτους θα πληρώνουν τις συντάξεις , τους μισθούς και τις υποχρεώσεις προς την εσωτερική αγορά σε Μνί (έχεις να λαβαίνεις).

Οι συνταξιούχοι θα πηγαίνουν στο ψιλικατζίδικο και θα παίρνουν το γιαουρτάκι τους πληρώνοντας με Μνιά (πληθυντικός του Μνί) δηλαδή με «έχεις να λαβαίνεις»  από αυτόν που έχω να λαβαίνω. Το ίδιο και στον φαρμακείο, το σουβλατζίδικο κλπ

Η ισοτιμία….. ποια ισοτιμία;

Το κράτος θα συνεχίσει να αφαιμάσσεται ως προς τα ευρώ, ενώ η σπανιότητά του θα το κάνει περιζήτητο στη μαύρη αγορά, ενισχύοντας την υποτίμηση του Μνιού ( γενική του Μνι).

Η αξία του Μνιού , θα πέφτει σε καθημερινή βάση ενώ η κυβέρνηση θα αυξάνει την ροή νέων Μνιών στην εσωτερική αγορά για να μπορέσει να ισοσταθμίσει την υποτίμηση.

Τέλος θα χρειαζόμαστε να δίνουμε χιλιάδες Μνιά, για να πάρουμε μια φρατζόλα ψωμί.

Όμως το χρέος προς τους αγαπητούς και αλληλέγγυους εταίρους είναι χρέος και εμείς τηρούμε τις συμφωνίες. Άρα δεν πειράζει που με ένα ευρώ που το κράτος το τιμολογεί σήμερα 2000 μνια και εσύ το ανταλλάσσεις στη μαύρη με 10000 μνιά, ο Γερμαναράς θα σου πάρει ότι έχεις και δεν έχεις.

Έτσι όταν ολοκληρωθεί το ξεπούλημα , όταν το κράτος παύσει να έχει κάποια αξία για τους τοκογλύφους, μια και δεν έχει τίποτα άλλο να ξεπουλήσει, όταν οι ιθαγενείς θα κοιμούνται σε ειδικά δώματα για τους άστεγους που θα μας φτιάξουν οι αγαπητοί και αλληλέγγυοι εταίροι, τότε θα καταλάβουμε ότι το μόνο που μας έχει απομείνει είναι το Μνί στο χέρι κι αυτό χωρίς αντίκρισμα.

Αδέρφια μη τσιμπάτε το δόλωμα. Το διπλό νόμισμα δεν είναι εθνικό, είναι κατοχικό νόμισμα!

Δεν έχει σημασία πως θα λέγεται αν είναι χάρτινο η πλαστικό.

Εθνικό νόμισμα χωρίς εθνική ανεξαρτησία δεν υπάρχει. Κι εμείς ζούμε στη χειρότερη κατοχή που υπήρξε πότε στη χώρα μας, γιατί στις προηγούμενες ο εχθρός φορούσε στολή και τον ξεχώριζες.

Για την εφημερίδα της Κρήτης ΟΥΣΤ.