Η Χρυσή Αυγή "εργαλείο" δυσφήμησης του αιτήματος διαγραφής του χρέους.

Δελτίο Τύπου του  Ε.ΠΑ.Μ.

Στην εποχή της απόλυτης συμφωνίας του πολιτικού μας συστήματος με τις επιταγές των επικυρίαρχων στην Ε.Ε. και ΔΝΤ, η συστημική  επικοινωνία έχει πλέον βάλει σαν στόχο να καταστρέψει ολοκληρωτικά οποιαδήποτε φωνή τολμήσει να αναφερθεί στην πραγματική λύση που σαν πρώτο βήμα της οφείλει να είναι η μονομερής διαγραφή του χρέους.

Γι αυτόν τον λόγο, το τελευταίο διάστημα προσπαθεί να ταυτίσει κάθε αντίθετη άποψη με ιδέες και νοοτροπίες που σωστά η κοινωνία μας στην συντριπτική της πλειοψηφία αποφεύγει.

Στις 5 Ιουνίου 2015, κατά την διάρκεια της συζήτησης στο κοινοβούλιο για την πορεία της «διαπραγμάτευσης» ο κ. Μιχαλολιάκος αρχηγός της Χρυσής Αυγής, αναφέρθηκε σχεδόν αποκλειστικά στο θέμα της διαγραφής του επαχθούς χρέους.

Το Ε.ΠΑ.Μ. είναι ο μόνος συντεταγμένος πολιτικός χώρος, ο οποίος έχει εκφράσει πλήρως και λεπτομερώς, όχι μόνο τους πραγματικούς λόγους για τους οποίους διογκώθηκε το χρέος και ειδικά στην μνημονιακή εποχή, αλλά και τον επακριβή τρόπο απελευθέρωσης μας από τα δεσμά του χρέους. Ενός χρέους, που καταλύει τα ανθρώπινα δικαιώματα, κάθε έννοια Δημοκρατίας, εθνικής ανεξαρτησίας και κοινωνικής δικαιοσύνης στην Πατρίδα μας, αλλά και σε όλες τις άλλες χώρες και λαούς κάθε χρώματος και φυλής του πλανήτη που βρίσκονται κάτω από τον ίδιο ζυγό, ιδέες και αξίες που η Χ.Α. ως το κατ εξοχήν αντίπαλο δέος στην Δημοκρατία δεν μπορεί ούτε θέλει να υπερασπιστεί.

Η μονομερής διαγραφή του χρέους, δεν είναι ούτε αυτοσκοπός ούτε και η λύση από μόνη της.

Η πολιτική πρόταση που έχει θεσει το Ε.Πα.Μ. από την πρώτη ημέρα της ίδρυσης του περιλαμβάνει.

1.     Καταγγελία και μονομερή διαγραφή του χρέους στη βάση των διεθνών κανόνων και συνθηκών.

2.     Παραγωγική ανασυγκρότηση και ανάπτυξη χρηματοδοτώντας την με εθνικό κρατικό νόμισμα κι όχι με δανεικά, με παράλληλη διαγραφή στα χρέη των Ελλήνων προς τις τράπεζες και την εφορία, εφαρμόζοντας την «Σεισάχθεια».

3.     Εθνικοποίηση των συστημικών τραπεζών και όλων των στρατηγικού χαρακτήρα επιχειρήσεων και οργανισμών.

4.     Τιμωρία των προδοτών που έφεραν την πατρίδα και τον λαό δέσμιο στους τοκογλύφους και τους δουλεμπόρους.

5.     Επανίδρυση  του κράτους με νέο Δημοκρατικό Σύνταγμα που μεταξύ άλλων, θα θεσπίσει την ανακλητότητα και την λογοδοσία όσων έχουν δημόσια αξιώματα.

Το Ε.ΠΑ.Μ. προειδοποιεί τον Λαό μας, ότι οι συστημικές δυνάμεις έχουν βαλθεί να χαρακτηρίσουν και να συνδέσουν κάθε πολίτη, φορέα ή συλλογικότητα που αναφέρεται στην πραγματική λύση, σε λαϊκιστές ή ακόμη χειρότερα φασίστες και ακραίους.

Έτσι εξηγείται η χθεσινή αναφορά της Χ.Α. στην μονομερή διαγραφή και έτσι νομίζει το σύστημα ότι θα εξισώσει το Ε.ΠΑ.Μ. αλλά και κάθε ελεύθερο πολίτη ή συλλογικότητα με το αντιδημοκρατικό εργαλείο του βαθέως συστήματος που είναι η Χρυσή Αυγή.

To σύστημα δεν θα καταφέρει να αμαυρώσει τον αυθεντικό, ουσιαστικό και περιεκτικό πατριωτικό λόγο, ούτε και να χειραγωγήσει τον Λαό μας.

Το Ε.ΠΑ.Μ. είναι η μοναδική διέξοδος από τον μονόδρομο του Ευρωνταχάου και καλεί τον λαό σε εγρήγορση και συστράτευση.

Δεν θα περάσει ο Φασισμός.

Το Γραφείο Τύπου του Ε.ΠΑ.Μ.
Αθήνα 6/6/2015

Οι Έλληνες «είναι ελληνικά για μας»

του Στάθη

Ο κόσμος συνήθως κυβερνάται με ευφημισμούς, δηλαδή με κατά συνθήκη (ή και ασύμμετρα) ψεύδη, δηλαδή με την καθιέρωση (και την επανάληψη) στερεοτύπων, δηλαδή με την προπαγάνδα. Η επιτυχημένη (για την εξουσία) αυτή μέθοδος (εξ αρχαιοτάτων χρόνων) διαχέει στις κοινωνίες και διαχειρίζεται την επικρατούσα κάθε φορά ιδεολογία, που όταν αποσκοπεί στην αποβλάκωση των μαζών (και το επιτυγχάνει) γίνεται (η ιδεολογία) το ίδιο ανίκητη, όσον και η βλακεία που παράγει.

Ρωγμές σ’ αυτό το status προκαλούν οι επαναστάσεις ή οι μεγάλες μεταρρυθμίσεις (που,...
αν με τη σειρά τους εκφυλιστούν, υποκύπτουν κι αυτές στην υιοθέτηση των δοκιμασμένων μεθόδων χειραγώγησης).

Η εποχή μας δεν αποτελεί εξαίρεση του ως άνω κανόνα, αλλά μία απ’ τις καλύτερες επιβεβαιώσεις του. Σήμερα, αν όχι πιο έντονα παρά ποτέ, αλλά ιδιαιτέρως έντονα, στο εποικοδόμημα της κοινωνίας (κυρίαρχα ιδεολογικά ρεύματα, τέχνες, ανθρώπινες σχέσεις) αποτυπώνονται οι ταξικές σχέσεις, μάλιστα

στην πιο βάρβαρη εκδοχή τους, έτσι όπως ο νεοφιλελευθερισμός τις έχει οξύνει. Ποτέ άλλοτε η αντίθεση πλούτου - φτώχειας δεν ήταν τόσον αβυσσαλέα όσο σήμερα - ούτε καν επί φασισμού στον Μεσοπόλεμο.

Με δυο λόγια, η ούτω πώς διακυβέρνηση για να συντελείται, προϋποθέτει και συνεπάγεται τον διαρκή θάνατο της γλώσσας.

Για παράδειγμα, δεν υπάρχει «ελεύθερη οικονομία», σήμερα η οικονομία είναι πιο διευθυνόμενη παρά ποτέ. Με όρους και κανόνες (απαραβίαστους) που θέτει μια δικτατορία του χρήματος (ενός εμπορεύματος). Δεν υπάρχει ανταγωνισμός (παρά μόνον βραχυπρόθεσμα, μακροπρόθεσμα οδηγεί σε εκ νέου μονοπώλια ή ολιγοπώλια, διότι απλούστατα κατά τη διάρκεια του ανταγωνισμού ο ισχυρότερος τρώει τον ασθενέστερο).

Ο ίδιος ο νεοφιλελευθερισμός ακυρώνει τον (πολιτικό) φιλελευθερισμό και επιβάλλει την «οικονομία της φρίκης», στο πλαίσιο της οποίας κάθε ελευθερία (της σκέψης, του εκλέγειν, του εκλέγεσθαι, του συνέρχεσθαι) έχει την τύχη του λαγού στη ζούγκλα.

Ο «εκσυγχρονισμός» επίσης. Ουδέποτε υπήρξε, παρά μόνον για να σπρώξει τα πράγματα προς τα πίσω - ελεύθερη αγορά σημαίνει ελεύθερο σκλαβοπάζαρο. Ο «εκσυγχρονισμός» (ωσμώνοντας τον νεοφιλελευθερισμό με τη σοσιαλδημοκρατία κι ένα μέρος της Αριστεράς) έδωσε το τελειωτικό χτύπημα στις αστικές δημοκρατίες (διότι ενώ στο εσωτερικό τους και διεθνώς οι ταξικές αντιθέσεις οξύνονται, η πολιτική τους έκφραση -διά του «εκσυγχρονισμού»- αμβλύνεται). Η ομογενοποίηση των κομμάτων ακολουθεί την ομογενοποίηση της σκέψης κι εξορίζει τους πολίτες στο περιθώριο της διακυβέρνησης. Που γίνεται όλο και πιο ολιγαρχική, όλο και πιο δεξιά, όλο και πιο αντιδραστική. Ένα φαινόμενο στο οποίον όλο και πιο συχνά συναινούν οι «μάζες» ή αν θέλετε ο «όχλος» (πιο κομψά, η «σιωπηλή πλειοψηφία») στον βαθμό που οι λαοί έχουν εκπέσει σε πληθυσμούς.

Όπως πρόσφατα είπε και ο κ. Μαρκ Μαζάουερ (χθεσινά «Νέα»), «η Ακροδεξιά είναι επικίνδυνη, διότι μιλάει τη γλώσσα της δημοκρατίας».

Και πιο πολύ απ’ όλους τη γλώσσα της δημοκρατίας σήμερα ομιλεί η Ευρωπαϊκή Ένωση. Με μια ειδοποιό πλέον διαφορά. Ως τώρα, τα τελευταία είκοσι-τριάντα χρόνια, η Ένωση ακολουθούσε τον χρυσό κανόνα της πρώτης εποχής του ρωμαϊκού imperium: απ’ τη δημοκρατία κρατούσε την τελετουργία της, για να δολοφονήσει την ουσία της.

Σήμερα η Ένωση έχει κάνει ήδη πολλά βήματα πιο μπροστά στον δρόμο που θα ολοκληρώσει τη μετατροπή της σε έναν παράδεισο των πλουσίων και μια κόλαση των φτωχών. Πρόκειται για την Ευρώπη των δύο ταχυτήτων. Μια πραγματικότητα που, έως τώρα, η επίσημη ρητορική της Ένωσης διέψευδε με ιερή αγανάκτηση. Όχι πια!

Ως ώρα η Ευρώπη των δύο ταχυτήτων ήταν κοινό μυστικό (κι όχι βεβαίως η ανακάλυψη της πυρίτιδας), αλλά όσοι μιλούσαν για αυτό ή πάλευαν εναντίον του φαινομένου χαρακτηρίζονταν γραφικοί, συνωμοσιολόγοι, λαϊκιστές, φαιοκόκκινοι και εξωθούντο στο περιθώριο. Πλην όμως είναι

βέβαιον ότι η (έγκυρη στους σοσιαλδημοκρατικούς κύκλους) Die Ziet δεν είναι ούτε συνωμοσιολογική, ούτε λαϊκιστική, ούτε φαιοκόκκινη. Στο τελευταίο της φύλλο λοιπόν αποκαλύπτει «ένα μυστικό σχέδιο της Γαλλίας (σ.σ.: του χρήσιμου φερετζέ) και της Γερμανίας, το οποίο προβλέπει πιο στενό συντονισμό (διάβαζε: έλεγχο) των οικονομικών πολιτικών των χωρών-μελών της ευρωζώνης, αλλά και αλλαγές στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο».

Τι σημαίνουν όλα αυτά σε μια κανονική γλώσσα (συνεννόησης και όχι χειραγώγησης); Τα εξηγεί η Die Zeit: «Βάσει ενός μυστικού εγγράφου, το οποίο συνέταξαν η Γερμανίδα καγκελάριος και ο Γάλλος Πρόεδρος (διάβαζε: μαϊντανός) και το οποίο έχει περιέλθει στην κατοχή της εφημερίδας, οι χώρες-μέλη της ευρωζώνης θα πρέπει να είναι πολύ περισσότερο αλληλοσυνδεδεμένες (σ.σ.: δηλαδή αλυσοδεμένες στις πολιτικές της λιτότητας) σε πολιτικό επίπεδο».

Το έγγραφο αυτό (τρεις σελίδες όλες κι όλες) δεν είναι πλέον μυστικό, όχι μόνον επειδή το έφερε στο φως η Die Zeit, αλλά διότι η Γερμανία προτίθεται να το θέσει προς διαβούλευση (διάβαζε: υπαγόρευση) στα άλλα μέλη (σ.σ.: μέλη-υπηκόους) της Ένωσης. Η πολιτική αυτή έλκει την καταγωγή της από ένα «σχέδιο» του κ. Βόλφανγκ Σόιμπλε για την Ευρώπη ήδη από το 1990 - που τώρα μπορεί να επισημοποιηθεί. Ωρίμασαν οι συνθήκες. Για

ποιο πράγμα; «Οι χώρες που θα ανήκουν σε αυτόν τον πυρήνα» (όπως ήδη από το 1990 τον ονόμαζε ο κ. Σόιμπλε) θα πρέπει να ακολουθούν μια αυστηρή πολιτική. Προς τούτο, «θα διευρυνθεί το πεδίο δράσης του Eurogroup και θα ενισχυθούν οι αρμοδιότητες (και οι πόροι) του Προέδρου του» (διάβαζε: της εκάστοτε μαριονέτας του Ράιχ). «Παράλληλα», συνεχίζει η εφημερίδα, «στόχος είναι (σ.σ.: για να στηριχθούν θεσμικώς όλα αυτά) ή δημιουργία δομών (σ.σ.: υποταγής) στο Ευρωκοινοβούλιο, με σκοπό να διασφαλισθεί ο δημοκρατικός (διάβαζε: πλουτοκρατικός) έλεγχος των νέων εξουσιών».

Τάδε έφη ο Καράς, τα τίναξε ο φουκαράς κι ύστερα πήγε για διαπραγματεύσεις.

Η Ελλάδα θα πρέπει να είναι το πρώτο θύμα του τέρατος που τώρα βγαίνει στο φως. Ως τώρα το εν λόγω τέρας την έτρωγε χρησιμοποιώντας τα προσχήματα μιας ρητορικής που πρόκειται να εγκαταλείψει (αφήνοντας παρ’ ημίν να τη μηρυκάζουν οι τζουτζέδες του με τη δύναμη της αδράνειας.).

Ήδη το θηρίο μιλάει τη νέα γλώσσα. Στην (υψηλή) στρατηγική Τσίπρα, να διεκδικήσει «πολιτική λύση», η απάντηση του Βερολίνου δεν άργησε στιγμή: «Δεν νοείται πολιτική λύση χωρίς τις τεχνικές της προδιαγραφές». Τελεία. Συνοδευόμενη από έναν καγχασμό: «δεν καταλαβαίνουμε τι γλώσσα ομιλούν οι Έλληνες»...

Καιρός είναι κι εμείς να καταλάβουμε τι γλώσσα ομιλούν εκείνοι και να μην είναι greek to us οι επιδιώξεις τους...

από το "enikos.gr"

Όνος ο μεγαλόπρεπης & ο Έντιμος συμβιβασμός.

Η μοίρα του Έλληνα, η δίκη μας δηλαδή, διπλοεγγεγραμμένη στο DNA μας, είτε καταγόμαστε από τον πίθηκο, κατά τον Δαρβίνο, είτε απ' τόν πλανήτη Σείριο, ή από όπου στην ευχή της Παναγιάς θέλετε, είναι αβάστακτη μεν, αλλά έτσι είναι, να φορτωνόμαστε σαν τα γαϊδούρια, απ' τήν μια τον τεράστιο πολιτισμό μας, πλούτο ανεκτίμητο, κι απ' τήν άλλη τον κάθε επιτήδειο, ανήθικο εξουσιαστή, κατακτητή, Φαναριώτη, δυτικόκουλτουριάρη και ό,τι στο καλό άλλο. Είναι αυτό που λέμε «το΄χει μοίρα του γραφτό».
Κι ενώ άλλοτε γέρνουμε απ' τήν μια, τις ένδοξες εκείνες στιγμές στοχασμού και αφύπνισης, άλλοτε, όμως γέρνουμε απ' τήν άλλη, σε σημείο μάλιστα πολλές φορές να μας επιβάλουν, πείθοντας μας μάλιστα, να αδειάσουμε την μια πλευρά, να πετάξουμε σαν απόβλητα, το πλούτο μας, την ιστορία, το πολιτισμό μας, για να ελαφρώσουμε θαρρείς απ' τά δυσβάστακτα βάρη, που οι ίδιοι οι δυνάστες μας, με όλες τις βρομιές και τις ντροπές τους, μας έχουν φορτώσει και έχοντας αγκιστρωθεί επάνω μας αιώνες τώρα.
Και εμείς οι κουτεντέδες, το κάνουμε, τις περισσότερες φορές μάλιστα, γέρνουμε απτήν λάθος μεριά.
Μα με ένα περίεργο τρόπο, ανεξήγητο καθώς φαίνεται καπρίτσιο της ράτσας, τα καταφέρνουμε και ισορροπούμε, ανωμάλως μεν, αλλά ωσάν τον καραγκιόζη τα φέρνουμε βόλτα.
Αντιστεκόμαστε, αντέχουμε, ελπίδες, αγώνες, υποσχέσεις που δεν ολοκληρώνονται και στο τέλος καταλήγουν ανεκπλήρωτοι πόθοι.
Αναζητήσαμε την εθνική μας ταυτότητα, την κρατική μας υπόσταση την επιδιώξαμε, ασφυκτιώντας σε ένα περιβάλλον ανάρμοστο στην κουλτούρα μας, πολύ στενό για την απαιτήσεις και το ελεύθερο πνεύμα μας, εξεγερθήκαμε, ως Δαβίδ έναντι ενός μουσουλμάνου Γολιάθ. Ξεπεράσαμε κατά πολύ την λογική, άλλωστε τόσους αιώνες υπομονής αν δεν ήταν παραλογισμός τι ήταν;
Γράψαμε ιστορία μέσα από ακατόρθωτης ομοψυχίας κατορθώματα, αλλά γράψαμε και ιστορία με την φαγωμάρα μας.
Επιζητήσαμε μέσα απτήν εθνικοαπελευθερωτική επανάσταση του ’21, ελευθερία-ανεξαρτησία-δικαιοσύνη-δημοκρατία.
Πήραμε, «χάρη» στις εξωελληνικές δυνάμεις που έπαιζαν και συνεχίζουν μέχρι σήμερα να έχουν τον πρωτεύοντα ρόλο στο καθορισμό της μοίρας μας, μια φαναριώτικη μοναρχία, βασιλείς και αφεντάδες.
Και οι δεκαετίες έπεφταν βαρίδια στην πλάτη του άμοιρου έθνους, πόλεμοι, λιμοί, ξεριζωμοί, προσφυγιά, και τα αιτήματα παρέμεναν και παραμένουν τα ίδια.
Πότε επιτελούς θα διευθετηθούν τα ζητήματα, της κοινωνικής ανισότητας, της ευημερίας του λαού, της ανεξαρτησία μας και της αυτοδιάθεσης της πατρίδας μας με ορούς δημοκρατίας;.
Ξαναγράψαμε ιστορία, το ουσιαστικότερο και ηρωικότερο κίνημα εθνικής αντίστασης, απέναντι σε μελανοχιτώνες ιταλικές και σε μπότες γερμανικές.
Για μια ακόμη φορά ο λαός απέτισε βάζοντας επί τάπητος τα ίδια τα προστάγματα, γραμμένα πάλι με το ίδιο του το αίμα.
Κι αντ'αυτού, εισέπραξε την πιο αποτρόπαια, την πιο ιταμή, την πιο προσβλητική και ντροπιαστική αμοιβή.
Μέσα από ένα ανελέητο κυνηγητό των πραγματικών αγωνιστών και πατριωτών από τους διαδόχους των κατακτητών, μέσα από μία άρτια σχεδιασμένη, απ' τό αρρωστημένο μυαλό του Τσόρτσιλ, αδελφοκτόνο τραγωδία, την διατήρηση των ίδιων αντιδημοκρατικών, αντιλαϊκών και εκ των έξω μητροπόλεων, δοτών κυβερνώντων.
Κι όταν αφού φτάσαμε στην χώρα που γέννησε την δημοκρατία, να εφαρμόσουμε εμείς την ύβρη της για μια ακόμη φορά, την καταργήσαμε, ή την κατάργησαν, ή ό,τι άλλο θέλετε, μας έφεραν μια μαιτρέσσα εκ Παρισιών, ονόματι Δημοκρατία.
Κι όταν η αγροτιά σε μια χώρα κατεξοχήν αγροτική, που σχεδόν απτήν απαρχή της ίδρυσης μας ως «ανεξάρτητο» κράτος, επιζητούσε την ταυτότητα της, ήρθε επιτέλους να αναγνωριστεί ως άξια και μαζί με την εργατιά περήφανες να αποτελέσουν πυλώνα της χώρας, ξεπουλήθηκαν ως σκλάβες σαν σε οθωμανικό παζάρι, με πράσινες σοσιαλιστικές μαντίλες, στο κεφάλι τυλιγμένες.
Έτσι η αγροτική ανάπτυξη, κατάντησε επαιτεία σε πολυεθνικές μέσα από τα Ευρωπαϊκά Πρόγραμμα απαξίωσης της ίδια της αγροτικής ανάπτυξης που υποτίθεται ευαγγελιζόταν πως θα επέφερε.
Ανάλογα και η εργατική τάξη, ξεπουλήθηκε από την ίδια, μέσα από όλα τα συνδικαλιστικά βαποράκια της πρέζας του χρήματος.
-Όπως ο εθνικοαπελευθερωτικός αγώνας του ’21 κατέληξε σε «ανεξάρτητη αποικία» ( των Βρετανών κυρίως)
-Όπως ο ίδιος εθνικοαπελευθερωτικός αγώνας του ’40-‘44 κατέληξε σε «κυρίαρχο» κράτος υπό των ΗΠΑ
-Όπως την πτώση της δικτατορίας την διαδέχτηκε η πτώση της δημοκρατίας
-Έτσι και σήμερα την πλήρη καταπάτηση του συντάγματος, την απεμπόληση της εθνικής μας κυριαρχίας, την διαδέχτηκε «Η Επανίδρυση της Δημοκρατίας» όπως λίγο μετά τις εκλογές δήλωσε ο σημερινός πρωθυπουργός.
Έτσι η νέα ΚΑΤΟΧΗ θα την διαδεχτεί ο Έντιμος συμβιβασμός!
ή όπως δηλώνει ο Βαρουφάκης Φιλελεύθερος Αριστερός
Και τα αιτήματα θα παραμένουν, τα ίδια άλυτα προβλήματα, η ίδια ανώμαλη πορεία του έθνους.
Γιαννόπουλος Στέλιος.

Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης...

ενός απλού Έλληνα

Και τι δεν είπε χθες (Σ.Σ. τη Δευτέρα) ο Βαρουφάκης στον ‪#‎enikos ....

Όσοι είχαν την αντοχή και δεν διέλυσαν τις τηλεοράσεις τους είχαν την ευκαιρία να ακούσουν κατάμουτρα τα εξής:

"Στο Eurogroup δεν γίνεται διαπραγμάτευση. Μιλάμε για δέκα λεπτά ο καθένας και μετά καθόμαστε 5-6 ώρες για να μπορέσουμε να συγγράψουμε (με κόπο) ένα κοινό πόρισμα.

Οι αποφάσεις δεν παίρνονται στο Eurogroup αλλά σε πιο σκοτεινά κέντρα σε επίπεδο τεχνοκρατών!"

Και φυσικά δεν παρέλειψε να πει ότι αυτό που χρειαζόμαστε είναι "Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης με... ένα λαό!"

Γιατί τώρα θα πείτε; Μα φυσικά γιατί είναι η ώρα που πέφτουν οι μάσκες ...

Ο άνθρωπος που αναγνώρισε το χρέος στο σύνολό του και δεσμεύτηκε για την αποπληρωμή του, αυτός ο ίδιος που αναβάθμισε τους παγκόσμιους τοκογλύφους και τους οικονομικούς δολοφόνους... σε "θεσμούς", ο "αριστερός" που αναγνώρισε ως καλό το 70% των μνημονίων, βγήκε πάλι σαν....
τον λαγό να μας προετοιμάσει για αυτά που έρχονται...

Ούτε λίγο ούτε πολύ λοιπόν, ο "υπουργός" μας είπε πως το Eurogroup είναι ένα στημένο "θέατρο" όπου παίζουν άβουλες πολιτικές μαριονέτες ενώ τις αποφάσεις παίρνουν άλλοι (σκοτεινοί τεχνοκράτες).

Και σιγά θα πείτε, μας είπε κάτι που δεν ξέραμε ! Εντάξει, έτσι είναι αλλά είναι ο πρώτος υπουργός μας που το παραδέχεται δημόσια...

Και τι υπονοεί άραγε; Ότι δεν φταίνε οι υπουργοί και το Eurogroup; Μήπως εν τέλει αυτό που κυρίως παραδέχεται είναι ότι οι ΕΠΙ ΤΗΣ ΟΥΣΙΑΣ αποφάσεις που αφορούν ΑΜΕΣΑ την χώρα μας δεν είναι κανένα προϊόν διαπραγμάτευσης της κυβέρνησης με τους εταίρους, αλλά υπαγορευμένες θέσεις των δανειστών ή καλύτερα των σκοτεινών κέντρων τεχνοκρατών όπως μας είπε ο ίδιος.

Τώρα λοιπόν που πλησιάζει η ώρα να γίνει η τελική κωλοτούμπα και να υπογραφεί το νέο μνημόνιο, χωρίς καμμία κόκκινη γραμμή, παρά μόνο αυτή την χυδαία γραμμή της παραμονής τους στην εξουσία... τώρα ο Βαρουφάκης -εκτός από "ΟΥΑΟΥ" μάγκας- μας προέκυψε και "αποκαλυπτικός"...

Και πίσω και παντού σε όλα αυτά, η γραμμή που συνδέει όσα μας είπε δεν είναι άλλη από αυτή της πλήρους υποτέλειας στους ξένους επικυρίαρχους. Κι αν δεχθεί έστω κανείς ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν πήρε ξεκάθαρη εντολή να βγει από την Ευρωζώνη, ας μας πει κάποιος εκεί στον ΣΥΡΙΖΑ τι κάνανε με την ελπίδα του Ελληνικού λαού που ζήτησαν και πήραν μέσω της ψήφου, αφού τέσσερις μήνες τώρα δεν διαπραγματεύονται επί της ουσίας, αλλά μόνο αδειάζουν τα ταμεία;

Ή μάλλον καλύτερα να τους πω εγώ τι κάνανε; Πήρανε την ελπίδα του λαού μας και την εκπορνεύανε από Eurogroup σε Eurogroup, ενώ παράλληλα -άκουσον άκουσον- πληρώνανε και τους μαστροπούς της Ε.Ε. και του ΔΝΤ, μέχρι ο λαός να κουραστεί και το ταμείο να αδειάσει ...

Και τώρα που η ελπίδα σχεδόν πέθανε βγαίνουν και μας φτύνουν κι αυτοί κατάμουτρα παριστάνοντας τις "μωρές παρθένες" και τους Πόντιους Πιλάτους... "Δεν φταίμε εμείς" υπάρχουν τα "ξένα σκοτεινά τεχνοκρατικά κέντρα"...

Λες και δεν ξέρανε με ποιους είχαν να κάνουν όταν μιλούσαν για "εταίρους" και "θεσμούς", λες κι ο ελληνικός λαός τους έδωσε την δικαιοδοσία να "διαπραγματεύονται" τα πάντα και να μιλούν για "Ηνωμένες πολιτείες της Ευρώπης με έναν λαό..."! Με ποιόν λαό; Όλοι εμείς οι απλοί Έλληνες μπορούμε ή θέλουμε να είμαστε "ένας λαός" με τους αποικιοκράτες, ιμπεριαλιστές και φασίστες Ναζί που κατέσφαξαν επανειλημμένα τον πλανήτη; Μπορούμε να είμαστε ένας λαός με αυτούς που η ιστορία τους Ευρωπαϊκή και Παγκόσμια είναι γραμμένη και βαμμένη με αίμα;

Ακόμα και σε αυτό ψέματα μας λένε... Γιατί δεν εργάζονται για τις Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης αλλά για Ειδικές Οικονομικές Ζώνες του Ευρωπαϊκού Νότου με εργασιακές συνθήκες Κίνας ...

Αν τολμούσε να τα πει αυτά ο Βαρουφάκης πριν τις εκλογές θα έβγαινε πρώτος σε ψήφους στην Β' Αθηνών; Αν τολμούσε να πει ο ΣΥΡΙΖΑ πριν τις εκλογές ότι -εν τέλει- θα δεχθεί η παραμονή στην Ευρωζώνη να γίνει "πάση θυσία" θα γινόταν ποτέ Κυβέρνηση;

Είναι ώρα όλοι οι απλοί Έλληνες που εμπιστεύτηκαν μάταια την ελπίδα τους στην ηγετική ομάδα των φεντεραλιστών ευρωπαϊστών του ΣΥΡΙΖΑ να ξυπνήσουν από τον λήθαργο του "περίμενε να δούμε" για να πάρουν πίσω την ελπίδα και να την διασώσουν μαζί με την πατρίδα μας ...

Όποιος ψάχνει για σωτήρα ας κοιτάξει στον καθρέφτη του κι ας αναλάβει τις ευθύνες του ...

Με οργάνωση και αγώνα για να πάρει πίσω την πατρίδα του ... Εδώ που φτάσαμε πλησιάζει η ώρα του "λογαριασμού" ...

Κι αυτόν τον λογαριασμό δεν πρέπει να τον πληρώσει ο ελληνικός λαός ...

Περιμέναμε ... και είδαμε ... ήδη που το πάνε οι συγκυβερνήτες των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ.

Τώρα είναι η ώρα να πάρει ο λαός την κατάσταση στα χέρια του ...

Πριν να είναι πολύ αργά ...

από το blog του ΕΠΑΜ Αχαρνών - Καματερού

Η δημόσια υγεία καταρρέει κυριολεκτικά και η κυβέρνηση... "συμβιβάζεται εντίμως"!

Ανακοίνωση

Ενώ η νέα «αντιμνημονιακή κυβέρνηση» διαβουλεύεται με τους εκβιαστές της χώρας στο Brussels Group, και το Eurogroup των επκυρίαρχων, η κατάσταση στο χώρο της Υγείας βρίσκεται κυριολεκτικά σε στάδιο ολικής διάλυσης, αποτέλεσμα καί των μνημονιακών πολιτικών των προηγούμενων κυβερνήσεων.

Σε όλη την Ελλάδα καθημερινά φωνές απόγνωσης από το ιατρικό, νοσηλευτικό, και διοικητικό προσωπικό των νοσοκομείων, μάταια προσπαθούν να μεταβιβάσουν στη νέα κυβέρνηση και ειδικά στον υπουργό Υγείας κ. Κουρουμπλή, τα χιλιάδες προβλήμετα που αντιμετωπίζουν.

Τόσο στην Αθήνα όσο και στην περιφέρεια οι δομές των λειτουργιών των νοσοκομείων τελούν υπό κατάρρευση.

Οι περικοπές στα κονδύλια, οι ελλείψεις ιατρών και νοσηλευτικού προσωπικού, οι υπεράριθμες κλίνες στους διαδρόμους, η αύξηση του όγκου δουλειάς και οι εντατικοποιήσεις, σε συνδυασμό με την οικονομική ασφυξία λόγω της κλοπής των ταμειακών διαθεσίμων με την πρόσφατη Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου, έχουν καταστήσει την επιβίωση των νοσοκομειακών μονάδων, μη διαχειρίσιμη.

Η αποδόμηση της Υγείας στη χώρα μας, πλήττει με ανάλγητο τρόπο το νοσοκομείο Αμαλία Φλέμιγκ στην πρωτεύουσα. Οι εργαζόμενοι με αυταπάρνηση και ανιδιοτέλεια κρατούν το συγκρότημα του νοσοκομείου ζωντανό, παρά και ενάντια στην αδιαφορία που εισπράττουν από τη νέα ηγεσία του Υπ. Υγείας, και γενικότερα της κυβέρνησης.

Χαρακτηριστική είναι η διάλυση της πτέρυγας Μπόμπολα, μιάς πλήρους εξοπλισμένης μονάδας, όπου οι εργαζόμενοι καταγγέλουν τον αφανισμό και την αποψίλωση του εξοπλισμού της. Όπως καταγγέλουν, εξοπλισμένα χειρουργεία, χώροι εργαστηρίων, ιατρεία και θάλαμοι νοσηλείας παραμένουν στο έλεος αγνώστων καταστροφέων.

Δυστυχώς η νέα κυβέρνηση βάζει σε προτεραιότητα την αποπληρωμή του παράνομου δημόσιου χρέους προς τους δανειστές, αδιαφορώντας για την υγεία των πολιτών, σπρώχνοντας στην απελπισία και την εξαθλίωση  ασθενείς και εργαζόμενους.

Το ΕΠΑΜ διαμηνύει προς τη νέα ηγεσία του υπ. Υγείας, ότι δεν βρίσκεται πλέον στην αντιπολίτευση, και ότι εδώ και τέσσερις μήνες είναι απολύτως συνυπεύθυνη για την τραγική κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει το σύστημα υγείας στην χώρα.

Το ΕΠΑΜ καλεί τους εργαζόμενους να συνεχίσουν τον δίκαιο αγώνα τους, περιφρουρώντας το δημόσιο αγαθό της υγείας και να συντονίσουν τον αγώνα τους με όλες τις νοσοκομειακές μονάδες της χώρας που αντιμετωπίζουν τα ίδια προβλήματα.

Το ΕΠΑΜ επίσης υπογραμμίζει, πως η παραμονή της χώρας σε καθεστώς Δανειακών Συμβάσεων και μνημονιακών πολιτικών, όπως καταφανέστατα πλέον προσανατολίζεται η νέα κυβέρνηση να συνεχίσει, θα οξύνουν περαιτέρω την αποδόμηση και την διάλυση της δημόσιας υγείας.

Μόνη διέξοδος υπέρ της συντριπτικής πλειοψηφίας του ελληνικού λαού, η μη αναγνώριση και μονομερής διαγραφή του χρέους, και η αποδέσμευση από τη φεουδαρχία των τραπεζών που πρεσβεύει σήμερα η Ευρωπαϊκή Ένωση.

Η Πολιτική Γραμματεία του ΕΠΑΜ

25/5/2015

Όταν ο Π. Κανελλόπουλος ζητούσε την αναγνώριση του ΕΑΜ.

του Δημήτρη Καζάκη

Κάποτε υπήρχαν δεξιοί που αντιλαμβάνονταν ότι δεν ήταν το ΕΑΜ που οδήγησε σε εθνικό διχασμό και εμφύλιο, αλλά ο διαρκής διωγμός του. Κάποτε υπήρχαν επιφανείς δεξιοί που ήξεραν να ξεχωρίζουν τις ιδεολογικές διαφορές ανάμεσα στους πατριώτες και σέβονταν τον πατριωτισμό του ΕΑΜ και των κομμουνιστών που προτωστάτησαν σ’ αυτό.

Ένας από αυτούς ήταν ο Παναγιώτης Κανελλόπουλος (1902-1986), λόγιος με εξαίρετο έργο, αλλά ταγμένος στην κυβέρνηση του Καίρου κατά την διάρκεια του πολέμου. Το γεγονός αυτό τον έφερε σε σύγκρουση με το ΕΑΜ, ιδίως μετά την απελευθέρωση. Έγινε πρωθυπουργός δυο φορές. Τη πρώτη φορά το 1945 καθώς η χώρα σφάδαζε κάτω από την αρβύλα των Εγγλέζων, οι οποίοι την οδηγούσαν ολοταχώς προς τον εμφύλιο. Και την άλλη το 1967 ως αρχηγός της ΕΡΕ, λίγο πριν επιβληθεί η αμερικανοκίνητη χούντα. Μεταπολιτευτικά εξελέγη δύο φορές ανεξάρτητος βουλευτής συνεργαζόμενος με το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας το 1977 και 1981.

Να πώς αυτός ο παραδοσιακός δεξιός και επιφανής λόγιος μίλησε στη Βουλή το 1981 με κυβέρνηση ΝΔ κατά τη διάρκεια συζήτησης πρότασης νόμου του ΚΚΕ για την αναγνώριση της εθνικής αντίστασης:

«Το ΕΑΜ ήταν η πιο μεγάλη οργάνωση, η μόνη μαζική οργάνωση. Απορώ, πώς είπε ο κ. Αβέρωφ, ότι το «ΕΑΜ δεν είχε εθνική δράση». Ποιοι είχαν τις πιο πολλές απώλειες; Το ΕΑΜ είχε τις μεγαλύτερες. Αυτό το κριτήριο είναι αρκετό… Το ΕΑΜ δεν ήταν, βέβαια, μόνο αντιστασιακή οργάνωση. Μα ποια από τις άλλες οργανώσεις ήταν μόνο αντιστασιακή; Άλλοι συνδέανε την αντίσταση με την επιστροφή του Γεωργίου Β΄. Άλλοι θέλαν μια κοινωνία δικαιότερη, στηριγμένη στην κοινωνική δικαιοσύνη, μια κοινωνία που αργότερα ονομάστηκε Λαϊκή Δημοκρατία. Δεν συμμερίζομαι αυτή την ιδεολογία, αλλά τη σέβομαι. Αυτό που υπάρχει στη Σοβιετική Ένωση, στη Βουλγαρία ή στην Τσεχοσλοβακία, κτλ., δεν είναι ολοκληρωτικό καθεστώς. Δεν έχει σχέση με τα καθεστώτα του Χίτλερ ή του Μουσολίνι. Ανταποκρίνεται σε μια ιστορική επιταγή, ενώ δεν ανταποκρινόταν σε κάτι τέτοιο ούτε το καθεστώς του Χίτλερ, ούτε το καθεστώς του Μουσολίνι… Τι έκαναν στα χρόνια της κατοχής οι αρχηγοί των μεγάλων κομμάτων και των «Λαϊκών» και των «Φιλελεύθερων»; Απέφυγαν κάθε ενέργεια. Δεν αγωνίστηκαν… Πώς να αρνηθώ, όμως, ότι το ΕΑΜ έκανε αντίσταση; Πώς να αρνηθώ την οργάνωση, που απέτρεψε την επιστράτευση; Πώς να αρνηθώ μια οργάνωση που είχε τόσους πολλούς νεκρούς. Δεν περιμένω από τη σημερινή κυβέρνηση να αναγνωρίσει την αντίσταση. Την καλώ, όμως, να τιμήσει τους νεκρούς και τις οικογένειές τους, να καταργήσει το νόμο του 1969, που αναγνώρισε σαν «αντίσταση» τα τάγματα ασφαλείας!» (Πρακτικά, Παρασκευή 26/6/1981).

Όταν ένα χρόνο αργότερα, στις 17 Αυγούστου 1982, η ελληνική Βουλή με νόμο του ΠΑΣΟΚ αναγνώριζε επιτέλους την εθνική αντίσταση και κυρίως το ΕΑΜ-ΕΛΑΣ, 38 ολόκληρα χρόνια μετά από την απελευθέρωση, ο Παναγιώτης Κανελλόπουλος υπήρξε ο μοναδικός βουλευτής της Ν.Δ. που παρέμεινε στη αίθουσα του Κοινοβουλίου και ψήφισε υπέρ της κύρωσής του, τονίζοντας την ανάγκη για εθνική συμφιλίωση. Υπήρξαν κι άλλοι βουλευτές τότε της ΝΔ που διαφώνησαν δημόσια με τον εμφυλιοπολεμικό οίστρο του αρχηγού της Αβέρωφ, ο οποίος αποφάσισε να απέχει το κόμμα του από την διαδικασία φοβούμενος πολλές διαρροές υπέρ του νομοσχεδίου. Η ΝΔ έπρεπε να μείνει το κόμμα των δοσιλόγων της κατοχής και των γόνων τους που συνεχίζουν έως σήμερα να την ελέγχουν.

Σήμερα ζούμε μια ολική επαναφορά στο εμφυλιοπολεμικό παρελθόν. Με κραυγαλέους δοσίλογους στην διακυβέρνηση της χώρας θα πρέπει να ξεχαστεί ότι ο αληθινός πατριωτισμός, η ανάγκη υπεράσπισης της πατρίδας εναντίον του κατοχικού ζυγού, μπορεί να ενώσει πέρα και πάνω από ιδεολογικές διαφορές. Μπορεί να ενώσει δεξιούς και αριστερούς, όπως έγινε και τότε με το ΕΑΜ.

Τι ξέρετε για το Εθνικό Πρόγραμμα Μεταρρυθμίσεων 2015 και τον Αρμαγεδώνα που προβλέπει για εμάς και την πατρίδα μας;

του Δημήτρη Καζάκη

Πόσοι γνωρίζουν το Εθνικό Πρόγραμμα Μεταρρυθμίσεων 2015, το οποίο κατέθεσε η κυβέρνηση Τσίπρα στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή, δηλαδή είναι δικής της "ιδιοκτησίας"; Λίγοι. Κι ενώ η παράσταση "σκληρή διαπραγμάτευση" συνεχίζεται, αυτός που θέλει να διαπιστώσει ότι η κυβέρνηση έχει πλέον παραιτηθεί από κάθε "κοκκινη γραμμή", από κάθε διαπραγμάτευση με γνώμονα το συμφέρον των πολιτών και της πατρίδας, δεν έχει παρά να βρει αυτό το Πρόγραμμα και να το διαβάσει.

Είναι στα ελληνικά και μπορεί να βρεθεί ολόκληρο στον ιστότοπο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής (http://ec.europa.eu/europe2020/pdf/csr2015/nrp2015_greece_el.pdf)

Το Εθνικό Πρόγραμμα Μεταρρυθμίσεων 2015, συντάχθηκε (υποτίθεται) από την κυβέρνηση στα πλαίσια του European Semester 2015 (Ευρωπαϊκού Εξαμήνου 2015), το οποίο είναι διαδικασία που προβλέπεται από το νέο Δημοσιονομικό Σύμφωνο. Με βάση τις διαδικασίες του Εξαμήνου, οι κυβερνήσεις, μαζί και η ελληνική, καταθέτει Πρόγραμμα Μεταρρυθμίσεων στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή. ...

Το Πρόγραμμα αυτό εγκρίνεται, ή προσαρμόζεται στις απαιτήσεις της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και κατόπιν ανατίθεται στην κυβέρνηση, υπό την άμεση και διαρκή εποπτεία των οργάνων της Ένωσης να το εφαρμόσει. Η διαδικασία αυτή ακολουθείται για όλες τις χώρες-μέλη της ευρωένωσης και είναι μόνιμη. Όχι παρωδική όπως υποτίθεται ότι είναι τα μνημόνια.

Με τον τρόπο αυτό εξασφαλίζεται θεσμικά η συνέχιση της πολιτικής των μνημονίων, ακόμη και για τις χώρες που τυπικά έφυγαν από αυτά. Η άγρια λιτότητα, οι οριζόντιες περικοπές, η διάλυση ακόμη και των υπολειμάτων του κοινωνικού κράτους, καθώς και το άνοιγμα των αγορών, έχει γίνει μόνιμο καθεστώς της ευρωζώνης και της ΕΕ για όλες τις χώρες.

Δεν χρειάζεται πια "μηχανισμός διάσωσης" με δανεικά για να εξαναγκάσουν οι Θεσμοί της ευρωένωσης μια χώρα σε πολιτικές κατεδάφισης υπέρ του τραπεζικού καρτέλ και των αγορών. Με τη διαδικασία των Εξαμήνων κουμάντο στις χώρες κάνουν ουσιαστικά οι απάτριδες γραφειοκράτες των Βρυξελλών. Και φυσικά τα λόμπι που ξοδεύουν δις ευρώ για να υιοθετηθούν ως οδηγίες της Κομισιόν, τα πιο αδίστακτα και στυγνά συμφέροντα των τραπεζιτών και των ολιγαρχών της Ευρώπης.

Ότι αποφασίζουν οι υπάλληλοι της Ευρωπαϊκής Επιτροπής δεν τελεί ούτε καν υπό την αίρεση του εθνικού κοινοβουλίου. Αντίθετα αν ένα κράτος-μέλος αρνηθεί να συμμορφωθεί, αρχίζουν οι ποινές και οι ρήτρες εναντίον του. Όπως και οι εκβιασμοί όπως τους γνωρίσαμε τους τελευταίους ιδιαίτερα μήνες της νέας διακυβέρνησης.

Να γιατί η κυβέρνηση Τσίπρα έτρεξε να αναγνωρίσει την πολιτική επικυριαρχία των Θεσμών πάνω στη χώρα μας. Από την πρώτη κιόλας στιγμή. Δήθεν για να ξεφορτωθεί την τρόικα, αλλά επί της ουσίας για να εισάγει την Ελλάδα στο μόνιμο καθεστώς αποικιακής κηδεμονίας του νέου Δημοσιονομικού Συμφώνου.

Να γιατί το Εθνικό Πρόγραμμα Μεταρρυθμίσεων 2015, δεν ήρθε πρώτα στη Βουλή προκειμένου να συζητηθεί και να εγκριθεί. Προέχει η έγκριση των Βρυξελλών πρώτα και ύστερα είναι στη διακριτική ευχέρια της κυβέρνησης το αν θα το περάσει από τη Βουλή. Οι Θεσμοί δεν απαιτούν κάτι τέτοιο. Το μόνο που απαιτούν είναι τυφλή εφαρμογή.

Φέτος κλείνουν 200 χρόνια ακριβώς από την εποχή που επιβλήθηκε η Ιερή Συμμαχία της Ευρωπαϊκής απολυταρχίας προκειμένου να κατασταλεί κάθε κίνημα εθνικής και κοινωνικής απελευθέρωσης των λαών της Ευρώπης. Στην πολεμική ιαχή των πατριωτών για δημοκρατία και εθνική αυτοδιάθεση των λαών, η Ιερή Συμμαχία αντέταξε τον Ευρωπαϊσμό και την ενότητα της Ευρώπης υπό το σκήπτρο των ισχυρών μοναρχιών της εποχής.

Το 1818 στο Εξ Λα Σαπέλ, σημερινό Άαχεν, ο τσάρος Αλέξανδρος πρότεινε την ένωση της Ευρώπης, ως το απόλυτο ανάχωμα στα αιτήματα των πατριωτών. Δεν ήταν τυχαία η πρόταση. Ο τσάρος επανέφερε τις δοξασίες του μεσαίωνα για μια ενιαία Ευρώπη, όπου όλοι οι λαοί θα είναι παντοτινά υπήκοοι και υπεξούσιοι στη δύναμη της απολυταρχίας, που εξέφρασε για πρώτη φορά δια του ξίφους ο Καρλομάγνος και η αυτοκρατορία του. Έδρα του Καρλομάγνου ήταν το Εξ Λα Σαπέλ, σημερινό Άαχεν.

Να γιατί από τότε όλοι οι πιστοί του Ευρωπαϊσμού και της Ενωμένης Ευρώπης έχουν σαν αφετηρία τους τον πιο χαρακτηριστικό εκπρόσωπο του πιο απόλυτου σκοταδισμού της εποχής του μεσαίωνα στη δυτική Ευρώπη, τον Καρλομάγνο. Μάλιστα στη πόλη του Άαχεν απονέμεται κάθε χρόνο από τη δεκαετία του 1950, το Διεθνές Βραβείο Καρλομάγνου, το οποίο, όπως επίσημα λέγεται, "είναι το παλαιότερο και πιο γνωστό βραβείο που απονέμεται για έργο που επιτελέστηκε στην υπηρεσία της ευρωπαϊκής ενοποίησης. Το βραβείο πήρε το όνομά του Καρλομάγνου, του Φραγκόνιου βασιλιά, που δοξάστηκε από τους συγχρόνους του ως «Πατέρας της Ευρώπης»." Φέτος το πήρε ο Μάρτιν Σουλτς.

Αν η ιστορική μνήμη των λαών της Ευρώπης το επέτρεπε είναι σίγουρο ότι οι ευρωπαϊστές θα είχαν καθιερώσει βραβείο Ιερής Συμμαχίας, ή ακόμη και βραβείο Χίτλερ, μιας και ήταν ο πρώτος στη νεώτερη εποχή που επιχείρησε σαν τον Καρλομάγνο να ενώσει την Ευρώπη με τη βία και την απόλυτη βαρβαρότητα. Άλλωστε ο Καρλομάγνος αποτελούσε το 1ο Ράιχ και ο Χίτλερ το 3ο Ράιχ.

Πάντως 200 χρόνια μετά τη συνθήκη της Βιέννης, η οποία καθιέρωσε την Ιερή Συμμαχία, έχουμε πια μια ολική επαναφορά στην απολυταρχία. 

Μια απρόσωπη απολυταρχία υπερεθνικών Θεσμών σε βάρος λαών, εθνών και κυρίαχων κρατών στην Ευρώπη. Το όνειρο του τσάρου και ο εφιάλτης κάθε πατριώτη που γέννησε ο Ευρωπαϊκός διαφωτισμός και σφυρηλάτησαν οι επαναστάσεις για δημοκρατία και εθνική αυτοδιάθεση των λαών της Ευρώπης του 19ου και 20ου αιώνα, έχει γίνει πραγματικότητα με την ευρωένωση.

Οι λαοί καλούνται να αυτοκαταλυθούν, να απαρνηθούν την ιστορική τους ταυτότητα, τους αγώνες τους για ελευθερία, αυτοδιάθεση και ανεξαρτησία, προκειμένου να γίνου υπήκοοι απρόσωπων Θεσμών. Να γίνουν δηλαδή Ευρωπαίοι, όπως τους ήθελε πάντα η οικουμενική απολυταρχία και το αυτοκρατορικό ιδεώδες. Όχι πια της αριστοκρατίας του σκήπτρου, αλλά του χρήματος.

ΠΗΓΗ: ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΖΑΚΗΣ 

Ο βλάκας δεν ξέρει ότι είναι βλάκας.

Ποιές ισχυρές και σκοτεινές δυνάμεις εμποδίζουν την αύξηση της ανθρώπινης ευημερίας και ευτυχίας;

Από τον Δαρβίνο γνωρίζουμε ότι μοιραζόμαστε την καταγωγή μας με τα άλλα είδη του ζωικού βασιλείου και σε όλα τα είδη, ως γνωστόν, από το πιο μικρό σκουληκάκι μέχρι τον ελέφαντα, πρέπει να εισπράττουν την καθημερινή τους δόση από βάσανα, φόβους, απογοητεύσεις, αγωνίες και αντιξοότητες. Τα ανθρώπινα όντα, ωστόσο, έχουν το προνόμιο να πρέπει να επωμιστούν ένα επιπρόσθετο βάρος, μια επιπλέον δόση από καθημερινά βάσανα, τα οποία προέρχονται από ομάδα ατόμων που ανήκουν στο ίδιο ανθρώπινο γένος.

Αυτή η ομάδα είναι πολύ πιο ισχυρή από τη Μαφία ή το βιομηχανικό-στρατιωτικό Μπλοκ ή την Κομμουνιστική Διεθνή (το βιβλίο γράφτηκε τη δεκαετία του ’70). Είναι μια ανοργάνωτη ομάδα που δεν αποτελεί τμήμα κάποιας οργάνωσης, που δεν έχει αρχηγό, ούτε πρόεδρο, ούτε καταστατικό, αλλά τα καταφέρνει παρ’ όλα αυτά να λειτουργεί σε τέλειο συντονισμό, λες και καθοδηγείται από ένα αθέατο χέρι με τέτοιο τρόπο ώστε οι δραστηριότητες του κάθε μέλους να συμβάλλουν σημαντικά στην ενίσχυση και την επαύξηση της αποτελεσματικότητας της δραστηριότητας όλων των άλλων μελών. Η φύση, ο χαρακτήρας και η συμπεριφοράς αυτής της ομάδας είναι το θέμα των σελίδων που ακολουθούν.

Χρειάζεται να υπογραμμίσω σε τούτο το σημείο ότι αυτό το δοκίμιο δεν είναι καρπός κυνισμού ούτε μια άσκηση κοινωνικής ηττοπάθειας – τουλάχιστον όχι περισσότερο απ’ όσο ένα βιβλίο μικροβιολογίας. Οι επόμενες σελίδες είναι, στην πραγματικότητα, το αποτέλεσμα μιας εποικοδομητικής προσπάθειας να εξερευνηθεί, να καταστεί γνωστή και κατόπιν, αν είναι δυνατό, να εξουδετερωθεί μια από τις πιο ισχυρές και σκοτεινές δυνάμεις που εμποδίζουν την αύξηση της ανθρώπινης ευημερίας κι ευτυχίας.

Βλακεία και δύναμη: Όπως όλα τα ανθρώπινα πλάσματα, ακόμα και οι βλάκες επιδρούν πάνω στα άλλα άτομα ποικιλοτρόπως. Μερικοί ηλίθιοι προκαλούν φυσιολογικά μόνο περιορισμένες απώλειες, ενώ άλλοι καταφέρνουν να προξενήσουν τρομακτικές απώλειες όχι μόνο σε ένα ή δύο άτομα, αλλά σε ολόκληρες κοινότητες ή κοινωνίες. Το δυναμικό ενός ηλίθιου προσώπου για τη δημιουργία ζημιών εξαρτάται από δύο βασικούς παράγοντες. Πριν απ’ όλα από τον γενετικό παράγοντα.

Μερικά άτομα κληρονομούν αξιοσημείωτες δόσεις γόνους της βλακείας και χάρη σ’ αυτή την κληρονομικότητα συμμετέχουν, από τη γέννησή τους, στην ελίτ της ομάδας τους. Ο δεύτερος παράγοντας που καθορίζει το δυναμικό ενός ηλίθιου προσώπου προέρχεται από θέση ισχύος και εξουσίας που κατέχει μέσα στην κοινωνία. Ανάμεσα στους γραφειοκράτες, τους στρατηγούς, τους πολιτικούς, τους αρχηγούς κρατών και τους ανθρώπους της Εκκλησίας βρίσκεται το χρυσό ποσοστό των κατά βάση ηλίθιων ατόμων, η ικανότητα των οποίων να ζημιώνουν τον πλησίον τους αυξήθηκε (ή αυξάνεται) επικίνδυνα από τη θέση ισχύος που κατείχαν (ή κατέχουν).

Δεν είναι δύσκολο να καταλάβουμε πως η πολιτική, η οικονομική ή η γραφειοκρατική δύναμη αυξάνει την καταστροφική και βλαπτική ενέργεια ενός ηλίθιου προσώπου.

Αλλά πρέπει ακόμα να εξηγήσουμε και να κατανοήσουμε τι ουσιαστικά καθιστά ένα ηλίθιο πρόσωπο επικίνδυνο. Με άλλα λόγια, σε τι συνίσταται η δύναμη της βλακείας.

Ουσιαστικά οι ηλίθιοι είναι επικίνδυνοι και ολέθριοι, επειδή τα λογικά πρόσωπα το βρίσκουν δύσκολο να φανταστούν και να κατανοήσουν μια βλακώδη συμπεριφορά. Ένα έξυπνο άτομο μπορεί να καταλάβει τη λογική ενός κακοποιού. Οι ενέργειες του κακοποιού ακολουθούν ένα μοντέλο λογικότητας: διεστραμμένη λογικότητα, αν θέλετε, αλλά οπωσδήποτε λογικότητα. Ο κακοποιός θέλει ένα «επιπλέον» στον λογαριασμό του.

Έχοντας ως δεδομένο ότι δεν είναι αρκετά έξυπνος για να επινοήσει μεθόδους με τις οποίες να κερδίσει ένα «επιπλέον» για τον εαυτό του, εξασφαλίζοντας ταυτόχρονα ένα «επιπλέον» και για τους άλλους, ο κακοποιός θα κερδίσει το δικό του «επιπλέον» προξενώντας ένα «μείον» στον πλησίον του. Όλο αυτό δεν είναι δίκαιο, αλλά είναι λογικό, κι αν είναι λογικό μπορεί κανείς να το προβλέψει. Μπορούν τέλος πάντων να προβλεφθούν οι ενέργειες ενός κακοποιού, οι ύπουλες μανούβρες του και οι αξιοθρήνητες επιδιώξεις του και συχνά μπορούν να προετοιμαστούν οι κατάλληλες άμυνες. Με ένα ηλίθιο άτομο όλα αυτά είναι εντελώς αδύνατα.

Όπως υποδηλώνεται στον Τρίτο Θεμελιώδη Νόμο, ένα ηλίθιο πλάσμα θα σας καταδιώξει χωρίς λόγο, χωρίς ένα ακριβές σχέδιο, στους πιο απίθανους και αδιανόητους καιρούς και τόπους. Δεν υπάρχει κάποιος λογικός τρόπος να προβλέψει κανείς αν, πότε, πώς και γιατί ένα ηλίθιο πρόσωπο θα εξαπολύσει την επίθεσή του. Μπροστά σε ένα ηλίθιο πρόσωπο, είναι κανείς ολοκληρωτικά στο έλεός του. Από τη στιγμή που οι ενέργειες ενός ηλίθιου προσώπου δεν συμφωνούν με τους κανόνες της λογικής, συνεπάγεται ότι:

α) γενικά αιφνιδιάζεται κανείς από την επίθεση,

β) ακόμα κι όταν υπάρχει υποψία για την επικείμενη επίθεση, δεν καταφέρνει κανείς να οργανώσει μια λογική άμυνα, επειδή η επίθεση καθαυτή στερείται οποιασδήποτε λογικής δομής.

Το γεγονός ότι η δραστηριότητα και οι κινήσεις ενός ηλίθιου πλάσματος είναι εντελώς ασταθείς και παράλογες, όχι μόνο καθιστά την άμυνα προβληματική, αλλά και οποιαδήποτε αντεπίθεση αποβαίνει εξαιρετικά δύσκολη – πώς να προσπαθήσεις να πυροβολήσεις ένα αντικείμενο ικανό για τις πιο απίθανες και αδιανόητες κινήσεις; Αυτό εννοούσαν ο Ντίκενς και ο Σίλερ, όταν ο ένας διαβεβαίωνε ότι «με τη βλακεία και την καλή πέψη μπορεί κανείς να αντιμετωπίσει πολλά πράγματα» κι ο άλλος ότι «ενάντια στη βλακεία και οι ίδιοι οι θεοί πολεμάνε μάταια».

Χρειάζεται να λάβουμε υπόψη και μιαν άλλη περίπτωση. Το έξυπνο άτομο γνωρίζει ότι είναι έξυπνο. Ο κακοποιός έχει επίγνωση ότι είναι κακοποιός. Ο αμόρφωτος άνθρωπος είναι οδυνηρά διαποτισμένος από την αίσθηση της ίδιας του της έλλειψης. Σε αντίθεση με όλα αυτά τα πρόσωπα, ο βλάκας δεν ξέρει ότι είναι βλάκας.

Αυτό συμβάλλει πολύ στο να προσδώσει μεγαλύτερη δύναμη, έμπνευση και αποτελεσματικότητα στην καταστροφική του ενέργεια. Ο βλάκας δεν έχει αναστολές εξαιτίας του ότι στερείται αυτού που οι Αγγλοσάξονες αποκαλούν «self-consciousness» (=αυτεπίγνωση). Με το χαμόγελο στα χείλη, σαν να κάνει το πιο φυσικό πράγμα στον κόσμο, ο βλάκας θα εμφανιστεί ξαφνικά για να καταστρέψει τα σχέδιά σου, να σου χαλάσει την ησυχία σου, να σου περιπλέξει τη ζωή και τη δουλειά, να σε κάνει να χάσεις χρήμα, χρόνο, καλή διάθεση, όρεξη, παραγωγικότητα – κι όλα αυτά χωρίς κακία, χωρίς τύψη και χωρίς λόγο. Βλακωδώς.

Carlo M. Cipolla, Δοκίμιο περί ανθρώπινης βλακείας
Πηγή edwhellas.gr