Το μόνο που μένει για την επίσημη συμφωνία είναι η έναρξη της εφαρμογής όσων απαιτούν οι δανειστές.

του Δημήτρη Καζάκη

Η κυβέρνηση Τσίπρα συμφώνησε σε μέτρα οριζόντιων περικοπών και αυξημένων φόρων της τάξης των 8 δις ευρώ έως το 2016. Πιο συγκεκριμένα 2,7 δις ευρώ έως το τέλος του 2015 και 5,2 δις ευρώ μέσα στο 2016. Κι όλα αυτά για να επιτευχθεί ο πολυπόθητος στόχος του 1% πρωτογενές πλεόνασμα επί του ΑΕΠ το 2015.

Η κυβέρνηση προσχώρησε και στην απαίτηση των δανειστών για πρωτογενή πλεονάσματα τα επόμενα 4 χρόνια 1, 2, 3, 3.5% του ετήσιου ΑΕΠ αντίστοιχα. Κάτι που η κυβέρνηση Τσίπρα είχε χαρακτηρίσει παλιότερα "παράλογη" απαίτηση και "υφεσιακή πολιτική".

Από μόνα τους αυτά τα μέτρα θα αφαιρέσουν 1,5% από το ΑΕΠ σε ονομαστικές τιμές έως το τέλος του έτους. Φυσικά υπέρ των δανειστών. Ενώ το 2016 θα αφαιρεθούν κοντά στο 3% από το ΑΕΠ. Πάντα σε ονομαστικές τιμές. Η ύφεση δηλαδή θα ενισχυθεί οδηγώντας σε πτώση το ΑΕΠ κατά 4,5% το λιγότερο έως το τέλος του 2016. Ενώ το δημόσιο χρέος με τα σημερινά δεδομένα θα βρίσκεται στο τέλος του 2015 στα 326 δις ευρώ, δηλαδή στο 185% του ΑΕΠ.

Ποιος θα κληθεί να πληρώσει; Αναφέρουν ότι θα κληθούν θα καταβάλουν έκτακτο φόρο...
όσες επιχειρήσεις έχουν 500 χιλιάδες κέρδη ετήσια και πάνω. Αυτό θα παρουσιασθεί ως μέτρο ανακατανομής σε βάρος του κεφαλαίου, αλλά στο βαθμό που θα εφαρμοσθεί θα οδηγήσει σε περισσότερα λουκέτα.

Όπως επίσης θα ενισχυθεί η στάση πληρωμών των επιχειρήσεων προς εργαζόμενους και προμηθευτές. Ήδη η στάση πληρωμών ακόμη και των μεγαλύτερων επιχειρήσεων παίρνει διαστάσεις επιδημίας.

Το 25% είναι αυτοαπασχολούμενοι χωρίς προσωπικό σε κατάσταση αισχρή με τα χρέη και την αναδουλειά να καλπάζει. Με τα νέα μέτρα, αλλά και η επιδρομή του ΚΕΑΟ, θα τους αφανίσει κυριολεκτικά. Μαζί μ' αυτούς κοντά στο 27% των μισθωτών είναι επίσημα άνεργοι. Ενώ ένα επιπλέον 10% είναι μερική απασχόληση, δηλαδή μεροκάματο στη χάξη και τη φέξη.

Με άλλα λόγια το 62% είναι αδύνατον να βρει δουλειά για να συντηρηθεί. Το μερίδιο αυτό της απασχόλησης αντιμετωπίζει μέσα στους επόμενους μήνες το φάσμα της απόλυτης εξαθλίωσης, ακόμη και της πείνας. Η κυβέρνηση αναζητά πόρους από την ΕΕ για να συντηρήσει με συσσίτια, ή κουπόνια σίτισης γύρω στους 350 χιλιάδες.

Η Αρχιεπισκοπή με τη σειρά της ήδη σιτίζει γύρω στους 500 χιλιάδες. Συνεπώς με τους πιο μετριοπαθείς υπολογισμούς έως το τέλος του έτους γύρω στο 9% του πληθυσμού θα εξαρτάται από συσσίτια. Ενώ σύμφωνα με τα επίσημα δεδομένα ένα 45% του πληθυσμού θα βρίσκεται κάτω από το όριο της φτώχειας. Πρόκειται για την εικόνα μιας τριτοκοσμικής χώρας χωρίς παρών και μέλλον.

Κι ενώ το κοινωνικό ολοκαύτωμα θα παίρνει διαστάσεις πρωτόγνωρες για την μεταπολεμική Ελλάδα, οι δανειστές θα απαιτούν διαρκώς πρόσθετα μέτρα καθώς η βυθιζόμενη οικονομία θα κάνει αδύνατη την εξυπηρέτηση του χρέους. Ακόμη κι αν από καπρίτσιο οι δανειστές κουρέψουν το χρέος κατά 50%. Ενώ το κυνήγι του πρωτογενούς πλεονάσματος θα οδηγεί το δημόσιο τομέα σε γενική ασφυξία, σε μαζικές απολύσεις, σε αναστολή κοινωνικών λειτουργιών και σε αυξανόμενα ληξιπρόθεσμα χρέη προς τους πολίτες.

Προσωπικά πιστεύουμε ότι μέχρι το τέλος του 2015 η ζωή στην Ελλάδα θα είναι κυριολεκτικά αβίωτη για την συντριπτική πλειοψηφία των νοικοκυριών, τα περισσότερα εκ των οποίων θα στερούνται τα βασικά μέσα προς το ζην. Την ίδια ώρα τα χρέη τους προς την εφορία, τις τράπεζες και τα ασφαλιστικά ταμεία (κυρίως των αυταπασχολουμένων) θα καλπάζουν και η λεηλασία της ιδιωτικής περιουσίας θα έχει πάρει διαστάσεις μάστιγας.

Τώρα λοιπόν είναι απαραίτητο να πάρουμε τις αποφάσεις μας. Δεν είναι υπόθεση δεξιάς ή αριστεράς. Είναι υπόθεση εθνική, υπόθεση βαθιά πατριωτική και δημοκρατική. Πρέπει να διεκδικήσουμε την ελευθερία και την ανεξαρτησία μας. Αλλιώς κυριολεκτικά χανόμαστε. Ας παραμερίσουμε τις όποιες ιδεολογικές διαφορές μας κι ας απαλλαγούμε μια και καλή από τα δεσμά της ευρωδουλείας.

Δεν έχουμε να περιμένουμε κανέναν και τίποτε. Δείτε τους! Όλοι εν χορώ λένε το ίδιο πράγμα: έτσι κι ο Έλληνας αποφασίσει να σπάσει τα δεσμά του ευρώ, θα καταστραφεί. Από τους "Μένουμε Ευρώπη" έως τον Μιχαλολιάκο της ΧΑ και τον Κουτσούμπα που θέλει την έξοδο από την ΕΕ μόνο με τη δική του υστερική φαντασίωση.

Η αλήθεια είναι ότι μόνο τα μεγάλα αφεντικά εντός κι εκτός Ελλάδας έχουν κάθε λόγο να τρέμουν την οργή του Έλληνα και την έξοδο από το ευρώ. Η συντριπτική πλειοψηφία δεν έχει να χάσει τίποτα εκτός από τα δεσμά της και το σφαγείο της ευρωζώνης. Κι έχει να κερδίσει την ευημερία του σε μια λεύτερη και δημοκρατική πατρίδα. Ιδού η Ρόδος, ιδού και το πήδημα!

Κουτσούμπας κατά ρήξης με την Ε.Ε.

Όλα από χέρι χαμένα!

Πραγματική  ρήξη μπορεί να έρθει  μόνο όταν .... έρθει στην εξουσία η εργατική τάξη και κοινωνικοποιήσει τα μέσα παραγωγής υποστήριξε ο Δημήτρης Κουτσούμπας σε ομιλία στην πλατεία Λαού στη Λαμία για τη συμπλήρωση 70 χρόνων από τον θάνατο του  Άρη Βελουχιώτη. Το ΚΚΕ αντιμετωπίζει την αντίφαση από τη μια να βρίζει όσους επιχειρούν να οικειοποιηθούν τον Άρη Βελουχιώτη θεωρώντας ότι έχει τα αποκλειστικά δικαιώματα, όταν το ίδιο τον αποκατέστησε μερικώς μόλις πριν από τέσσερα χρόνια. Το ΚΚΕ δεν έχει καν το θάρρος να προχωρήσει στην αποκατάσταση της κομματικής του ιδιότητας καθώς όπως είχε σημειώσει στην απόφαση «η διαφωνία του Αρη με τη Συμφωνία της Βάρκιζας δεν δικαιώνει τη στάση του απέναντι στη συλλογική θέση του Κόμματος και την παραβίαση από αυτόν της κομματικής πειθαρχίας»!

Με μια παρόμοια λογική το ΚΚΕ και σήμερα καλεί μέλη και φίλους να στοιχηθούν πίσω από τις επιλογές της σημερινής ηγεσίας ακόμα και αν αυτές είναι καταστροφικές. Το ΚΚΕ κρατάει για άλλη μια φορά ίσες αποστάσεις ανάμεσα στη γραμμή της «ρήξης» και της «συμφωνίας» με τις Βρυξέλλες.

Υποστηρίζει ότι για τον ελληνικό λαό ...

ότι και αν βγει θα είναι αρνητικό και πως σε κάθε περίπτωση στο «επίσης πιθανό σταμάτημα των διαπραγματεύσεων σε λογική ρήξης με τους δανειστές και διπλού νομίσματος για τη χώρα, πάλι ο λαός και η νεολαία θα πληρώσουν τα σπασμένα»! «Όλα είναι ίδια αν δεν τα αγαπάς», που λέει και το τραγούδι. Το ΚΚΕ όπως έλεγε πριν τρία χρόνια ότι η «διαγραφή του χρέους δεν είναι κάτι που αφορά το λαό» έτσι και τώρα βαπτίζει αδιάφορη οποιαδήποτε πολιτική εξέλιξη δεν συνδέεται με την κομματική του ενίσχυση. Φτάνει στο σημείο να τάσσεται κατά της ρήξης που όπως αναφέρει «προκύπτει γιατί δεν σου βγαίνει».

Με απλά λόγια η γραμμή είναι «ρήξη χωρίς ΚΚΕ δεν γίνεται», όταν το ίδιο το κόμμα μεταθέτει τη ρήξη, την έξοδο από το Ευρώ και την ΕΕ για μετά την κοινωνική αλλαγή η οποία θα έρθει όταν «αλλάξουν οι συσχετισμοί», υπέρ του ΠΑΜΕ και του ΚΚΕ.
Το μεγάλο ερώτημα είναι πώς θα γίνει αυτό, όταν το ΚΚΕ δεν καταφέρνει καν να γίνει πόλος συσπείρωσης των ψηφοφόρων που απογοητεύονται από την πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ.

Πηγή: «Πριν» μέσω ΒΑΘΥ ΚΟΚΚΙΝΟ

Συμπληρωματικό σχόλιο:Η ηγεσία του ΚΚΕ αντίστοιχες θέσεις με την διαγραφή του χρέους έχει και για το Εθνικό κρατικό νόμισμα. Με αυτή την λογική είναι το ίδιο αν ελέγχεις την έκδοση νομίσματος, την Τράπεζα της Ελλάδος, την νομισματική κυκλοφορία, τον έλεγχο κίνησης  κεφαλαίου και γενικά όλα τα εργαλεία άσκησης οικονομικής πολιτικής μιας χώρας Εθνικά κυρίαρχης, με το να είσαι έρμαιο μέσα σε μια Ευρωζώνη Νταχάου, χωρίς καν την δυνατότητα σύνταξης προϋπολογισμού.

«Μένουμε Ευρώπη»

του Νίκου Μπογιόπουλου

Χέρια απλωμένα για μια σακούλα τρόφιμα. Αλλά μη χαλάμε τη ζαχαρένια μας. Σημασία έχει να «Μένουμε Ευρώπη». Ε;

Ουρές εκατοντάδων μέτρων για ένα κομμάτι φαγητό. Και τι πειράζει αφού «Μένουμε...
Ευρώπη». Ε;

Συνωστισμός χιλιάδων ανθρώπων, διαπληκτισμοί, πλιάτσικο για ένα δωρεάν «γεύμα», άνθρωποι να ψάχνουν φαγητό σε κάδους σκουπιδιών. Το παν, όμως, είναι να «Μένουμε Ευρώπη». Ε; 

Μακάρι αυτή να ήταν μια πλαστή εικόνα για την Ελλάδα. Μακάρι να ήταν προϊόν της «μονταζιέρας» κάποιου «αντιευρωπαϊκού λαϊκισμού».

Δυστυχώς είναι η πραγματική Ελλάδα των εκατομμυρίων ανθρώπων που έχουν μια κάπως διαφορετική άποψη για το «ευρωπαϊκό ιδεώδες» από αυτή που λανσάρει το «Ποτάμι» του Θεοδωράκη.

Αυτή είναι η Ελλάδα στην οποία φυσικά και δεν μένουν ούτε οι εγχώριοι ούτε ξένοι δυνάστες της. Και την κατάντησαν έτσι τα ταξικά συμφέροντα που βαφτίζονται «εθνικά ιδεώδη» από τους φορείς του πιο ειδεχθούς «ποπουλισμού»: Του καθεστωτικού.   

Αυτή η Ελλάδα, που σχηματίζονται ουρές χιλιομέτρων για μια σακούλα ντομάτες, είναι η Ελλάδα της κλεμμένης αξιοπρέπειας των συσσιτίων και των αστέγων. Η μαραμένη Ελλάδα του 1,5 εκατομμυρίου ανέργων. Η Ελλάδα των μαγκαλιών. Η Ελλάδα των χιλιάδων νέων που μεταναστεύουν στο εξωτερικό. Η Ελλάδα της οθωμανικού τύπου φορολεηλασίας. Η Ελλάδα των 700.000 παιδιών που υποσιτίζονται.

Αυτή είναι η Ελλάδα του «Μένουμε Ευρώπη». Και εδώ δεν υπάρχει καμιά «δημιουργική ασάφεια»…

Στην Ελλάδα του «Μένουμε Ευρώπη», εκείνοι που μας απειλούν ότι θα γίνουμε… Ζάμπια, είναι οι ίδιοι που έχουν φροντίσει να επικρατούν κοινωνικές και εργασιακές συνθήκες Σομαλίας. Τουτέστιν:

• Εκατομμύρια ανθρώπους που βρίσκονται κάτω από το όριο της φτώχειας.
• Ένα εκατομμύριο αφανείς ανέργους που ενώ εργάζονται παραμένουν απλήρωτοι έως και 12 μήνες.
• Διεύρυνση της εισοδηματικής ανισότητας των πλουσιότερων με τους φτωχότερους Έλληνες κατά 7,5 φορές. Γεγονός που φέρνει την Ελλάδα στην πρώτη δεκάδα των χωρών με τις μεγαλύτερες ανισότητες παγκοσμίως, να κονταροχτυπιέται για την «πρωτιά» με τη Χιλή, το Μεξικό και την Τουρκία!
• Χιλιάδες εργαζομένους στον ιδιωτικό τομέα που αντί για μισθό αμείβονται με… κουπόνια αγοράς προϊόντων από σούπερ μάρκετ.

Αυτή είναι η Ελλάδα για την οποία οι «σωτήρες» της, με σημαιοφόρο τον συνήθη… διαδηλωτή Άδωνη Γεωργιάδη, διαλαλούν: «Μένουμε Ευρώπη».  

Στην Ελλάδα του «Μένουμε Ευρώπη», αυτοί που εξαπατούν τους ψηφοφόρους και τους υπερασπιστές τους βαφτίζοντας «δικά μας» τα δικά τους ρόλεξ και τα δικά τους Καγέν, είναι οι ίδιοι που έχουν επιβάλλει μισθούς Βουλγαρίας.

• Επτά περίπου στους 10 εργαζόμενους αμείβονται με λιγότερα από 1.000 ευρώ το μήνα.
• Τέσσερεις στους 10 εργαζόμενους (ποσοστό 40%) αμείβονται με κάτω από 630 ευρώ καθαρά το μήνα.
• Το 30% των μισθωτών που ασφαλίζονται στο ΙΚΑ (τρεις στους δέκα) έχουν μηνιαίο εισόδημα κάτω ή στα όρια του κατώτερου μισθού ενός ανειδίκευτου εργάτη (586 ευρώ μεικτά).
• Το 25% του εργατικού δυναμικού αμείβεται με μισθό χαμηλότερο από εκείνον του ανειδίκευτου εργάτη.
• Το 51% των νέων εργασιακών συμβάσεων που υπογράφονται στον ιδιωτικό τομέα είναι υπό το καθεστώς της μερικής απασχόλησης, τουτέστιν μισθός κάτω των 500 ευρώ το μήνα.
• Χιλιάδες νέοι έως 25 ετών εργάζονται ακόμα και για 180 ευρώ το μήνα σε 4ωρη απασχόληση ήτοι… για 2,25 ευρώ την ημέρα.

Στην Ελλάδα του «Μένουμε Ευρώπη» η πλειοψηφία του λαού έχει περιέλθει σε κατάσταση χειρότερη και απ' αυτή της χρεοκοπίας. Ένα και μόνο στοιχείο αρκεί: Τα ληξιπρόθεσμα χρέη σε Τράπεζες, Δημόσιο και Ασφαλιστικά Ταμεία έχουν εκτιναχθεί πάνω από ολόκληρο το ΑΕΠ της χώρας!

«Μένουμε Ευρώπη», λοιπόν. Αλλά λίγη ειλικρίνεια δεν βλάπτει. Το «Μένουμε Ευρώπη», είτε με τη μορφή του «Ανήκομεν εις την Δύσιν» είτε με τη μορφή της «διαπραγμάτευσης» που παρατείνει τα παλιά Μνημόνια και οδηγεί σε «47 σελίδες» νέα Μνημόνια, αφορά σε μια «Ευρώπη» που τη λένε «Ευρωπαϊκή Ένωση», εξουσιάζεται από τους Σόιμπλε και έχει μετατρέψει την Ελλάδα σε Βουλγαρία (στους μισθούς), την έχει μετατρέψει σε Σομαλία (στα κοινωνικά δικαιώματα) και την έχει ξαναγυρίσει να μοιάζει με «οθωμανικό βιλαέτι» (στους φόρους).

«Μένουμε Ευρώπη», λοιπόν.  Αλλά ας μην κλείνουμε και τα μάτια. Σε αυτή την Ελλάδα, αυτής της «Ευρώπης», οι συγκλονιστικές εικόνες που προηγήθηκαν αποτυπώνουν αυτό ακριβώς που ζουν τεράστια στρώματα του πληθυσμού.

Είναι εικόνες που επαναλήφθηκαν δεκάδες φορές αυτά τα χρόνια στην Νέα Σμύρνη. Στο Περιστέρι. Στον Κολωνό. Στη Δραπετσώνα. Στη Νίκαια. Στο Μενίδι. Στην Ελευσίνα. Στη Θεσσαλονίκη.

Εικόνες που ανάμεσα στα άλλα αποκαλύπτουν και τούτο: Την απέχθεια που τρέφουν προς τον λαό όλοι εκείνοι οι χορτάτοι του «εστέτ ανθρωπισμού»,  οι «κομιλφό» της τάχα μου ευγένειας, που όταν τους δείχνεις αυτές τις εικόνες, όταν μιλάς γι’ αυτές τις εικόνες, εκείνοι σπεύδουν να σε καταγγείλουν για… «λαϊκισμό» (!), χρησιμοποιούν ακόμα και την γελοιότητά τους σαν πανοπλία, αρχίζουν από τα χαρακώματα της Βορείου Μυκόνου διάφορα εμβριθή περί… Βορείου Κορέας και απαντούν: «Μένουμε Ευρώπη»...

 από το "enikos.gr"

Το δημόσιο χρέος, η ανάγκη διαγραφής του και το Εθνικό νόμισμα - Μερικές ξεκάθαρες απαντήσεις σε αντίστοιχες εύλογες ερωτήσεις.

του Όθωνα Κουμαρέλλα

1. Πώς δημιουργήθηκε το χρέος; Σε ποιους χρωστάμε σήμερα και γιατί;

Η ιστορία του ελληνικού δημόσιου χρέους ξεκινά από την εποχή του αγώνα για την ανεξαρτησία το 1823. Μετά από σκληρούς αγώνες και 4 χρεοκοπίες που προηγήθηκαν φτάσαμε στη σημερινή εποχή. Το προ μνημονίων χρέος που είχε φτάσει το 2010 στα 300 δις ευρώ οφείλεται:

α) Στο προ της ένταξης μας στη ΟΝΕ και το ευρώ δραχμικό χρέος, επιβαρυμένο με τα πολύ υψηλά επιτόκια της εποχής που προηγήθηκε και χαρακτηρίζονταν από πολύ υψηλό πληθωρισμό, το οποίο εν μια νυκτί την Πρωτοχρονιά του 2002 μετατράπηκε σε χρέος σε σκληρό ευρώ με όλη τη δυναμική που περιέκλειαν τα πολύ υψηλά επιτόκια με τα οποία ήταν επιβαρυμένο. Με δεδομένο, ότι η χώρα είχε παραδώσει το εκδοτικό δικαίωμα του νομίσματος στην ΕΚΤ, συνεπώς αδυνατούσε πλέον να εξυπηρετεί το χρέος με το τύπωμα χρήματος, ή και μέσω της δια του πληθωρισμού διάβρωσής του, και με δεδομένο, επίσης, το ελλειμματικό εμπορικό ισοζύγιο, ο μόνος τρόπος για την αποπληρωμή του χρέους ήταν η προσφυγή σε νέο....
δανεισμό. Έτσι με την κεφαλαιοποίηση των τόκων και την προσθήκη των νέων επιτοκίων πάνω στα παλιά, το χρέος ήταν λογικό να εκτοξευθεί και η χρεοκοπία θα έρχονταν με μαθηματική ακρίβεια αργά, ή γρήγορα. Και επειδή αυτό ήταν γνωστό σε όλους ότι θα συνέβαινε με την ένταξή μας στην ΟΝΕ, τόσο στις ελληνικές κυβερνήσεις, όσο και στις ευρωπαϊκές, για το λόγο αυτό και μιλάμε για εξ αρχής δόλια μεθόδευση παγίδευσης της πατρίδας μας σε μια ανεπίστροφη πορεία προς τη χρεοκοπία, προκειμένου μέσω του χρέους ως πρόσχημα και με εργαλείο το ευρώ να μετατραπεί η χώρα σε δουλοπαροικία χρέους και στη συνέχεια σε υποσαχάριου τύπου ειδική οικονομική ζώνη στην περιφέρεια μιας γερμανοκρατούμενης Ευρώπης.

β) στην παραπάνω γενεσιουργό αιτία, που αποτελεί και την απαρχή της προδοσίας και του σύγχρονου δωσιλογισμού, προστέθηκε η σταδιακή αύξηση του ελλείμματος του εμπορικού ισοζυγίου της χώρας, εξ αιτίας της αποσάθρωσης της παραγωγικής βάσης λόγω τόσο της εφαρμογής των οδηγιών της ΕΕ, όσο και αυτής καθ’ αυτής της ένταξης στο σκληρό νόμισμα, που κατέστησε την οικονομία μας ακόμα λιγότερο ανταγωνιστική, με συνέπεια να δημιουργούνται πρόσθετα ελλείμματα που μόνο με -επίσης πρόσθετο- δανεισμό μπορούσαν να καλυφθούν.

γ) στα παραπάνω προστίθενται η κακοδιαχείριση, η σπατάλη σε περιττές δαπάνες για μη αναγκαία έργα, οι υπερκοστολογήσεις τους, οι ρεμούλες, οι μίζες, η διακίνηση μαύρου χρήματος και όλα αυτά που για χρόνια το πολιτικό προσωπικό της χώρας έπραττε και ταυτόχρονα κάλυπτε.

Σήμερα χρωστάμε με βάση τις δύο μεγάλες δανειακές συμβάσεις που ακολούθησαν τη χρεοκοπία του 2010 και μας επιβλήθηκαν τα μνημόνια. Με τον τρόπο αυτό το χρέος της χώρας μας προς ιδιώτες μετατράπηκε -στο μεγαλύτερό του μέρος- σε χρέος προς τους περίφημους θεσμούς, το ΔΝΤ και την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Συγκεκριμένα χρωστάμε αρχικά προς το μηχανισμό στήριξης (EFSF) και τώρα στο μόνιμο μηχανισμό (ESM) και εν γένει στους «θεσμούς» περίπου 220 δις. Από αυτά 36 δις περίπου είναι προς το ΔΝΤ, ενώ προς τα κράτη μέλη της ευρωζώνης 55 δις (το περίφημο διακρατικό χρέος). Σε αυτά προστίθενται προς την ΕΚΤ 25 δις (σε ομόλογα προερχόμενα από κερδοσκοπικές αγορές στη δευτερογενή αγορά ομολόγων). Ένα άλλο ποσό περίπου 75 δις είναι διάσπαρτο στις ελληνικές τράπεζες (26 δις), στις αντίστοιχες κεντρικές διάφορων ευρωπαϊκών χωρών και σε ιδιώτες κερδοσκόπους (hedge funds) κτλ.

2. Τι ποσά έχουμε πληρώσει μέχρι σήμερα;

Τα ποσά που έχουν πληρωθεί μέχρι τώρα είναι ιλιγγιώδη. Από την εποχή της ένταξής μας στο ευρώ μέχρι το 2010 που μπήκαμε στα μνημόνια είχαν πληρωθεί σε τόκους και σε χρεολύσια περί τα 480 δις ευρώ. Από το 2010 και μέσα στο καθεστώς των μνημονίων, έχουν πληρωθεί τουλάχιστον 200 δις. Δηλαδή, από την εποχή της ένταξής μας στην ευρωζώνη ο ελληνικός λαός έχει πληρώσει -ούτε λίγο, ούτε πολύ- 680 δις ευρώ για να φτάσει σήμερα να χρωστά ακόμη 320 δις, σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία. Πιο αναλυτικά, με ένα χρέος εκκίνησης τη στιγμή της ένταξής μας στην ευρωζώνη την 1/1/2002 145 δις ευρώ, η ελληνική κοινωνία επιβαρύνθηκε με επιπλέον χρέη 680 (που πληρώσαμε)+320 (που χρωστάμε ακόμα)-145 (αρχικό χρέος) = 855 περίπου δις ευρώ (σε 12 χρόνια), ή 5,9 φορές επί πλέον του αρχικού χρέους. Αν από το νούμερο αυτό αφαιρέσουμε και το συσσωρευμένο δημοσιονομικό έλλειμμα της περιόδου που ανέρχεται σε λιγότερο από 100 δις, ο ελληνικός λαός φορτώθηκε με μια τοκογλυφική επιβάρυνση τουλάχιστον 755 δις ευρώ στραγγίζοντας κάθε ικμάδα και αφαιρώντας κάθε προοπτική ανάκαμψης. Ενώ υπάρχουν βάσιμες ενδείξεις ότι έχουν συνομολογηθεί ακόμα και κρυφά χρέη που καλύπτονται από «έξυπνες» πρακτικές του χρηματοπιστωτικού συστήματος -όπως swaps και άλλα τέτοια κόλπα- και που είναι πολύ πιθανό να τα βρούμε μπροστά μας τα επόμενα χρόνια.

3. Υπάρχει διέξοδος σε συνεννόηση με τους δανειστές; Με τι κόστος;

Όχι δεν υπάρχει διέξοδος σε συνεννόηση με τους δανειστές, ούτε η χώρα πρόκειται να ανακάμψει ποτέ, εάν εξακολουθήσει να πληρώνει το παράνομο χρέος. Οι δανειστές κάθε φορά θα βρίσκουν τρόπους να μας επιβαρύνουν με νέα βάρη, όπως ακριβώς έγινε και με τη κατά τον κ. Βενιζέλο «μεγαλύτερη αναδιάρθρωση χρέους της ιστορίας» το γνωστό σε όλους μας PSI, που κατέστρεψε τα ασφαλιστικά ταμεία και δεκάδες χιλιάδες μικροομολογιούχους, ενώ τελικά η χώρα βρέθηκε με μεγαλύτερο χρέος. Το κόστος της προσπάθειας για συνεννόηση με τους δανειστές το πληρώνουμε εδώ και 5 χρόνια και είναι εξωφρενικά τεράστιο για τη χώρα και το λαό μας. Ήδη αναφερθήκαμε προηγουμένως στα ιλιγγιώδη ποσά που μας έχουν φορτώσει.

4. Πρέπει να πληρώσουμε το χρέος; Έχουμε δικαίωμα να το αρνηθούμε;

Δεν πρέπει επ’ ουδενί να συνεχίσουμε να πληρώνουμε το χρέος, διότι κατά πρώτο λόγο αυτό είναι υπέρογκο και δεν είναι δυνατό να αποπληρωθεί ακόμα και αν αποδεκατιστεί κυριολεκτικά η ελληνική κοινωνία, πράγμα που αποδέχονται οι πιο σοβαροί αναλυτές διεθνώς, ακόμα και το ίδιο το ΔΝΤ. Όμως το χρέος αυτό δεν πρέπει να πληρωθεί κυρίως επειδή είναι ολότελα παράνομο και προϊόν καταχρηστικών πρακτικών εκ μέρους των δανειστών. Πρακτικών που συνίστανται σε εκβιασμούς, σε δόλιες μεθοδεύσεις και συστηματική εξαπάτηση. Υπάρχουν όλα τα απαραίτητα στοιχεία που το αποδεικνύουν, καθώς επίσης υπάρχει όλο το νομικό οπλοστάσιο που μας προσφέρει το διεθνές δίκαιο, δίνοντάς μας παράλληλα και το ηθικό πλεονέκτημα απέναντι σ’ αυτούς που θα ήθελαν να μας χαρακτηρίσουν «μπαταχτσήδες». Το πρόσφατο πόρισμα της Επιτροπής Αλήθειας για το χρέος του ελληνικού κοινοβουλίου έρχεται να επιβεβαιώσει του λόγου το αληθές.

Β. Η επόμενη μέρα

Αντί προλόγου: Η επόμενη μέρα της μονομερούς διαγραφής του χρέους και της εξόδου από την ευρωένωση, θα είναι μια σαφώς καλύτερη ημέρα. Μια μέρα αισιοδοξίας, ελπίδας και προοπτικής. Απαλλαγμένη η ελληνική κοινωνία από το τεράστιο βάρος του χρέους και ανακτώντας την εθνική της ανεξαρτησία μέσω της ανάκτησης της νομισματικής της κυριαρχίας, και συνεπώς μέσω του εθνικού κρατικού νομίσματος θα μπορέσει να χρηματοδοτήσει με δικούς της υγιείς πόρους την αναγκαία παραγωγική της ανασυγκρότηση.

Ήδη από τις πρώτες κιόλας ημέρες θα γίνει δυνατή:

-Η άμεση αύξηση των εισοδημάτων

-Η αποκατάσταση των αδικιών

-Η γενική «σεισάχθεια» δηλαδή η οριστική διαγραφή των χρεών των μικρομεσαίων και των νοικοκυριών προς τις τράπεζες και την εφορία.

-Το σπάσιμο των καρτέλ και η ανάκτηση της εσωτερικής αγοράς από τις εγχώριες παραγωγικές δυνάμεις που σήμερα αργούν αν δεν καταστρέφονται.

-Η τιμωρία των ενόχων για την κατάντια που έχουν φέρει την πατρίδα και το λαό.

-Η πλήρης αποκατάσταση της Δημοκρατίας που επλήγη βαρύτατα από το κατοχικό καθεστώς και το Νέο Σύνταγμα μέσω μιας νέας μεγάλης Συντακτικής Εθνοσυνέλευσης.

Αυτά είναι μερικά μόνο από αυτά που θα συμβούν και θα μας οδηγήσουν σε μια νέα δημιουργική περίοδο, σε μια νέα «χρυσή» εποχή δημιουργίας και ευημερίας

1. Έχουν προχωρήσει άλλες χώρες σε μονομερή διαγραφή χρέους; Με τι συνέπειες;

Βεβαίως πολλές χώρες έχουν προχωρήσει σε μονομερή διαγραφή χρέους. Μια τέτοια περίπτωση αφορά και την ίδια τη χώρα μας, όταν το 1936 αρνήθηκε και διέγραψε το χρέος προς τις Βελγικές τράπεζες που κατείχαν ελληνικά ομόλογα. Τότε αυτές προσέφυγαν στο μόνιμο δικαστήριο διεθνών διακανονισμών της Κοινωνίας των Εθνών το οποίο στις 15-6-1939 έβγαλε απόφαση αναρμοδιότητας να αποφασίσει δεδομένου ότι δεν γνώριζε την πραγματική οικονομική κατάσταση της χώρας κι αν υπήρχε δυνατότητα αποπληρωμής του χρέους της, δικαιώνοντας ουσιαστικά την Ελλάδα, αφού έκανε απολύτως αποδεκτή την επιχειρηματολογία της υπό τον καθηγητή Ιωάννη Γιούπη ελληνικής νομικής υποστηρικτικής ομάδας, που συνίστατο στο γεγονός ότι ένα κράτος όταν έχει να επιλέξει μεταξύ της αποπληρωμής ενός χρέους και της εξυπηρέτησης ζωτικών αναγκών των πολιτών του οφείλει να επιλέξει το δεύτερο. Η απόφαση του δικαστηρίου αυτή, αποτέλεσε ένα ισχυρό νομικό προηγούμενο που το χρησιμοποίησαν πολλές άλλες χώρες σε ανάλογες περιπτώσεις.

Άλλα πιο πρόσφατα χαρακτηριστικά παραδείγματα είναι αυτά της Αργεντινής, του Ισημερινού (Εκουαδόρ) και τελευταία της μικρής Ισλανδίας. Όλες αυτές οι χώρες απολαμβάνουν ταχύρρυθμης ανάπτυξης, που ξεκίνησε αμέσως μετά τη διαγραφή του χρέους. Η παραφιλολογία που αναπτύχθηκε γύρω από τα τραγικά γεγονότα της Αργεντινής και τις εκτεταμένες ταραχές εκεί, ξεχνά να αναφερθεί, ότι όλα αυτά συνέβησαν μετά από πολλά χρόνια καταπιεστικών πολιτικών από το ΔΝΤ και πολύ πριν τις εκλογές που έφεραν στην εξουσία τον Φερνάντες ο οποίος και εκπλήρωσε στο ακέραιο την προεκλογική του δέσμευση για οριστική διαγραφή μονομερώς του 70% του χρέους της Αργεντινής. Δηλαδή, η χρεοκοπία και οι ταραχές προηγήθηκαν και η λύση στο αδιέξοδο που είχε δημιουργηθεί επιλύθηκε ακριβώς με τη μονομερή διαγραφή του χρέους από την κυβέρνηση Φερνάντες.

2. Τι θα σημαίνει μια παύση πληρωμών για την Ελλάδα σήμερα; Θα υπάρξει πολιτική απομόνωση της χώρας;

Το σεβασμό και την διεθνή αναγνώριση τα κερδίζεις στο βαθμό που αποδεικνύεις ότι πρώτα και κύρια σέβεσαι τον εαυτό σου και τα δίκαια του λαού σου. Βεβαίως αρχικά θα υπάρξουν προσπάθειες για πολιτική απομόνωση της χώρας μας από την πλευρά των θιγομένων δανειστών μας. Ωστόσο και εφ’ όσον το πρόβλημα διεθνοποιηθεί με την εμπλοκή του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών, από το βήμα της Γενικής Συνέλευσης του οποίου οφείλει να γίνει η εξαγγελία της μη αναγνώρισης του χρέους, ως προϊόντος δόλιων μεθοδεύσεων, εκβιασμών και απάτης και ταυτόχρονα με το άνοιγμα της εξωτερικής πολιτικής της Ελλάδας προς όλες τις κατευθύνσεις διεθνώς, αποκτώντας ανεξαρτησία και πολυδιάστατα χαρακτηριστικά, πολύ σύντομα η κατάσταση θα ομαλοποιηθεί και η χώρα θα αποκτήσει τεράστια ερείσματα και αναγνώριση. Οι ίδιες οι ευρωπαϊκές χώρες που πρωτοστατούν σήμερα στην αφαίμαξη του ελληνικού λαού και θα επιδιώξουν αρχικά να μας απομονώσουν, αφού πλέον διαπιστώσουν ότι το παιγνίδι έχει τελειώσει οριστικά, θα σπεύσουν -διαγκωνιζόμενες μάλιστα-, έτσι ώστε να δημιουργήσουν καλό κλίμα με τη Νέα Ελληνική Πολιτεία και μέσω αυτού να ανοίξουν ευνοϊκούς διαύλους, προκειμένου να διατηρήσουν στοιχειωδώς την όποια επιρροή θα μπορούσε να τους βοηθήσει μελλοντικά στην ευρύτερη περιοχή. Τότε οι προσφορές και οι «τεμενάδες» προς τους «τεμπέληδες» Έλληνες που «τρώνε τα λεφτά των Γερμανών» σήμερα, δεν θα έχουν προηγούμενο και τα υποκριτικά «συγνώμη» επίσης…..

3. Θα έχουν χρήματα οι τράπεζες; Τι θα γίνει με τα δάνεια;

Οι τράπεζες με πρώτη την Τράπεζα της Ελλάδας θα εθνικοποιηθούν εξ αρχής και θα διακοπεί οποιαδήποτε σχέση με το ευρωσύστημα. Οι συστημικές τράπεζες θα τεθούν άμεσα σε εκκαθάριση εν λειτουργία, που σημαίνει ότι θα εκκαθαριστούν πλήρως τα ενεργητικά τους και θα αλλάξει ο χαρακτήρας τους προκειμένου να προσανατολιστούν στις ανάγκες μιας ταχύτατης παραγωγικής ανασυγκρότησης που έχει ανάγκη ο τόπος. Αλλά αυτό θα γίνει με τα καταστήματα ανοικτά να εξυπηρετούν τις συναλλακτικές ανάγκες των πολιτών και των επιχειρήσεων. Οι αποταμιεύσεις των πολιτών και οι καταθέσεις θα είναι απόλυτα διασφαλισμένες με την εγγύηση του ελληνικού δημοσίου, το οποίο είναι και το μόνο που μπορεί να τις εγγυηθεί.

Αντίθετα με τους αυστηρούς περιορισμούς στην κίνηση κεφαλαίων από και προς το εξωτερικό, στις εσωτερικές συναλλαγές δεν θα υπάρξει κανένας περιορισμός. Μέχρις ότου κυκλοφορήσουν τα χαρτονομίσματα του νέου Εθνικού κρατικού νομίσματος, οι συναλλαγές των πολιτών θα γίνονται κανονικά και μέσω των τραπεζών σε ευρώ, χωρίς κανένα ειδικό περιορισμό, ή πλαφόν στις συναλλαγές, με μόνη επίπτωση την αδυναμία ανάληψης μετρητών, δηλαδή φυσικού χαρτονομίσματος, έτσι όλες οι συναλλαγές σε αυτό το μεσοδιάστημα (6-8 μήνες το πολύ), θα πραγματοποιούνται ηλεκτρονικά με την εκτεταμένη χρήση είτε χρεωστικών, είτε πιστωτικών καρτών (εντελώς άτοκα), καθώς και με επιταγές, συναλλαγματικές κτλ., όπως γίνεται ευρέως ακόμα και σήμερα. Αυτό δεν θα αποκλείσει από τις συναλλαγές τη χρήση χαρτονομισμάτων (σε ευρώ) εφ’ όσον κάποιος διαθέτει, αλλά όλα τα καταστήματα θα είναι υποχρεωμένα να δέχονται τις πληρωμές με κάρτα, διαθέτοντας τα αντίστοιχα μηχανήματα υποδοχής των καρτών, που έτσι κι αλλιώς σήμερα διαθέτουν τα περισσότερα. Αλλά και όσα καταστήματα δεν διαθέτουν θα υπάρξει μέριμνα να τα προμηθευτούν άμεσα. Όσοι δεν διαθέτουν τραπεζικό λογαριασμό και την αντίστοιχη χρεωστική κάρτα για τις συναλλαγές τους, θα υπάρξει μηχανισμός για το άμεσο άνοιγμα τέτοιου λογαριασμού στην οποιαδήποτε τράπεζα της αρεσκείας του κι αν δεν διαθέτει χρήματα, τότε θα υπάρξει ειδική μέριμνα έτσι ώστε να ανοίξει ο καταθετικός λογαριασμός του δικαιούχου με «προικοδότηση» ενός ελάχιστου μηνιαίου ποσού από το κράτος, που θα αντιστοιχεί στην κάλυψη των ζωτικών αναγκών του δικαιούχου. Η ίδια καταβολή χρημάτων από το κράτος θα υπάρξει ως συμπλήρωση ενός ελάχιστου εισοδήματος και στις περιπτώσεις που υπάρχει τραπεζικός λογαριασμός, αλλά δεν υπάρχουν χρήματα ώστε να εξασφαλίζεται μηνιαίως η εξυπηρέτηση βασικών αναγκών (περιπτώσεις ανέργων, χαμηλοσυνταξιούχων κτλ).

Από την πρώτη στιγμή θα γίνει πλήρης αναστολή οποιασδήποτε είσπραξης δόσεων δανείων από την πλευρά των τραπεζών και θα αφορούν σε δανεισμό νοικοκυριών και μικρομεσαίων, αφού θα πρέπει να υπάρξει γενικευμένη «σεισάχθεια» των χρεών αυτών των νοικοκυριών και των μικρομεσαίων επιχειρήσεων -τόσο προς τις τράπεζες, όσο και προς την εφορία-, χρεών που δημιουργήθηκαν εξ αιτίας της κρίσης και των καταχρηστικών πρακτικών των τραπεζών, αλλά και της άδικης και εν πολλοίς παράνομης υπερφορολόγησης μέχρι σήμερα.

Στην πορεία θα γίνει λεπτομερής έλεγχος όλων των δανείων προκειμένου τα χρέη οριστικά να διαγραφούν, με εξαίρεση βεβαίως εκείνα των μεγάλων επιχειρήσεων και των μονοπωλίων, αλλά και αυτών που νόμιμα συνάφθηκαν και μπορούν να πληρωθούν χωρίς να στερείται βασικών του αναγκών ο δανειολήπτης και αφορούν στο κεφάλαιο του δανείου και μια νόμιμη επιτοκιακή επιβάρυνση που δεν θα μπορεί να ξεπερνά ένα συγκεκριμένο ποσοστό του αρχικού κεφαλαίου (π.χ. το 50%). Δάνεια για τα οποία μέχρι εκείνη τη στιγμή θα έχει ήδη εξοφληθεί το κεφάλαιο και η εν λόγω εύλογη επιτοκιακή επιβάρυνση, θα διαγραφεί οριστικά το υπόλοιπο ποσό που θα απομένει. Ενώ θα εξεταστούν τρόποι επιστροφής χρημάτων σε περιπτώσεις που έχουν καταβληθεί στις τράπεζες μεγαλύτερα ποσά. Αλλά και στις περιπτώσεις που δεν έχει εξοφληθεί το κεφάλαιο του δανείου, αλλά διαπιστώνεται αντικειμενική αδυναμία αποπληρωμής από την πλευρά του οφειλέτη εξ αιτίας της κατάστασης που περιήλθε από την κρίση, τότε και αυτό το χρέος θα διαγραφεί οριστικά.

4. Θα μπορούμε να καλύψουμε τις βασικές μας ανάγκες; Τι θα γίνει με τρόφιμα, φάρμακα, καύσιμα;

Δεν θα υπάρξει καμία αδυναμία κάλυψης βασικών αναγκών των πολιτών σε τρόφιμα, φάρμακα, καύσιμα και άλλα είδη πρώτης ανάγκης.

Από την πρώτη στιγμή θα υπάρξει η επιδίωξη ταχύτατης αντικατάστασης εισαγομένων ειδών με αντίστοιχα που μπορούν να παραχθούν εύκολα και άμεσα εντοπίως. Προφανώς και προκειμένου να αποφευχθεί δυσκολία σε σχέση με την προμήθεια βασικών προϊόντων και αναγκαίων πρώτων υλών θα επιβληθούν -το πρώτο κρίσιμο διάστημα- αυστηροί έλεγχοι στις εισαγωγές περιττών ή ειδών πολυτελείας, ενώ θα απαγορευθούν εξαγωγές προϊόντων τα οποία είναι αναγκαία στην εσωτερική κατανάλωση (π.χ. φάρμακα, συσκευασμένα τρόφιμα, επεξεργασμένα πετρελαιοειδή κτλ). Ο έλεγχος των τιμών, το σπάσιμο των καρτέλ που λυμαίνονται την εσωτερική αγορά και οι περιορισμοί στις εισαγωγές, αλλά και η αύξηση του λαϊκού εισοδήματος θα δώσουν αποφασιστική ώθηση στις παραγωγικές δυνάμεις του τόπου που σήμερα αργούν, να παράξουν καλύπτοντας ένα μεγάλο μέρος των αναγκών της χώρας.

Διακρατικές συμφωνίες, συμφωνίες κλήρινγκ και άλλες μέθοδοι προμήθειας προϊόντων που σήμερα η Ευρωπαϊκή Ένωση απαγορεύει θα διευκολύνει την ομαλή προμήθεια της χώρας σε βασικά είδη, σε πρώτες ύλες και στον απαραίτητο κεφαλαιουχικό εξοπλισμό που είναι αναγκαίος για την παραγωγική ανασυγκρότηση.

Παράλληλα, η συγκέντρωση όλου του φυσικού χαρτονομίσματος που κυκλοφορεί στη χώρα και βρίσκεται στα θησαυροφυλάκια των τραπεζών, στα χρηματοκιβώτια των μεγάλων επιχειρήσεων, στα κρατικά ταμεία κτλ. (υπολογίζονται σε περίπου 25 δις ευρώ σήμερα), θα αποτελέσει ένα ικανό συναλλαγματικό απόθεμα κάλυψης του εμπορικού ισοζυγίου για πληρωμή της μετρητοίς εκεί που δεν θα μπορέσουν να υπάρξουν διακρατικές συμφωνίες προμηθειών εξ αρχής.

5. Γιατί χρειαζόμαστε εθνικό νόμισμα για όλα αυτά; Ποια η διαφορά εθνικού νομίσματος και ευρώ;

Χρειαζόμαστε εθνικό κρατικό νόμισμα διότι δεν μπορεί να γίνει διαφορετικά. Στην περίπτωση που προχωρήσουμε σε ενέργειες που μπορούν να θεωρηθούν μονομερείς και δεν τις εγκρίνει το ευρωσύστημα, η απειλή να κλείσει η στρόφιγγα της χρηματοδότησης της οικονομίας είναι άμεση και θα είναι γενικευμένη στην περίπτωση που αποφασίσουμε να διαγράψουμε το χρέος.

Το Εθνικό κρατικό νόμισμα είναι το μέσο, -αν και όχι το αποκλειστικό και το ικανό από μόνο του- για την επίτευξη της Εθνικής μας Ανεξαρτησίας και την απρόσκοπτη λειτουργία της Δημοκρατίας, επίσης για την παραγωγική ανασυγκρότηση της οικονομίας, διότι χωρίς δικά σου χρηματοδοτικά εργαλεία θα είσαι πάντα έρμαιο αυτών που τα διαθέτουν και θα σε εκβιάζουν κάθε φορά να πράττεις σύμφωνα με τις δικές τους επιθυμίες και τα συμφέροντα. Αυτή ακριβώς είναι και η μεγάλη διαφορά με το ευρώ. Το ευρώ δημιουργήθηκε ως κοινό υποτίθεται νόμισμα, αλλά ο μόνος τρόπος για να το διαθέτουμε είναι να το δανειζόμαστε μέσω των τραπεζών του ευρωσυστήματος, αυξάνοντας το χρέος παρά τις προσπάθειες και τις θυσίες του λαού, εγκλωβίζοντάς μας σε αυτή τη σισύφεια διαδικασία αποπληρωμής ενός χρέους που δεν είναι δυνατό να αποπληρωθεί στερώντας μας ταυτόχρονα από κάθε δυνατότητα οικονομικής ανάκαμψης. Μια «ανάπτυξη» που θα στηρίζεται σε εξαθλιωμένους εργαζόμενους με αμοιβές των 300 ευρώ χωρίς δικαιώματα και κοινωνικές υπηρεσίες, στο πλαίσιο ειδικών οικονομικών ζωνών στην περιφέρεια της γερμανοκρατούμενης ΕΕ είναι μια «ανάπτυξη» που δεν μας αφορά και οφείλουμε να αντιταχθούμε με κάθε μέσο και τρόπο!

6. Πώς γίνεται η ομαλή μετάβαση σε εθνικό νόμισμα και πόσο χρόνο χρειάζεται;

Η μετάβαση σε εθνικό νόμισμα είναι -από τεχνική σκοπιά- μια σχετικά απλή διαδικασία, ωστόσο θα χρειαστεί ένα εύλογο χρονικό διάστημα προετοιμασιών μέχρι να κυκλοφορήσουν τα πρώτα χαρτονομίσματα από τα ATM των τραπεζών. Υπολογίζεται ότι θα χρειαστεί ένα διάστημα έξι έως το πολύ οκτώ μήνες. Η διαδικασία είναι η ίδια περίπου που ακολουθήθηκε στη μετάβαση από την παλαιά δραχμή στο ευρώ.

7. Τι θα γίνει με τον πληθωρισμό και την ισοτιμία; Πώς καθορίζεται η ισοτιμία ενός νομίσματος;

Στην κατάσταση αποπληθωρισμού και ύφεσης που έχει περιέλθει η ελληνική οικονομία είναι κυριολεκτικά οξύμωρο να φοβάται κάποιος τον πληθωρισμό, διότι στην περίπτωσή μας δεν υπάρχει τέτοια πιθανότητα, αλλά και αν υπάρξει με εθνικό κρατικό νόμισμα μπορούν να δρομολογηθούν ικανοποιητικά αντίμετρα περιορισμού των επιπτώσεων του φαινομένου, όπως π.χ. η αυτόματη τιμαριθμική αναπροσαρμογή κ.α.. Αντίθετα, με τον αποπληθωρισμό που διαβρώνει συστηματικά όλα τα μεγέθη της οικονομίας και διαλύει την παραγωγική βάση δεν υπάρχουν αντίμετρα ικανά να αντιμετωπίσουν τις επιπτώσεις και μόνο μια καταστροφή μπορεί να αντιστρέψει μια πορεία που χαρακτηρίζεται από σήψη.

Η ισοτιμία δεν παίζει κανένα ρόλο, διότι εκείνο που μετράει είναι η τελική ποσότητα χρήματος που απαιτείται για να υπάρξει η επίτευξη των στόχων που έχουν προκαθοριστεί. Έτσι, είτε η ισοτιμία καθοριστεί σε 1:1 με το ευρώ, είτε σε 10:1, είτε σε 1:100, θα πρέπει να εκδοθεί η αντίστοιχη ίσης αξίας ποσότητα χρήματος που απαιτείται. Βεβαίως και για λόγους καθαρά πρακτικούς και για να αποφύγουμε φαινόμενα κερδοσκοπίας όπως αυτά που ζήσαμε με τη μετάβαση στο ευρώ (μέσω στρογγυλοποιήσεων κτλ), η ισοτιμία θα καθοριστεί διοικητικά στο 1:1 με το ευρώ και θα παραχθεί αρχικά η απαιτούμενη ποσότητα δημοσίου χρήματος σε αυτή την ισοτιμία. Με δεδομένο ότι η νέα δραχμή, ή όπως αλλιώς ονομαστεί το εθνικό μας κρατικό νόμισμα, δεν υφίσταται στις διεθνείς χρηματαγορές για να υπάρξει κερδοσκοπία επ’ αυτού δεν κινδυνεύει από υποτιμητικές πιέσεις μέσω των αγορών. Από την άλλη πλευρά και επειδή η υποτίμηση δεν είναι τρόπος επίτευξης της περίφημης ανταγωνιστικότητας, αλλά η αύξηση της παραγωγικότητας της εργασίας, δεν θα έχουμε κανένα λόγο να προχωρήσουμε σε ηθελημένη από την πλευρά μας υποτίμηση, βάζοντας μπροστά τις διαδικασίες της παραγωγικής ανασυγκρότησης. Το νέο εθνικό νόμισμα θα παραμείνει απολύτως προστατευμένο και δεν θα εισαχθεί στις αγορές συναλλάγματος μέχρι την οριστική ομαλοποίηση της κατάστασης και την επίτευξη υψηλών ρυθμών ανάπτυξης, οπότε και θα καταστεί περιζήτητο για ασφαλείς τοποθετήσεις.

8. Μήπως η μετάβαση σε εθνικό νόμισμα εξυπηρετεί συγκεκριμένα συμφέροντα;

Βεβαίως η μετάβαση σε εθνικό νόμισμα εξυπηρετεί τα συμφέροντα της μεγάλης πλειοψηφίας του ελληνικού λαού που σήμερα καταληστεύεται το εισόδημά του από το χρέος και τις πολιτικές που απαιτεί η παραμονή μας στην ευρωζώνη. Αντίθετα η παραμονή στο ευρώ εξυπηρετεί τα συμφέροντα των κάθε λογής ολιγαρχών και της διαπλοκής, γι’ αυτό και η τεράστια προπαγάνδα με όλα και από όλα τα μέσα σε βάρος της προοπτικής εξόδου, αφού θα χάσουν όλα τα προνόμια και τα κέρδη που αποκομίζουν σε βάρος της κοινωνικής πλειοψηφίας όλα αυτά τα χρόνια.

9. Πώς μπορούμε να αποφύγουμε το να βρεθούμε στην ίδια θέση μετά από μερικά χρόνια, ακόμα κι αν κάνουμε όλα τα παραπάνω;

Εφ’ όσον κάνουμε όλα τα παραπάνω, ανακτήσουμε την εθνική μας ανεξαρτησία, προχωρήσουμε τα ζητήματα της Δημοκρατίας και της Δικαιοσύνης και προχωρήσουμε σε αυτοδύναμη ανάπτυξη δουλεύοντας με σεβασμό στη γη και το περιβάλλον που μας τρέφει, τότε δεν πρόκειται να βρεθούμε ποτέ ξανά στην ίδια θέση.

Ανοιχτή ομιλία με θέμα: ''Διαγραφή χρέους και Εθνικό Νόμισμα''.Ομιλητής: Δημήτρης Καζάκης, οικονομολόγος και Γ.Γ. του Ε.ΠΑ.Μ.Την Πέμπτη 25 Ιουνίου 2015, στις 20.30 Αμφιθέατρο Δοιηκητηρίου Δράμας.