Γελάει ο κόσμος, από pitsirikos.

​Κομπανιέρο Πιτσιρίκο,

Σήμερα στη Ρόδο, μια τετραμελής ομάδα εφοριακών πήγε να κάνει έλεγχο σε τοπικό πανηγύρι.

Μόνο ξύλο δεν έφαγαν και χρειάστηκε να έρθει η αστυνομία για να τους φυγαδεύσει.

Προσωπικά, τέτοια περιστατικά άρχισαν να μου θυμίζουν τα παλιά «καλά» χρόνια με τη χωροφυλακή.

Ας αφήσω ασχολίαστο πως ο Alpha το βάφτισε «το πάρτυ των φοροφυγάδων», αρκετά ασχολήθηκα με τα τσοντοκάναλα της διαπλοκής και τα συμφέροντα που προάγουν.

Οι εφοριακοί πάντως αντί να κυνηγάνε τα δισεκατομμύρια που φυγαδεύουν οι ολιγάρχες ή έστω τις δεκάδες ατασθαλίες στα δημόσια ταμεία ή τις πολυεθνικές (Siemens κτλ), τρέχουν να πιάσουν τους «αρχικλέφτες» σε πανηγύρια, μπουγατσάδικα και καφενεία.

500 εκατομμύρια χαρίστηκαν στη Hochtief από ΦΠΑ αλλά η Ελλάδα χρεοκόπησε γιατί ο μανάβης μου δεν κόβει αποδείξεις, ναι OK.

Έχει ήδη αρχίσει να γελάει ο κόσμος από τα παραμύθια που ακούει.

Και αν κάποιοι φοβούνται να τα βάλουν με τα αφεντικά και προτιμάνε να κυνηγάνε ανεμόμυλους, σαν τον Δον Κιχώτη, ας κάνουν αυτό: να λένε συχνά στον εαυτό τους «μαζί τα φάγαμε» για να μην σκέφτονται παραπέρα.

Πάντως, το ελληνικό πολιτικό σύστημα δεν έχει πλέον άλλες εφεδρείες.

Ο κόσμος δοκίμασε κέντρο, δεξιά, αριστερά ή τέλος πάντων πιστεύει πως ...
τα δοκίμασε όλα αυτά.

Στην ουσία, πήρε με τη σειρά τα κόμματα και έχει μείνει από επιλογές.

Τώρα έμειναν το ΚΚΕ και η Χρυσή Αυγή, σε αυτό συμφωνώ απόλυτα μαζί σου κομπανιέρο, απλά να προσθέσω και το Ποτάμι – έτσι για «ποικιλία», να μην στεναχωρούμε και το αφεντικό του Σταύρακα.

Και ενώ μπροστά του δεν ξέρει τι θα βρει, πίσω δεν γυρνάει.

ΠΑΣΟΚ, ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ είναι ήδη καθ” οδόν για το χρονοντούλαπο της ιστορίας, όπου τους περιμένει ο κυρ Φώτης.

Αλλά επιμένω και δεν νομίζω πως ο κόσμος έχει σκοπό να κινηθεί ακροδεξιότερα.

Εξάλλου, φοβάμαι περισσότερο το φασισμό που περιέγραφες σε εκείνο το κείμενο που ανεβάζεις συχνά-πυκνά από το 2012, παρά τον αμόρφωτο θίασο των κατουρλήδων νεο-SS.

Επίσης, κάτι μου λέει πως οι αγορές και οι ολιγάρχες έκαναν ένα μεγάλο λάθος.

Το οποίο φάνηκε ακόμα περισσότερο μετά το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος.

Εξαγόρασαν το ΣΥΡΙΖΑ και έκλεψαν την τελευταία ελπίδα του κόσμου για πολιτική λύση.

Τώρα ο κόσμος δεν ελπίζει τίποτα.

Να ελπίσει τι λοιπόν με τη Χρυσή Αυγή;

Ότι θα δείρουν το μνημόνιο;

Στις Σκουριές, η θέση τους είναι να διώξουν την Eldorado και να πηγαίνουν στον ελληνικό λαό τα έσοδα (λέμε τώρα).

Μα, ο κόσμος στις Σκουριές δεν αντιδρά τόσο για τα προκλητικά δικαιώματα εκμετάλλευσης, όσο για την εξόρυξη και τις επιπτώσεις της στην τοπική κοινωνία.

Ούτε μιλάνε πουθενά στη ΧΑ για φορολόγηση των εφοπλιστών ή της ολιγαρχίας, ένα ζήτημα που έχει ενοχλήσει μεγάλη μερίδα των πολιτών εντός και εκτός Σκουριών.

Ενώ είναι θέση τους η αύξηση των στρατιωτικών δαπανών, περισσότερα όπλα και υποβρύχια που γέρνουν δηλαδή σε μια χώρα που έχει ανάγκη από τα απαραίτητα καλά-καλά.

Τέλος, οι σειρήνες περί αντισυστημικότητας πείθουν μόνο τους χαζούς.

Εξάλλου, ο ΣΥΡΙΖΑ δεν κέρδισε τόσους ψήφους από την αντιμνημονιακή στάση του αλλά κυρίως επειδή υποσχέθηκε κάποια εναλλακτικά πλάνα, επειδή υποσχέθηκε ότι θα πληρώσουν αυτοί που πρέπει και όχι οι ίδιοι για άλλη μια φορά.

Η Χρυσή Αυγή παρά την τεράστια προβολή από τα ΜΜΕ, προκάλεσε την αηδία του μεγαλύτερου μέρους του κόσμου με τα καμώματα της και τις νεοναζιστικές της υστερίες.

Η δε δολοφονία Φύσσα, ήταν το προτελευταίο καρφί στο φέρετρό της.

Στο 2015, ο χρόνος κυλάει με απίστευτη ταχύτητα και δεν είναι οι συνθήκες ανάλογες με το 1945, παρά τις επιφανειακές ομοιότητες.

Μου φαίνεται ότι κανείς δεν έχει ψυχολογήσει σωστά τον κόσμο.

Από τη μια η σιωπή είναι προκλητική, αλλά από την άλλη 61.3% ΟΧΙ σε νέα μέτρα και γνωρίζοντας ότι μπορεί να έρθει Grexit ή οριστικό λουκέτο στις τράπεζες.

Το δημοψήφισμα, εμένα προσωπικά, με ηρέμησε γιατί έδειξε μια κάποια αξιοπρέπεια.

Ο κόσμος πλέον δεν ελπίζει, μια ελπίδα είχε με το ΣΥΡΙΖΑ και του την πήραν.

Αν πάψει και να φοβάται, θα τους περάσει όλους σουβλάκι.

Έχω την εντύπωση ότι τώρα είναι που περιμένουμε κυριολεκτικά μια σπίθα.

Παρ” ότι δεν υπάρχει κίνημα και ο πολιτικός προσανατολισμός σε γενικές γραμμές είναι λίγο απ” όλα, η αντίδραση θα είναι πέρα από κάθε φαντασία, έτσι εκτιμώ.

Νομίζω πως αυτό που θα γίνει στην Ελλάδα, θα είναι πρωτοφανές για τα ευρωπαϊκά δεδομένα.

Γιατί ο κόσμος δεν μπορεί να κάνει αλλιώς τώρα.

Δεν μπορεί να περιμένει να τους δει και αυτούς.

Αν θέλει να επιβιώσει αυτών που έρχονται.

Σκεφτείτε πόσοι άνθρωποι αυτοκτόνησαν, μετανάστευσαν, έμειναν άνεργοι ή πτώχευσαν και προσθέστε καπάκι σε αυτούς άλλους τόσους το λιγότερο.

Εκτός αν πιστεύουμε ότι τα νέα μέτρα θα περάσουν απαρατήρητα, οπότε πάω πάσο.

“Οτι θα δημεύουν σπίτια, θα απολύουν μαζικά, θα κόβουν με το τσεκούρι επιδόματα-συντάξεις- μισθούς, θα ακριβύνουν τα πάντα και δεν θα χυθεί ούτε σταγόνα αίμα.

Εγώ ποντάρω στους μεθυστικούς χτύπους της πεινασμένης κοιλιάς (ναι καλά διαβάσατε) και στον μούσια που έλεγε πως ο καπιταλισμός εκπαιδεύει τους νεκροθάφτες του.

Βέβαια, όταν ήμουν στο ΚΚΕ, λέγαμε ότι οι πεινασμένοι δεν κάνουν επανάσταση, ότι αν ίσχυε τότε η Αφρική θα είχε σοσιαλισμό.

Από την άλλη ξανά ο Μαρξ έλεγε ότι οι προλετάριοι είναι που θα επαναστατήσουν, αυτοί δηλαδή που δεν έχουν τίποτε άλλο να χάσουν παρά τις αλυσίδες τους.

Τελικά το μόνο ασφαλές συμπέρασμα είναι πως, αν είναι να γίνει, θα γίνει.

Μπορεί δηλαδή και να μην γίνει.

Ωραίες οι θεωρίες αλλά στην πράξη γίνονται πατσάς.

Γιατί η ζωή έχει πολύ αρρωστημένο «χιούμορ».

Και συνήθως οι αλλαγές έρχονται όταν και εκεί που δεν το περιμένεις.

Ο καπιταλισμός πχ έχει υποχρεώσει τα 3/4 του ανθρώπινου πληθυσμού να ζουν με λιγότερα από 300 ευρώ το μήνα.

Επίσης, χρειάζονται περίπου 230 δισ. ανά έτος για να έχουν όλοι οι άνθρωποι νερό, βασική εκπαίδευση, εγκαταστάσεις υγιεινής και φαγητό.

Σε έναν πλανήτη που παράγεται πλούτος 65 τρις το χρόνο δεν μπορούν να εξοικονομηθούν 230 δις για να έχουν όλοι οι άνθρωποι ένα αξιοπρεπέστατο βιοτικό επίπεδο;

Δεν υπάρχει καμία κυρίαρχη πολιτική βούληση αυτή τη στιγμή για να καθιερωθεί μια παγκόσμια συνείδηση όσον αφορά την υποχρεωτική κάλυψη των βασικών αναγκών για το σύνολο του πληθυσμού.

Αντιθέτως, έχει κυριαρχήσει η πολιτική βούληση για την υποχρεωτική στήριξη του τραπεζικού συστήματος από τα κρατικά ταμεία όταν αυτό κριθεί απαραίτητο.

Εγώ και πολλοί άλλοι, πάντως, ξέρουμε γιατί γίνεται αυτό.

Και ανεξαρτήτως αν το ξέρουμε ή όχι, τελικά το δεχόμαστε σχεδόν αδιαμαρτύρητα, συνειδητά ή μη δεν έχει σημασία.

Θέλετε να μάθετε το αντίστοιχο ποσό που δίνεται κάθε χρόνο για όπλα;

1,5 τρισεκατομμύρια ευρώ περίπου.

Γιατί μπορεί να μην έχετε να φάτε, αλλά τουλάχιστον μπορείτε να σφαχτείτε και σας προσφέρουμε πληθώρα επιλογών.

Και ενώ μας σκίζει καθημερινά, ο καπιταλισμός αντιμετωπίζεται ως το υπέρτατο ευαγγέλιο από τις μάζες, που δεν ασχολούνται με «παρωχημένες» ιδεολογίες.

Κάθε αναφορά στον σοσιαλισμό ή στον κομμουνισμό ή σε άλλο σύστημα, προκαλεί σπυράκια.

Αν και ο καπιταλισμός δεν είναι τόσο γερός όσο νομίζουν οι αγορές.

Όπως και η κατάσταση στην Ελλάδα δεν είναι τόσο δεδομένη όσο πιστεύουν.

Γιατί οι αλλαγές έρχονται κεραυνοβόλα.

Όπως ένα ήσυχο βουνό που ξαφνικά μια μέρα ανοίγει στα δυο και καταπίνει με τη λάβα του ένα ολόκληρο νησί.

Αν και δεν μιλάω για μια διαφαινόμενη πτώση του καπιταλισμού στην Ελλάδα, απλά μπλέκω πολλά θέματα μαζί γιατί έτσι με αρέσει.

Περισσότερο αναφέρομαι σε μια παγκόσμια κατάσταση που βιώνουμε και στη χώρα μας.

Μην περιμένετε από τις τηλεοράσεις να πουν ότι ευθύνεται ο καπιταλισμός και οι αγορές για τις περικοπές στις συντάξεις.

Στο όνομα του χρέους, βασικής έννοιας του καπιταλισμού, ισοπεδώνουν μια πλούσια χώρα.

Έχω πάντως σοβαρές υποψίες πως το τρίτο μνημόνιο όχι μόνο δεν θα εφαρμοστεί αλλά θα δρομολογήσει και απίστευτες εξελίξεις.

Ίσως όχι την πτώση του καπιταλισμού αλλά σίγουρα θα γίνει χαμός.

Μέσα σε ένα δημοψήφισμα διέλυσαν όλες οι αυταπάτες.

Και όσες επιβίωσαν δεν την βγάζουν μέχρι τα Χριστούγεννα.

Η Ελλάδα όπως την ξέραμε τελείωσε το 2010, ανεξαρτήτως αν μας άρεσε ή όχι.

Η Ευρώπη όπως την ξέραμε τελείωσε το 2010, αν και βλέποντας τη γελοιογραφία που σου παραθέτω από το 1894, ίσως πάντα έτσι ήταν και απλά το ξεχάσαμε τα τελευταία χρόνια.

Και έτσι ξαφνικά, ένα πρωινό σαν όλα τα άλλα, θα κάνουμε κάποιοι άνθρωποι την ίδια σκέψη.

“Οχι γιατί θα συνωμοτήσει το σύμπαν, αλλά επειδή η κοιλιά μας θα αρχίσει τα μπινελίκια.

Θα μαζευτούμε, θα τα κάνουμε όλα πουτάνα, θα φάμε κάμποσο ξύλο και θα γυρίσουμε στα σπίτια μας μετά από άλλη μια διαδήλωση που δεν άλλαξε τίποτα.

Και θα πέσουμε για ύπνο.

Και η επόμενη μέρα θα είναι κάτι το άλλο.

Έτσι αυθόρμητα θα βγουν και άλλοι άνθρωποι, πολύ περισσότεροι, για να συνεχίσουν αυτό που έμεινε στη μέση.

Σε ποιο σπίτι θα γυρνάς όταν στο πάρει η τράπεζα και σε ποια δουλειά όταν η ανεργία είναι στο 25% και να δούμε πού θα πάει τώρα.

Με πρόχειρους υπολογισμούς λένε πως το νέο μνημόνιο θα οδηγήσει σε περαιτέρω ύφεση 6% το διάστημα από τώρα ως το τέλος του 2016.

Ήδη έχουμε χάσει το 25% του ΑΕΠ, που είναι αριθμός ρεκόρ για κράτος σε περίοδο ειρήνης.

Έχουν μειωθεί πάνω από 50% οι τραπεζικές καταθέσεις από το 2010.

Το χρέος θα ξεπεράσει το 200% του ΑΕΠ γιατί για να «αποδώσει» το τρίτο μνημόνιο πρέπει να υπάρξει ανάπτυξη τουλάχιστον 10-15% σωρευτικά (κλαίω).

Δηλαδή τι άλλο πρέπει να γίνει για να βάλουμε ένα τέλος στην αθλιότητα του ανύπαρκτου χρέους και των υποχρεώσεων που μας φορτώνει;

Πείτε το όπως θέλετε μετά: Grexit, Plan B ποσώς με ενδιαφέρει.

Και ποσώς με ενδιαφέρει αν θα μας κρατήσουν στο ευρώ.

Καλύτερα θα ήταν θα παίρναμε την τύχη στα χέρια μας και να προχωρούσαμε μόνοι μας σε εθνικοποιήσεις τραπεζών, διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του χρέους (αν όχι όλου), νόμισμα που θα ελέγχουμε εμείς κτλ.

Με τους χαζούς που πιστεύουν ότι το μνημόνιο θα λύσει προβλήματα, μερικά από τα οποία δημιούργησε, κυριολεκτικά δεν ασχολούμαι: οι καταστάσεις που ζουν είναι η καθιέρωση της δικιάς τους αντίληψης και έχουν σύντομη ημερομηνία λήξης.

Παράλληλα, η έξοδος της χώρας από τα πακέτα «διάσωσης» θα πυροδοτούσε την απεμπλοκή σε μια σειρά από «απαγορευμένα» ζητήματα, όπως την τιμωρία των βαθυστόχαστων μπουρδολόγων τύπου Βενιζέλου, το κυνήγι της ολιγαρχίας που δανείστηκε όλα αυτά τα λεφτά κ.α.

Δεν πειράζει όμως, έρχεται η ώρα της κρίσης.

Δεν καταλαβαίνει η κοιλιά από μνημόνια, καπιταλισμούς και πολιτικές ομιλίες τύπου Πανούση.

Ήρθε ο καιρός που θα αρχίσουμε να την ακούμε, δεν μπορούμε να κάνουμε αλλιώς.

Δεν καταλαβαίνει ούτε από υποσχέσεις η ρημάδα.

Ωραίες οι θεωρίες αλλά στην πράξη γίνονται πατσάς.

Η βελόνα του πικ-απ ετοιμάζεται να ξεκολλήσει και θα ρίξουμε πολύ γέλιο.

Ραντεβού στα πατσατζίδικα.

Με εκτίμηση

Άρης

(Αγαπητέ Άρη, να σου θυμίσω την συνέντευξη του Τσίπρα στον Χατζηνικολάου πριν από τρεις μήνες στο κανάλι του Βαρδινογιάννη. Ο Χατζηνικολάου ρωτάει τον Τσίπρα τι θα γίνει με τις αποδείξεις στις ταβέρνες. Και ο Τσίπρας δεν γυρνάει να του πει πως το κανάλι στο οποίο βρίσκονται εκείνη την στιγμή είναι παράνομο, χρεοκοπημένο και φοροδιαφεύγει αλλά αρχίζει τις χαριτωμενιές. Εκεί, έφτασα στο οριστικό πια συμπέρασμα πως ο Τσίπρας είναι απόλυτα δικός τους. Να τον χαίρονται. Για το Ποτάμι δεν έγραψα, γιατί το Ποτάμι δεν είναι αντιμνημονιακό. Εντάξει, ούτε η Χρυσή Αυγή είναι αλλά έτσι λέει. Όπως έλεγε και ο ΣΥΡΙΖΑ, πριν μας φορέσει το Μνημόνιο. Άρη, Δικαιοσύνη. Αν η Δικαιοσύνη δεν γίνει το κεντρικό αίτημα της κοινωνίας, η Ελλάδα θα βουλιάζει συνεχώς οικονομικά και κοινωνικά. Να είσαι καλά και καλές βουτιές.) 

Πηγή: pitsirikos.net

O Ελληνικός λαός εξέλεξε ένα Δούρρειο Ίππο.

Άρθρο James Petras:

  Του James Petras, πρώην καθηγητή κοινωνιολογίας, συγγραφέα και σύμβουλος του Ανδρέα Παπανδρέου, του Σαλβαντόρ Αλιέντε και του Ούγκο Τσάβες.

Εισαγωγή

Οι προσπάθειες του ελληνικού λαού για τον τερματισμό της οικονομικής ύφεσης, της ανάκτησης της κυριαρχίας του και της αντιστροφής των οπισθοδρομικών κοινωνικο-οικονομικών πολιτικών, οι οποίες μείωσαν δραστικά το βιοτικό επίπεδο, έχουν τρεις φορές απορριφθεί.

Αρχικά, η άρνηση ήρθε ως τραγωδία: Όταν η ελληνική πλειοψηφία εξέλεξε τον ΣΥΡΙΖΑ στην κυβέρνηση και τα χρέη της αυξήθηκαν, η οικονομία βυθίστηκε περαιτέρω σε ύφεση και η ανεργία και η φτώχεια εκτοξεύτηκαν. Οι Έλληνες πολίτες ψήφισαν ΣΥΡΙΖΑ πιστεύοντας τις υποσχέσεις του για «μια νέα πορεία». Αμέσως μετά τη νίκη του, ο ΣΥΡΙΖΑ υπαναχώρησε στην υπόσχεσή του για την αποκατάσταση της κυριαρχίας – και το τέλος της υποταγής του ελληνικού λαού στις οικονομικές επιταγές από τους εξωτερικούς τραπεζίτες, γραφειοκράτες και πολιτικούς ολιγάρχες. Αντ ‘αυτού, ο ΣΥΡΙΖΑ κράτησε την Ελλάδα στο ολιγαρχικό ιμπεριαλιστικό μπλοκ, που απεικονίζει την Ευρωπαϊκή Ένωση ως ένωση ανεξάρτητων κυρίαρχων κρατών. Αυτό που ξεκίνησε ως μια μεγάλη νίκη του ...
ελληνικού λαού, καταντήσει τραγική στρατηγική υποχώρηση. Από την πρώτη ημέρα της θητείας του, ο ΣΥΡΙΖΑ οδήγησε τον ελληνικό λαό στο αδιέξοδο της ολικής υποταγής στη γερμανική αυτοκρατορία.

Στη συνέχεια, η τραγωδία μετατράπηκε σε φάρσα, όταν οι Έλληνες αρνήθηκαν να αναγνωρίσουν την επικείμενη προδοσία από τους εκλεγμένους ηγέτες τους. Ήταν έκπληκτοι, αλλά βουβοί, καθώς ο ΣΥΡΙΖΑ άδειαζε το ελληνικό θησαυροφυλάκιο και πρόσφερε ακόμη μεγαλύτερες παραχωρήσεις, συμπεριλαμβανομένης της αποδοχής των παράνομων και επαχθών χρεών που προέκυψαν από ιδιώτες τραπεζίτες, κερδοσκόπους και πολιτικούς κλεπτοκράτες προηγούμενων καθεστώτων.

Πιστοί στο δικό τους επάγγελμα ως αυτοκρατορικοί ηγεμόνες, τα αφεντικά της ΕΕ είδαν τη χυδαία δουλικότητα του ΣΥΡΙΖΑ ως πρόσκληση να απαιτήσουν περισσότερες παραχωρήσεις – ολική παράδοση σε διαρκή χρεωστική υποδούλωση και μαζική εξαθλίωση. Οι δημαγωγοί ηγέτες του ΣΥΡΙΖΑ, Γιάννης Βαρουφάκης και Αλέξης Τσίπρας, αλλάζοντας από ξεσπάσματα υστερίας σε βρεφικό εγωισμό, κατήγγειλαν «τους Γερμανούς και τους εκβιασμούς τους» και στη συνέχεια κύλησαν στα πόδια της «Τρόικα», πλασάροντας τη συνθηκολόγηση τους προς τους τραπεζίτες ως «διαπραγματεύσεις» και αναφερόμενοι στους αφέντες ως . . . «Εταίροι».

Ο ΣΥΡΙΖΑ, κυβέρνηση μόλις για 5 μήνες έφερε την Ελλάδα στο χείλος της χρεοκοπίας και της συνολικής παράδοσης και στη συνέχεια, ξεκίνησε τη «μητέρα όλων των εξαπατήσεων» για τον ελληνικό λαό: ο Τσίπρας συγκάλεσε «δημοψήφισμα» για το αν η Ελλάδα θα πρέπει να απορρίψει ή να αποδεχθεί περαιτέρω εντολές και περικοπές εξαθλίωσης. Πάνω από το 60% του ελληνικού λαού ψήφισε ένα ηχηρό ΟΧΙ στην περαιτέρω λεηλασία και τη φτώχεια.

Με οργουελικό τρόπο, ο μεγαλομανής Τσίπρας αμέσως επανερμήνευσε την έννοια του «όχι» στο δημοψήφισμα ως εντολή για συνθηκολόγηση με τις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, την αποδοχή άμεσης εποπτείας από τις τράπεζες της ΕΕ της εφαρμογής του καθεστώτος των πολιτικών της τρόικας – συμπεριλαμβανομένων και δραστικών μειώσεων των ελληνικών συντάξεων, διπλασιάζοντας τον οπισθοδρομικό «ΦΠΑ» στις ζωτικές ανάγκες και επιταχύνοντας τις εξώσεις των ιδιοκτητών καταστημάτων και νοικοκυριών που δεν μπορούν να πληρώσουν τις υποθήκες τους. Έτσι, η Ελλάδα έγινε υποτελές κράτος: αποικιοκρατία δέκατου ένατου αιώνα, επιβλήθηκε εκ νέου στον 21ο αιώνα.

Αποικιοκρατία με πρόσκληση

Οι Έλληνες πολιτικοί, είτε συντηρητικοί, είτε σοσιαλιστές, ζήτησαν ανοιχτά να ενταχθούν στο υπό γερμανική ηγεσία αυτοκρατορικό μπλοκ γνωστό ως Ευρωπαϊκή Ένωση, ακόμη και όταν ήταν φανερό ότι η ελληνική οικονομία και το χρηματοπιστωτικό σύστημα ήταν ευάλωτο για κυριαρχία από την ισχυρή γερμανική άρχουσα τάξη.

Από την αρχή, το ΠΑΣΟΚ και οι Συντηρητικοί ομολόγοί του αρνήθηκαν να αναγνωρίσουν την ταξική βάση της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Και οι δύο πολιτικές παρατάξεις και οι ελληνικές οικονομικές ελίτ, δηλαδή, οι κλεπτοκράτες που κυβέρνησαν και οι ολιγάρχες που κυριάρχησαν, είδαν την είσοδο στην ΕΕ ως μια ευκαιρία για λήψη και απάτη με δάνεια, δανείζοντας, αθετώντας και περνώντας τα τεράστια χρέη τους προς το Δημόσιο!

Η ευρείας κυκλοφορίας αντιλήψεις μεταξύ της Αριστεράς ότι «η Γερμανία είναι υπεύθυνη» για την ελληνική κρίση είναι μόνο η μισή αλήθεια, ενώ οι κατηγορίες μεταξύ των δεξιών οικονομικών γραμματέων ότι οι« Έλληνες είναι σπάταλοι» που προκάλεσαν τη δική τους κρίση είναι εξίσου μονόπλευρες. Η πραγματικότητα είναι πιο σύνθετη: Η συντριβή και η κατάρρευση της ελληνικής οικονομίας ήταν ένα προϊόν μιας περιχαρακωμένης παρασιτικής εισοδηματικής άρχουσας τάξης -τόσο των Σοσιαλιστών όσο και των Συντηρητικών – που άνθισε δανειζόμενη με υψηλά επιτόκια και κερδοσκοπώντας σε μη παραγωγικές οικονομικές δραστηριότητες, ενώ επέβαλλε ένα αστρονομικό στρατιωτικό προϋπολογισμό. Έχουν εμπλακεί σε δόλιες εξωτερικές χρηματοοικονομικές συναλλαγές, ενώ κατάφωρα χειραγώγησαν και κατασκεύασαν οικονομικά στοιχεία για να καλύψουν το μη βιώσιμο εμπόριο και το δημοσιονομικό έλλειμμα στην Ελλάδα.

Οι Γερμανοί και άλλοι εξαγωγείς της ΕΕ είχαν διεισδύσει και κυριαρχήσει στις ελληνικές αγορές. Οι τραπεζίτες χρέωναν υπέρογκα επιτόκια, ενώ οι επενδυτές εκμεταλλεύονταν το φθηνό ελληνικό εργατικό δυναμικό. Οι πιστωτές αγνόησαν τους προφανείς κινδύνους γιατί οι Έλληνες κυβερνήτες ήταν πρόθυμοι συνεργοί τους στη συνεχιζόμενη λεηλασία.

Είναι σαφές ότι η είσοδος και η συνεχιζόμενη ένταξη στην ΕΕ έχει ωφελήσει σε μεγάλο βαθμό δύο ομάδες των ελίτ: τους Γερμανούς άρχοντες και τους Έλληνες εισοδηματίες: οι τελευταίοι έλαβαν βραχυπρόθεσμες οικονομικές επιχορηγήσεις και μεταφορές, ενώ οι πρώτοι απέκτησαν ισχυρούς μοχλούς στις τράπεζες, τις αγορές και πιο σημαντικό, εδραίωσαν την πολιτιστική-ιδεολογική ηγεμονία στην ελληνική πολιτική τάξη. Η ελληνική ελίτ και η μεσαία τάξη θεωρούσαν «ότι ήταν Ευρωπαίοι» – ότι η ΕΕ ήταν μια ευεργετική διάταξη και μια πηγή ευημερίας και ανοδικής κινητικότητας. Στην πραγματικότητα, οι Έλληνες ηγέτες ήταν απλώς συνένοχοι στη γερμανική κατάκτηση της Ελλάδας. Και το μεγαλύτερο μέρος της μεσαίας τάξης μιμήθηκε τις απόψεις της ελληνικής ελίτ.

Το οικονομικό κραχ του 2008-2009 τερμάτισε τις αυταπάτες για κάποιους, αλλά όχι για τους περισσότερους Έλληνες. Μετά από 6 χρόνια πόνου και ταλαιπωρίας μια νέα εκδοχή της παλιάς πολιτικής τάξης ήρθε στην εξουσία: ο ΣΥΡΙΖΑ! Ο ΣΥΡΙΖΑ έφερε νέα πρόσωπα και ρητορική, αλλά λειτούργησε με την ίδια τυφλή προσήλωση στην ΕΕ. Η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ πίστευε ότι ήταν «εταίροι».

Ο δρόμος προς την υποτέλεια έχει τις ρίζες του βαθιά στην ψυχή της πολιτικής τάξης. Αντί να αναγνωρίσει την υποδεέστερη συμμετοχή της στην ΕΕ ως βασική αιτία της κρίσης, κατηγόρησε «τους Γερμανούς, τους τραπεζίτες, την Άγκελα Μέρκελ, τιν Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, το ΔΝΤ, την Τρόικα» … Οι Έλληνες ηγεμόνες και η μεσαία τάξη ήταν στην πραγματικότητα τόσο τα θύματα, όσο και οι συνεργοί.

Το γερμανικό αυτοκρατορικό καθεστώς δάνεισε χρήματα από τα φορολογικά έσοδα των Γερμανών εργαζομένων για να επιτρέψουν στους συνένοχους Έλληνες υποτελείς τους να ξεπληρώσουν τους Γερμανούς τραπεζίτες… Οι Γερμανοί εργαζόμενοι παραπονέθηκαν. Τα γερμανικά μέσα ενημέρωσης εξέτρεψαν την κριτική κατηγορώντας τους «τεμπέληδες Έλληνες απατεώνες». Εν τω μεταξύ, τα ελεγχόμενα από την ελληνική ολιγαρχία μέσα μαζικής ενημέρωσης επέστρεψαν τις επικρίσεις του ρόλου της παρασιτικής πολιτικής τάξης πίσω στους «Γερμανούς». Αυτό όλο εξυπηρέτησε στην απόκρυψη της δυναμικής τάξης όλης της αυτοκρατορίας – την αποικιοκρατία με πρόσκληση. Η ιδεολογία της κατηγορίας των λαών, αντί των τάξεων, φέρνει τους Γερμανούς εργαζόμενους ενάντια στους Έλληνες εργαζόμενους και τους συνταξιούχους. Οι γερμανικές μάζες υποστήριξαν τους τραπεζίτες τους, ενώ οι ελληνικές μάζες εξέλεξαν και ακολούθησαν τον ΣΥΡΙΖΑ – τους προδότες τους.

Από τον Ανδρέα Παπανδρέου στον Αλέξη Τσίπρα: Παρανοήσεις σχετικά με την Ευρωπαϊκή Ένωση

Αφότου εξελέγη ο ΣΥΡΙΖΑ ένας μικρός στρατός άμεσων εμπειρογνωμόνων, κυρίως αριστεροί ακαδημαϊκοί από τον Καναδά, τις ΗΠΑ και την Ευρώπη, δεν σταμάτησαν να γράφουν και να μιλούν, συνήθως με περίσσεια θέρμη, για τις τρέχουσες ελληνικές πολιτικές και οικονομικές εξελίξεις. Οι περισσότεροι έχουν λίγη γνώση ή εμπειρία της ελληνικής πολιτικής, ιδιαίτερα της ιστορίας της και τις σχέσεις της με την ΕΕ κατά τα τελευταία τριάντα πέντε χρόνια.

Οι πιο σημαντικές αποφάσεις της διαμόρφωσης της πολιτικής προδοσίας της ελληνικής κυριαρχίας της τρέχουσας κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, πάνε πίσω στις αρχές του 1980, όταν δούλευα ως σύμβουλος στο ΠΑΣΟΚ του πρωθυπουργού Ανδρέα Παπανδρέου. Εκείνη την εποχή, ήμουν μέρος μιας εσωτερικής συζήτησης για το αν θα συνεχίσει η Ελλάδα εντός της ΕΕ, ή θα φύγει. Ο Παπανδρέου εξελέγη με μια αντι-ΕΕ, αντι-ΝΑΤΟ πλατφόρμα, από την οποία, όπως και ο Τσίπρας, αμέσως υπαναχώρησε υποστηρίζοντας ότι «δεν υπάρχουν εναλλακτικές λύσεις». Ακόμα και τότε, υπήρχαν διεθνείς και Έλληνες ακαδημαϊκοί συκοφάντες, όπως υπάρχουν σήμερα, οι οποίοι υποστήριξαν ότι η ένταξη στην ΕΕ ήταν η μόνη ρεαλιστική εναλλακτική, ήταν η «μόνη δυνατότητα». Οι «possibilistas» εκείνη την εποχή, λειτουργώντας είτε από άγνοια ή δόλο, ήταν γεμάτοι κομπασμούς και ισχυρισμούς. Αρνήθηκαν τις υποκείμενες πραγματικότητες δύναμης στη δομή της ΕΕ και απέρριψαν την ικανότητα της κατηγορίας της εργατικής τάξης και των λαϊκών μαζών να σφυρηλατήσουν μια εναλλακτική λύση. Τότε, όπως και τώρα, ήταν δυνατόν να αναπτύξουν ανεξάρτητες εναλλακτικές σχέσεις με την Ευρώπη, τη Ρωσία, την Κίνα, τη Μέση Ανατολή και τη Βόρεια Αφρική. Τα πλεονεκτήματα της διατήρησης μιας προστατευόμενης αγοράς, ενός ισχυρού τουριστικού τομέα και ενός ανεξάρτητου νομισματικού συστήματος ήταν καταφανέστατα και δεν απαιτούσαν την ένταξη στην ΕΕ (ή την υποτέλεια).

Πάνω απ ‘όλα, αυτό που ξεχώρισε και στους δύο ηγέτες, τον Ανδρέα Παπανδρέου και τον Αλέξη Τσίπρα, ήταν η βαθιά παρανόησή τους για την ταξική φύση των κυρίαρχων δυνάμεων στην ΕΕ. Στη δεκαετία του 1980 η Γερμανία είχε μόλις αρχίσει να ανακτά την αυτοκρατορική εμβέλειά της. Μέχρι τη στιγμή που οι ΣΥΡΙΖΑ-Τσίπρας ανήλθαν στην εξουσία (Ιανουάριος 2015), η αυτοκρατορική εξουσία της Γερμανίας ήταν αναμφισβήτητη. Η «παρεξήγηση αυτής της πραγματικότητας από τον Τσίπρα μπορεί να αποδοθεί στην δική του και των συντρόφων του απόρριψη της τάξης και της αυτοκρατορικής ανάλυσης. Ακόμη και ακαδημαϊκοί μαρξιστές, που εκτόξευσαν μαρξιστικές θεωρίες, δεν εφάρμοσαν ποτέ τις αφηρημένες κριτικές του καπιταλισμού και του ιμπεριαλισμού στις συγκεκριμένες πραγματικότητες της γερμανικής οικοδομικής αυτοκρατορίας και την ημι-αποικιακή θέση της Ελλάδας στο πλαίσιο της ΕΕ. Έβλεπαν το ρόλο τους ως αυτόν των «αποικιακών μεταρρυθμιστών» – και φαντάζονταν ότι ήταν αρκετά έξυπνοι για να «διαπραγματευθούν» καλύτερους όρους στη γερμανοκεντρική ΕΕ. Αναπόφευκτα απέτυχαν επειδή το Βερολίνο είχε μια ενσωματωμένη πλειοψηφία μεταξύ των διακαώς νεοφιλελεύθερων πρώην κομμουνιστικών δορυφόρων τους, συν τους αυτοκρατορικούς συνεργάτες τους, ΔΝΤ, Γαλλία και Βρετανία. Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έφτανε ούτε στο ελάχιστο αυτήν τη συσχέτιση δυνάμεων. Τότε υπήρξε η παράξενη ψευδαίσθηση μεταξύ των διανοουμένων του ΣΥΡΙΖΑ ότι ο ευρωπαϊκός καπιταλισμός ήταν πιο ήπιος από ό, τι η αμερικανική έκδοση.

Η ένταξη στην ΕΕ δημιούργησε σκαλωσιές για το χτίσιμο της γερμανικής αυτοκρατορίας. Το σημείο απογείωσης ήταν η προσάρτηση της Ανατολικής Γερμανίας στη Δυτική Γερμανία. Αυτό ακολουθήθηκε σύντομα από την ενσωμάτωση των δεξιών καθεστώτων της Βαλτικής και των Βαλκανίων ως δευτερεύοντα μέλη της ΕΕ – τα δημόσια περιουσιακά τους στοιχεία είχαν αρπαχτεί από γερμανικές εταιρίες σε τιμές ευκαιρίας. Το τρίτο βήμα ήταν η συστηματική διάλυση της Γιουγκοσλαβίας και η ενσωμάτωση της Σλοβενίας στο γερμανικό τροχό. Το τέταρτο βήμα ήταν η εξαγορά των βασικών τομέων της πολωνικής και τσεχικής οικονομίας και η εκμετάλλευση του φθηνού ειδικευμένου εργατικού δυναμικού από τη Βουλγαρία, τη Ρουμανία, την Ουγγαρία και άλλα κράτη-δορυφόρους.

Χωρίς να πέσει ούτε ένας πυροβολισμός, η γερμανική αυτοκρατορία τριγύρισε χορηγώντας δάνεια και χρηματοδοτικές μεταβιβάσεις προς τα νέα δευτερεύοντα κράτη-μέλη της ΕΕ. Αυτές οι οικονομικές συναλλαγές δηλώθηκαν από τις ακόλουθες προϋποθέσεις: 1) Ιδιωτικοποίηση και πώληση της δημόσιας περιουσίας αξίας των νέων κρατών μελών κυρίως στη Γερμανία, καθώς και σε άλλους επενδυτές της ΕΕ και 2) να υποχρεωθούν τα κράτη μέλη να διαλύσουν τα κοινωνικά προγράμματά τους, να εγκρίνουν μαζικές απολύσεις και να πληρούν αδύνατους δημοσιονομικούς στόχους. Με άλλα λόγια, η επέκταση της σύγχρονης γερμανικής αυτοκρατορίας απαίτησε μέτρα λιτότητας, που μετέτρεψαν τις πρώην κομμουνιστικές χώρες σε δορυφόρους, υποτελείς και πηγές μισθοφόρων – ένα σχέδιο που τώρα παίζει στην Ελλάδα.

Ο λόγος που αυτές οι νέες γερμανικές «αποικίες» (ιδίως η Πολωνία και οι χώρες της Βαλτικής), επιμένουν στην ΕΕ για την επιβολή σκληρών μέτρων λιτότητας στην Ελλάδα, είναι ότι πέρασαν την ίδια βάναυση διαδικασία να πείσουν τους δικούς τους πολιορκούμενους πολίτες ότι δεν υπάρχει εναλλακτική λύση – η αντίσταση ήταν μάταιη. Κάθε επιτυχημένη επίδειξη από Έλληνες εργαζόμενους, αγρότες και υπαλλήλους, ότι η αντίσταση στην αυτοκρατορία είναι δυνατή, θα εξέθετε τη διεφθαρμένη σχέση μεταξύ αυτών των πελατών ηγετών και της γερμανικής αυτοκρατορικής τάξης. Προκειμένου να διατηρηθούν τα θεμέλια της νέας αυτοκρατορικής τάξης, η Γερμανία έπρεπε να γίνει σκληροπυρηνική με την Ελλάδα. Διαφορετικά, τα προσφάτως ενσωματωμένα αποικιακά υποκείμενα στη Βαλτική, τα Βαλκάνια και την Κεντρική Ευρώπη, θα μπορούσαν να «ξανασκεφτούν» τους ωμούς όρους της δικής τους ενσωμάτωσης στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Αυτό εξηγεί την ανοιχτά τιμωρητική προσέγγιση για την Ελλάδα – τη μετατροπή της σε «Αϊτή της Ευρώπης» ανάλογη με τη μακροχρόνια αποκτήνωση από τις ΗΠΑ των επαναστατημένων Αϊτινών – ως μάθημα στους δικούς πελάτες της Καραϊβικής και της Λατινικής Αμερικής.

Η αιτία της γερμανικής αδιαλλαξίας δεν έχει καθόλου να κάνει με τις πολιτικές προσωπικότητες ή ιδιορρυθμίες των Angela Merkle και Wolfgang Schnauble: Τέτοιοι αυτοκρατορικοί ηγέτες δεν λειτουργούν υπό νευρωτική εκδικητικότητα. Το αίτημά τους για απόλυτη ελληνική υποταγή αποτελεί επιτακτική ανάγκη της οικοδόμησης της γερμανικής αυτοκρατορίας, μια συνέχεια της κατάκτησης της Ευρώπης βήμα-βήμα.

Η γερμανική αυτοκρατορία δίνει έμφαση στις οικονομικές κατακτήσεις και πάει χέρι-χέρι με την αμερικανική αυτοκρατορία που στηρίζεται σε στρατιωτικές κατακτήσεις. Οι ίδιοι οικονομικοί δορυφόροι της Γερμανίας χρησιμεύουν επίσης ως θέσεις για τις αμερικανικές στρατιωτικές βάσεις και ασκήσεις περικύκλωσης της Ρωσίας. Αυτά τα υποτελή κράτη μέλη παρέχουν μισθοφόρους για τους αμερικανικούς αυτοκρατορικούς πολέμους στη Νότια Ασία, το Ιράκ, τη Συρία και αλλού.

Η οικονομική παράδοση του ΣΥΡΙΖΑ συνδυάζεται με το άβουλο ξεπούλημά του στο ΝΑΤΟ, την υποστήριξη της επιβολής κυρώσεων κατά της Ρωσίας και τον εναγκαλισμό των πολιτικών των ΗΠΑ προς τη Συρία, το Λίβανο και το Ισραήλ.

Η Γερμανία και οι αυτοκρατορικοί συνεργάτες της έχουν ξεκινήσει μια άγρια επίθεση κατά των ανθρώπων που εργάζονται στην Ελλάδα, σφετερίζονται την ελληνική κυριαρχία και σχεδιάζουν να κατάσχουν 50 δισεκατομμύρια ευρώ ζωτικών ελληνικών δημοσίων επιχειρήσεων, γης και πόρων. Αυτό από μόνο του θα πρέπει να διαλύσει το μύθο, που προωθείται κυρίως από τον Γάλλο κοινωνικό δημοκρατικό δημαγωγό Ζακ Ντελόρ, ότι ο ευρωπαϊκός καπιταλισμός είναι μια ήπια μορφή «κοινωνικού παρεμβατισμού» και μια «εναλλακτική» για την άγρια αγγλο-αμερικανική εκδοχή του καπιταλισμού.

Αυτό που ήταν ζωτικής σημασίας για τις προηγούμενες και τρέχουσες εκδόσεις των αυτοκρατοριών, είναι ο ρόλος μιας συνεργάσιμης πολιτικής τάξης που διευκολύνει τη μετάβαση στην αποικιοκρατία. Εδώ είναι όπου οι σοσιαλδημοκράτες, όπως ο Αλέξης Τσίπρας, ο οποίος διαπρέπει στην τέχνη του αριστερού λόγου, ενώ αγκαλιάζει τη δεξιά, κολακεύουν και εξαπατούν τις μάζες στην εμβάθυνση της λιτότητας και της λεηλασίας.

Αντί για τον εντοπισμό των ταξικών εχθρών εντός της ΕΕ και της οργάνωσης ενός εναλλακτικού προγράμματος εργατικής τάξης, ο Τσίπρας και οι συνάδελφοί του συνεργάτες, οι λεγόμενοι «εταίροι» της ΕΕ, προωθούν την ταξική συνεργασία – για να εξυπηρετήσει καλύτερη την αυτοκρατορική Ευρώπη: Όταν οι Γερμανοί καπιταλιστές απαίτησαν τις πληρωμές των τόκων τους, ο Τσίπρας προχώρησε σε αφαίμαξη της ελληνικής οικονομίας. Όταν οι Γερμανοί καπιταλιστές επιδίωξαν να κυριαρχήσουν στην ελληνική αγορά, ο Τσίπρας και ο ΣΥΡΙΖΑ άνοιξαν την πόρτα, κρατώντας την Ελλάδα στην ΕΕ. Όταν η γερμανική πρωτεύουσα ήθελε να επιβλέπει την ανάληψη των ελληνικών περιουσιών, ο Τσίπρας και ο ΣΥΡΙΖΑ αγκάλιασαν το ξεπούλημα.

Υπάρχει σαφής ταξική συνεργασία εντός της ελληνικής ελίτ στην καταστροφή της κυριαρχίας του έθνους: οι Έλληνες ολιγάρχες τραπεζίτες και κομμάτια των εμπορικών και τουριστικών ελίτ, έχουν ενεργήσει ως μεσάζοντες των Γερμανών κατασκευαστικών αυτοκρατοριών και προσωπικά επωφελήθηκαν από τη γερμανική-ΕΕ εξαγορά, παρά την εξαθλίωση του ελληνικού δημοσίου. Οι εν λόγω οικονομικοί μεσάζοντες, που αντιπροσωπεύουν το 25% του εκλογικού σώματος, έχουν γίνει οι κύριοι πολιτικοί υποστηρικτές της προδοσίας ΣΥΡΙΖΑ-Τσίπρα. Ενώνονται με τις ελίτ της ΕΕ χειροκροτώντας την εκκαθάριση των αριστερών επικριτών του Τσίπρα και την αυταρχική κατάσχεση του νομοθετικής και εκτελεστικής εξουσίας! Αυτή η κατηγορία συνεργάτη ποτέ δεν θα υποφέρει από περικοπές συντάξεων, απολύσεις και ανεργία. Ποτέ δεν θα πρέπει να μπει στη σειρά στις ακρωτηριασμένες τράπεζες για μια ταπεινωτική δόση των 65 ευρώ της σύνταξης. Αυτοί οι συνεργάτες έχουν εκατοντάδες χιλιάδες και εκατομμύρια κρυμμένα σε τραπεζικούς λογαριασμούς στο εξωτερικό και επενδύουν στην υπερπόντια αγορά ακινήτων. Σε αντίθεση με τις ελληνικές μάζες, είναι πρώτα απ ‘όλα «Ευρωπαίοι» – πρόθυμοι συνεργοί των Γερμανών κατασκευαστών της αυτοκρατορίας!

Η αρχή της Τραγωδίας: Ο Ελληνικός Λαός εξέλεξε έναν Δούρειο Ίππο

Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι βαθιά ριζωμένος στην ελληνική πολιτική κουλτούρα. Μια ηγεσία μορφωμένων μασκότ που υπηρετούν εξωτερικές ευρωπαϊκές αυτοκρατορίες. Ο ΣΥΡΙΖΑ υποστηρίζεται από ακαδημαϊκούς αριστερούς που είναι απομακρυσμένοι από τους αγώνες, θυσίες και βάσανα του ελληνικού λαού. Οι ηγέτες του ΣΥΡΙΖΑ εμφανίστηκαν στη σκηνή ως ιδεολογικοί καθοδηγητές και σωτήρες με μεθυστικές ιδέες και τρεμάμενα χέρια. Ένωσαν τις δυνάμεις τους με τη ριζοσπαστική καθοδική κινούμενη μεσαία τάξη, που φιλοδοξούσε να ανέβει και πάλι μέσω της παραδοσιακής μεθόδου: ριζοσπαστική ρητορική, την εκλογή στην κυβέρνηση, διαπραγματεύσεις και συναλλαγές με την τοπική και ξένη ελίτ και προδοσία των ψηφοφόρων τους. Ο δικός τους είναι ένας γνωστός πολιτικός δρόμος για εξουσία, προνόμια και κύρος. Σε αυτό το πλαίσιο, ο Τσίπρας προσωποποιεί μια ολόκληρη γενιά ανερχόμενων οπορτουνιστών, πρόθυμων και ικανών να ξεπουλήσουν την Ελλάδα και το λαό της. Διαιωνίζει τις χειρότερες πολιτικές παραδόσεις: Στην προεκλογική του εκστρατεία προώθησε τον καταναλωτισμό πάνω από την ταξική συνείδηση (απορρίπτοντας οποιαδήποτε κινητοποίηση των μαζών για την εκλογή!). Είναι ένας χρήσιμος ηλίθιος, ενσωματωμένος σε μια κουλτούρα πελατειακών σχέσεων, κλεπτοκρατίας, φοροδιαφυγής, επιθετικών δανειστών και σπατάλης- ο ακριβής λόγος που τα γερμανικά αφεντικά του, ανέχτηκαν αυτόν και τον ΣΥΡΙΖΑ, αν και με κοντό λουρί!

Ο ΣΥΡΙΖΑ του Τσίπρα έχει απόλυτη περιφρόνηση για τη δημοκρατία. Αγκαλιάζει την «Αρχή Caudillo»: ένας άνθρωπος, ένας ηγέτης, μια πολιτική! Όλοι οι διαφωνούντες προκαλούν την απόλυση!

Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει εντελώς υποταχθεί στους αυτοκρατορικούς θεσμούς, την Τρόικα και τους εντολοδόχους της, το ΝΑΤΟ και πάνω απ ‘όλα την ΕΕ, την ευρωζώνη. Ο Τσίπρας / ΣΥΡΙΖΑ απέρριψε εκ προοιμίου την ανεξαρτησία και την ελευθερία από τις αυτοκρατορικές επιταγές. Στη «συνθηκολόγησή του με τους Γερμανούς», ο Τσίπρας παρουσίασε οιστριονικούς θεατρινισμούς, αλλά από τη δική του προσωπική προσταγή, το μαζικό «Όχι στην ΕΕ» του δημοψηφίσματος μετατράπηκε σε ΝΑΙ.

Το πιο σκληρό πολιτικό έγκλημα απ ‘όλα, είναι η ισοπέδωση της ελληνικής οικονομίας από τον Τσίπρα, ματώνοντας τις τράπεζες, αδειάζοντας τα ταμεία συντάξεων και παγώνοντας τους μισθούς, ενώ καθημερινά «κατηγορούσε τους τραπεζίτες», προκειμένου να αναγκάσει τη μάζα των Ελλήνων να δεχθούν τις άγριες προσταγές της αυτοκρατορικής του ηγεσίας, ή να αντιμετωπίσουν την απόλυτη εξαθλίωση!

Η απόλυτη Παράδοση

Ο Τσίπρας και συκοφάντες του στο ΣΥΡΙΖΑ, ενώ συνεχώς επέκριναν την υποταγή της Ελλάδας στους αυτοκράτορες της ΕΕ και υποστήριζαν τη θυματοποίηση, κατάφεραν να υπονομεύσουν την εθνική συνείδηση του ελληνικού λαού σε λιγότερο από 6 μήνες. Αυτό που ήταν ένα νικηφόρο δημοψήφισμα και έκφραση απόρριψης από τα τρία πέμπτα των Ελλήνων ψηφοφόρων, μετετράπη σε ένα πρελούδιο για μια γελοία παράδοση από τους συνεργάτες της αυτοκρατορίας. Η νίκη του λαού στο δημοψήφισμα διαστρεβλώθηκε για να αντιπροσωπεύσει τη λαϊκή υποστήριξη για ένα Caudillo. Ενώ προσποιήθηκε ότι συμβουλεύεται το ελληνικό εκλογικό σώμα, ο Τσίπρας χειραγώγησε τη λαϊκή βούληση σε μια εντολή, όπου το καθεστώς του θα οδηγήσει την Ελλάδα πέρα από την υποδούλωση του χρέους, στην αποικιακή υποτέλεια.

Ο Τσίπρας είναι μια υπέρτατη εκπροσώπηση της αυταρχικής προσωπικότητας του Adorno: Στα γόνατά στους από πάνω του, στο λαιμό στους παρακάτω.

Μόλις ολοκληρώσει το καθήκον του της διαίρεσης, αποθάρρυνσης και εξαθλίωσης της ελληνικής πλειοψηφίας, οι τοπικές και υπερπόντιες άρχουσες ελίτ θα τον απορρίψουν σαν ένα χρησιμοποιημένο προφυλακτικό και αυτός θα περάσει στην ιστορία ως ένας βιρτουόζος στην εξαπάτηση και προδοσία του ελληνικού λαού.

Επίλογος:

Ο εναγκαλισμός του ΣΥΡΙΖΑ της σκληρής δεξιάς εξωτερικής πολιτικής δεν πρέπει να θεωρηθεί ως «αποτέλεσμα εξωτερικής πίεσης», όπως οι κάλπικοι αριστεροί υποστηρικτές ισχυρίζονται, αλλά μάλλον μια συνειδητή επιλογή. Μέχρι στιγμής, το καλύτερο παράδειγμα της αντιδραστικής πολιτικής του καθεστώτος του ΣΥΡΙΖΑ είναι η υπογραφή της στρατιωτικής συμφωνίας με το Ισραήλ.

Σύμφωνα με την Jerusalem Post (19 Ιούλ, 2015), ο Έλληνας Υπουργός Άμυνας υπέγραψε αμοιβαία συμφωνία αμυντικής και εκπαιδευτικής κατάρτισης με το Ισραήλ, η οποία περιλαμβάνει κοινές στρατιωτικές ασκήσεις. Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει υποστηρίξει ακόμη και την πολεμική στάση του Ισραήλ κατά της Ισλαμικής Δημοκρατίας του Ιράν, εγκρίνοντας το γελοίο ισχυρισμό του Τελ Αβίβ ότι η Τεχεράνη αντιπροσωπεύει μια τρομοκρατική απειλή στη Μέση Ανατολή και τη Μεσόγειο. Ο ΣΥΡΙΖΑ και το Ισραήλ υπέγραψαν κοινή στρατιωτική συμφωνία υποστήριξης που ξεπερνά οποιαδήποτε άλλη συμφωνία μέλους της ΕΕ με το Ισραήλ και ταιριάζει μόνο σε πολεμική, με τις ειδικές ρυθμίσεις της Ουάσιγκτον με το σιωνιστικό καθεστώς.

Ο Ultra-μιλιταριστής υπουργός άμυνας του Ισραήλ Moshe Yaalon, (ο χασάπης της Γάζας), χαιρέτισε τη συμφωνία και ευχαρίστησε το καθεστώς του ΣΥΡΙΖΑ για «την υποστήριξή του». Είναι περισσότερο από πιθανό ότι η υποστήριξη του ΣΥΡΙΖΑ στο εβραϊκό κράτος εξηγεί τη δημοτικότητά του στους αγγλο-αμερικανικούς και καναδικούς «αριστερούς» Σιωνιστές …

Οι στρατηγικοί δεσμοί του ΣΥΡΙΖΑ με το Ισραήλ δεν είναι αποτέλεσμα της «πίεσης» της ΕΕ, ή των επιταγών της «τρόικας». Η συμφωνία είναι μια ριζική μεταστροφή της -πάνω από μισό αιώνα- ελληνικής υποστήριξης για τα νόμιμα εθνικά δικαιώματα του παλαιστινιακού λαού ενάντια στο ισραηλινό τρομοκρατικό κράτος. Αυτή η στρατιωτική συμφωνία, όπως και η οικονομική συνθηκολόγηση του καθεστώτος του ΣΥΡΙΖΑ στη γερμανική άρχουσα τάξη, είναι βαθιά ριζωμένη στην «ιδεολογία της αποικιοκρατίας», η οποία διαχέει τις πολιτικές Τσίπρα.

Έκανε την Ελλάδα ένα σημαντικό βήμα «προς τα εμπρός», από την οικονομική υποτέλεια σε έναν μισθοφόρο πελάτη των πιο οπισθοδρομικών καθεστώτων στη Μεσόγειο.

Μετάφραση-απόδοση: Ι.Γκορ. για το Hellasforce

Το αρχικό κείμενο ΕΔΩ.

Από "agonaskritis.gr"

Τελικά από πού παίρνει «γραμμή» ο Περισσός;

Αναλύσεις, Σχόλιο της Ημέρας

6 Αυγούστου 2015

Πριν δυό μέρες ο κ. Κουτσούμπας και η παρέα του εδέησε να απαντήσει στο ερώτημα που είχα θέσει μέρες πριν, από πού παίρνει «γραμμή» ο Περισσός; Και απάντησε όπως συνηθίζουν όλοι όσοι έχουν στρατευθεί σε χώρους πολιτικού σκοταδισμού. Με ένα ανώνυμο κείμενο, όπου περισσεύουν οι προσωπικοί χαρακτηρισμοί, αλλά δεν υπάρχει ούτε ένα επιχείρημα. Μόνο ισχυρισμοί ελέω Γιαχβέ.
«Ο γνωστός μπαρουφολόγος Δ. Καζάκης, που το σύστημα, που …τόσο «πολεμά», τον είχε αναδείξει κι αυτόν σε «γνωστό τηλεαστέρα της κρίσης και του αντιμνημονιακού αγώνα» (γιατί παραέχει ξεφουσκώσει κι αυτός, όπως όλοι οι μιας χρήσης «αγωνιστές»), συγγράφει στο φύλλο της 4/8 της «Ελεύθερης Ώρας» ένα ατέλειωτης εμπάθειας και ρηχότητας κείμενο κατά του ΚΚΕ. Αυτό δεν είναι πρωτότυπο. Έτσι κάνουν καριέρα όλοι αυτοί.» Τάδε έφη ο ανώνυμος κονδυλοφόρος του Περισσού.
Ο φανατισμός του κουκουλοφόρου δεν με αφορά. Ανήκει στις πολιτικές παραδόσεις του φασισμού και του δοσιλογισμού, που έχουν γίνει πια τόσο οικείες στον Περισσό. Όπως επίσης και το ψέμα. Ούτε προσωπικά με ενοχλούν οι προσωπικοί χαρακτηρισμοί, που, εκτός όλων των άλλων, δείχνουν την τραγική έλλειψη επιχειρημάτων. Δείχνουν τον πανικό του λωποδύτη όταν τον πιάνουν στα πράσα.
Τι να πει ο δυστυχής; Να απαντήσει σ” αυτά που είπαμε και γράψαμε δεν μπορεί. Κι έτσι το ρίχνει στο υβρεολόγιο. Κοτσάρει και το ότι εγώ δήθεν είμαι αρθρογράφος της «Ελεύθερης Ώρας» και νομίζει πώς καθάρισε. Η αλήθεια βέβαια είναι ότι το κείμενο «Από που παίρνει «γραμμή» ο κ. Κουτσούμπας και ο Περισσός;» έχει γραφτεί και έχει αναρτηθεί από τις 26/7 στο προσωπικό μου blog. H Ε.Ω., αναδημοσίευσε το συγκεκριμένο κείμενο, όπως μπορεί ο καθένας να το κάνει από την στιγμή που υπάρχει σε blog.
Αλλά ο κουκουλοφόρος δεν ενδιαφέρεται για την αλήθεια. Πρέπει οπωσδήποτε να χαρακτηριστώ ως αρθρογράφος της Ε.Ω., γιατί έτσι τον βολεύει. Απευθύνεται σε πνευματικά και κοινωνικά καθυστερημένους, που η εγκεφαλική τους λειτουργία είναι όπως των σαυροειδών της πλειόκαινου. Λειτουργούν με κλισέ όπως η εναλλαγή των σλάιντ στη μηχανή προβολής, «εχθρός», «φίλος», «τροφή», «αφόδευση».
Γι” αυτό και συνεχίζει: «Ούτε είναι να παραξενεύεται κανείς πως ο κ. Καζάκης της «αντιμνημονιακής» ΣΠΙΘΑΣ, που έφτιαξε το ΕΠΑΜ, που κατέβηκε σε κοινό ψηφοδέλτιο με τον Παπαθεμελή, που μετά συμπορεύτηκε με την ΑλαβανοΑΝΤΑΡΣΥΑ, σήμερα αρθρογραφεί στην «Ελεύθερη Ώρα». Τη γνωστή φασίζουσα, φιλοχρυσαυγίτικη εφημερίδα, με πρωτοσέλιδα «Για όλα φταίνε οι Εβραίοι», «Τα “χε πει ο γέροντας»… Η φωτογραφία του Καζάκη άλλωστε, με βάση την πορεία και τις θέσεις του, θα μπορούσε να βρίσκεται στα λεξικά δίπλα στο λήμμα καιροσκόπος, τυχοδιώκτης, φαντασιόπληκτος και άλλα πολλά…»
Τον καταλαβαίνω απόλυτα. Δεν φτάνει η αργομισθία που του εξασφαλίζει ο Περισσός, θα πρέπει να απαντήσει και στην επιχειρηματολογία του κειμένου μου. Πώς; Εδώ δεν τολμά να γράψει επώνυμα. Θα προτιμούσε να λύσει τις διαφορές του με τύπους σαν κι εμένα με τον τρόπο που παραδοσιακά τις έλυναν οι ομογάλακτοί του, δηλαδή οι κουκουλοφόροι των ναζί και των γερμανοτσολιάδων στην παλιά κατοχή, αλλά τα κότσια του και οι συνθήκες δεν του το επιτρέπουν ακόμη. Κι έτσι αρκείται να ξεθυμαίνει με βρισιές και χυδαία ψέματα.
Θαυμάστε τον πανικό του σύγχρονου εντεταλμένου γερμανοτσολιά με κόκκινη προβιά: «Στο λίβελό του, αν κανείς αφαιρέσει τα πομπώδη, τα υβριστικά σχόλια και την επιστημονική κενότητα, δεν θα βρει και τίποτα παραπάνω από μια επανάληψη της παραποίησης της θέσης του ΚΚΕ για την κρίση, το νόμισμα και τον καπιταλιστικό δρόμο ανάπτυξης. Το κείμενο, δηλαδή, δεν θα έχρηζε κανενός σχολιασμού αν δεν αποτολμούσε ο Καζάκης να αναρωτηθεί «από πού παίρνει γραμμή» το ΚΚΕ και ο Γραμματέας του και να χαρακτηρίσει το ΚΚΕ «ιμπεριαλιστικό φερέφωνο»!… Φερέφωνο του ιμπεριαλισμού είναι αυτοί που λένε εσκεμμένα ψέματα ότι με μια αλλαγή του νομίσματος και μόνο θα υπάρξουν θετικές για το λαό εξελίξεις. Ότι θα ζήσει καλύτερα στην καπιταλιστική Ελλάδα της δραχμής από την καπιταλιστική Ελλάδα του ευρώ! Και μάλιστα σήμερα που ενισχύεται ένα ρεύμα συνολικότερης αμφισβήτησης της ΕΕ και των «μονόδρομων» του καπιταλισμού. Και το λένε παρέα επιχειρηματίες, «αριστεροί και δεξιοί δραχμιστές», ο Σόιμπλε, η Λεπέν, επιχειρώντας να εγκλωβίσουν εκ νέου το λαό στην κοίτη του συστήματος και στην υπηρεσία τμημάτων του κεφαλαίου, που για δικούς τους -προφανώς- λόγους επιθυμούν μια έξοδο της Ελλάδας από την Ευρωζώνη και σύμπραξη με άλλες ιμπεριαλιστικές συμμαχίες.»
Πότε ήταν καλύτερα;
Για να δούμε ποιοι είναι εντεταλμένα φερέφωνα του ιμπεριαλισμού. Σύμφωνα με τον κουκουλοφόρο εκ Περισσού, φερέφωνο είναι «αυτοί που λένε εσκεμμένα ψέματα ότι με μια αλλαγή του νομίσματος και μόνο θα υπάρξουν θετικές για το λαό εξελίξεις.» Να συμφωνήσουμε προς στιγμή. Αλλά ποιός λέει κάτι τέτοιο; Ποιός λέει ότι με μόνο την αλλαγή του νομίσματος θα υπάρξουν θετικές εξελίξεις για το λαό; Πάντως όχι ο γράφων. Ούτε το ΕΠΑΜ. Θα θέλαμε πάρα πολύ να μας υποδείξει ο εν λόγω κουκουλοφόρος, ή έστω κάποιος άλλος του φυράματός του, πότε και πού είπαμε ότι μια αλλαγή, από μόνη της, του νομίσματος θα φέρει θετικές εξελίξεις.
Αυτό που είπαμε και υποστηρίζουμε σθεναρά είναι ότι το εθνικό κρατικό νόμισμα ταυτόχρονα με την καταγγελία του χρέους ως παράνομου, αθέμιτου, επαχθούς, συνιστούν την μοναδική αφετηρία πάνω στην οποία μπορεί να οικοδομηθεί μια ριζικά διαφορετική πορεία της Ελλάδα προς όφελος του λαού. Διαφωνεί ο εντεταλμένος κουκουλοφόρος; Λέμε ψέματα; Ας μας το δείξει. Γιατί δεν το τολμά; Τόσους και τόσους αργόμισθους διαθέτει ο Περισσός, γιατί δεν σηκώνει κανείς τους το γάντι;
Όμως ακόμη κι αν πάρει στα σοβαρά κανείς τον εν λόγω κουκουλοφόρο και δεχθεί τον ισχυρισμό του, γιατί οι φορείς της άποψης ότι με μόνο το εθνικό νόμισμα θα έχουμε θετικές εξελίξεις για τον λαό, είναι φερέφωνα του ιμπεριαλισμού; Αυτή είναι η επίσημη προπαγάνδα του ιμπεριαλισμού σήμερα; Αυτό προπαγανδίζουν τα επιτελεία του εντός και εκτός Ελλάδας; Δηλαδή, μας λένε μέρα και νύχτα ότι με μόνο την αλλαγή του νομίσματος θα έχουμε θετικές εξελίξεις για το λαό;
Βεβαίως, τι ξέρω εγώ; Με πληρώνει ο Περισσός ως αργόμισθο; Πώς λοιπόν μπορώ να ξέρω; Εγώ είμαι ένας μπαρουφολόγος, τηλεαστέρας, εμπαθής, καιροσκόπος, τυχοδιώκτης, φαντασιόπληκτος και άλλα πολλά… που τολμώ – άκουσον, άκουσον θανάσιμο αμάρτημα που διαπράτω – να αμφισβητώ το κομματικό ταλμούδ. Έτσι είναι, αν έτσι θέλει ο Περισσός. Κι έτσι επινοούν μια ιμπεριαλιστική προπαγάνδα υπέρ του εθνικού νομίσματος, υπέρ της δραχμής, γιατί έτσι τους βολεύει. Είναι η εκ Περισσού παραλλαγή του γνωστού κλισέ περί «συμμορίας της δραχμής», που δήθεν εκπορεύεται από σκοτεινές κλίκες του μεγάλου κεφαλαίου, οι οποίες θέλουν την επιστροφή στη δραχμή για να αγοράσουν τα πάντα μπιρ παρά με τα κεφάλαια που έχουν στο εξωτερικό.
Κι όπως είναι φυσικό, ο Περισσός είναι από τους πρώτους που προσυπέγραψαν τη χυδαία αυτή τερατολογία της ιμπεριαλιστικής προπαγάνδας. Αυτό και μόνο δείχνει το ποιος είναι φερέφωνο του ιμπεριαλισμού. Αρκεί βέβαια να είναι κανείς νοήμων για να το αντιληφθεί. Και μ” αυτό δεν θα ήθελα καθόλου να προσβάλω τον εντεταλμένο κουκουλοφόρο εκ Περισσού. Μπορεί να είναι πολλά, αλλά ποτέ και κανείς δεν θα τον έπαιρνε για νοήμονα. Ούτε αυτούς που τον πιστεύουν.
Ούτε ευρώ, ούτε δραχμή!
Ο εν λόγω κουκουλοφόρος μπορεί να μην γουστάρει, κυριολεκτικά να απεχθάνεται την ιμπεριαλιστική προπαγάνδα όταν δήθεν αυτή είναι υπέρ της δραχμής, αλλά δεν φαίνεται να τον πειράζει διόλου όταν υιοθετεί άκριτα και εν είδει θέσφατου την τερατολογία της εναντίον της δραχμής. Έτσι αποφαίνεται ελέω Γιαχβέ ότι λένε ψέματα όσοι ισχυρίζονται ότι ο λαός «θα ζήσει καλύτερα στην καπιταλιστική Ελλάδα της δραχμής από την καπιταλιστική Ελλάδα του ευρώ.»
Από πού προκύπτει κάτι τέτοιο; Με βάση ποια στοιχεία; Γιατί κανένας από τους αργόμισθους του Περισσού δεν κάνει τον κόπο να τεκμηριώσει αυτό το θέσφατο; Αλήθεια, πότε ήταν καλύτερα η κατάσταση της εργατικής τάξης και του λαού; Σήμερα με το ευρώ, ή παλιά με την δραχμή; Έχουν να παρουσιάσουν τέτοια στοιχεία; Όχι βέβαια. Πού βρήκαν οι κονδυλοφόροι εκ Περισσού μια τέτοια ανοησία και την παπαγαλίζουν; Μόνο στα κιτάπια της προπαγάνδας του ιμπεριαλισμού. Μόνο εκεί υπάρχει. Και δεν πειράζει διόλου τους εκ Περισσού να την υιοθετούν και να την αναπαράγουν παντελώς άκριτα. Τι Περισσός, τι Άδωνης!
Γιατί άραγε το παλιό ΚΚΕ στράφηκε εναντίον της ΕΟΚ πρώτα, της Ευρωπαϊκής Ένωσης κατόπιν και φυσικά εναντίον της εισόδου της χώρας στην ευρωζώνη; Δεν το έκανε στο όνομα του σοσιαλισμού, αλλά για λόγους δημοκρατίας και εθνικής ανεξαρτησίας. Γιατί λοιπόν θέλησε να κρατήσει την Ελλάδα στην καπιταλιστική δραχμή; Δεν ήξερε τότε ότι η καπιταλιστική Ελλάδα είτε με δραχμή, είτε με ευρώ, είναι το ίδιο χάλια για τον λαό; Πότε έλεγε ψέματα και πότε αλήθεια;
Το νόμισμα δεν είναι εργαλείο.
Το νόμισμα δεν είναι ένα απλό εργαλείο όπως νομίζουν οι κονδυλοφόροι του Περισσού. Δεν είναι πράγμα, ώστε να σου είναι αδιάφορο. Αυτή είναι μια μονεταριστική ανοησία που έχουν δανειστεί από τους εκπροσώπους του ιμπεριαλισμού. Οι απόψεις που ήθελαν το χρήμα ως πράγμα είναι πολύ παλιές και ο Προυντόν ήταν από τους πρώτους που την υιοθέτησαν για να κηρύξουν την πολιτική αδιαφορία για το νόμισμα. Η άποψή του ήταν εξωφρενικά απλή, όσο και των μονεταριστών. Το χρήμα είναι ένα πράγμα, ένα εργαλείο της οικονομίας, ενώ το νόμισμα εξαρτάται από την εξουσία.
Κι επομένως, το πρόβλημά του ήταν να «κοινωνικοποιήσει» τα πάντα μέσα από τα δικά του ευφάνταστα σχέδια, ανεξάρτητα από το χρήμα και το νόμισμα. Ο Μαρξ διαφώνησε ριζικά: «Το χρήμα δεν είναι ένα πράγμα, είναι μια κοινωνική σχέση. Η χρηματική σχέση είναι μια παραγωγική σχέση όπως κάθε άλλη οικονομική σχέση, όπως ο καταμερισμός της εργασίας, κοκ. Αν ο Προυντόν είχε δεόντως λάβει υπόψη του αυτή τη σχέση, δεν θα είχε δει στο χρήμα μια εξαίρεση, ένα στοιχείο αποσπασμένο από μια σειρά άγνωστη, ή που χρήζει ανασυγκρότησης.»
Η βασική διαφορά ανάμεσα στον Προυντόν και στους εκ Περισσού εντοπίζεται σε δυο κύριες πλευρές. Αφενός ο Προυντόν ήταν σαφώς πιο πρωτότυπος στοχαστής, ενώ οι εκ Περισσού αναμασούν σαν τσίχλα την κυρίαρχη ιμπεριαλιστική ιδεολογία. Και αφετέρου, ο Προυντόν στην εποχή του, τόσα ήξερε, τόσα έλεγε, ενώ σήμερα οι εκ Περισσού κάνουν αγώνα ολόκληρο υπέρ του ιμπεριαλιστικού μονεταρισμού.
Σε αντίθεση λοιπόν με τους παλιούς και νέους μονεταριστές, όλων των χρωμάτων, το νόμισμα εκφράζει κοινωνικές σχέσεις ισχύος, εξουσίας και εκμετάλλευσης. Δηλαδή παραγωγικές σχέσεις. Κι επειδή οι παραγωγικές σχέσεις στον καπιταλισμό δεν ήταν ποτέ, ούτε εκ φύσεως μπορούν να είναι μονοδιάστατες και στατικές, έτσι και το νόμισμα. Δεν είναι ίδιας σημασίας το νόμισμα στον καπιταλισμό. Άλλο το νόμισμα που εκφράζει ιμπεριαλιστική κατοχή και αυτοκρατορικές δομές, άλλο το νόμισμα που εκφράζει εθνικά ενιαία και αδιαίρετη δημοκρατία.
Μαρξ και εθνικό κρατικό νόμισμα.
Γι” αυτό και για το κίνημα δεν ήταν ποτέ αδιάφορο το νόμισμα. Ο Μαρξ και ο Ένγκελς στα Αιτήματα του Κομμουνιστικού Κόμματος της Γερμανίας μπροστά στη δημοκρατική επανάσταση του 1848, διατύπωναν την εξής θέση σχετικά με το νόμισμα: «Μια κρατική τράπεζα, της οποίας το χαρτονόμισμα θα είναι νόμιμο χρήμα, θα αντικαταστήσει όλες τις ιδιωτικές τράπεζες. Το μέτρο αυτό θα επιτρέψει να ρυθμιστεί το πιστωτικό σύστημα προς το συμφέρον του λαού στο σύνολό του, και ως εκ τούτου θα υπονομεύσει την κυριαρχία των μεγιστάνων του χρηματοπιστωτικού τομέα. Περαιτέρω, με τη σταδιακή υποκατάσταση του χρυσού και ασημένιου νομίσματος με χαρτονόμισμα, το καθολικό μέσο ανταλλαγής (αυτή η απαραίτητη προϋπόθεση του αστικού εμπορίου και των συναλλαγών) θα φθηνύνει, ενώ ο χρυσός και το ασήμι θα απελευθερωθεί για χρήση στο εξωτερικό εμπόριο. Τέλος, το μέτρο αυτό είναι αναγκαίο προκειμένου να συνδέσει τα συμφέροντα της συντηρητικής αστικής τάξης με τους σκοπούς της επανάστασης.»
Την εποχή αυτή στη Γερμανία βασίλευε η οικονομική ένωση Zollverein (1834-1871), η οποία είχε επιβληθεί από την Πρωσία με σκοπό να ενοποιήσει τις οικονομίες των ανεξάρτητων Γερμανικών κρατών μέσω της ελευθερίας κίνησης κεφαλαίου και εργασίας. Φυσικά η ένωση αυτή, που πολλοί στην δεκαετία του 1960 θεώρησαν ως προκάτοχο της Ευρωπαϊκής Κοινότητας , απαιτούσε και κοινό νόμισμα, το Vereinsmünze, το οποίο εκφραζόταν σε χρυσό και ασήμι. Οι δημοκρατικές επαναστάσεις που ξέσπασαν στη Γερμανία το 1848 στράφηκαν εναντίον της Πρωσικής επικυριαρχίας και φυσικά εναντίον του Zollverein.
Την ίδια γραμμή ακολούθησαν ο Μαρξ με τον Ένγκελς. Τα «Αιτήματά» τους ξεκινούσαν με το αίτημα: «Το σύνολο της Γερμανίας πρέπει να ανακυρηχθεί σε μια ενιαία και αδιαίρετη δημοκρατία.» Γιατί άραγε ο Μαρξ κι ο Ένγκελς δεν είπαν τότε, αυτό που λένε σήμερα οι εκ Περισσού; Γιατί απαίτησαν την κατάργηση του κοινού νομίσματος και μάλιστα στη σκληρή του εκδοχή, σε χρυσό και ασήμι, προκειμένου να δημιουργηθεί μια κρατική κεντρική τράπεζα που θα έχει το αποκλειστικό εκδοτικό δικαίωμα χαρτονομίσματος;
Προφανώς δεν συμμερίζονταν την ηλίθια άποψη ότι το καπιταλιστικό Zollverein είχε τις ίδιες επιπτώσεις για τις λαϊκές μάζες με την ενιαία και αδιαίρετη δημοκρατία, η οποία διαθέτει το δικό της αποκλειστικό νόμισμα στο έδαφος του καπιταλισμού. Και μάλιστα έφταναν ως το σημείο να προσδοκούν το τράβηγμα ακόμη και της συντηρητικής αστικής τάξης στην επανάσταση. Τόσο οπορτουνιστές. Γι αυτό και το λοιμοκαθαρτήριο του Περισσού έχει αναλάβει να τους εξαφανίσει από τη σκέψη και την πρακτική των πιστών οπαδών του κομματικού ταλμούδ.
Το εθνικό κρατικό νόμισμα συνώνυμο της δημοκρατίας.
Έτσι λοιπόν η μεγάλη, η τεράστια διαφορά ανάμεσα στο εθνικό κρατικό νόμισμα και ένα νόμισμα σαν το ευρώ, είναι ότι το μεν πρώτο διευκολύνει «να ρυθμιστεί το πιστωτικό σύστημα προς το συμφέρον του λαού στο σύνολό του, και ως εκ τούτου θα υπονομεύσει την κυριαρχία των μεγιστάνων του χρηματοπιστωτικού τομέα,» όπως έλεγαν Μαρξ κι Ένγκελς. Αρκεί να εκδίδεται από μια κεντρική κρατική τράπεζα σε συνθήκες δημοκρατίας. Ενώ το ευρώ διευκολύνει ακριβώς το ανάποδο. Ενισχύει την κυριαρχία των μεγιστάνων του χρήματος με κάθε δυνατό τρόπο, υπερβαίνοντας τις εθνικές νομοθεσίες ελέγχου και εποπτείας.
Δεν είναι τυχαίο που η δημιουργία εθνικού κρατικού νομίσματος συνδέθηκε ιστορικά με τη δημοκρατία. Πόσο διαφορετική από το αίτημα του Μαρξ και Ένγκελς ήταν η διακήρυξη του Α. Λίνκολν το 1865 για τη δημιουργία εθνικού κρατικού νομίσματος; «Η Κυβέρνηση διαθέτει τη δύναμη να δημιουργήσει και να εκδώσει το νόμισμα και την πίστη ως χρήμα και απολαμβάνοντας το δικαίωμα να αποσύρει τα δύο, το νόμισμα και την πίστη από την κυκλοφορία με τη φορολογία και αλλιώς, δεν χρειάζεται και δεν πρέπει να δανείζεται κεφάλαια με τόκο ως μέσο χρηματοδότησης του κυβερνητικού έργου και τη δημόσιας επιχείρησης. Η κυβέρνηση πρέπει να δημιουργεί, να εκδίδει, να κυκλοφορεί το σύνολο του νομίσματος και των πιστώσεων που απαιτούνται για την ικανοποίηση της αγοραστικής δύναμης της κυβέρνησης και της αγοραστικής δύναμης των καταναλωτών. Το προνόμιο της δημιουργίας και έκδοσης χρήματος είναι όχι μόνο το ανώτατο αποκλειστικό προνόμιο της κυβέρνησης, αλλά είναι η μεγαλύτερη δημιουργική ευκαιρία της κυβέρνησης. Με την υιοθέτηση αυτών των αρχών, η μακροχρόνια ανάγκη για ένα ενιαίο μέσο θα ικανοποιηθεί. Οι φορολογούμενοι θα απαλλαγούν από τεράστια ποσά σε τόκους, εκπτώσεις και ρυθμίσεις δανείων. Η χρηματοδότηση όλων των δημόσιων επιχειρήσεων, η διατήρηση της σταθερής κυβέρνησης και εύρυθμης προόδου, όπως και η συμπεριφορά του Δημοσίου Ταμείου θα γίνει θέμα πρακτικής διοίκησης. Οι άνθρωποι μπορούν και θα πρέπει να διαθέτουν ένα νόμισμα τόσο ασφαλές όσο και η δική τους κυβέρνηση. Το χρήμα θα πάψει να είναι ο αφέντης και θα γίνει ο υπηρέτης της ανθρωπότητας. Η δημοκρατία θα αποδειχθεί ανώτερη της δύναμης του χρήματος.»
Επί της ουσίας το αίτημα είναι ακριβώς το ίδιο. Η διαφορά βρίσκεται στο γεγονός ότι ο Λίνκλον έντυνε το αίτημα αυτό με πολύ όμορφες αστικοδημοκρατικές φαντασιώσεις. Το πλήρωσε ακριβά με τη δολοφονία του, διότι οι μεγιστάνες του χρήματος την εποχή εκείνη δεν συμμερίζονταν καθόλου την άποψη ότι ο καπιταλισμός του αυτοκρατορικού νομίσματος υπό τον έλεγχο και την έκδοση των ιδίων, είναι το ίδιο με τον καπιταλισμό της δημοκρατίας και του εθνικού κρατικού νομίσματος.
Η αδιαφορία ως απολογητική του ιμπεριαλισμού.
Το να αδιαφορείς λοιπόν για το νόμισμα είναι το ίδιο με το να αδιαφορείς για τις συνθήκες και τους όρους ύπαρξης του λαού, για το αν έχει κατοχυρωμένα δικαιώματα, ή όχι, για το αν είναι δούλος, υπεξούσιος υπό το διαρκές φάσμα της πείνας και της εξαθλίωσης, ή όχι. Αν ζει σε μια χώρα λεύτερη, ή όχι.
Το ευρώ εκ συστάσεως είναι ο μοχλός για να διαλυθεί κάθε έννοια κοινωνικής και εργασιακής κατάκτησης σ” ολόκληρη την Ευρωπαϊκή Ένωση. Να μετατραπούν τα κράτη μέλη από κυρίαρχα για τον λαό τους, σε στυγνούς μηχανισμούς υποταγής και υποδούλωσης των υπεξουσίων. Έτσι μόνο μπορεί να διατηρηθεί. Δεν υπάρχει άλλος τρόπος. Κι όσο προχωρά η πολιτική ενοποίηση της ΕΕ, τόσο περισσότερο αναδεικνύονται τα ιμπεριαλιστικά, αυτοκρατορικά χαρακτηριστικά του κοινού νομίσματος. Μας γυρίζει πίσω στα Ράιχ.
Πότε οι λαοί και οι εργατικές τάξεις πέτυχαν δικαιώματα και κατακτήσεις; Πότε πέτυχαν να καλυτερεύσουν τη ζωή τους; Έστω και οριακά; Με το εθνικό νόμισμα, ή με το ευρώ; Δεν υπάρχει χώρα της Ευρώπης όπου ο λαός και οι εργαζόμενοι να μην έχασαν ό,τι είχαν κατακτήσει εδώ και αιώνες με όρους εργασιακών δικαιωμάτων, κοινωνικού κράτους, δημοκρατίας. Θα μπορούσαν οι δυνάμεις της πιο παρασιτικής μορφής πλούτου, οι μεγιστάνες του χρήματος, να καταφέρουν μια τόσο συντριπτική κοινωνική εκδίκηση εναντίον των λαών, αν δεν υπήρχε το ευρώ και η ΕΕ; Ούτε κατά διάνοια.
Βέβαια, όλα αυτά δεν σημαίνουν απολύτως τίποτε για τον κουκουλοφόρο εκ Περισσού. Διότι αυτός ξέρει. Τι ξέρει; Ότι εμείς οι «δραχμιστές» πάμε να αποπροσανατολίσουμε τον κόσμο τώρα «μάλιστα σήμερα που ενισχύεται ένα ρεύμα συνολικότερης αμφισβήτησης της ΕΕ και των «μονόδρομων» του καπιταλισμού.» Α, δεν το ξέρετε; Ναι βέβαια ενισχύεται ένα «ρεύμα» συνολικότερης αμφισβήτησης της ΕΕ και των «μονοδρόμων» του καπιταλισμού! Όχι, δεν είναι το ρεύμα που πλευριτώνει εκατοντάδες χιλιάδες οικογένειες κάθε χειμώνα ελλείψει θέρμανσης μέσα στο ευρώ. Ίσως να “ναι κάποιο «ρεύμα» από τα ανοιχτά παράθυρα του Περισσού. Αλλά πάλι, Περισσός και ανοιχτά παράθυρα; Ούτε κατά διάνοια.
Πάντως από κάποιο «ρεύμα» θα το έπαθε ο δύστυχος κουκουλοφόρος εκ Περισσού και συνεχίζει το παραλήρημα: «Και το λένε παρέα επιχειρηματίες, «αριστεροί και δεξιοί δραχμιστές», ο Σόιμπλε, η Λεπέν, επιχειρώντας να εγκλωβίσουν εκ νέου το λαό στην κοίτη του συστήματος και στην υπηρεσία τμημάτων του κεφαλαίου, που για δικούς τους -προφανώς – λόγους επιθυμούν μια έξοδο της Ελλάδας από την Ευρωζώνη και σύμπραξη με άλλες ιμπεριαλιστικές συμμαχίες.»
Προσέξτε τι ωραία που προσπαθεί να ταυτίσει εμάς, τους «δραχμιστές», όπως μας αποκαλεί η ιμπεριαλιστική προπαγάνδα, με τον Σόιμπλε, τη Λεπέν και άλλους επιχειρηματίες. Μπορεί να μην ξέρει ποιους, αλλά είναι σίγουρο ότι τα λέμε παρέα και με άλλους επιχειρηματίες. Είπαμε, αυτός ξέρει. Άδικα πληρώνεται;
Φυσικά δεν τον ενοχλεί καθόλου ότι ο ίδιος ταυτίζεται με τους πιο χυδαίους προπαγανδιστές του ευρώ, που ισχυρίζονται ακριβώς το ίδιο πράγμα. Είναι τόσο χαρούμενος με την ταύτισή του, που υιοθετεί και τους όρους που λανσάρει η επίσημη ιμπεριαλιστική προπαγάνδα, «δραχμιστές».
Δραχμιστές, όπως λέμε πατριώτες.
Που να ξέρει ο δύσμοιρος ότι οι «δραχμιστές» στην ιστορία των κοινωνικών και πολιτικών αγώνων του ελληνικού λαού, είναι όλοι όσοι πολέμησαν εναντίον της ιμπεριαλιστικής επικυριαρχίας και αγωνίστηκαν για λευτεριά, ανεξαρτησία και δημοκρατία. Από τα πρώιμα χρόνια του Καποδίστρια, ο οποίος επιχείρησε να ιδρύσει κρατικό νομισματοκοπείο και να εκδώσει εθνικό νόμισμα, τον φοίνικα, για να γλυτώσει η Ελλάδα από το καθεστώς προτεκτοράτου. Φυσικά με τον ερχομό της Βαυαροκρατίας, το κρατικό νομισματοκοπείο στην Αίγινα καταστράφηκε με εντολή των Αντιβασιλέων και δόθηκε εντολή να εκδοθεί η δραχμή στο Μόναχο, έρμαιο ιδιωτικών τραπεζικών συμφερόντων.
Από τότε μέχρι τα χρόνια της αντίστασης, του ΕΑΜ, το εθνικό κρατικό νόμισμα ήταν και παρέμεινε κυρίαρχο ζήτημα δημοκρατίας. Ο Αλ. Σβώλος, υπουργός οικονομικών στην Κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας, έλεγε τον Οκτώβριο του 1944: «Η κυβέρνησις θα κάνη το παν δια να συγκροτήσει εθνικόν νόμισμα. Η πολιτική της είναι να σταματήσει τον πληθωρισμό… Η χώρα πρέπει να αποκτήσει γερό νόμισμα… Έχει προβλεφθεί η εισαγωγή νέας δραχμής, με την οποία θα ανταλλαγούν οι σημερινές δραχμές.» Για να γίνει εισαγωγή αληθινού εθνικού νομίσματος, δεν έπρεπε να εξαρτάται ούτε από τη λίρα στερλίνα, ούτε από τον χρυσό. Κάτι που δεν ήθελαν καθόλου οι Βρετανοί.
Κι έτσι η επιχείρηση των υπουργών του ΕΑΜ για νομισματική σταθεροποίηση το Νοέμβριο του 1944 ήταν ένας από τους βασικούς λόγους για την επιτάγχυνση της μετωπικής αναμέτρησης που οδήγησε στα Δεκεμβριανά και αργότερα στον εμφύλιο. Κι έτσι οι Βρετανοί κράτησαν τον έλεγχο του νομίσματος, ενώ οι Αμερικανοί αργότερα επέτρεψαν, για πρώτη φορά στην ιστορία της Ελλάδας μετά τον Καποδίστρια, να λειτουργήσει κρατικό νομισματοκοπείο και να τυπώσει ελληνικά τραπεζογραμμάτια. Κι όλα αυτά γιατί ήθελαν να δέσουν τη νέα δραχμή με το δολάριο στα πλαίσια του συστήματος σταθερών ισοτιμιών του Bretton Woods.
Έτσι, το αίτημα για ένα αυθεντικό εθνικό κρατικό νόμισμα και ένα πιστωτικό σύστημα υπό κρατικό έλεγχο ήταν και παρέμεινε ταυτισμένο με ανάγκη ανοικοδόμησης της Ελλάδας σε συνθήκες ελευθερίας, δημοκρατίας και ανεξαρτησίας. Γιατί άραγε κανένας από το ΚΚΕ, ή άλλη δημοκρατική δύναμη, πριν την άφιξη της σημερινής κοινοβουλευτικής αριστεράς, δεν έθεσε ζήτημα αδιαφορίας για το νόμισμα; Γιατί δεν θεώρησαν ποτέ ότι είναι το ίδιο το εθνικό κρατικό νόμισμα με εκείνο που είναι δεμένο με ιμπεριαλιστικά νομίσματα;
Πού να τα ξέρει όλα αυτά ο δύσμοιρος κουκουλοφόρος εκ Περισσού. Μήπως έχει την παραμικρή σχέση, αυτός και τα αφεντικά του, με τους ιστορικούς αγώνες του ελληνικού λαού; Ούτε όσο πατάει η γάτα.
Που είναι το κακό;
Όμως, ας κάνουμε τη χάρη του κουκουλοφόρου εκ Περισσού. Ας κάνουμε την υπόθεση εργασίας ότι υπάρχουν αστικές δυνάμεις, ή «μερίδα της αστικής τάξης» στην Ελλάδα – δεν ξέρουμε ποια, ούτε που κρύβεται τόσο καλά και μόνο ο Περισσός την βλέπει με υπόδειξη των ιμπεριαλιστών, η οποία διακαώς επιθυμεί επιστροφή στο εθνικό νόμισμα. Κι ας υποθέσουμε ότι αυτή η «μερίδα» είναι ικανή να φτάσει έως το σημείο να μην αναγνωρίσει και να διαγράψει το χρέος, να φύγει από το ευρώ για να επαναφέρει το δικό της εθνικό νόμισμα, ώστε να σπάσει τα δεσμά αποικιακής εκμετάλλευσης από τους ισχυρούς στην ευρωζώνη, να εθνικοποιήσει τις τράπεζες για να χτυπήσει την ελεύθερη κίνηση του κεφαλαίου, να προχωρήσει σε παραγωγική ανασυγκρότηση, ώστε να μην είναι έρμαιο των πολυεθνικών, κοκ, προκειμένου να προστατεύσει την οικονομία της.
Το ερώτημα που θέτουμε είναι το εξής: αν τα κάνει όλα αυτά για να «κατευνάσει την λαϊκή οργή», σε ποιον κάνει κακό, στους εργαζόμενους, ή στην ίδια και στο σύστημα κυριαρχίας της; Ποιανού θέση ενισχύει αντικειμενικά; Τη δική της, ή του εργατικού και λαϊκού κινήματος; Αν η λαϊκή οργή αναχαιτίσει έστω την «ελεγχόμενη χρεοκοπία εκατομμυρίων νοικοκυριών», πού είναι το κακό; Ακόμη κι αν υποθέσουμε ότι μπορεί να υπάρξει μια τέτοια «μερίδα της αστικής τάξης», γιατί το να ικανοποιήσει ορισμένα από τα πιο επείγοντα και ζωτικά αιτήματα της εργατικής τάξης και του λαού, κάτω μάλιστα από την πίεση της λαϊκής οργής, είναι κάτι κακό και επιλήψιμο;
Τι πρέπει να επιδιώκουμε σήμερα; Να χαθεί η εργατική τάξη στην εξαθλίωση και την ανεργία, ή να σταματήσουμε εδώ και τώρα αυτό που συμβαίνει ώστε να βελτιωθεί η θέση και η κατάστασή της, για να μπορέσει να διεκδικήσει τα περαιτέρω;
Εκτός κι αν η λογική των εκ Περισσού είναι μανιχαϊστικά απλή: είτε με πείνα, ανεργία, εξαθλίωση και ιδιωτικοποιήσεις, είτε χωρίς, ο καπιταλισμός είναι πάντα καπιταλισμός, οπότε ποια είναι η διαφορά; Όποιος έχει τέτοια λογική, του ευχόμαστε να μην τη βιώσει ο ίδιος. Να μην ζήσει την εξαθλίωση και τη χρόνια ανεργία, που ζουν σήμερα πάνω από το 60% των εργαζομένων στην Ελλάδα. Να μην δει την οικογένειά του να σκαλίζει στα σκουπίδια για ένα πιάτο φαγητό. Να μην βρεθεί στην δύσκολη θέση να ζήσει από τα συσσίτια της ενορίας. Να μην ζήσει τις κατασχέσεις σπιτιού και οικοσκευής όταν δεν θα έχει να πληρώσει το δάνειο στην τράπεζα. Να μην καταντήσει να εκλιπαρεί για μια δουλειά του ποδαριού, ώστε να εξασφαλίσει ένα λειψό μεροκάματο. Ούτε να βρεθεί στην ανάγκη να βγάλει τα παιδιά του, ή την γυναίκα του στο πεζοδρόμιο γιατί δεν θα μπορεί να κάνει αλλιώς. Και ελπίζω να μην δει το παιδί του, ή κάποιο άλλο εντελώς προσφιλές του πρόσωπο να πεθαίνει στα χέρια του γιατί κανένα ιδιωτικοποιημένο νοσοκομείο δεν θα δέχεται ανασφάλιστους.
Αυτά κι άλλα πολλά, που μόνο ένας μεροκαματιάρης γνωρίζει από πρώτο χέρι, βιώνουν σήμερα στην Ελλάδα εκατομμύρια οικογένειες εργαζομένων. Είναι το ίδιο ένας καπιταλισμός της εξαθλίωσης και της ανεργίας με έναν καπιταλισμό όπου η εργατική τάξη έχει κατοχυρωμένα δικαιώματα και ανερχόμενο βιοτικό επίπεδο; Αν ναι, ας κάνουν τότε τα λεβεντόπαιδα του Περισσού καμιά βόλτα, ασυνόδευτοι από μπράβους, στις λαϊκές γειτονιές να τους εξηγήσουν στην πράξη την διαφορά.
Γι” αυτό και ο εν λόγω κουκουλοφόρος, που μας έκανε την τιμή, αλλά και τα αφεντικά του, βρήκαν το μήνα που θρέφει τους εννιά. Η κρατικοδίαιτη κομματική αντιμισθία τους εξασφαλίζει ότι δεν θα τα ζήσουν όλα αυτά και εκ του ασφαλούς μπορούν να μας λένε, ούτε με ευρώ, ούτε με δραχμή!
Άμα δεν τους προσκυνά ο λαός, να πάει να πεθάνει!
Πάντως, από την εποχή της βιομηχανικής έκρηξης στις αρχές του 19ου αιώνα, το εργατικό κίνημα γεννήθηκε, αντρώθηκε και απείλησε κατ’ επανάληψη τον καπιταλισμό πάνω ακριβώς στην ανάγκη με την πάλη του να κερδίσει καλύτερες συνθήκες για τους εργαζόμενους. Οι θεωρίες που προσέβλεπαν στην εξαθλίωση της εργατικής τάξης για να την επαναστατικοποιήσουν, δεν είχαν ποτέ καμιά θέση στο εργατικό και προπαντός στο κομμουνιστικό κίνημα. Ήταν προϊόντα της αγανάκτησης του ξεπεσμένου μικροαστού, ή της διαστροφής του κοινωνικού περιθωρίου. Σ’ αυτόν ακριβώς τον επαναστατισμό του «κουρελοπρολεταριάτου» εδραιώθηκε το ναζιστικό φαινόμενο και πάνω σ’ αυτόν μπορεί εύκολα ένας αριστερός σοσιαλιστής, πιστός του κομμουνισμού και λάβρος επαναστάτης του ξίφους να γίνει καθαρόαιμος φασίστας, όπως συνέβη και με το Μουσολίνι.
Εμείς απλά θα συνεχίσουμε να ρωτάμε κι ας μην τολμά κανείς από τους αργόσχολους του Περισσού να απαντήσει: Μπορεί να υπάρξει επαναστατική πολιτική για την εργατική τάξη μακριά και έξω από την πάλη για δημοκρατία, την εθνική ανεξαρτησία και την ελευθερία του λαού από ιμπεριαλιστικές επιβουλές; Αν το ιστορικό κομμουνιστικό κίνημα είχε τη λογική των εκ Περισσού, τότε θα έπρεπε να είχε παραιτηθεί εξυπαρχής από την πάλη για τα αστικοδημοκρατικά αίτηματα. Και μάλιστα στο όνομα του σοσιαλισμού. Το έκανε αυτό ποτέ; Όχι βέβαια. Αντίθετα ο Λένιν τόνιζε: «Εμείς δεν απορρίπτουμε τα αστικοδημοκρατικά συνθήματα αλλά με μεγαλύτερη συνέπεια και πληρότητα, πιο αποφασιστικά εισάγουμε το δημοκρατικό στοιχείο σ’ αυτά.»
Και η διαγραφή των χρεών σε συνδυασμό με το εθνικό κρατικό νόμισμα, αποτελεί ένα από τα πιο παλιά και θεμελιώδη αστικοδημοκρατικά αιτήματα. Γιατί λοιπόν εμείς σήμερα θα πρέπει να τα θεωρήσουμε ως ανύπαρκτα, ή ακόμη χειρότερα να τα ταυτίσουμε με την κατάσταση ιμπεριαλιστικής κατοχής από την ΕΕ και το ευρώ; Επειδή έτσι βολεύει τα επιτελεία του ιμπεριαλισμού;
Ποιός βάζει πλάτες στον Σόιμπλε;
Φυσικά, όλα αυτά που γράφουμε εδώ εμείς οι μπαρουφολόγοι, οι εμπαθείς, οι καιροσκόποι, οι τυχοδιώκτες, οι φαντασιόπληκτοι και άλλα πολλά, που τα ξέρει μόνο ο υπεράνω εμπάθειας κουκουλοφόρος γερμανοτσολιάς με την κόκκινη προβιά, δεν περιμένουμε από κανέναν στον Περισσό να τα καταλάβει. Πολύ περισσότερο δεν περιμένουμε από κανένας τους να απαντήσει. Μη τζιζ, όπως λένε…
Αυτοί με το Τυριμοκωμείο τους στον Περισσό έχουν την αποστολή τους. Την ίδια ακριβώς με εκείνη του Τυρίμου στη ναζιστική κατοχή. Να παπαγαλίζουν όλη μέρα, αυτά που προπαγανδίζουν τα επιτελεία των ιμπεριαλιστών. Με άλλοθι τι; Τις κρυστάλλινες θέσεις του Περισσού! Όχι μην γελάτε, είναι αλήθεια. Έτσι τις ονομάζει ο εν λόγω κουκουλοφόρος: «Η πρόταση του ΚΚΕ είναι κρυστάλλινη και η μόνη γνήσια και φιλολαϊκή, αφού επιδιώκει την κοινωνικοποίηση των μονοπωλίων, την αποδέσμευση από όλες τις ιμπεριαλιστικές λυκοσυμμαχίες (και όχι μόνο από την ΟΝΕ) που ματώνουν τους λαούς όπου Γης, τη διαγραφή ολοσχερώς του καπιταλιστικού κρατικού χρέους, με το λαό πραγματικά στην εξουσία (όπως είχε κάνει ο Λένιν που ο Καζάκης πιάνει στο στόμα του για να «κάνει μαθήματα» οικονομίας στο ΚΚΕ υπέρ ενός grexit!).»
Θαυμάστε θέσεις και μάλιστα κρυστάλλινες! Πώς ακριβώς κάνεις «κοινωνικοποίηση» των μονοπωλίων σε συνθήκες ευρώ και τέτοιας ύφεσης; Οι εκ Περισσού έχουν βρει μια λέξη και την έχουν ξεκατινιάσει, κοινωνικοποίηση. Κι επειδή τη δίνουν στους αργόσχολους στον Περισσό οι αναφορές στο Λένιν, ας θυμηθούμε τι έλεγε σ” όλους αυτούς που απλά παπαγάλιζαν τη λέξη: «Τι θα πει ‘κοινωνικοποίηση’; Με τον όρο αυτό μπορεί να εννοείται η μετατροπή της ιδιοκτησίας σε ιδιοκτησία όλης της κοινωνίας, μπορεί όμως επίσης να εννοούνται και οποιαδήποτε επιμέρους μέτρα, οποιεσδήποτε μεταρρυθμίσεις μέσα στα πλαίσια του καπιταλισμού, από τους αγροτικούς συνεταιρισμούς μέχρι τα δημοτικά λουτρά και ουρητήρια.»
Τι σημαίνει λοιπόν «κοινωνικοποίηση μονοπωλίων» υπό τις σημερινές συνθήκες καταστροφής; Και τέλος πάντων πώς φαντάζεται ο Περισσός να συμβαίνει μαζί με την αποδέσμευση από τις «ιμπεριαλιστικές λυκοσυμμαχίες» και τη διαγραφή του «καπιταλιστικού χρέους», χωρίς να υποστεί η χώρα και ο λαός υπερπληθωρισμούς και καταστροφές σαν κι αυτές που χρεώνει στη δραχμή; Πώς; Το ρωτήσαμε ξανά και ξανά, αλλά απάντηση ουδεμία.
Μας το φυλάει για έκπληξη ο Περισσός, ή πετάει μια ανοησία, ένα σύνθημα χωρίς περιεχόμενο, έτσι για να έχει άλλοθι προκειμένου να συγκαλύψει τη διατεταγμένη υπηρεσία του υπέρ του ευρώ; Ελπίζω το δεύτερο, γιατί έτσι και σπάσει ο διάολος το ποδάρι του και βρεθεί στην εξουσία η συμμορία του Περισσού, τότε μπροστά της το καθεστώς του Πολ Ποτ και των κόκκινων Χμερ θα μοιάζει με παιδική χαρά.
Κι επειδή ο εν λόγω κουκουλοφόρος δεν έχει όρια στα ψέματα που λέει, όπως άλλωστε κάθε τυπικό φασιστοειδές, κλείνει το μεγαλειώδες πόνημά του με το εξής: «Ο Καζάκης, λοιπόν, που προωθεί ένα grexit αλά Σόιμπλε (!), μάλλον πρέπει να μας πει από πού παίρνει γραμμή… Και ο νοών νοείτω.»
Με κατατρόπωσε! Και από πού αποδεικνύεται ότι ο Καζάκης προωθεί ένα Grexit αλά Σόιμπλε; Έλα τώρα, που ζητάς αποδείξεις, θα μπορούσε να πει κανείς. Ζητάνε αποδείξεις από έναν κουκουλοφόρο; Όταν οι ομογάλακτοί του στα μπλόκα της Κοκκινιάς και αλλού έδειχναν με το δάχτυλο τους «δραχμιστές» της εποχής, έφερναν αποδείξεις; Γιατί να φέρει ο σύγχρονος απόγονός τους;
Άλλωστε, έφερε ποτέ κανένας απόδειξη για την ύπαρξη του Γιαχβέ; Η τυφλή πίστη αρκεί και ο νοών νοείτο. Τα υπόλοιπα τα αναλάμβάνει το ταλμούδ. Έτσι συμβαίνει και με τους εκ Περισσού. Πότε έγραψαν, ή είπαν κάτι για να αποδείξουν μια εκτίμηση που υιοθέτησαν; Ποτέ. Δεν χρειάζεται. Το κομματικό ταλμούδ δεν αποδεικνύεται, μόνο ερμηνεύεται. Και μάλιστα μόνο από τους εντεταλμένους της κομματικής αργομισθίας.
Αλήθεια, ποιανού γραμμή σήμερα είναι να ταυτίζονται όσοι προτείνουν την έξοδο από το ευρώ με το Grexit Σόιμπλε; Αυτά δεν λέει η κυβέρνηση Τσίπρα και όλοι οι άλλοι δοσίλογοι; Αυτό δεν ισχυρίστηκε ότι απέφυγε, με την αποδοχή του νέου μνημονίου;
Εκτός κι αν το Grexit Σόιμπλε περιλαμβάνει την καταγγελία και διαγραφή του χρέους, την έκδοση εθνικού κρατικού νομίσματος, την αποκατάσταση όλων των καταργημένων εργατικών και κοινωνικών δικαιωμάτων, την επιβολή επιλεκτικής ανταγωνιστικής προστασίας προς όφελος του έλληνα εργαζόμενου και του εγχώριου παραγωγού από την ελευθερία της κίνησης κεφαλαίου, εμπορευμάτων και εργασίας.
Τέτοιο είναι το Grexit που πρότεινε ο Σόιμπλε; Αν είναι τέτοιο, τότε έχει δίκιο ο κουκουλοφόρος εκ Περισσού. Είμαι υπέρ ενός τέτοιου Grexit. Μόνο που η αλήθεια είναι ότι ο Σόιμπλε πρότεινε ένα πενταετές ειδικό καθεστώς εντός ΟΝΕ και ΕΕ με διπλό νόμισμα, όπως τότε στην παλιά ναζιστική κατοχή. Όπως τότε δηλαδή που οι προπάτορες του Σόιμπλε, έλυναν κι έδεναν συνήθως αγνούς πατριώτες αγωνιστές, «δραχμιστές», για να χρησιμοποιήσουμε τον όρο που προτιμούν σήμερα τα φερέφωνα της ιμπεριαλιστικής κατοχής.
Ο Δημήτρης Καζάκης είναι Γενικός Γραμματέας του Ε.ΠΑ.Μ.

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΓΙΑ ΤΙΣ ΟΜΑΔΙΚΕΣ ΑΠΟΛΥΣΕΙΣ ΣΤΟΝ ΑΝΤΕΝΑ

Ανακοίνωση

O Συνδικαλιστικός Τομέας του ΕΠΑΜ καταγγέλει τις ομαδικές απολύσεις των εργαζομένων στον τηλεοπτικό σταθμό Αντένα, ως παράνομες και καταχρηστικές.

Παρ’ ότι το υπό διαβούλευση νομοσχέδιο της συγκυβέρνησης δεν προσβάλλει επί της ουσίας τους μεγαλοκαναλάρχες, αλλά αντίθετα δίνει το δικαίωμα στην ολιγαρχία της ενημέρωσης να συνεχίσει απρόσκοπτα το καταστροφικό της έργο, οι κατσαπλιάδες του τηλεοπτικού χώρου προβαίνουν ανερυθρίαστα σε ομαδικές απολύσεις, μετακυλίοντας το μικρό κόστος - για το μέγεθός τους - που καλούνται να καταβάλουν, με απολύσεις στούς εργαζόμενους.

Απόλυτα συνυπεύθυνη για την εξέλιξη αυτή είναι η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ. η οποία ούτε θέλει ούτε μπορεί να κατοχυρώσει τα δικαιώματα των εργαζομένων, αφού η ίδια σε συμφωνία με τους εταίρους – δανειστές  δίνει το δικαίωμα στις εργοδοσίες να ενεργοποιήσουν τις ομαδικές απολύσεις.

Το νομοσχέδιο δίνει εξαιρετική ευκαιρία στους μεγαλοκαναλάρχες που νέμονται τον χώρο, να μονοπωλήσουν επί το χείριστον την ενημέρωση και το ραδιοτηλεοπτικό τοπίο, αποκλείοντας κάθε άλλη ελεύθερη φωνή τόσο στο ιδιωτικό όσο και στο συλλογικό – δημόσιο χώρο, αφού τα κόστη για την αδειοδότηση των συχνοτήτων  είναι απαγορευτικά, και μπορούν να εξυπηρετηθούν μόνο από όσους διαθέτουν την οικονομική επιφάνεια και τον τρόπο να αδειοδοτηθούν.

Το ΕΠΑΜ καλεί τους εργαζόμενους να συγκροτήσουν επιτροπές αγώνα και με συντονισμένη δράση από την βάση των εργαζομένων, να αποκρούσουν συλλογικά την επίθεση που δέχονται.

Ο Συνδικαλιστικός Τομέας του ΕΠΑΜ

1/8/2015