ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΚΑΖΑΚΗ ΣΤΗΝ ΚΑΒΑΛΑ

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

«η κρίση στην Ελλάδα και η λύση».

Όλοι μας βιώνουμε τις δραματικές επιπτώσεις της κρίσης στην καθημερινότητα μας. Συρρίκνωση του επιχειρηματικού κόσμου, χιλιάδες λουκέτα σε επιχειρήσεις, ανελέητη φοροεπιδρομή, ανεργία στο 28% (60 %στους νέους έως 30 ετών), φτώχια, εξαθλίωση, μείωση του βιοτικού μας επιπέδου. Πως πρέπει να αντιδράσουμε; Υπάρχει λύση; Τα μέλη και οι φίλοι του Ε.ΠΑ.Μ. σας προσκαλούν το Σάββατο 16 Μαρτίου 2013 και ώρα 19:00 στο αμφιθέατρο Νομαρχίας Καβάλας όπου θα πραγματοποιηθεί ανοιχτή ομιλία-συζήτηση με τον οικονομολόγο και Γ.Γ. του Ε.ΠΑ.Μ. (Ενιαίου Παλλαϊκού Μετώπου) Δημήτρη Καζάκη.

 (Δωρεάν μετάβαση και επιστροφή με λεωφορείο. Ώρα αναχώρησης 17:45 από το παρκινγκ του Διοικητηρίου Δράμας )

Ε.ΠΑ.Μ. Δράμας

Τηλ επικοιν. 6906426707

E-MAIL epam.drama@gmail.com

Ελλάς Ελλήνων Ληστοσυμμοριτών

Έρχεται η ανάπτυξη, των χημικών, της πλήρης καταπάτησης κάθε έννοιες δικαίου, δημοκρατίας και ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
Τα ΜΑΤ στα σχολεία...
Η ανάπτυξη της ανεργίας, των φόρων, της δήμευσης περιουσίας.
Η ανάπτυξη της ανεργίας και της μετανάστευσης.
Η ανάπτυξη των…. νεκροταφείων.

Αν κατάλαβα καλά εσύ θεωρείς ότι αυτοί(οι κυβερνόντες) είναι οι εκπρόσωποι σου, σε μια υποτίθεται Δημοκρατία Αντιπροσωπευτική.
Τώρα τα περί αντιπροσωπευτικής, προεδρικής κ.ο.κ. είναι πέη Blue, καθότι μια είναι η Δημοκρατία, αυτή που πηγάζει απτον λαό για τον λαό και με το λαό στη εξουσία, τα υπόλοιπα, απλά τρικ των επικυρίαρχων επί της ταλαίπωρης γαίας.

Αλλά τέλος πάντων, ακόμα κι έτσι, γιατί αυτοί νομίζουν το αντίθετο;
Διότι δεν μπορεί να θεωρούν τους εαυτούς τους αντιπροσώπους μας, υπάλληλους μας δηλαδή, και να στέλνουν τα ΜΑΤ και να τρομοκρατούν ένα ολόκληρο χωριό.
Δεν γίνεται κάθε φορά που βγαίνεις να φωνάξεις για το δίκιο σου στο Σύνταγμα να ξαναπερνάς εξεταστική στην Χημεία.

Και μην μου ισχυριστεί κανείς περί νόμιμης κυβέρνησης και πλειοψηφίας, διότι δεν αντέχω άλλο τους ανόητους ή καλλίτερα τους «το παίζω ανόητος».
Πως είναι πλειοψηφία με το 40% να απείχε απτις πρόσφατες εκλογές.
Άρα ένα 60% μόνο εψήφισε και σίγουρα ένα ποσοστό κόμματα εκτός του μπου…. (μπιπ), Βουλής. Και από αυτά περί που μόνο τα μισά αφορούν τα κόμματα της τρικυμίας που μας κυβερνά. Άρα ποια πλειοψηφία;
Και τα περί νομιμότητας, από πού και ως που, ποιος νόμος νομιμοποιεί ένα ασύστολα ψεύτη, διότι άλλα υποσχέθηκαν τον λαό κι τα ακριβώς αντίθετα κάνουν.

Απλά, επί δεκαετίες σε κυβερνά μια κομματική ΧΟΥΝΤΑ, με μια μάσκα τόση δα με το συμπάθιο, ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ. Παρ'το χαμπάρι, διότι όπου να’ναι, αν δεν τους κάνεις ως δούλος, θα σε θάψουν ζωντανό.

Αν δεν αποφασίσεις να αναλάβεις τις ευθύνες και τις τύχες της ζωής σου, αυτή ήδη στην ξεπουλούν.

Γυμνασμένη φάλαγγα πολιτών.

Η μη συμμετοχή του λαού στην εξουσία΄και στην πολιτική, εκτός του οτι τον καθιστά πολιτικά νήπιο και ανεύθυνο, διαμορφώνει έτσι την σκέψη του, τον λόγο του και την πολιτική του δράση, ώστε να αποβαίνει σε βάρος του.

Posted on 08/08/2012 by anarmodios

Η πολιτική ανωριμότητα των κοινωνιών μας είναι αποτέλεσμα της συνεχούς, επίμονης και μεθοδευμένης επιστημονικά προσπάθειας που καταβάλλει σταθερά και συνεχώς το πολιτικο σύστημα. Ο με κριτική σκέψη πολίτης, ο πολιτικά ενήλικος πολίτης, είναι για το πολιτικό σύστημα, ένας μεγάλος κίνδυνος. Για την ακρίβεια είναι ο μόνος κίνδυνος.
Διότι ο με κριτική σκέψη πολίτης θα αναζητήσει να συνάψει πολιτικούς δεσμούς και ενώσεις με τους συμπολίτες του, στην βάση του κοινού εχθρού, που είναι οι σημερινοί ολιγαρχικοί ιδιοκτήτες της εξουσίας. Διότι ο ενήλικος πολιτικά θα απαιτήσει το μερίδιό του στην εξουσία. Και όχι την υποταγή του στην παράταξη, στο κόμμα, ή στον φύρερ.
Διότι ο πολιτικά ενήλικος πολίτης δεν είναι εύκολο να υποκύψει ούτε στους πολιτικούς εκβιασμούς, ούτε στην τρομοκρατία και το πολιτικό μάρκετινγκ που εκπέμπουν καθημερινά τα ελεγχόμενα από την ολιγαρχία ΜΜΕ. Ούτε να πλανηθεί για χιλιοστή φορά από τις ίδιες ψευδείς υποσχέσεις των επιτήδειων της πολιτικής ολιγαρχίας.
Το καθεστώς των ολιγαρχών που έχει ιδιοποιηθεί την εξουσία γνωρίζει πως εκείνο που μορφώνει και ενηλικιώνει πολιτικά τον πολίτη είναι η πολιτική οργάνωση. Η θεσμισμένη και τακτική συνάντησή του με τους συμπολίτες του.
Γι’ αυτό και παρόλο που τα πολιτεύματά μας τυπικά είναι “δημοκρατίες”, δεν υπάρχει κανένας θεσμός, ούτε καν χαλαρός, ο οποίος να δίνει την δυνατότητα στον λαό, στην κοινωνία και στον πολίτη, να οργανωθούν πολιτικά, να βρεθούν μαζί, να συζητήσουν, να αλληλο-διαμορφωθούν, να μάθουν ο ένας από τον άλλον, να ψηθούν με την μεταξύ τους πολιτική διαπάλη, και εν τέλει, να πετύχουν την πολιτική τους ενηλικίωση.
Η πολιτική ολιγαρχία που κυβερνάει την κοινωνία μας, θεωρώντας τον εαυτό της ιδιοκτήτη της εξουσίας, δεν παίρνει το παραμικρό μέτρο, για την διδασκαλία, διάδοση, εμπέδωση και προστασία της δημοκρατίας σε ιδεολογικό επίπεδο. Μα ούτε και για την αγωγή των πολιτών.
Ενώ θεωρητικά το πολίτευμά μας είναι δημοκρατία, βλέπουμε την δημοκρατία αυτή να μην κάνει ιδεολογικά και πρακτικά απολύτως τίποτε για να διαδώσει, να ενισχύσει και να στερεώσει την ύπαρξή της, διαδίδοντας και διδάσκοντας την δημοκρατία στους ίδιους τους πολίτες της.
Ούτε μαθήματα περί δημοκρατίας στα δημόσια σχολεία, ούτε σεμινάρια για τους μεγαλύτερους στις γειτονιές, ούτε εκπομπές στα ΜΜΕ, ούτε επιδοτούμενες εκδόσεις σχετικά με την δημοκρατία.
Ούτε καν μια ακαδημία δημοκρατικών σπουδών, που σε μια χώρα εμβληματική για την δημοκρατία όπως η δική μας, θα μπορούσε να αποκτήσει διεθνές κύρος.
Ετσι ο πολίτης μένει να πιστεύει πως πολιτική πράξη, λόγος και διαδικασία, είναι αυτό που έχει γνωρίσει από τα ΜΜΕ, από τα κόμματα και τα σωματεία (όσοι συμμετείχαν σ’ αυτά), ως πολιτική συζήτηση και πρακτική.
Δηλαδή ένας ανούσιος και ξύλινος λόγος που εκτρέπεται σε εμπάθεια, οργή και οχλαγωγία, με εκατέρωθεν αντεγκλήσεις, συζήτηση υπεκφυγών, χωρίς αρχή, μέση και τέλος και χωρίς ειρμό. Χωρίς ουσία και ενδιαφέρον.
Δηλαδή ένας αστρονομικά μεγάλος αριθμός από συγκεντρώσεις, πορείες και διαδηλώσεις, που φυσικά δεν οδηγούν σε κάποιο σοβαρό αποτέλεσμα, αφού απουσιάζει παρόλα αυτά, ο απαραίτητος όρος: η συγκρότηση της κοινωνίας σε πολιτικό σώμα. Θεσμικά. Και όχι η τυχαία κατά ομάδες συνεύρεση αγνώστων και μάλιστα περιστασιακά.
Μια αληθινή δημοκρατία, η οποία πράγματι ενδιαφέρεται να δυναμώσει και να στερεώσει τον εαυτό της θα είχε ήδη κάνει το ελάχιστο: να μετατρέψει την βάση του σώματος των πολιτών, τα εκλογικά της κέντρα, σε μόνιμα εντευκτήρια και στέκια δημοκρατίας. Σε σπίτια δημοκρατίας. Σε σχολεία πολιτικής και δημοκρατίας.
Οπου ο κάθε πολίτης θα ανήκε και θα έπαιρνε μέρος σε τακτικές συνάξεις (για να θυμηθούμε και τον ελληνικό κοινοτισμό). Οπου τις ημέρες που δεν θα προβλεπόταν συνέλευση θα μπορούσε να συζητήσει με τους συμπολίτες του, πίνοντας έναν καφέ, να τους γνωρίσει και να συστήσει πολιτική κοινωνία. Διότι δημοκρατία μεταξύ αγνώστων δεν μπορεί να υπάρξει. Δημοκρατία χωρίς κατάλογο μελών, με όνομα, διεύθυνση, τηλέφωνο και τώρα πια και email, δεν μπορεί να υπάρξει.
Αντ’ αυτού, έχουμε πολίτες, αρκετούς δυστυχώς, που είτε στις δια ζώσης συζητήσεις, είτε στις διαδικτυακές, ως καθρέφτης αυτού που διδάχθηκαν για πολιτική, ομιλούν διαρκώς οργισμένοι, προσβάλλουν και λοιδωρούν όταν δεν βρίζουν ασύστολα, αλλάζουν θέμα σαν το μυαλό τους να μην μπορεί να παρακολουθήσει τον ειρμό μιας συζήτησης ή διότι βρίσκονται σε μια μόνιμη εμμονική κατάσταση και σε συνεχή εμπάθεια. Καμμιά συνεπαγωγή. Κανένας συμπερασματικός λόγος. Μια άβυσσος λογικών χασμάτων και παραλογισμού, στην χώρα εκείνων που δίδαξαν το ορθώς νοείν.
Αυτό είναι δυστυχώς το αποτέλεσμα, και δεν είναι πάντα οι πολίτες αυτοί υπεύθυνοι γι’ αυτό. Είναι υπεύθυνο το πολιτικό σύστημα το οποίο για να επιτύχει αυτή την κατάσταση, οδηγεί τον λαό και την κοινωνία στην πολιτική μοναξιά, στο πολιτικό αδιέξοδο, στην πολιτική απομόνωση και εξατομίκευση και τελικά στην πολιτική εμπάθεια. Που σε μερικούς κοντεύει να γίνει και μόνιμη κατάσταση.
Και έτσι αντί να έχουμε μία γυμνασμένη φάλαγγα πολιτών, έχουμε ένα πλαδαρό ασκέρι ατάκτων.
Κι αυτό πρέπει να βρούμε τρόπους να το αλλάξουμε.
Θραξ Αναρμόδιος

Δύο "τρελοί" στην Ιταλία φρενάρησαν την επέλαση του νεοφιλελευθερισμού

Δύο "τρελοί" στην Ιταλία φρενάρησαν την επέλαση του νεοφιλελευθερισμού

του Νίκου Κλειτσίκα

                                                                                                                                     

Οι "αναλυτές", δημοσιολόγοι, δημοσιογράφοι και ΜΜΕ δείχνουν έκπληξη για την εκλογική συμπεριφορά του Ιταλικού λαού.

Πως είναι δυνατόν να μην μπορεί να σχηματιστεί κυβέρνηση όταν όλοι οι θεσμοί του νεοφιλελευθερισμού και προσωπικά η Μέρκελ, η επικεφαλής του Δ' Ράιχ, δεν μπόρεσαν να επιβάλουν "αριστερή"¨μνημονιακή διακυβέρνηση στη γείτονα χώρα;

Πως δύο "τρελοί" (Grillo, Berlusconi)  χαστούκισαν την Μέρκελ, την Ευρωπαϊκή Τράπεζα, την ......
Ευρωπαϊκή Επιτροπή, το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, το παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα;

Κι όμως, η Ιταλία μπαίνει στην ακυβερνησία κι αυτό είναι μια σημαντική ήττα για τον νεοφιλελευθερισμό, μια νίκη του ιταλικού λαού.

Πρώτο κόμμα (σύμφωνα με το τραγελαφικό και καλπονοθευτικό εκλογικό σύστημα -για το οποίο δεν μιλούν τα ΜΜΕ- μόνον το διαδικτυακό κόμμα του μπλόγκερ Μπέπε Γκρίλο είχε αυτόνομη κάθοδο και συνεπώς είναι το πρώτο κόμμα. Τα ποσοστά που δίνουν τα ΜΜΕ στην Ελλάδα, ίσως από άγνοια, ταυτίζουν κομματικά σχήματα με άθροιση αποτελεσμάτων). Στη Βουλή το Κίνημα 5 Αστέρια του Grillo έλαβε περισσότερους ψήφους από το Δημοκρατικό Κόμμα του πρώην κομμουνιστή και σήμερα ηγέτη της κεντροαριστεράς Bersani, που έλαβε 130.000 λιγότερες ψήφους. Όμως, το καλπονοθευτικό εκλογικό σύστημα προσφέρει στο κεντροαριστερό μόρφωμα πολλών μικρών κομμάτων μπόνους εδρών!

Στη Γερουσία (για την εκλογή ψηφίζουν μόνον οι πολίτες που συμπλήρωσαν το 25 έτος της ηλικίας τους) η πλήρης επιβεβαίωση της ήττας του νεοφιλελευθερισμού:

120 έδρες στους "προοδευτικούς" μνημονιακούς που αθροίζουν και τις 18 έδρες του εκλεκτού τους πρωθυπουργού-Goldman Sachs Μόντι, απέναντί στις 117 έδρες των αντιμνημονιακών "συντηρητικών" του πρώην σοσιαλιστή (ναι του πιστού φίλου του Bettino Craxi) Silvio Berlusconi και τις 54 έδρες του πρώην κωμικού μπλόγκερ Grillo, που δεν διστάζει να καταγγέλλει την ιμπεριαλιστική επίθεση εναντίον της Συρίας και του Ιράν και ν' αδιαφορεί για το ευρώ και το χρέος, αλλά να ενδιαφέρεται για το πως δεν θα οδηγηθεί ο ιταλικός λαός στην εξαθλίωση από τις νεοφιλελεύθερες επιλογές της πιο τραγικής νεοφιλελεύθερης μνημονιακής συμμαχίας (κεντροαριστερά, πρώην κομμουνιστικό κόμμα Ιταλίας, το ιστορικό Σοσιαλιστικό Κόμμα Ιταλίας [Partito Socialista Italiano-Psi], το πρώτο πολιτικό κόμμα της ιταλικής αριστεράς, των λαϊκών αγώνων, της Εθνικής Αντίστασης στο φασισμό, με τους εξευτελιστικούς 57.696 ψήφους σε 57 εκατομμύρια ψηφοφόρους  και 0,2%, την Ελιά, την επιλογή Μέρκελ με τον "τεχνοκράτη" Μόντι, την Ένωση Κεντρώων του Καζίνι, πρώην συμμάχου του Μπερλουσκόνι, τον νεοφασίστα Φίνι που ανένηψε και το φαινόμενο διαπιστώνουμε στην Ελλάδα στα πρόσωπα των Βορίδη, Γεωργιάδη κ.λπ.).

Η Κομμουνιστική Επανίδρυση, το αδελφό κόμμα του ΣΥΡΙΖΑ, εξαφανίστηκε. Οι συνεχόμενες στροφές (ναι στην Ευρώπη των λαών, ναι στο ευρώ, διαπραγμάτευση των "τεχνικών συμβουλών"-μνημόνιο, καλές σχέσεις με το Βατικανό, καμία σχέση με τα κινήματα πλατείας, το ξαφνικό ενδιαφέρον του για τους νοικοκυραίους) δεν έπεισαν τους Ιταλούς πολίτες που βιώνουν τα δεινά του ιταλικού μνημονίου.

Το κόμμα των Ιταλών Κομμουνιστών (κοντά στις θέσεις του ΚΚΕ) εξαφανίστηκε όπως κι η Κομμουνιστική Επανίδρυση. Πλήρωσαν την αδιαλλαξία τους και την περιφρόνηση των ουσιαστικών προβλημάτων του ιταλικού λαού.

Ο ιταλικός λαός αδιαφόρησε στους εκβιασμούς για το ευρώ και την ευρωζώνη. Ο αριστερός ψηφοφόρος δεν πείστηκε ότι πρέπει να ψηφίσει κεντροαριστερά για να έχει πρωθυπουργό τον Μόντι της κυρίας Μέρκελ. Δεν πείστηκε ότι δεν πρέπει να υπάρχει πατριωτική αριστερά, όταν σηκώνει τη σημαία της Παλαιστίνης στις διαδηλώσεις, αλλά η ιταλική σημαία να είναι "ταμπού" για τον ίδιο. Δεν πείστηκε ότι πρέπει να πληρώνει χαράτσι για το σπίτι του, ώστε ν' αντιμετωπιστεί η κρίση, να σωθούν οι τράπεζες και το ευρώ.

Το φαινόμενο του μπλόγκερ Γκρίλλο έσπασε το κατεστημένο. Δεν έχει σημασία αν είσαι δεξιός ή αριστερός. Σημασία έχει να έχεις δουλειά, συλλογικές συμβάσεις, αξιποπρεπή διαβίωση, μέλλον για τα παιδιά σου, να μην γίνεις ξανά μετανάστης, να μην σου καθορίζει το μέλλον καμία κυρία Μέρκελ. Ο πολιτικά νεκρός Μπερλουσκόνι, για τους σπουδαίους "αναλυτές" και δημοσιογράφους, αναστήθηκε και η ανάστασή του οφείλεται στους νεοφιλελεύθερους. Οι επιθέσεις της ευρωπαϊκής δεξιάς εναντίον του, οι προσωπικές επιθέσεις της Μέρκελ και των Γερμανών που απίμονα απαιτούσαν "αριστερή" διακυβέρνηση, αλλά με πίστη στο μνημόνιο (τεχνικές συμβουλές) του έδωσε ζωή. Αρκούσε η δέσμευσή του να επιστρέψει μέχρι τελευταίου ευρώ τα χαράτσια για τις κατοικίες (ίδιο χαράτσι μ' αυτό του σοσιαλιστή Ε. Βενιζέλου), ακόμη κι αν χρειαζόταν να το πληρώσει από την προσωπική του περιουσία. Αρκούσε να επισημάνει ότι κουμάντο στην Ιταλία δεν θα κάνει η Μέρκελ!

Τι σημαίνει το εκλογικό αποτέλεσμα για την Ευρώπη και την Ελλάδα;

Συνοπτικά:

1. Ο νεοφιλελευθερισμός δεν είναι ανίκητος

2. Ο ιταλικός λαός έδειξε ωριμότητα και η "ακυβερνησία" είναι μια επαναστατική απάντηση στα κοράκια του νεοφιλελευθερισμού

3. Τώρα θα πρέπει να προσφύγουν εκ νέου στις κάλπες ή να αγοράσουν βουλευτές που η αποστασία θα ερμηνευτεί ως "θυσία" για να σώσουν την Ιταλία (μέθοδος-οδηγός η ελληνικής προέλευσης αποστασία, τόσο το '65, αργότερα με τον Αντώνη Σαμαρά που πλήρωσε με το ίδιο νόμισμα τον Μητσοτάκη, όσο και πρόσφατα με δύο βουλευτές των Ανεξάρτητων Ελλήνων)

Για την Ελλάδα, ρωτούν οι φίλοι μου. Πέρα από ιδεολογήματα και διαχωριστικές γραμμές αριστεράς-δεξιάς, που ουσιαστικά έχουν εξευτελιστεί στην πατρίδα μας από το ΠΑΣΟΚ και την ΔΗΜΑΡ, αλλά και την παραδοσιακή δεξιά του Α. Σαμαρά, η αντιπολίτευση έχει χρέος να πάρει αποφάσεις.

Ο Πάνος Καμμένος μίλησε προχθές στην Κρήτη για ένα νέο ΕΑΜ. Τι ενοχλεί τον ΣΥΡΙΖΑ και το ΚΚΕ η μίνιμουμ αντιπολιτευτική ενότητα απέναντι στον νεοφιλελευθερισμό;

Ο κυπριακός λαός υπέκυψε, ο ιταλικός λαός τόλμησε.

Εμείς δεν μπορούμε να βρούμε σημεία ενότητας και θα συνεχίσουμε να έχουμε τους εκφραστές του σκληρού νεοφιλελευθερισμού (ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ), τους νταβατζήδες της Μέρκελ να διαφεντεύουν και ξεπουλάνε την πατρίδα μας;

Τα ελληνικά πολιτικά κόμματα που βρίσκονται στο δημοκρατικό πλαίσιο του αντιμνημονιακού αγώνα έχουν χρέος να σταθούν δίπλα στον ελληνικό λαό, να βρουν ότι ενώνει τον κοινό αγώνα για εκδιωχθούν οι υπάλληλοι του Δ' Ράιχ, ΤΩΡΑ!

* Την τελευταία στιγμή...

Να κι ένας φόβος, πανικός που επιβεβαιώνει τη σοφία του ιταλικού λαού κι είναι ελπίδα για τους λαούς της Νότιας Ευρώπης.

Ο πανικός κυρίευσε την Μέρκελ κι οι εκβιασμοί εντείνονται. Οι ιταλικές εφημερίδες μεταφέρουν σήμερα: "Το χάος στην Ιταλία φοβίζει τη Γερμανία. Δεν μπορεί να υποστηριχτεί ένα ελληνικό σενάριο"

Ο Philipp Missfelder, υπεύθυνος Εξωτερικής πολιτικής του κόμματος της Μέρκελ δεν κρύβει τον πανικό του: "Εσείς οι Ιταλοί δεν είστε Ελλάδα, είστε μέλη του G8, είστε κλειδί της νομισματικής ένωσης. Δεν μπορείτε να κάνετε νέες εκλογές όπως έγινε στην Ελλάδα γιατί θα ανοίξετε παράθυρο στην αστάθεια. Απευθύνουμε έκκληση σε όλες τις πολιτικές δυνάμεις".

Ξεδιάντροπά το Δ' Ράιχ επεμβαίνει στα εσωτερικά της Ιταλίας και τις ιταλικές αντιμνημονιακές δυνάμεις. Απαιτούν μια κυβέρνηση φιλομνημονιακή, υπάκουη όπως στην Ελλάδα!

Τι κρίμα να χρησιμοποιούν οι απόγονοι των ναζί ως φόβητρο για άλλους λαούς την Ελλάδα. Για μια ακόμη φορά την πατρίδα μας ως πειθήνια αποικία!

από το «στοχασμός -πολιτική» μέσω «Press-GR»

Αναρτήθηκε από ΣΕΙΣΑΧΘΕΙΑ Ε.ΠΑ.Μ.

Μνημόνιο 3

                                «Όταν η διοίκησις βιάζη, αθετή, καταφρονή τα δίκαια του λαού και δεν εισακούη τα παράπονά του, το να κάμη ο λαός ή κάθε μέρος του λαού επανάστασιν, να αρπάζη τα άρματα και να τιμωρή τους τυράννους του, είναι το πλέον ιερόν από όλα τα δίκαιά του και το πλέον απαραίτητον από όλα τα χρέη του»

Ρήγας Φερραίος        

   

“Το κεφάλαιο δεν έχει πατρίδα και τρέχει να βρει κέρδη σ’ όποια χώρα υπάρχουνε τέτοια. Γι’ αυτό δε νοιάζεται κι ούτε συγκινείται με την ύπαρξη των συνόρων και του κράτους. Ενώ εμείς, το μόνο πού διαθέτουμε, είναι οι καλύβες μας και τα πεζούλια μας. Αυτά αντίθετα από το κεφάλαιο που τρέχει, οπού βρει κέρδη, δε μπορούν να κινηθούν και παραμένουν μέσα στη χώρα που κατοικούμε. Ποιος, λοιπόν, μπορεί να ενδιαφερθεί καλύτερα για την πατρίδα του; Αυτοί που ξεπορτίζουν τα κεφάλαια τους από τη χώρα μας ή εμείς που παραμένουμε με τα πεζούλια μας εδώ;”

Άρης Βελουχιώτης, ομιλία στη Λαμία, Σεπτέμβριος 1944.

Φυσικοί πόροι - Κέρδος

«Ένα πράγμα μπορεί να έχει αξία χρήσης χωρίς να έχει ανταλλακτική (εμπορευματική) αξία. Αυτό γίνεται στην περίπτωση που ωφελεί τον άνθρωπο χωρίς τη μεσολάβηση της εργασίας. Τέτοια είναι ο αέρας, το παρθένο έδαφος, τα φυσικά λειβάδια, τα παρθένα δάση κλπ.»

Κ. Μάρξ Το Κεφάλαιο

 Ο Καπιταλισμός μετατρέπει σε εμπορεύματα, πράγματα που η φύση προσφέρει δωρεάν, όπως ο ήλιος, το νερό που πίνουμε και ο (μολυσμένος πια) αέρας που αναπνέουμε. Όταν μετατρέπονται σε εμπορεύματα, και δίνεται χρηματική αξία σε αυτά που η φύση προσφέρει δωρεάν, τότε αυτό απλώς είναι ένα πρόσχημα για την παραπέρα εκμετάλλευση της ανθρώπινης εργασίας, αφού ότι δίνει η φύση πωλείται και οι εργαζόμενοι πρέπει να δίνουν ακόμη ένα κομμάτι του γλίσχρου μισθού τους για να αγοράζουν τα κοινά αγαθά.

Φασισμός

Όταν η κοινωνία είναι φοβισμένη, όταν ο λαός είναι τρομαγμένος, όταν το αίσθημα της ταπείνωσης και της αδικίας είναι γενικευμένο, όταν ο κοινωνικός πλούτος ιδιωτικοποιείται ολοκληρωτικά, όταν ο πολιτικός κόσμος είναι ολότελα χρεοκοπημένος, όταν οι εργαζόμενοι είναι απελπισμένοι, ανοργάνωτοι χωρίς καθοδήγηση, τότε………ίσως έρθει ο φασισμός

Ο φασισμός όμως θα έρθει σίγουρα, ως ύστατη λύση, αν κινδυνέψει ο  καπιταλισμός.

Ο φετιχισμός του νομίσματος

Ένα νόμισμα φαίνεται από την πρώτη ματιά σαν κάτι συνηθισμένο και αυτονόητο. Η λειτουργία των νομισμάτων επί αιώνες ικανοποιούσε την ανάγκη για απλοποίηση της έννοιας της αξίας των εμπορευμάτων, την διευκόλυνση των συναλλαγών, αλλά αντανακλούσε και την υγεία μιας οικονομίας.

Στην Ευρώπη του σήμερα και στην Ελλάδα της κρίσης με τη διολίσθηση μεγάλου μέρους των εργαζομένων στην εξαθλίωση, ένα νόμισμα, το ευρώ, απέκτησε και άλλες ιδιότητες, κυρίως μεταφυσικές. Η διατήρησή του μοιάζει να εξασφαλίζει μια υποτιθέμενη στοιχειώδη ευημερία, έναν μεταλλαγμένο διεθνισμό, ένα δρόμο της αρετής που απλώς στενεύει προσωρινά. Έτσι αντί να ελέγχεται η λειτουργία του νομίσματος και η ορθή εκπλήρωση του ρόλου του, αντί να ελέγχονται οι συνθήκες λειτουργίας του, αντί να εξετάζονται τα αποτελέσματα της διατήρησής του, αυτό παρουσιάζεται ως άγιο δισκοπότηρο που δεν το αποχωριζόμαστε παρά μόνο αν αυτό θελήσει να απομακρυνθεί από εμάς.

Το ευρώ φαίνεται να αντανακλά στην ψωροκώσταινα λίγη από την δυτικοευρωπαϊκή γκλαμουρία και δίνει την ψευδαίσθηση της δυνατότητας για κοινή ευρωπαϊκή ευημερία. Τίποτα από αυτά δεν συμβαίνει και οι εργαζόμενοι πρέπει καθημερινά να πείθονται ότι για τα δεινά τους δεν είναι υπεύθυνο το ευρώ (φτωχός λέει ότι μπορεί να είσαι είτε μέσα είτε έξω από ευρώ), ότι το εργαλείο της αφαίμαξης του πλούτου των εθνών μπορεί να αποτελέσει ταυτόχρονα και το μέσον της σωτηρίας τους (πάντως σίγουρα όχι της επίγειας)

Έτσι το ευρώ ως νόμισμα μετατρέπεται σε φετίχ και κάνει τον οικονομικό πόλεμο μεταξύ χρηματοπιστωτικού και βιομηχανικού κεφαλαίου ενάντια στους εργαζόμενους να μοιάζει με συνδετικό κρίκο των λαών της Ευρώπης

Μόνο τυφλοί πλέον δεν μπορούν να το δουν ή θωπευτές της λαϊκής άγνοιας προς άγρα ψήφων