ΕΡΤ: Τελικά, είναι ζήτημα Δημοκρατίας.

Του Θεμιστοκλή Συμβουλόπουλου.

Αν για κάτι παλέψαμε στην υπόθεση της ΕΡΤ, πέρα από την εξωφρενικά παράλογη φασιστική ενέργεια της κατάργησης της δημόσιας ραδιοτηλεόρασης από την κυβέρνηση Σαμαρά – Βενιζέλου και βέβαια το δικαίωμα στην εργασία, είναι και το σύνολο των μνημονιακών πολιτικών που επέβαλαν οι προηγούμενες κυβερνήσεις στη μεγάλη πλειοψηφία του λαού μας. Κυρίως όμως, παλέψαμε τα ζητήματα δημοκρατίας που ενέσκυψαν ευθύς αμέσως με την κατάργηση της ΕΡΤ, και που απλά επιβεβαίωσαν ότι η δημοκρατία σ’αυτή την χώρα είχε προ πολλού καταλυθεί.

 «Η κυβέρνηση αποφάσισε να κλείσει οριστικά την ΕΡΤ» ανακοίνωσε ο θρασύς Κεδίκογλου στις 11 Ιουνίου 2013. Το πέσιμο της ταφόπλακας στον λάκκο με το πτώμα της δημοκρατίας, ακούστηκε εκκωφαντικά.

 Ο κόσμος εν ριπή οφθαλμού αγκάλιασε το ραδιομέγαρο, συνειδητοποιώντας ίσως περισσότερο από κάθε άλλη φορά την κατάλυση της δημοκρατίας στην χώρα μας. Και λέω περισσότερο από κάθε άλλη φορά, γιατί ακόμα κι αυτή η... «τύποις δημοκρατία» που εγκαθιδρύθηκε με την μεταπολίτευση, είχε ήδη καταλυθεί από τον Μάιο του 2010, με την υπαγωγή της χώρας στο καθεστώς των δανειακών συμβάσεων και των μνημονίων και ακολούθως από τις ανάλογες πρακτικές και πολιτικές επιλογές που επέβαλαν όλες οι κυβερνήσεις μέχρι σήμερα.

Μέχρι και ογδόντα χιλιάδες κόσμος βρέθηκε στο ραδιομέγαρο της Αγίας Παρασκευής. Ηρθε να στηρίξει περισσότερο τον εαυτό του και λιγότερο τους εργαζόμενους. Διψασμένος και οργισμένος για να ξεκινήσει επιτέλους η πολυπόθητη μαζική αντίσταση ενάντια στο ανάλγητο καθεστώς της υποτέλειας και των έξωθεν επιβαλλόμενων πολιτικών. Και δεν θα μπορούσε να παρουσιαστεί καλύτερη ευκαιρία. Είναι χαρακτηριστικό οτι αν κυκλοφορούσε κανείς ανάμεσα στο πλήθος του συγκεντρωμένου κόσμου μέσα και έξω από το ραδιομέγαρο, δεν θ’άκουγε τίποτα άλλο από το «άντε παιδιά και τους ρίξαμε». Η θρυαλίδα σχηματίστηκε μέσα και έξω από το ραδιομέγαρο.


Από τότε κύλησε πολύ νερό στ’αυλάκι. Κι αντί να φουσκώνει το νερό, και τα εκατοντάδες ρυάκια και παραπόταμοι να συγκεντρώνονται στην μεγάλη κοίτη ενός εν δυνάμει χειμάρου που θα συνέβαλε στο ουσιαστικό ξερίζωμα της ανάλγητων πολιτκών, να προκαλούσε δηλαδή δραματικές πολιτικές εξελίξεις προς όφελος της μεγάλης πλειοψηφίας, έγινε ακριβώς το αντίθετο. Ο αγώνας περιχαρακώθηκε, χειραγωγήθηκε και νουθετήθηκε έντεχνα, μη τυχόν και συνειδητοποιήσουν οι εργαζόμενοι, οτι η τύχη τους πλέον ήταν αποκλειστικά στα δικά τους χέρια. Μη τυχόν και το ποτάμι φουσκώσει και παρασύρει ότι βρεί στο διάβα του από τα παράσιτα, τους σάπιους κορμούς και τα σκουπίδια που 40 μεταπολιτευτικά χρόνια σωρεύτηκαν στην κοίτη του.

Ας δούμε τα πράγματα κατάφατσα. Οσο κι αν είναι πικρό και στενάχωρο,
ο γνήσιος και τίμιος αγώνας δεκάδων συνδέλφων και συμπολιτών εικοσιτρείς μήνες από την αποφράδα εκείνη ημέρα της 11ης Ιουνίου 2013, προδώθηκε μεθοδικά από τις πρώτες κι όλας ημέρες της κατάληψης του ραδιομεγάρου.

 Προδόθηκε πολιτικά, κινηματικά και εργασιακά. Πολιτικά και κινηματικά γιατί ο εισοδισμός των κομματικών μηχανισμών της αντιπολίτευσης και ειδικά της σημερινής κυβέρνησης, έδρασε κατασταλτικά και ενάντια σε κάθε χειραφέτηση των εργαζομένων. Δεν πρέπει ο εργαζόμενος ν’αποκτήσει πολιτική συνείδηση του αγώνα του.
 Γι’αυτό είναι αρμόδιοι οι κομματικοί φορείς. Αυτοί αναλαμβάνουν την ευθύνη διεκπεραίωσης της αποκατάστασης της έννοιας του δικαίου σε πολιτικό επίπεδο. Οι εργαζόμενοι είναι μόνο για για να κρατήσουν Θερμοπύλες. Και απλά την ώρα της κάλπης να κάνουν το σωστό. Πως είναι δυνατόν να αφεθεί στο κίνημα η πρωτοβουλία, για την αποκαθήλωση της κάθε εξουσίας και η διεκδίκηση της δημοκρατίας από τον λαό για τον λαό; Αυτά είναι υπόθεση της επόμενης εξουσίας, και η πολιτική διαχείριση για τον σκοπό αυτό είναι αποκλειστικά δικό της δικαίωμα.
 Αυτό αντιπροσώπευαν όλοι οι πολιτευτές και τα τσιράκια τους που περιδιάβαιναν στους διαδρόμους της κατειλλημμένης ΕΡΤ. Αυτό επιδίωκαν και τελικά πέτυχαν. Μη σας νοιάζει, εμείς θα σας λύσουμε το πρόβλημα. Αρκεί να μας ψηφίσετε. Όταν θά’ρθει η ώρα κάντε το καθήκον σας. Ψηφίστε μας!

Από κοντά βέβαια κι η συνδικαλιστική πρακτική του εργοπατερισμού και της καρεκλοκένταυρης ανηθικότητας, που το μόνο που νοιαζόταν και νοιάζεται είναι πως θα σώσει τον εαυτό της και τα δικά της προσωπικά και ιδιοτελή συμφέροντα. Από χρόνια αποστασιοποιημένοι από τις ανάγκες του εργαζόμενου, με λογικές συνδιοίκησης και συμμαχιών με τους κομματικούς και πολιτικούς προϊστάμενούς τους, έδωσαν επίσης την μάχη τους για την μη χειραφέτηση και οργάνωση από την βάση των εργαζομένων και αλληλέγγυων πολιτών. Από την πρώτη μέρα της κατάληψης στο ραδιομέγαρο υπονόμευσαν την αυτοδιαχείριση και αλλοίωναν συνεχώς κρυφά και φανερά κάθε αυτοδιάθεση που εμφανιζόταν στις συνελεύσεις. Δεν διανοούνταν να αμφισβητηθεί η κυριαρχία της εξουσίας τους και της διεύθυνσης του αγώνα.

 Εχω προ πολλού εξ’άλλου τοποθετηθεί ανοικτά και δημόσια (http://www.freepen.gr/2013/11/blog-post_1549.html) για την προδοσία των εν λόγω κύριων. Των προέδρων και μελών των ομοσπονδιών που ενήργησαν υπόγεια και συντονισμένα για να μην προκύψει η αυτοοργάνωση και ο συντονισμός των εργαζομένων στις πρώτες συνελεύσεις μετά από την είσοδο των ΜΑΤ στο ραδιομέγαρο.

 Κομματικοί λοιπόν ινστρούκτουρες και συνδικαλιστές, πάντα μέσα στα σπλάχνα των κινητοποιήσεων. Και το κάνουν αυτό εδώ και 4 χρόνια τώρα. Καταστέλλουν κάθε κίνημα εργατικό, κάθε αυθόρμητη αντίσταση που πηγάζει από τα σπλάχνα της κοινωνίας, προβάλλοντας ως μόνη λύση την δική τους έλευση στην εξουσία και την δική τους ευθύνη, ως ελέω θεού συνθήκη. Τους γνωρίσαμε όλους από την αρχή. Αυτούς που σήμερα βρίσκονται στους θώκους εξουσίας. Ηταν όλοι τους σχεδόν εκεί. Από τις μεγάλες κινητοποιήσεις στις πλατείες του 2011. Από τις κινητοποιήσεις στους ναυτεργάτες και τους χαλυβουργούς, μέχρι τους εκπαιδευτικούς τους εργαζόμενους στο μετρό τις καθαρίστριες και τους σχολικούς φύλακες. Ηταν και στην ΕΡΤ. Τι να πρωτοθυμηθεί κανείς. Γιατί πέστε μου... ποιά κινητοποίηση, ποιά αντίσταση από όλες αυτές, ενισχύθηκε και πέτυχε μια νίκη στα χρόνια των μνημονίων; Ποιός αγώνας έφτασε στο τέλος του καταγράφοντας μία νίκη με αντίκτυπο σε όλη την πληττόμενη κοινωνία;

Εργασιακά ο αγώνας προδόθηκε, γιατί οι ορδές των δικηγόρων και δικηγορικών γραφείων με τις δεκάδες αποπροσανατολιστικές και αντικρουόμενες νομικές προτροπές αποστράτευσαν δεκάδες συναδέλφους που από φόβο και απειρία πίστεψαν πως ο μόνος αγώνας είναι αυτός. Η εναπόθεση δηλαδή των ελπίδων τους μέσα από το σαθρό σύστημα δικαιοσύνης στη χώρα μας, που είναι αναπόδραστα δεμένο με τα συμφέροντα της καθεστωτικής πολιτικής εξουσίας.

 Αφησα τελευταίους τους λίγους εγκάθετους κατσαπλιάδες, που έβαλαν πλάτη για την δημιουργία του εκτρώματος της ΔΤ και αργότερα της ΝΕΡΙΤ. Ανθρώπους που δυστυχώς θα τους ξαναβρούμε μπροστά μας, ανέγγιχτους και απείραχτους από την καινούργια νομοθέτηση για την νέα ΕΡΤ. Ολα στη σούπα της ανάγκης για μη ρεβανσισμούς. Λες και το να πεις τα πράγματα με τ’όνομά τους δεν ανήκει στην σφαίρα της οριοθέτησης για κοινωνική δικαιοσύνη.

 Ετσι, η μοναδική ευκαιρία να απαλλαγούμε μια και καλή από τον βραχνά της κομματικής διαχείρισης, του αισχρού εργοπατερισμού, και των κάθε λογής εγκάθετων, χάθηκε μέσα στο φόβο της διάσπασης και του απεμπολισμού της ρήξης με το προδοτικό κατεστημένο.

Που βρισκόμαστε σήμερα.
Και ερχόμαστε στο σήμερα. Η κυβέρνηση ανοίγει την ΕΡΤ.
• Με ένα νομοσχέδιο που πατά και συνεχίζει επί της ουσίας στο μόρφωμα της ΝΕΡΙΤ. (ν. 4173/2013) Φαίνεται πως η αλλαγή στους μνημονιακούς όρους και τίτλους, αποτελεί ένα από τα επικοινωνιακά τρικ αυτής της κυβέρνησης. Το μνημόνιο μετονομάστηκε σε «τρέχουσα διευθέτηση» η τρόικα σε «θεσμούς», και η καινούργια Δανειακή Σύμβαση και τα νέα μέτρα που θα έρθουν μέσα στα μπάνια του λαού «Συμβόλαιο για την Εξέλιξη και την Ανάκαμψη», όπως υποσχέθηκε ο κ. Τσίπρας στην φράου Μέρκελ στο προσωπικό του γράμμα από τα μέσα Μαρτίου. Ετσι και η ΝΕΡΙΤ μετονομάζεται σε ΕΡΤ.

 • Τα Διοικητικά Συμβούλια θα διορίζονται, πράγμα που σημαίνει ότι ο κρατικός παρεμβατισμός θα συνεχίσει ακάθεκτος στη νέα κρατική ραδιοτηλεόραση. Οι δικλείδες ασφαλείας περί της Επιτροπής Θεσμών και Διαφάνειας της Βουλής, μόνο ως κακόγουστο αστείο μπορεί να λεχθεί, από την στιγμή που ο έλεγχος εναπόκειται στους κομματικούς μηχανισμούς των κοινοβουλευτικών κομμάτων και μάλιστα με την πλειοψηφία στην νέα κυβέρνηση.

 • Η αυτοδιαχείριση ως η μόνη παρακαταθήκη του αγώνα των εργαζομένων και των πολιτών δεν θεσμίζεται, και ο κοινωνικός έλεγχος απέχει παρασάγγας ακόμα και από την θεσμοθετημένη Ανοιχτή Συνέλευση Κοινωνικού Ελέχγου (ΑΣΚΕ) του παλιού νόμου 1730/87, άσχετα αν και αυτή ποτέ δεν λειτούργησε.

 • Δεν είναι σαφής η επαναφορά του συνόλου των περιουσιακών στοιχείων που ανήκαν στην ΕΡΤ και στις θυγατρικές της και δεν ξεκαθαρίζεται τι θα γίνει με το περιεχόμενο του ειδικού λογαριασμού στον οποίο υπάρχουν;... τα διαθέσιμα της ΕΡΤ που καταργήθηκε.

 • Δεν υπάρχει καμμία διασφάλιση της επαναφοράς όλων των δομών της ΕΡΤ, από την στιγμή που όλα αυτά θα επαναπροσδιοριστούν και θα χρειάζεται εκ νέου απόφαση του Διοικητικού Συμβουλίου. (σ/ν. Αρ. 4) και στο πλαίσο ισοσκελισμένων προϋπολογισμών. (αρ. 10, παρ. 7)

• Η νέα κυβέρνηση, αν και η ΠΝΠ με την οποία καταργήθηκε η ΕΡΤ τον Ιούνιο του 2013 δεν πέρασε ποτέ από την Βουλή προς κύρωση, θα μπορούσε κάλλιστα να να την θεωρήσει ως μηδέποτε γενόμενη, επαναφέροντας έτσι την νομιμότητα τόσο στο πολιτικό όσο και στο συνταγματικό πεδίο. Με αυτό τον τρόπο θα δικαίωνε πλήρως αφ’ενός τους εργαζόμενους, αφ’ετέρου την συνταγματική τάξη στο πολύπαθο αυτό κράτος. Εντέχνως με το νέο νομοσχέδιο επαναλειτουργίας της ΕΡΤ, η κυβέρνηση επί της ουσίας αποδέχεται την κατάργησή, την αντισυνταγματικότητα της πράξης, και αποφεύγει την εργασιακή δικαίωση προς τους εργαζόμενους της εταιρείας. Ετσι προφανώς δεν υποχρεώνεται να καταβάλει μισθούς για όλη την διάρκεια των 22 μηνών, εναποθέτοντας στις ελληνικές καλένδες την υπόθεση.

 • Με Κοινή Υπουργική Απόφαση συμεριλαμβανόμενου του υπουργού Οικονομικών θα διευθετηθούν οι συμψηφισμοί για τις αποζημιώσεις των εργαζομένων, αναφέρεται στο νομοσχέδιο. (αρ. 16Α ). Δηλαδή υπολογίζοντας το δημοσιονομικό κόστος και τοποθετώντας έμεσα την όποια απόφαση στο πλαίσο της σύμφωνης γνώμης των «Θεσμών» των εταίρων μας, για το αν η συγκεκριμένη ενέργεια μπορεί να θεωρηθεί μονομερής ενέργεια. Να θυμίσω εδώ ότι στο Eurogroup της 20ης Φεβρουαρίου η κυβέρνηση «δεσμεύτηκε να απόσχει από κάθε ανατροπή μέτρων ή μονομερείς ενέργειες που θα είχαν αρνητικές συνέπειες στους δημοσιονομικούς στόχους».
Επιπροσθέτως οι όποιες απολαβές των εργαζομένων στη νέα ΕΡΤ θα εμπίπτουν στον μνημονιακό ν. 4024/2011 που περιλαμβάνει τις μειωμένες αποδοχές βάσει του ενιαίου μισθολογίου.

Πέρα όμως απ’όλα αυτά, που ηθελημένα ή όχι η κυβέρνηση νομοθέτησε και κατοχύρωσε και αναγκαστικά θα χρειαστεί ν’αντιμετωπίσουμε, το πιο μεγάλο ζήτημα είναι αν στη χώρα μας επέστρεψε η δημοκρατία. Παραλλάσοντας την φράση της κ. Ζωής Κωνσταντοπούλου στην πρώτη της ομιλία ως πρόεδρος του ελληνικού κοινοβουλίου, «ότι η κοινοβουλευτική διπλωματία δεν είναι εθιμοτυπία ούτε δημόσιες σχέσεις» μπορούμε πλέον να υποστηρίξουμε ότι ούτε η «Δημοκρατία είναι εθιμοτυπία». Τη στιγμή μάλιστα που τίποτε από όλα αυτά που μας βασάνισαν και μας εξαθλίωσαν το προηγούμενο διάστημα δεν έχουν στο ελάχιστο αποκατασταθεί. Γιατί στην Δημοκρατία που επαίρεται η νέα κυβέρνηση πως αποκατέστησε, οι Πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου συνεχίζουν να κατατίθενται, και μάλιστα με αντικείμενο την υφαρπαγή των ταμειακών διαθεσίμων της Γενικής Κυβέρνησης. Δηλαδή των νοσοκομείων, των πανεπιστημίων των ασφαλιστικών ταμείων και των ΟΤΑ. Και μάλιστα για να πληρωθούν οι δανειστές – εκβιαστές, όχι της κυβέρνησης, αλλά του ελληνικού λαού.

 Στην Δημοκρατία της νέας κυβέρνησης της αριστεράς, δεν υπάρχει καμμία ανάσχεση στην ανεργία, στην ανασφάλιστη εργασία, στην μετανάστευση των νέων, στο κλείσιμο και τον στραγγαλισμό των μικρών επιχειρήσεων και των ελεύθερων επαγγελματιών. Στη Δημοκρατία της συγκυβέρνησης, κάθε μέρα και ένα νοσοκομείο βγάζει κραυγή αγωνίας για την κάκιστη και απαράδεκτη κατάσταση στο σύστημα υγείας και στην πρωτοβάθμια περίλθαψη.

 Στη νεα Δημοκρατία της ευθύνης, νέοι φόροι και ρυθμίσεις προβλέπονται να αφαιρέσουν το εναπομείναν ρευστό στις στιμένες τσέπες των εργαζομένων.
Αυτή η δημοκρατία νοιάζεται μόνο και νομοθετεί για το δκαίωμα στη φτώχεια, και την συντήρηση του κοινωνικού ρατσισμού μέσα στην κατακερματισμένη κοινωνία.
Αυτή η δημοκρατία επιτρέπει, τους πλειστηριασμούς της πρώτης κατοικίας. Ενα μέτρο που δεν έχει δημοσιονομικό κόστος για την κυβέρνηση. Εχει όμως κόστος στις ήδη χρεοκοπημένες τράπεζες, που συνεχίζουν να προστατεύονται από τον θεσμό της ΕΚΤ.
Στην Δημοκρατία της εθιμοτυπίας, προτεραιότητα έχουν οι δανειστές – εταίροι, οι ισότιμοι συνομιλητές που αναβαθμίστηκαν από τεχνικά κλιμάκια στις οικονομικές αποφάσεις, σε Θεσμούς και επίτροποι και των πολιτικών αποφάσεων, καθιστώντας εντελώς διακοσμητικό τον ίδιο το θεσμό του κοινοβουλίου, την ίδια την υπόσταση του κράτους.

Συμπερασματικά.
Σήμερα λοιπόν, βρισκόμαστε σε μια κατάσταση που ο γνήσιος αγώνας όλων αυτών που άντεξαν και βιοποριστικά και συνειδησιακά κλείνει ένα κύκλο, και καλούμαστε να δουμε τι κερδίσαμε. Η δικιά μου εκτίμηση λοιπόν είναι πως ο αγώνας αυτός προδόθηκε στη διάρκεια της πεντάμηνης κάτάληψης και πολιτικά και κινηματικά και εργασιακά.
Την λύση την αναθέσαμε στο επόμενο σύστημα εξουσίας που είναι απόροια και συνέχεια του προϋπάρχοντος. Παρά τον τίμιο αγώνα δεκάδων ανθρώπων, είμαστε πίσω από τα πράγματα, προσπαθώντας να διαχειριστούμε όπως ακριβώς γινόταν πάντα, μέσα σε προκαθορισμένο πλαίσιο έτσι χτισμένο, που να μην ενσωματώνει σχεδόν τίποτα από αυτά που αγωνιστήκαμε. Με τις γνωστές μεθοδεύσεις και υπόγειες διαδρομές, με τις τοποθετήσεις και τους κάθε λογής «έντιμους συμβιβασμούς». Με διαπραγματεύσεις και διαβουλεύσεις για εμάς χωρίς εμάς, χωρίς τις παρακαταθήκες μας. Για την δημιουργία νέων κομματικών στρατών και παράμετρων συμφερόντων.
Η επιβίωση είναι η πρώτη ανάγκη. Οσοι από εμάς διάλεξαν να την παίξουν στα ζάρια απέδειξαν οτι δεν συμβιβάζονται μόνο με την ανάκτηση της δουλειά τους, αλλά ζητούν πολλά περισσότερα. Ομως οι μνημονιακές πολιτικές θα συνεχιστούν, τα ζητήματα δημοκρατίας δεν λύθυκαν, και το σύστημα διαπλοκής δεν έσπασε. Το νομοσχέδιο για την ΕΡΤ δεν είναι αποτέλεσμα της πίεσης των εργαζομένων.

Δεν έρχεται σαν φυσική συνέπεια κατάκτησης και εφαρμογής των αιτημάτων μας. Ερχεται σαν ανταλλαγή μέσω της ανάθεσής μας στην τωρινή κυβέρνηση, με όρους και προϋποθέσεις της τωρινής κυβέρνησης. Και αυτή (η ανταλλαγή) ασαφή, σαθρή και εξαρτούμενη. Ερχεται αφού εξασφαλίστηκε ότι η αδήριτη ανάγκη για την προσωπική επιβίωση μας, δεν θ'αφήνει κανένα περιθώριο σοβαρής διεκδίκησης και συνδιαμόρφωσης της εργασιακής κοι κοινωνικής μας θέσης. Ακόμα και το βιοποριστικό ελέγχεται. Αν δεν μπορούσαμε να ζήσουμε ούτε πριν μας κλείσουν, με τις μειώσεις την φορολογία και τις υποχρεώσεις, ποιός προεξοφλεί ότι θα τα καταφέρουμε τώρα με τον τρόπο που θα ξανα 'νοίξει η ΕΡΤ, και την συνέχεια της ύφεσης και των μνημονιακών πολιτικών;!

 Οχι συνάδελφοι λοιπόν. Δεν διακαιωθήκαμε. Κι αυτό θα φανεί πολύ γρήγορα, γιατί σήμερα η κρίση δεν χωρατεύει. Σήμερα κανείς πολιτικός ή άλλος μηχανισμός δεν μπορεί να δημιουργήσει τα κοινωνικά ερείσματα που θα τον στηρίξουν όσο δεν εξυπηρετείται η ανάγκη και το συμφέρον των πολλών. Γι'αυτό και η δική μας ανάκτηση της εργασίας με τους παραπάνω όρους, δεν θα ωφελήσει ούτε εμάς τους ίδιους ούτε κανέναν, αν δεν παραδεχτούμε από τώρα οτι μπορεί να χάσαμε μια μάχη, αλλά ο πόλεμος είναι ακόμα εδώ και μαίνεται αμείλικτος. Και θα αναγκαστούμε να ξαναπολεμήσουμε κι από μέσα κι από έξω αν θέλουμε τελικά να επιβιώσουμε εμείς κι οι οικογένειές μας.

Οσοι λοιπόν από εμάς εκείνη την αποφράδα ημέρα της 11ης Ιουνίου 2013, μπήκαμε σε έναν αγώνα ή αποκτήσαμε την γνώση και την συνείδηση τού γιατί αγωνιζόμαστε, καλούμαστε σήμερα σε μια εθιμοτυπική δικαίωση να αποδείξουμε πώς οι αγώνες πραγματικά δικαιώνονται. Γιατί όπως λέει κι ο ποιητής : Αυτά τα δέντρα δεν βολεύονται με λιγότερο ουρανό.

Τι καλούμαστε να υπερασπίσουμε; Την μεταμφίεση της δικαίωσης ως εθιμοτυπία και τη κυβερνητική χειραγώγηση στη προσπάθεια εξασφάλισης ενός πολύτιμου δεκανικιού για κατοχύρωση της νομής της εξουσίας της, ή την αδήριτη ανάγκη συμπαράταξης με την κοινωνία που εξανδραποδίζεται και την πατρίδα που πεθαίνει;
Ενα να έχουμε στο νού μας. Ο λαός μας δεν ξεχνά τι υποστήριξε μέσα από το μετερίζι αυτού του αγώνα. Και ξέρει να κρίνει και να μετρά.


Αθήνα 7/5/2015

Το πανίσχυρο διαπραγματευτικό όπλο στα χέρια της Αθήνας .

του Άρη Χατζηστεφάνου

Γιατί η «μεγάλη έξοδος» τρομάζει ΗΠΑ, Γερμανία και αγορές

Λέγεται συχνά ότι ελάχιστοι γνωρίζουν καλύτερα τις γεωστρατηγικές εξελίξεις στις χώρες της Βαλκανικής απ' ό,τι οι Αμερικανοί διπλωμάτες.

Όταν, λοιπόν, ο πρώην πρέσβης των ΗΠΑ στην Αθήνα Ντάνιελ Σπέκχαρντ αποφάσισε πριν από μερικές μέρες να ανοίξει τα χαρτιά του σε μια εφ' όλης της ύλης συνέντευξη στην πολιτική επιθεώρηση Harvard Political Review (HPR), όλοι περίμεναν μια αποκαλυπτική ανάλυση για τις ισορροπίες με την Τουρκία, τις νέες σχέσεις με τη Ρωσία ή ακόμη και με το Ισραήλ. Ο Σπέκχαρντ όμως προτίμησε να εστιάσει τα σχόλιά του στο ευρώ και το περιβόητο πλέον ενδεχόμενο ενός Grexit.

«Μου προκαλεί εκνευρισμό και αγωνία το γεγονός ότι μέχρι πολύ πρόσφατα η Ευρώπη δεν έδινε σημασία στα γεωστρατηγικά ζητήματα που διακυβεύονται από μια ενδεχόμενη έξοδο της Ελλάδας...
από την Ευρωζώνη», δήλωσε ο πρώην εκπρόσωπος της αμερικανικής διπλωματίας στην Ελλάδα. Ο ίδιος έσπευσε να ξεκαθαρίσει ότι λέγοντας «Ευρώπη» εννοεί τη Γερμανία της Άνγκελα Μέρκελ, προσθέτοντας ότι «πρόσφατες δηλώσεις από το Βερολίνο αποδεικνύουν πως... ακόμη δεν κατανοούν πλήρως και δεν δίνουν την αρμόζουσα σημασία στις επιπτώσεις που θα υπάρξουν σε επίπεδο γεωστρατηγικών εξελίξεων».

Για να μην υπάρξουν παρερμηνείες σε τι ακριβώς αναφερόταν ο πρώην πρέσβης, το HPR έσπευσε να διευκρινίσει ότι σε περίπτωση εξόδου από το ευρώ η Ελλάδα θα στραφεί αναγκαστικά και προς τη Ρωσία και τότε η Αθήνα μπορεί να μετατραπεί σε σημαντικό βαθμό ρυθμιστής της ενεργειακής αυτονομίας ολόκληρης της Ευρώπης. Το άρθρο έδινε ιδιαίτερη βαρύτητα στις επαφές του Έλληνα υπουργού Παραγωγικής Ανασυγκρότησης, Περιβάλλοντος και Ενέργειας, Παναγιώτη Λαφαζάνη, με τη ρωσική Gazprom και στο ενδεχόμενο να μετατραπεί η Ελλάδα σε ενεργειακό κόμβο για το πέρασμα της ρωσικής ενέργειας προς την Ευρώπη.

«Καθώς όμως η Ευρώπη δεν έβλεπε μέχρι σήμερα το Grexit ως ένα πραγματικά πιθανό ενδεχόμενο», κατέληγαν οι αναλυτές του HPR, «η Ελλάδα δεν κατάφερνε να χρησιμοποιήσει αποτελεσματικά αυτό το όπλο στις διαπραγματεύσεις της με την Ευρωπαϊκή Ένωση».

Γεωπολιτική σκακιστική παρτίδα

Παρά το γεγονός ότι ο Ντάνιελ Σπέκχαρντ και το Harvard Political Review έστιαζαν το ενδιαφέρον τους στην αγορά ενέργειας, φαίνεται ότι είχαν πιάσει το βαθύτερο νόημα των συζητήσεων που διεξάγονται τις τελευταίες εβδομάδες σχετικά με το ενδεχόμενο εξόδου της Ελλάδας από την Ευρωζώνη. Οι σοβαρότεροι αναλυτές συμφωνούν πλέον ότι οι εξελίξεις σε μια χώρα όπως η Ελλάδα, που αντιπροσωπεύει μόλις το 1,8% του ΑΕΠ των χωρών της Ευρωζώνης, δεν είναι πρωτίστως οικονομικές, αλλά πολιτικές.

«Η Ευρώπη, το ΝΑΤΟ και η ΕΕ», σημείωνε πρόσφατα ο γνωστός επενδυτής Μαρκ Φάμπερ, «δεν θέλουν να φύγει η Ελλάδα από την Ευρωζώνη, γιατί σε μια τέτοια περίπτωση θα της χτυπήσουν την πόρτα άλλοι παίκτες, όπως η Ρωσία και η Κίνα». Ο ίδιος συμπλήρωνε ότι μπροστά στα μάτια μας «διεξάγεται μια γεωπολιτική σκακιστική παρτίδα... με πολιτικές και όχι τόσο οικονομικές προεκτάσεις». Γνωστός στην αγορά με το ψευδώνυμο «Dr. Doom», δηλαδή... Δρ. Όλεθρος, ο Φάμπερ είχε την άνεση και το θάρρος να πει ξεκάθαρα αυτό που δεν μπορούσε να διατυπώσει δημοσίως ο Σπέκχαρντ: «Η Ελλάδα έχει μια πολύ ισχυρή διαπραγματευτική θέση», εξηγούσε ο γνωστός επενδυτής, για να θέσει αμέσως μετά το ρητορικό ερώτημα: «Κι αν δηλαδή αποφασίσουν να μην πληρώσουν, τι θα κάνουμε, θα εισβάλουμε στη χώρα τους και θα τους απαγχονίσουμε έναν προς έναν;»...

Την άποψη ότι το Grexit, ως αποτέλεσμα μιας παύσης πληρωμών, αποτελεί πανίσχυρο διαπραγματευτικό όπλο στα χέρια της ελληνικής κυβέρνησης είχε αναπτύξει με διαφορετικό τρόπο και ο οικονομολόγος Μαρκ Βάισμπροτ από το Κέντρο Οικονομικών και Πολιτικών Ερευνών της Ουάσιγκτον (CERP). Λίγες μόλις μέρες πριν από τις ελληνικές εκλογές, ο Βάισμπροτ είχε υποστηρίξει ότι αν υπάρχει ένας λόγος για τον οποίο η Γερμανία φοβάται το ενδεχόμενο ενός Grexit είναι ότι η ελληνική οικονομία «θα ανακάμψει τόσο γρήγορα, ώστε και οι υπόλοιπες χώρες της Ευρωζώνης θα θέλουν να εγκαταλείψουν τη νομισματική ένωση».

0 φόβος των αλυσιδωτών αντιδράσεων

Το γεγονός, βέβαια, ότι ένα πιθανό Grexit σε συνδυασμό με στάση πληρωμών μπορεί να έχει εξαιρετικά θετικές συνέπειες για την ελληνική οικονομία δεν μειώνει την ανησυχία των κυρίαρχων μέσων ενημέρωσης της Ευρώπης ως προς τις αλυσιδωτές αντιδράσεις που μπορεί να προκαλέσει σε άλλες οικονομίες της Ευρωζώνης. Κινούμενο στα όρια, της υστερίας, το Bloomberg προειδοποιούσε, λοιπόν, ότι θα πρόκειται για «τη μεγαλύτερη αθέτηση πληρωμών στην ιστορία του καπιταλισμού». Αναλυτές δε της Barclays έκαναν τις προηγούμενες μέρες λόγο για το ενδεχόμενο «μετάδοσης» σε άλλες χώρες της ευρωπαϊκής περιφέρειας, ενώ ουσιαστικά δήλωναν αδυναμία να προβλέψουν την αλλαγή που θα επέλθει στη λειτουργία των αγορών. Από την πλευρά της, η Goldman Sachs σε έκθεσή της εντόπιζε το επόμενο κρούσμα στην οικονομία της Πορτογαλίας.

Ενώ, λοιπόν, κάθε ψυχρή οικονομική ανάλυση θα κατέληγε στο συμπέρασμα ότι μια οικονομία που δεν ξεπερνά το 2% της Ευρωζώνης δεν μπορεί να επηρεάσει σημαντικά την ευρωπαϊκή οικονομία, στη συγκεκριμένη περίπτωση φαίνεται ότι... η λογική σταματά εκεί που ξεκινούν τα όρια των αγορών. Η δημιουργία κλίματος πανικού στην περίπτωση μιας ελληνικής στάσης πληρωμών και εξόδου από το ενιαίο νόμισμα μπορεί πράγματι να μετατραπεί σε αυτοεκπληρούμενη προφητεία, καθώς οι αντιδράσεις των αγορών δεν στηρίζονται σε πραγματικά δεδομένα, αλλά στο γενικότερο ψυχολογικό κλίμα που θα επικρατήσει. Όπως έχει δείξει, άλλωστε, η οικονομική ιστορία των τελευταίων αιώνων, όταν ένα οικονομικό σύστημα βρίσκεται αντιμέτωπο με δομική κρίση, ακόμη και το πιο ασήμαντο γεγονός μπορεί να επιφέρει αλυσιδωτές αντιδράσεις.

Αν όμως η Ουάσιγκτον φοβάται ότι το Grexit θα ενισχύσει την επιρροή της Μόσχας στην Ευρώπη, εάν το Βερολίνο φοβάται ότι ίσως οδηγήσει σε ταχεία ανάπτυξη της ελληνικής οικονομίας και θα αποτελέσει έτσι πρότυπο και για άλλες χώρες και εάν οι αγορές φοβούνται ότι θα αποτελέσει τη σπίθα που μπορεί να φέρει την καταστροφή, μήπως η ελληνική κυβέρνηση έχει στα χέρια της ένα υπερόπλο, το οποίο μέχρι στιγμής δεν έχει σκεφτεί να χρησιμοποιήσει;

από τα «Επίκαιρα» μέσω του «Βαθύ Κόκκινο»

Το μόνο που θα μας απομείνει είναι το «Μνί» στο χέρι κι αυτό χωρίς αντίκρισμα!

«Ύμνος για το διπλό νόμισμα.»

του Γιάννη Αθανασιάδη

Εκείνες τις μέρες, η τράπεζα της Ελλάδας ολοκλήρωσε το σκούπισμα από ότι ευρώ είχε μείνει στην «Γενική κυβέρνηση» (Δημόσια ταμεία, ασφαλιστικοί οργανισμοί, τοπική αυτοδιοίκηση, νοσοκομεία, ΔΕΚΟ, κλπ), με λίγα λόγια, στέγνωσε κάθε ρευστότητα από τα ταμεία για να εξυπηρετήσει τα χρέη προς το τοκογλυφικό και απάνθρωπο κατοχικό καθεστώς  του ευρωιερατείου.

Αυτό που ακολούθησε ήταν ένα ακόμα σοκ για τον εξαθλιωμένο Ελληνικό λαό.

Παύση πληρωμών!

Οι δημόσιοι υπάλληλοι, οι συνταξιούχοι και όσοι είχαν να λαβαίνουν κάποια ευρουδάκια από τις τράπεζες, τις βρήκαν κλειστές.

Στα κανάλια μιλούν για χρεωκοπία εντός ευρώ. Η Ευρωπαϊκή κεντρική τράπεζα έκλεισε τη στρόφιγγα, δεν μας δανείζει άλλο!

Η κυβέρνηση διαπραγματεύεται με τους αγαπητούς και αλληλέγγυους εταίρους.

Ο λαός με αγωνία παρακολουθεί τις «σκληρές» μάχες του Αλέξη στα «μαρμαρένια αλώνια» ...

των eurogroup, μέσα από τις οθόνες του ΣΚΑΙ και του ΜΕΓΚΑ!

Κάποιοι φωνάζουν για ρήξη και Εθνικό νόμισμα!

Και τότε σκάει το παραμύθι.

Διπλό νόμισμα!

Η ηρωική κυβέρνηση θα τους ικανοποιήσει όλους. Και εθνικό νόμισμα και ευρώ, όπως λέμε και νουνου και λάιτ!

Με ευρώ πληρώνει το κράτος τους αλληλέγγυους αγαπητούς εταίρους , και με τοπικό (I.O.U.) που θα το λέμε «Μνί», από την αρχαία μνά (σε ουδέτερο πρόσωπο), τους περήφανους ιθαγενείς.

Έτσι και πάλι ο Συριζα δοξάζεται. Βγάζει τον σοφό λαό στους δρόμους να πανηγυρίζει για την εθνική επιτυχία. Ακούγονται συνθήματα περηφάνιας. «Με Μνί και Λαπαβίτσα τους την χώσαμε την γκλίτσα», «Αλέξη σε θέλω και ας έχω Μνι καπέλο» και πολλά άλλα τέτοια περήφανα λαϊκά συνθήματα.

Ας δούμε όμως τι σημαίνει το διπλό νόμισμα (I.O.U. από το I Owe You) δηλαδή σε απόλυτη μετάφραση (Σου χρωστάω) η σε καλύτερη απόδοση του νοήματος «Έχεις να λαβαίνεις».

Πώς λειτουργεί;

Τα ταμεία του κράτους θα πληρώνουν τις συντάξεις , τους μισθούς και τις υποχρεώσεις προς την εσωτερική αγορά σε Μνί (έχεις να λαβαίνεις).

Οι συνταξιούχοι θα πηγαίνουν στο ψιλικατζίδικο και θα παίρνουν το γιαουρτάκι τους πληρώνοντας με Μνιά (πληθυντικός του Μνί) δηλαδή με «έχεις να λαβαίνεις»  από αυτόν που έχω να λαβαίνω. Το ίδιο και στον φαρμακείο, το σουβλατζίδικο κλπ

Η ισοτιμία….. ποια ισοτιμία;

Το κράτος θα συνεχίσει να αφαιμάσσεται ως προς τα ευρώ, ενώ η σπανιότητά του θα το κάνει περιζήτητο στη μαύρη αγορά, ενισχύοντας την υποτίμηση του Μνιού ( γενική του Μνι).

Η αξία του Μνιού , θα πέφτει σε καθημερινή βάση ενώ η κυβέρνηση θα αυξάνει την ροή νέων Μνιών στην εσωτερική αγορά για να μπορέσει να ισοσταθμίσει την υποτίμηση.

Τέλος θα χρειαζόμαστε να δίνουμε χιλιάδες Μνιά, για να πάρουμε μια φρατζόλα ψωμί.

Όμως το χρέος προς τους αγαπητούς και αλληλέγγυους εταίρους είναι χρέος και εμείς τηρούμε τις συμφωνίες. Άρα δεν πειράζει που με ένα ευρώ που το κράτος το τιμολογεί σήμερα 2000 μνια και εσύ το ανταλλάσσεις στη μαύρη με 10000 μνιά, ο Γερμαναράς θα σου πάρει ότι έχεις και δεν έχεις.

Έτσι όταν ολοκληρωθεί το ξεπούλημα , όταν το κράτος παύσει να έχει κάποια αξία για τους τοκογλύφους, μια και δεν έχει τίποτα άλλο να ξεπουλήσει, όταν οι ιθαγενείς θα κοιμούνται σε ειδικά δώματα για τους άστεγους που θα μας φτιάξουν οι αγαπητοί και αλληλέγγυοι εταίροι, τότε θα καταλάβουμε ότι το μόνο που μας έχει απομείνει είναι το Μνί στο χέρι κι αυτό χωρίς αντίκρισμα.

Αδέρφια μη τσιμπάτε το δόλωμα. Το διπλό νόμισμα δεν είναι εθνικό, είναι κατοχικό νόμισμα!

Δεν έχει σημασία πως θα λέγεται αν είναι χάρτινο η πλαστικό.

Εθνικό νόμισμα χωρίς εθνική ανεξαρτησία δεν υπάρχει. Κι εμείς ζούμε στη χειρότερη κατοχή που υπήρξε πότε στη χώρα μας, γιατί στις προηγούμενες ο εχθρός φορούσε στολή και τον ξεχώριζες.

Για την εφημερίδα της Κρήτης ΟΥΣΤ.

Ξεπούλημα ως ένδειξη καλής θέλησης από την κυβέρνηση Τσίπρα.

Dimitris Kazakis

Σήμερα το πρωί το Reuters μετέδωσε την είδηση: "Ως χειρονομία καλής θέλησης, ένας ανώτερος αξιωματούχος της υπηρεσίας ιδιωτικοποίησης δήλωσε ότι η Αθήνα είναι έτοιμη να ολοκληρώσει μια συμφωνία για € 1.2 δις με τη γερμανική Fraport που αναλαμβάνει τους περιφερειακούς αερολιμένες και να ανοίξει εκ νέου υποβολή προσφορών για την πλειοψηφία των μετοχών στο λιμάνι του Πειραιά."

H Fraport AG είναι μια από πιο τις αγαπημένες εταιρείες της κυβέρνησης Μέρκελ. Η αγορά λέει ότι η πολιτική οικογένεια της Μέρκελ και η ίδια έχει συμφέροντα στη συγκεκριμένη εταιρεία. Ίσως έτσι να εξηγείται γιατί η συγκεκριμένη εταιρεία προωθείται με πυγμή όπου οι Γερμανοί έχουν πάτημα. Για παράδειγμα, η συγκεκριμένη εταιρεία είναι μπλεγμένη στο σκάνδαλο της κατασκευής του διεθνούς αεροδρομίου Ακίνο των Φιλλιπίνων από το 2002.
Το ανώτατο δικαστήριο των Φιλιπίνων το 2004 ακύρωσε το συμβόλαιο με την Fraport γιατί παραβιαζόταν κατάφωρα η εθνική νομοθεσία που δεν επέτρεπε τον έλεγχο βασικών υποδομών της χώρας (αεροδρόμια, λιμάνια, δρόμοι, κοκ) από ξένα συμφέροντα. Η Fraport ενώ τυπικά είχε μειοψηφικό μερίδιο, είχε κλείσει παρασκηνιακή συμφωνία με τους Φιλιππίνους εταίρους για να τους χρησιμοποιήσει ως βιτρίνα προκειμένου να έχει τον έλεγχο του αεροδορμίου. Οι δικαστικές αρχές ανακάλυψαν επίσης και "αποχρώσες ενδείξεις" έντονου χρηματισμού κυβερνητικών στελεχών της Μανίλα. Κι έτσι η σύμβαση με την συγεκριμένη εταιρεία τερματίστηκε τελεσίδικα.
Ωστόσο, η συγκεκριμένη εταιρεία μετά από πίεση και της Γερμανικής κυβέρνησης είχε υπογράψει μυστική ρήτρα με την κυβέρνηση της Μανίλα για επιδιαιτησία από το Κέντρο για την επίλυση των διαφορών Επενδύσεων (ICSID) της Παγκόσμιας Τράπεζας με έδρα την Ουάσινγκτον. Η εταιρεία προσέφυγε στην επιδιαιτησία, αλλά η ICSID αποφάσισε το 2007 ότι η Fraport είχε παραβιάσει τόσο κατάφωρα την εθνική νομοθεσία των Φιλιππίνων, που δεν τόλμησε να γνωμοδοτήσει υπέρ της.
Το 2011 όμως η Fraport με προτροπή της Μέρκελ κατέφυγε ξανά στo ICSID. Αυτή τη φορά η επιδιαιτησία δικαίωσε την Γεμανική εταιρεία, παρά την κατάφωρη παραβίαση της εθνικής νομοθεσίας των Φιλιππίνων, την πρακτική καρτέλ που επέβαλε στο αεροδρόμιο, αλλά και τις κατηγορίες για μαζικές δωροδοκίες κυβερνητικών στελεχών για να της παρέχουν προστασία. Η Μέρκελ νίκησε, αλλά η κυβέρνηση των Φιλλιπίνων αρνείται να συμορφωθεί θεωρώντας την απόφαση ως κατάφωρη παραβίαση κάθε έννοιας δικαίου.
Αυτή την εταιρεία διάλεξε η κυβέρνηση Τσίπρα για να παραδώσει τα 14 περιφερειακά αεροδρόμια της χώρας μας και μαζί τους ένα πολύ μεγάλο μέρος αφήξεων της τουριστικής περιόδου. Δεν ξέρουμε κι ούτε θα μάθουμε - έως ότου καθίσουν οι σημερινοί μαζί με τους προηγούμενους στο σκαμνί για να λογοδοτήσουν - με ποιούς όρους, με ποιές ρήτρες μυστικές ή άλλες η σημερινή κυβέρνηση δημιουργεί ένα τέτοιο καρτέλ υπό τον έλεγχο μιας τέτοιας εταιρείας. Το σίγουρο είναι ότι εκτός όλων των άλλων, ο τουρισμός των τσάρτερ θα υποστεί βαρύτατο πλήγμα από το Γερμανικό καρτέλ.
Φυσικά η κυβέρνηση Τσίπρα δεν έχει το ανάστημα ούτε καν των κυβερνήσεων των Φιλλιππίνων που θεωρούν ότι οι υποδομές της χώρας δεν μπορούν να βρίσκονται υπό καθεστώς ξένων εταιρειών. Αλλά στις Φιλλιππίνες δεν έχουν πρώτη φορά αριστερά. Ούτε έναν κέρβερο σαν τον Λαφαζάνη, που ενώ προσυγράφει τα πάντα, μας διαβεβαιώνει ως άλλος Τσιριμώκος ότι δεν πρόκειται να ανεχθεί υποχωρήσεις.
Φυσικά το €1,2 δις της συμφωνίας θα πάει στο χρέος. Όπως ακριβώς έχει συμφωνήσει η κυβέρνηση στις 20 Φεβρουαρίου. Όπως επίσης και το ξεπούλημα των λιμανιών του Πειραιά, αλλά και της Θεσσαλονίκης που θα ακολουθήσει τάχιστα. Αλλά μην ανησυχείτε. Κοιμηθείτε τον ύπνο του δικαίου και περιμένετε. Άλλωστε μόλις τρεις μήνες είναι στην κυβέρνηση. Όταν ξυπνήσετε, μην τρομάξετε από τον θόρυβο. Είναι απλά ο χτύπος στην πόρτα του δικαστικού κλητήρα που μαζί με εκπροσώπους των δανειστών ήρθε για το σπίτι και τα παιδιά σας. Πρώτη φορά Αριστερά!
Σχόλιο της Ημέρας, 5/5/2015, dimitriskazakis.blogspot.com

Καμια αναμονή, παρά μόνον ανένδοτος αγώνας!

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

Η φετινή Εργατική Πρωτομαγιά, βρίσκει τη χώρα μας εγκλωβισμένη -όσο ποτέ άλλοτε- μέσα  στο πλαίσιο της συμφωνίας της 20ης Φεβρουαρίου 2015, που εκφράζει την συνέχεια της σκληρής γραμμής επιτήρησης που έχει επιβληθεί  ποτέ, από τους δανειστές και τοκογλύφους. Η πλήρης υποταγή της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ στους «θεσμούς» και η εμμονή στη λογική του «έντιμου συμβιβασμού» με το ευρωπαϊκό ιερατείο των στυγνών εκβιαστών και των οικονομικών δολοφόνων, οδηγεί τη χώρα μας στην πιο κρίσιμη καμπή της ιστορίας της. Με την διπλή (πολιτική και τεχνική) αποικιοκρατική κηδεμονία που επιβλήθηκε, εκχωρείται και η τελευταία ελπίδα του ελληνικού λαού, που εμπιστεύθηκε στη νέα κυβέρνηση τη σκληρή διαπραγμάτευση στο όνομα της ανάσχεσης των αδιέξοδων εφαρμοζόμενων πολιτικών.  

Μετά το οριστικό... «διαζύγιο» με το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης και το επερχόμενο... «συμβόλαιο ανάπτυξης»,  οι εργαζόμενοι δεν έχουν τίποτα απολύτως να περιμένουν.  Οπως τίποτα δεν έχουν να περιμένουν και από τον κυβερνητικό – εργοδοτικό – γραφειοκρατικό συνδικαλισμό της ΓΣΕΕ, που πρόσφατα - στις 3 Απριλίου 2015 -  με απόφαση της κυβέρνησης έλαβε από τον προϋπολογισμό του ΟΑΕΔ 18 εκατομμύρια ευρώ.  Καμιά απολύτως αναμονή δεν πρόκειται να δημιουργήσει συνθήκες ανάπτυξης και ευημερίας, με εργασιακά και πολιτικά δικαιώματα. Προαπαιτούμενο, τέτοιας μορφής συνθηκών, είναι πρωτίστως η επανάκτηση της Εθνικής Κυριαρχίας της χώρας, που δεν πρόκειται να επιτευχθεί παρά μόνο με μονομερείς ενέργειες, στο πλαίσιο των κανόνων του διεθνούς δικαίου.

Το ΕΠΑΜ δεν θα σταματήσει να διαμηνύει σε όλους τους τόνους, πως βιώσιμη λύση για την χώρα και τον λαό της δεν μπορεί να υλοποιηθεί μέσα στον «ζουρλομανδύα» της ευρωζώνης και απευθύνει προσκλητήριο ενότητας και ανένδοτου αγώνα, με στόχο:

1. Την μονομερή διαγραφή του παράνομου και καταχρηστικού χρέους  σύμφωνα με το Διεθνές Δίκαιο.
2. Την τιμωρία όλων των ενόχων για να απονομιμοποιηθούν, να κριθούν οι υπογραφές και οι δεσμεύσεις τους σε βάρος του ελληνικού λαού ως ανυπόστατες.
3. Την έξοδο από την Ευρωζώνη και την ΕΕ.
4. Την μετάβαση σε εθνικό κρατικό νόμισμα, ως εργαλείο αποκατάστασης της Εθνικής Κυριαρχίας και της παραγωγικής ανασυγκρότησης.
5. Την εθνικοποίηση των μεγάλων τραπεζών, με πρώτη και κύρια την Τράπεζα της Ελλάδος και όλων των ζωτικών τομέων για την οικονομία και τη ζωή του λαού (Υγεία, Παιδεία, υποδομές, ενέργεια, νερό…), καθώς και την ακύρωση των συμβάσεων εκποίησης δημόσιων περιουσιακών στοιχείων, την ανάκτηση του ελέγχου και της ιδιοκτησίας τους από το Δημόσιο.
6. Την έναρξη της παραγωγικής ανασυγκρότησης της χώρας μας, με την εφαρμογή ενός πολύ καλά μελετημένου σχεδίου, όπως το Ε.ΠΑ.Μ. το επεξεργάζεται και το προτείνει, σύμφωνα με τις σύγχρονες ανάγκες της ελληνικής κοινωνίας.

Καλούμε όλους τους συναγωνιστές να συμμετάσχουν μαζικά στις Απεργιακές κινητοποιήσεις της Πρωτομαγιάς με τα Σωματεία τους.

Η Πολιτική Γραμματεία του Ε.ΠΑ.Μ.

Αθήνα 30/04/2015

Πώς καταβάλλοντας 1,8 εκατ. ευρώ γλυτώνεις πάνω από 5 δις ευρώ;

του Δημήτρη Καζάκη

Αν είσαι Μπόμπολας, δηλαδή ο γνωστός "εθνικός εργολάβος", όπως τον είχε χαρακτηρίσει ο Κ. Καραμανλής πριν γίνει πρωθυπουργός και του δώσει το 95% των έργων, μπορείς άνετα να συλλαμβάνεσαι για χρέη προς την εφορία και ταυτόχρονα να υπογράφεις σύμβαση με το δημόσιο. Πώς γίνεται αυτό; Α, πολύ απλά. Τα συμφωνείς με την κυβέρνηση στο παρασκήνιο κι έτσι όλα γίνονται πολύ εύκολα.

Προσέξτε σκηνοθεσία. Συνελήφθη (22/04/2015) ο γνωστός επιχειρηματίας Λεωνίδας Μπόμπολας, διευθύνων σύμβουλος της «ΕΛΛΑΚΤΩΡ», για την υπόθεση της λίστας Λαγκάρντ. Σύμφωνα με εισαγγελικές πηγές ο κ. Μπόμπολας συνελήφθη καθώς προέκυψε φοροδιαφυγή ύψους περίπου 2 εκατ. ευρώ με βάση τα στοιχεία από τις καταθέσεις στην HSBC και τη διασταύρωση των στοιχείων....
που ακολούθησε από τις αρμόδιες αρχές. Οι ίδιες πηγές σημειώνουν πως ο κ. Μπόμπολας κλήθηκε να πληρώσει το συγκεκριμένο ποσό πριν ασκηθεί η ποινική δίωξη, κάτι που δεν έκανε.

Φυσικά ο κ. Μπόμπολας πλήρωσε το πρόστιμο των 1,8 εκατ. ευρώ και αφέθηκε ελεύθερος. Την ίδια ώρα τα παπαγαλάκια οργίαζαν. Ο πρωθυπουργός κάνει πράξη τη δέσμευσή του προς τον ελληνικό λαό ότι θα πληρώσουν όλοι αυτοί που επί χρόνια απολάμβαναν την ασυλία του πολιτικού συστήματος. Ωραίο το παραμύθι, αλλά δεν έχει δράκο, όπως θα έλεγε κι ο κ. Τσίπρας.

Η ΕΛΛΑΚΤΩΡ του κ. Μπόμπολα έχει άνοιγμα υποχρεώσεων πάνω από 3 δις ευρώ με ίδια κεφάλαια γύρω στο 1 δις ευρώ. Πρόκειται κυρίως για μη εξυπηρετούμενα δάνεια (κοινώς θαλασσοδάνεια), αλλά και χρέη προς το δημόσιο. Ταυτόχρονα οι εταιρείες του ομίλου και ειδικότερα η ΑΚΤΩΡ δεν ικανοποιεί εδώ και χρόνια τις συμβατικές της υποχρεώσεις προς το δημόσιο αποδίδοντας ως όφειλε το μέρισμα από τα διόδια που εισπράττει. Το συνολικό χρέος εκτιμάται ότι έχει υπερβεί πια τα 2 δις ευρώ.

Χώρια τα χρέη των υπόλοιπων εταιρειών συμφερόντων Μπόμπολα, όπως π.χ. ο όμιλος Πήγασος, του οποίου οι υποχρεώσεις είναι σχεδόν 200 εκατ. ευρώ εκ των οποίων πάνω από 145 εκατ. ευρώ είναι βραχυχρόνια δάνεια. Δάνεια δηλαδή που ανακυκλώνονται διαρκώς με νέα δανεικά κεφάλαια κίνησης για μια εταιρεία που διαθέτει αρνητικά ίδια κεφάλαια και που καμιά σοβαρή τράπεζα δεν θα δάνειζε. Εκτός κι αν έχει στο τσεπάκι της την εκάστοτε κυβέρνηση.

Η κυβέρνηση Τσίπρα λοιπόν έκλεισε μια συμφωνία με το Μπομπολαίικο. Μας δίνεις 1,8 εκατ. και ξεχνάμε τα πάνω από 5 δις ευρώ υποχρεώσεις προς τράπεζες και δημόσιο. Απόδειξη της ομερτά είναι το γεγονός ότι την ίδια ημέρα που συλλαμβάνεται ο Δ. Μπόμπολας για χρέη προς την εφορία, υπογράφεται η σύμβαση της ΑΚΤΩΡ ΑΕ με την ΕΓΝΑΤΙΑ ΑΕ για περίπου 60 εκατ. ευρώ για τη λειτουργία και συντήρηση του έργου. Η σύμβαση είχε κατοχυρωθεί στην εταιρεία συμφερόντων Μπόμπολα ήδη από τις 12/12/2014 με σκανδαλώδη τρόπο.

Για να αντιληφθεί κανείς το μέγεθος του σκανδάλου, θα πρέπει να πούμε ότι αν θελήσει μια εταιρεία να εκδηλώσει ενδιαφέρον για κάποιο έργο δημόσιου συμφέροντος, ακόμη και για μελέτη, θα πρέπει να είναι ενήμερος φορολογικά και ασφαλιστικά ο κάθε μέτοχός της, να μη χρωστά η εταιρεία στο κράτος, αλλά και η οικονομική της θέση θα πρέπει να υποδηλώνει ευρωστία. Αν κάτι απ' όλα αυτά δεν ισχύει, τότε δεν την αποδέχονται καν στο διαγωνισμό.

Εκτός βέβαια κι αν είσαι εταιρεία συμφερόντων Μπόμπολα. Τότε μπορείς να πάρεις έργα έχοντας τον βασικό σου μέτοχο να έχει όχι μόνο χρέη προς το δημόσιο, αλλά και ποινικές εκκρεμότητες με την εφορία. Μπορείς να πάρεις έργα ακόμη κι αν δεν έχεις τηρήσει ουσιαστικές συμβατικές σου υποχρεώσεις από παλιότερα έργα που έχεις αναλάβει. Μπορείς να πάρεις έργα ακόμη κι αν οι εταιρείες σου παρουσιάζουν τρομακτικά ανοίγματα στις τράπεζες και άθλια λογιστική εικόνα.

Κι έτσι από τη μια η κυβέρνηση έκανε το κομμάτι της για το φιλοθεάμων κοινό, κι από την άλλη ο "εθνικός εργολάβος" μπορεί να συνεχίσει ακάθεκτος το θεάρεστο έργο του με δαπάνη των φορολογουμένων. Δεν έχει να ανησυχεί για εισαγγελείς και εκκαθαριστές του δημοσίου, που κανονικά θα έπρεπε να είχαν εγκατασταθεί στις εταιρείες του για να τις κάνουν φύλλο φτερό. Ο νόμος δεν είναι για ολιγάρχες σαν κι αυτόν.

Άλλωστε η κυβέρνηση Τσίπρα από πολύ νωρίς ξεκαθάρισε με την κοινή υπουργική απόφαση αριθμ. 28388 "Διατιθέμενες Πιστώσεις Συνεχιζόμενων Έργων Προϋπολογισμού Δημοσίων Επενδύσεων έτους 2015" (ΦΕΚ, Β΄ 518/3-4-2015), ότι τα έργα και η χρηματοδότησή τους θα συνεχιστεί όπως ακριβώς είχε προγραμματίσει η κυβέρνηση Σαμαροβενιζέλου. Ούτε αναθεώρηση συμβάσεων και χρηματοδοτήσεων για να απαλλαγεί το δημόσιο συμφέρον από τυχόν καταχρηστικούς όρους, ούτε τίποτε. Απ' αυτά οι εταιρείες συμφερόντων Μπόμπολα έχουν να λαμβάνουν τουλάχιστον 1,5 δις ευρώ μέσα στο 2015.

Εκεί που είχαν συμφωνηθεί, εκεί θα πάνε οι Πιστώσεις Συνεχιζόμενων Έργων Προϋπολογισμού Δημοσίων Επενδύσεων έτους 2015. Στους ίδιους, με πρώτο τον Μπόμπολα, που λυμαίνονται αδίστακτα τον Προϋπολογισμό Δημοσίων Επενδύσεων για δεκαετίες. Κανένας μιζαδόρος πολιτικός, ή αξιωματούχος της διοίκησης, κανένας διαπλεκόμενος εργολάβος δεν έχει να ανησυχεί για κάτι. Η νέα κυβέρνηση είναι στο ίδιο κόλπο. Άντε το πολύ-πολύ να δοθεί καμιά παράσταση τύπου "σύλληψη Μπόμπολα" και να αλλάξουν κάπως οι όροι της μίζας για να επωφεληθούν οι νέοι κυβερνήτες. Όπως άλλωστε συνηθίζεται όταν σ' αυτόν τον δύσμοιρο τόπο αλλάζει η κομματική σύνθεση μιας κυβέρνησης.

Κατά τ' άλλα τα ίδια και χειρότερα. Την ίδια ώρα που χαρίζονται δις ευρώ στους εθνικούς εργολάβους δημοσίων έργων και ενημέρωσης, ληστεύονται με πρωτοφανή τρόπο τα ταμειακά διαθέσιμα ασφαλιστικών φορέων, νοσοκομείων, πανεπιστημίων, ΟΤΑ, κοκ. Για να πληρωθούν μισθοί και συντάξεις, όπως προφασίζονται οι λωποδύτες της νέας κυβέρνησης.

Πλήρης υποταγή στους «θεσμούς»!

Για δεύτερη φορά μέσα σε εκατό μέρες διακυβέρνησης της χώρας, η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ επέλεξε την προσφιλή τακτική των δωσιλογικών κυβερνήσεων της προηγούμενης περιόδου. Προκειμένου να φανεί... «συνεπής» απέναντι στους δανειστές και τοκογλύφους και να εξυπηρετήσει το παράνομο χρέος, προέβη στην έκδοση Πράξης Νομοθετικού Περιεχομένου (ΦΕΚ, 41/20-4-2015) που υποχρεώνει τους φορείς της Γενικής Κυβέρνησης, δηλαδή Ασφαλιστικούς Φορείς, ΝΠΔΔ (νοσοκομεία, επαγγελματικοί φορείς, κοκ) και ΟΤΑ α΄και β΄ βαθμού, να μεταφέρουν τα ταμειακά διαθέσιμα στην Τράπεζα της Ελλάδος. 

Επικαλείται «την έκτακτη περίπτωση εξαιρετικά επείγουσας και απρόβλεπτης ανάγκης...» προκαλώντας το κοινό αίσθημα και εύλογα ερωτήματα:

- Πώς είναι δυνατόν να θεωρείται «έκτακτη ανάγκη» η απολύτως προβλέψιμη οικονομική ασφυξία εξαιτίας της μνημονιακής πολιτικής που ακολουθεί απαρέγκλιτα το οικονομικό επιτελείο της κυβέρνησης, στο πλαίσιο της συμφωνίας για τετράμηνη παράταση της αποικιοκρατικής «Κύριας Σύμβασης Χρηματοπιστωτικής Διευκόλυνσης»;

- Πόσο ικανή θα είναι η... «διαπραγματευτική» ισχύς της κυβέρνησης, όταν θα κληθεί να συνυπογράψει το...  «συμβόλαιο ανάπτυξης», ενώ θα έχουν ήδη εξανεμισθεί και τα τελευταία ψήγματα ταμειακών διαθεσίμων; Πόσο... «έντιμος» θα είναι ο «συμβιβασμός» με το ευρωπαϊκό ιερατείο των ανέντιμων τοκογλύφων, όταν η ανάγκη ρευστότητας θα έχει φτάσει στο απροχώρητο; Και εν τέλει αυτή η δυσοίωνη προοπτική είναι προϊόν ανικανότητας ή σκοπιμότητας;

Ομως, η συγκεκριμένη ΠΝΠ εμπεριέχει κι ένα ακόμα σοβαρό στοιχείο, που όχι μόνο ερωτήματα δεν προκαλεί, αλλά αντιθέτως την απόλυτη βεβαιότητα ότι η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ -ακολουθώντας το... παράδειγμα δωσιλογικών κυβερνήσεων και αυταρχικών καθεστώτων του παρελθόντος- επέλεξε την οδό της ψυχρής συνταγματικής εκτροπής. Η αναγκαστική παράδοση των ταμειακών διαθεσίμων γίνεται «κατά παράβαση» του  άρθρου 102  παρ. 2 του Συντάγματος, που προβλέπει ότι «οι οργανισμοί τοπικής αυτοδιοίκησης έχουν διοικητική και οικονομική αυτοτέλεια» και όχι μόνο.

Πρόκειται για μια επιλογή που... βαπτίστηκε «εθνική ανάγκη», εναρμονιζόμενη πλήρως, με τη φασίζουσα λογική των ολετήρων και των υποτελών της νεώτερης πολιτικής ιστορίας της χώρας. Εξαιτίας κάποιας παρεμφερούς... «εθνικής ανάγκης» οι πολίτες βρέθηκαν αντιμέτωποι με τα «τανκς» κατά το παρελθόν, αντιμετωπίζοντας τις συνέπειες ακραίων μορφών φασισμού.

Το Ε.ΠΑ.Μ. καταδικάζει απερίφραστα την άθλια πολιτική επιλογή της κυβέρνησης να προβεί στην έκδοση της Πράξης Νομοθετικού Περιεχομένου, που αποτελεί ξεκάθαρη μορφή συνταγματικής εκτροπής. Θεωρεί δε ότι το συγκεκριμένο διάβημα δεν αφήνει κανένα απολύτως περιθώριο ανοχής από την πλευρά της ελληνικής κοινωνίας. Οι προθέσεις των κυβερνώντων είναι πλέον ξεκάθαρες: Πλήρης υποταγή στη νεοφιλελεύθερη λογική του ευρωπαϊκού ιερατείου και πλήρης εναρμόνιση με τις πολιτικές επιλογές που θα μετατρέψουν τη χώρα σε «χώρο» που θα ξεπουληθεί και τους πολίτες σε δουλοπάροικους που θα πληρώνουν το δυσβάσταχτο και εντελώς παράνομο χρέος... «στο διηνεκές», κατά την ρήση του υπουργού Οικονομικών!

Το Ε.ΠΑ.Μ. απευθύνει προσκλητήριο ενότητας και ανένδοτου αγώνα για την οριστική απαλλαγή της χώρας από τα δεσμά του κατοχικού καθεστώτος των διεθνών δεσμεύσεων και των δανειακών συμβάσεων, που επέβαλαν στη χώρα δανειστές και τοκογλύφοι.

Η Πολιτική Γραμματεία του Ε.ΠΑ.Μ.

Αθήνα 24/04/2015

Πραγματικός εφιάλτης το διπλό νόμισμα.

Ανακοίνωση

Δίνουν και παίρνουν τα σενάρια το τελευταίο διάστημα, όσον αφορά  την υιοθέτηση διπλού νομίσματος για την ελληνική οικονομία.

Πρόσφατα δημοσιεύματα από διεθνή μέσα μαζικής ενημέρωσης όπως της  Wall Street Journal  της  Die Welt αλλά και της βρετανικής Telegraph  - που επικαλέστηκε μάλιστα κυβερνητικές πηγές, -  αναφέρονται με εκτενή άρθρα στο ενδεχόμενο κυκλοφορίας παράλληλου – διπλού νομίσματος για την Ελλάδα.

Αυτή ήταν και η αιτία που ο αναπληρωτής υπουργός Οικονομίας κ. Μάρδας, ήδη από τα τέλη Μαρτίου έσπευσε πανικόβλητος να διαψεύσει μέσω των Financial Times  τις πληροφορίες αυτές, που αναφέρονταν συγκεκριμένα στην έκδοση υποσχετικών τίτλων 500 εκατομμυρίων ευρώ (ΙΟU) για να καλυφθούν εσωτερικά οι υποχρεώσεις της χώρας.

Τα σενάρια αυτά ανατροφοδοτήθηκαν πρόσφατα (17/4) τόσο μέσω του πρακτορείου Reuters που επικαλέσθηκε κύκλους της ΕΚΤ, όσο και από τις ατυχείς δηλώσεις του κ. Μάρδα περί δυσκολίας πληρωμής μισθών και συντάξεων, δεδομένης της οικονομικής ασφυξίας που μας επιβάλλουν οι θεσμοί  και των υποχρεώσεων της χώρας για τον μήνα Μάιο που αφορούν στην αποπληρωμή του χρέους.

Οι τελευταίοι υπαινιγμοί του γερμανού υπουργού Οικονομικών  Σόιμπλε αλλά και οι πρόσφατες δηλώσεις αξιωματούχων της γερμανικής κυβέρνησης αναφορικά με ένα σχέδιο Β για την Ελλάδα «είτε πρόκειται για  Grexit , είτε για την εισαγωγή παράλληλου νομίσματος» καθιστούν πλέον σαφές, ότι η τρομοκρατική φιλολογία που αναπτύσσεται, μόνο τυχαία δεν μπορεί να είναι.

Δεν είναι η πρώτη φορά που το σενάριο για διπλό νόμισμα στην Ελλάδα ακούγεται έντονα. Κάθε φορά που η χώρα με δόλο, απάτη και εκβιασμούς οδηγείται μέσα από την έλλειψη ρευστότητας σε οικονομική ασφυξία και επίσημη χρεοκοπία από τους εταίρους και δανειστές, αναπτύσσεται έντονα και η συγκεκριμένη φιλολογία.

Από το 2010, αφού εξώθησαν την χώρα στον ληστρικό δανεισμό, οι ειδικοί του ΔΝΤ είχαν κατασταλάξει στην άποψη ότι η δημοσιονομική προσαρμογή μέσω του μνημονίου δεν θα οδηγήσει πουθενά.

Πρότειναν την επιλεκτική χρεοκοπία και την εισαγωγή διπλού νομίσματος (μαλακό ευρώ) σε χώρες με αυστηρή επιτήρηση. Είναι γνωστή επίσης μελέτη της αμερικανικής Ομοσπονδιακής Τράπεζας (FED), πάλι από το 2010 για εισαγωγή διπλού παράλληλου νομίσματος στην Ελλάδα.

Αλλά και το 2012 την κρίσιμη περίοδο του κουρέματος με το  PSI και την κρίση ρευστότητας, ήταν ο διοικητής της κεντρικής τράπεζας της Πολωνίας Μάρεκ Μπέλκα που διατύπωσε δημόσια αυτό που σχεδιάζουν τα αφεντικά της τρόικας ως «εναλλακτική προσέγγιση» . Η από τις16/3/2012 έκθεση του ΔΝΤ προεξοφλούσε όχι μόνο την αποτυχία της εσωτερικής υποτίμησης, αλλά και την αναγκαιότητα υλοποίησης μιας «εμπροσθοβαρούς μεταρρύθμισης» που θα επέτρεπε την ταχύτερη υποτίμηση της ελληνικής οικονομίας, εισάγοντας ειδικό νομισματικό καθεστώς μέσω του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθερότητας.

Με άλλα λόγια όχι μόνο τα σενάρια για διπλό νόμισμα δεν είναι καινούργια, αλλά αποτελούσαν από την απαρχή της κρίσης χρέους στην Ελλάδα, μόνιμες μελέτες απέναντι στην βεβαιότητα για την αποτυχία των προγραμμάτων προσαρμογής. Αφορούσαν δε,  εναλλακτικούς τρόπους για την συνεχή παραμονή της Ελλάδας  σε κατάσταση χρεοκοπίας, και μόνιμου καθεστώτος γενικής εκποίησης της χώρας.

Στην ελληνική ιστορία η παράλληλη κυκλοφορία νομισμάτων συνδέθηκε άρρηκτα με την φτώχεια  την καταστροφή της οικονομίας  και το ξεπούλημα της χώρας, με τελευταίο παράδειγμα το διπλό νόμισμα την περίοδο της ναζιστικής κατοχής.

Επί της ουσίας η υιοθέτηση καθεστώτος διπλού νομίσματος, με όποια μορφή κι αν συμβεί, σημαίνει απλά ένα νέο άκρως υποτιμήσιμο νόμισμα για την εσωτερική κυκλοφορία. Ενα νόμισμα που θα χάνει συνεχώς την αξία του, ενώ χρέη και υποχρεώσεις θα συνεχίσουν να εξυπηρετούνται στο σκληρό ευρώ.

Ενας πραγματικός εφιάλτης.

Πλήρως επικίνδυνες είναι και οι απόψεις που εκφράζονται από υποτιθέμενους προοδευτικούς χώρους, που υποστηρίζουν πως μια τέτοια εξέλιξη θα ωφελήσει την χώρα και τους πολίτες, μιας και θα αποτελέσει τον προθάλαμο για την αποδέσμευση από την ευρωζώνη, με ευνοϊκούς όρους για την συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών.

Οσοι λοιπόν απεργάζονται και συντηρούν αυτά τα σενάρια, είτε εξυπηρετούν αλλότριους σκοπούς, είτε ανήκουν στην χώρα της ανοησίας.

Η ελληνική κυβέρνηση, με τις τελευταίες αποφάσεις και την αντισυνταγματική Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου με την οποία δέσμευσε τα αποθεματικά των ταμείων των φορέων της Γενικής Κυβέρνησης, ενισχύει και τροφοδοτεί την συγκεκριμένη φιλολογία.  Οσο η ίδια με δημόσια ανακοίνωση δεν τοποθετείται με σαφήνεια στο ζήτημα, τόσο θα παραμένει ύποπτη όσον αφορά τις προθέσεις της και υπόλογη απέναντι στην συντριπτική πλειοψηφία του ελληνικού λαού.

Μόνη λύση στο πλήρες αδιέξοδο που οδηγείται η χώρα, είναι η μη αναγνώριση και διαγραφή του χρέους με μονομερείς ενέργειες, πράξη που δηλώνει άσκηση εθνικής κυριαρχίας.

Έξοδο από την ευρωζώνη και την ΕΕ, πλήρης μετάβαση σε εθνικό – κρατικό νόμισμα, με αποκλειστικό το δικαίωμα έκδοσης από το ελληνικό κράτος και παράλληλη εθνικοποίηση της Τράπεζας της Ελλάδας.

Η μόνη πραγματική λύση για την αποδέσμευση από την σπείρα θανάτου που τελεί η χώρα τα 6 χρόνια της οικονομικής κατοχής.

Ο μοναδικός τρόπος για την υλοποίηση του σχεδίου εθνικής ανοικοδόμησης της Ελλάδας και παραγωγικής ανασυγκρότησης της οικονομίας της.

Η Πολιτική Γραμματεία ΕΠΑΜ

23/4/2015

Η Eldorado Gold να εκδιωχθεί από τη χώρα!

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

Με συνεχώς εντεινόμενους ρυθμούς, συνεχίζεται η τεράστια οικολογική καταστροφή που προκαλεί η... «επένδυση» της «Ελληνικός Χρυσός» στις Σκουριές της Χαλκιδικής. Ακολουθώντας με συνέπεια την προσφιλή μέθοδο της «σαλαμοποίησης», οι... «επενδυτές» προσπαθούν να δημιουργήσουν τετελεσμένα, εις τρόπον ώστε να δυσχεράνουν όσο το δυνατόν περισσότερο την ανάσχεση αυτής της καταστρεπτικής επιλογής. Ολοένα και περισσότερο, το τουριστικό προϊόν της περιοχής συρρικνώνεται, οι καλλιλέργειες υποβαθμίζονται, ενώ οι θέσεις εργασίας που χάνονται σε ετήσια βάση, είναι υπερπολλαπλάσιες απ’ όσες διατηρούνται στα εργοτάξια της εγκληματικής ... «επένδυσης». Ενώ την ίδια στιγμή, εξαιτίας αυτής της συρρίκνωσης, το ελληνικό κράτος υπολογίζεται  ότι χάνει τουλάχιστον 1,4 εκατ. ευρώ ετησίως.

Ταυτοχρόνως, η Eldorado Gold και τα εγχώρια «συνεταιράκια» της, προκειμένου να εξυπηρετήσουν τον στόχο τους δεν διστάζουν να χρησιμοποιούν ως «ασπίδα» τους εργαζόμενους, καλλιεργώντας  μ’ αυτό τον τρόπο ένα συνεχώς κλιμακούμενο εμφυλιοπολεμικό κλίμα, ασκώντας συνεχή τρομοκρατία, στην ευρύτερη περιοχή. Επί της ουσίας, υποδαυλίζουν φιλοτομαριστικές νοοτροπίες, που ενεργοποιούν τη λογική του προσωπικού συμφέροντος, υπεράνω του κοινού οφέλους. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η πρόσφατη κινητοποίηση των επιτροπών ενάντια στην εξόρυξη χρυσού (5/4/2015), όπου «εργαζόμενοι» κουκουλοφόροι με πέτρες και καδρόνια, συμπράττοντας  με τις δυνάμεις καταστολής, επιτέθηκαν εναντίον πολιτών που προασπίζονται τα αυτονόητα.

Η ευθύνη της κυβέρνησης είναι τεράστια. Αντί να ασκεί ερμαφρόδιτη πολιτική, να προχωρήσει άμεσα στην ακύρωση της καταστρεπτικής «επένδυσης», που έτσι κι αλλιώς βρίθει παρανομιών και προκαλεί ανεπανόρθωτη ζημιά στο δημόσιο συμφέρον.
Τι προσφέρει μια εταιρεία που εμφανίζεται συνεχώς ζημιογόνα;
Και γιατί δεν επεμβαίνει η εισαγγελική αρχή ώστε να τεθεί σε εκκαθάριση; 
Βάσει ποιας λογικής και νομιμότητας δυνάμεις της ΕΛ.ΑΣ. εξακολουθούν να παίζουν το ρόλο της ιδιωτικής αστυνομίας, φυλάσσοντας σε 24ωρη βάση τις εγκαταστάσεις της «Ελληνικός Χρυσός»;

Το Ε.Πα.Μ.  τάσσεται  στο πλευρό των κατοίκων της ευρύτερης περιοχής και ζητά από την κυβέρνηση να σταματήσει άμεσα την καταστροφική για τους κατοίκους και το περιβάλλον λειτουργία της «Ελληνικός χρυσός». Η Eldorado Gold πρέπει να εκδιωχθεί από τη χώρα! Τα κοιτάσματα της περιοχής να εθνικοποιηθούν, ενώ θα πρέπει να διεκδικήσει αποζημιώσεις για την αποκατάσταση των καταστροφών που προκλήθηκαν.

Προειδοποιούμε όσους ασκούν διχαστικές πολιτικές και εκβιάζουν κοινωνικές συγκρούσεις, στη λογική της έξαρσης  εμφυλιοπολεμικού κλίματος, ότι πολύ σύντομα θα δώσουν λόγο στο λαό.

15/04/2015

Σουλτς ιδού η κυβέρνηση σας.

του Απόστολου Διαμαντή

Όλοι θυμόμαστε, από τα χρόνια του εμφυλίου, την περίφημη ατάκα του Παναγιώτη Κανελλόπουλου προς τον αμερικανό στρατηγό Τζέημς Βαν Φλητ: «στρατηγέ, ιδού ο στρατός σας»! Από τότε είχαμε να δούμε παρόμοια κατάσταση στην Ελλάδα. Την ξαναβλέπουμε σήμερα με τις απαιτήσεις των ευρωπαίων αξιωματούχων και κυρίως του Μάρτιν Σουλτς, ο οποίος, ούτε λίγο ούτε πολύ, ζητάει από τον πρωθυπουργό να διορίζει αυτός ο ίδιος την ελληνική κυβέρνηση και να αλλάζει όποιους υπουργούς δεν του αρέσουν με άλλους!

Τι θέλει ο Σουλτς και οι άλλοι; Να διορίσουν στην κυβέρνηση το ΠΑΣΟΚ και το Ποτάμι, το οποίο μάλιστα έχει μεταλλαχθεί ουσιαστικά από πολιτικό κόμμα σε αθηναϊκό παράρτημα του πολιτικού γραφείου του Σουλτς. Μόλις πει κάτι ο πρόεδρος από τις Βρυξέλλες, αμέσως μεταφέρεται στη Βουλή από τον συνεργάτη του, τον Σταύρο. Τώρα θέλουν να διώξουν τον Κοτζιά, τον Καμμένο, τον...
Λαφαζάνη, τον Στρατούλη και τον Ήσυχο και να βάλουν άλλους στη θέση τους. Ποιους; Κανείς δεν ξέρει ακριβώς. Μάλλον τον Λοβέρδο, τη Φώφη, τον Σταύρο και τον Σκυλακάκη.

Αυτό που συμβαίνει είναι πρωτοφανές στα ευρωπαϊκά χρονικά, να επεμβαίνει δηλαδή τόσο ωμά στην εσωτερική πολιτική τάξη η επίσημη ΕΕ. Και καθώς δεν έχουν ακόμη καταργηθεί τα εθνικά κράτη, καθώς ακόμη η κρατική κυριαρχία είναι η πολιτική βάση της ΕΕ - η οποία δεν έχει ομογενοποιηθεί πολιτικά και ούτε προβλέπεται αυτό να γίνει στο άμεσο μέλλον, καθώς η πολιτική ενοποίηση έχει ήδη απορριφθεί από τους Γάλλους το 2005 - η όλη συμπεριφορά της Κομισιόν αντανακλά ωμό ιμπεριαλισμό, συνιστά προκλητική επέμβαση στα εσωτερικά μιας ανεξάρτητης χώρας. Εάν είναι η Κομισιόν να επιβάλει υπουργούς και κυβερνήσεις και μάλιστα δημοσίως, τότε η Ελλάδα δεν έχει άλλη λύση από το να καταγγείλει δημοσίως το γεγονός.

Οι επεμβάσεις αυτές έγιναν ακόμη εντονότερες με το ταξίδι Τσίπρα στη Μόσχα. Αρχικά του έθεσαν την ατζέντα των συζητήσεων, καταργώντας τον δηλαδή και ουσιαστικά του απαγόρευσαν το ταξίδι και τις συζητήσεις. Μα εάν είναι να μην μπορεί ο έλληνας πρωθυπουργός να συνάπτει σχέσεις με ομολόγους του, τότε προς τι να ψηφίζουμε; Τι να τον κάνουμε τον έλληνα πρωθυπουργό; Είναι προτιμότερο να διορίζεται απευθείας η κυβέρνηση από τον Σουλτς και έτσι θα γλυτώναμε και τα έξοδα και τον κόπο. Εφόσον σ’ αυτόν δίνει λόγο η εκλεγμένη κυβέρνηση, τότε δεν υπάρχει θέμα: έχουμε καταργήσει το ελληνικό κράτος. Γίναμε γερμανική επαρχία.

Με αυτά τα πραγματικά εξωφρενικά που συμβαίνουν δεν έχει και μεγάλο νόημα να σχολιάζουμε την τρέχουσα πολιτική. Πρέπει πρώτα να λύσουμε αυτό το κεφαλαιώδες ζήτημα: έχουμε κυβέρνηση; Ή μήπως δεν έχουμε;

Διότι, αυτά που γίνονται σήμερα, δεν γίνονταν ούτε καν στον εμφύλιο. Την ατάκα προς τον Βαν Φλητ την είπε ο Κανελλόπουλος. Δεν την είπε ο ίδιος ο αμερικανός. Σήμερα φτάσαμε στο σημείο τις επεμβάσεις να τις ανακοινώνει ο ίδιος ο πρόεδρος Σουλτς. Χωρίς καν να μας ρωτήσει. Αυτός δηλαδή είναι πιο ωμός και από τον ίδιο τον στρατηγό του εμφυλίου πολέμου.

Είμαστε σε δύσκολα χρόνια. Και πραγματικά δεν βλέπω τον τρόπο, με τον οποίο θα γλυτώσουμε για μια ακόμη φορά ως ανεξάρτητο κράτος, ως ελεύθερο έθνος.

από το «tvxs.gr»