Αδιαπραγμάτευτος στόχος η συντριβή των εκφραστών του δωσιλογισμού!

Η απόφαση του υφιστάμενου πολιτικού συστήματος να οδηγήσει τη χώρα σε πρόωρες εκλογές, καταδεικνύει την αδυναμία του να συνεχίσει να κυβερνά τη χώρα, τουλάχιστον με τους ίδιους όρους. Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι απώλεσε και τις τελευταίες εφεδρείες κοινωνικής νομιμοποίησης. Υπό τις παρούσες συνθήκες πλήρους κατάρρευσης της οικονομίας, είναι πλέον εντελώς αδύνατο να συντηρήσει τεχνητά κάποιες κοινωνικές δυνάμεις, οι οποίες θα «απορροφούν» τους κραδασμούς που θα προκαλούν οι συνέπειες των ακραίων πολιτικών επιλογών.

Διαπιστώνοντας αυτή την αδυναμία αποφάσισε να παραδώσει τη διακυβέρνηση της χώρας -διατηρώντας βεβαίως την εξουσία- σε κάποιες «ενδιάμεσες» πολιτικές δυνάμεις. Μ’ αυτόν τον τρόπο και δεδομένης της αδυναμίας αυτών των πολιτικών δυνάμεων ακόμα και να διαχειριστούν τη βαθύτατη δομική κρίση τερματικού χαρακτήρα που βιώνουμε, η χώρα εισέρχεται σε μια μεταβατική περίοδο κοινωνικοπολιτικής αστάθειας. Η εξέλιξη αυτή μόνο ως εξαιρετικά θετική θα μπορούσε να χαρακτηριστεί, διότι θα οδηγήσει στην τελική αναμέτρηση του καθεστώτος με τις λαΊκές δυνάμεις. Επί της ουσίας, πρόκειται για μια «χρυσή» ευκαιρία που έχει ο ελληνικός λαός να απαλλαγεί οριστικά  από τον βρόχο της ακραίας νεοφιλελεύθερης πολιτικής που επέβαλαν δανειστές και τοκογλύφοι και να πάρει ο ίδιος τη ζωή του στα χέρια του.

Το πρώτο βήμα προς αυτή την κατεύθυνση, μπορεί κάλλιστα να γίνει στις εκλογές της 25ης Ιανουαρίου 2015, μ’ ένα ανελέητο και συντριπτικό πλήγμα στα κόμματα της δωσιλογικής συγκυβέρνησης και των... παραφυάδων τους!

Δεν τρέφουμε αυταπάτες ότι οι εκλογές θα οδηγήσουν στην τελική λύση. Διότι οι διεκδικητές της διακυβέρνησης -με βάση τα λεγόμενα των ίδιων των στελεχών τους- δεν είναι διατεθειμένοι να προχωρήσουν σε ευθεία ρήξη με το κατοχικό καθεστώς των διεθνών δεσμεύσεων και των δανειακών συμβάσεων. Γνωρίζουμε πολύ καλά ότι η διάσωση της χώρας μας μπορεί να επέλθει εφόσον επανακτήσουμε την εθνική κυριαρχία και την αξιοπρέπειά μας. Κι αυτό δεν μπορεί να συμβεί, παρά μόνο με μονομερείς ενέργειες!

Ωστόσο, αυτό που προέχει αυτή τη στιγμή είναι να «ξεφορτωθούμε» αυτούς που οδήγησαν τη χώρα στη χρεοκοπία και εγκαθίδρυσαν ένα νεοαποικιοκρατικό μοντέλο οικειοθελούς κατοχής.

Το Ε.ΠΑ.  δυνάμεων που θα έθετε υπεράνω όλων τη διάσωση της χώρας και την οριστική συντριβή  των δυνάμεων κατοχής και δωσιλογισμού. Για μια Ελλάδα εθνικά κυρίαρχη, αυτοδιάθετη και απαλλαγμένη από τη θηλειά του παράνομου χρέους και των δανειακών συμβάσεων, που επέβαλαν η Ε.Ε. και το ΔΝΤ. Για μια Ελλάδα της δημοκρατίας και της προκοπής. Παρ’ ότι δεν προέκυψε ένας εκλογικός σχηματισμός, η συγκεκριμένη προσπάθεια συνεχίζεται και κυοφορεί τη δημιουργία ενός δημοκρατικού-πατριωτικού πόλου που θα εκφράσει και θα συσπειρώσει τις λαϊκές δυνάμεις.

Τα μέλη του Ε.ΠΑ.Μ. στο εσωτερικό δημοψήφισμα για τη συμμετοχή η όχι στις επερχόμενες εκλογές τοποθετήθηκαν -κατά συντριπτική πλειοψηφία- αρνητικά. Κι αυτό συνέβη, επειδή συνειδητοποίησαν ότι σ΄ αυτές τις εκλογές κανένα κίνημα βάσης δεν μπορεί να επιβάλει ή τουλάχιστον να δράσει σε κάποιο βαθμό με τους δικούς του όρους. Δηλαδή, την κινητοποίηση της κοινωνίας, του ίδιου λαού, στην κατεύθυνση της ανατροπής του υπάρχοντος συστήματος.

Το Ε.ΠΑ.Μ. δεν θα λειτουργήσει ανταγωνιστικά με την εμφανή κοινωνική βούληση, για συντριβή των πολιτικών δυνάμεων που οδήγησαν τη χώρα στην κατάρρευση και τη χρεοκοπία!

Και καλεί τα μέλη και τους φίλους του να συμβάλουν αποφασιστικά σ’ αυτό.

Και φυσικά, θα τοποθετηθεί στην πρώτη γραμμή της σκληρής μάχης που θα αρχίσει την επόμενη των εκλογών. Για τη συγκρότηση ενός ρωμαλέου και αυθεντικού λαϊκού κινήματος, που θα εγγυηθεί την οριστική νίκη και την απελευθέρωση. Μιας πηγαίας λαϊκής δύναμης που θα αποτινάξει από το σώμα της Πατρίδας τα τελευταία περιτρίμματα του κατοχικού καθεστώτος, αλλά και οποιονδήποτε διανοηθεί να φαλκιδεύσει -με όποιον τρόπο- τη μεγαλειώδη πορεία προς την Εθνική Ανεξαρτησία, τη Λαϊκή Κυριαρχία και την Κοινωνική Χειραφέτηση.

ΕΝΟΤΗΤΑ - ΟΡΓΑΝΩΣΗ - ΔΡΑΣΗ

ΜΕΧΡΙ ΤΗΝ ΤΕΛΙΚΗ ΝΙΚΗ ΤΟΥ ΛΑΟΥ

Η Πολιτική Γραμματεία

Αθήνα 17-1-2015

Είναι τρελοί αυτοί οι Έλληνες;

 του Μιχάλη Χιωτίνη

Κι ας αφήσουμε ορισμένους να αναρωτιούνται: “Είναι τρελοί αυτοί οι Έλληνες;”
“50 π.Χ. Όλη η Γαλατία βρίσκεται υπό ρωμαϊκή κατοχή… Όλη; Όχι! Ένα χωριό ανυπόταχτων Γαλατών αντιστέκεται ακόμη και θα αντιστέκεται για πάντα στους εισβολείς.” Στην περίπτωσή μας η αυτοκρατορία που έχει επικρατήσει σε όλη την Ευρώπη είναι η ψύχωση.

Μεταρρύθμιση σήμαινε φιλολαϊκή πολιτική αλλαγών χωρίς να χρειαστεί επανάσταση, την οποία θεωρούσαν τότε τη ριζοσπαστική λύση. Μεταρρυθμίσεις του καπιταλισμού αποτέλεσαν το σοσιαλδημοκρατικό μοντέλο στην Ευρώπη και το New Deal στην Αμερική. 

Σκοπό είχαν να αποτελούν την “άλλη λύση” για να μη στραφεί ο κόσμος σε επαναστάσεις τύπου Σοβιετικής Ρωσίας. Και παρήγαγαν τη μακρύτερη περίοδο τόσης ευημερίας για τόσους πολλούς στην ανθρώπινη ιστορία. Ό,τι είναι οι ΗΠΑ σήμερα το χρωστούν στις μεταρρυθμίσεις του New Deal, και ό,τι είναι σήμερα η βόρεια Ευρώπη και οι Σκανδιναβικές χώρες το χρωστούν σε αυτό το κοινωνικό μοντέλο.

Σήμερα, μετά την κατάρρευση του υπαρκτού σοσιαλισμού, σαν οργουελική διγλωσσία (doublespeak) έχει επικρατήσει να ονομάζεται μεταρρύθμιση η αποσύνθεση αυτών των δομών και η διάλυση αυτού του κοινωνικού μοντέλου.

Και επιχειρείται να περάσει ως σχεδόν αυτονόητο ότι η “μεταρρύθμιση” και η “σωστή” πολιτική είναι οτιδήποτε έρχεται σε αντίθεση με τα συμφέροντα του λαού. 

Αυτό είναι εξ’ ορισμού ψυχωτικό. Πάμε να μεταρρυθμίσουμε βασισμένοι σε ιδεολογικές ψευδαισθήσεις. Θεωρούμε την τεχνολογία αδύνατη, την παραγωγικότητα της εργασίας μειούμενη. Όλα αυτά είναι απλώς λάθος. Η Ευρώπη πρέπει να επιστρέψει στις ρίζες της.

Πρέπει να απαγορεύσουμε στους δημαγωγούς της νεοφιλελεύθερης ποικιλίας, που ευδοκιμούν σήμερα σε πολιτικά κόμματα και στις διάφορες δομές της οικονομικής ολιγαρχίας,  να ονομάζουν μεταρρύθμιση την αντιμεταρρύθμιση.

Κι ας αφήσουμε ορισμένους να αναρωτιούνται: “Είναι τρελοί αυτοί οι Έλληνες;”

Αν με την ίδια οργουελική διγλωσσία, η αντίσταση στην ψύχωση είναι τρέλα, τότε ναι, τρελοί είμαστε.

Για το Νόστιμον ήμαρ

Δ.Καζάκης: Ποιοί είναι αυτοί και με ποιό δικαίωμα αποφασίζουν ποιοί θα χαθούν από εμάς;

του Δημήτρη Καζάκη

Επίσκεψη του Ραχόι για ανοιχτή στήριξη των ομογάλακτών του. «Ήρθα για να υπερασπιστώ σκληρές πολιτικές, αλλά που ήταν απαραίτητες» είπε χαρακτηριστικά, για να συμπληρώσει: «Οι χώρες χρειάζονται σταθερότητα, όχι τρεκλίσματα ούτε αβεβαιότητα»...

 

Πρόκειται για σταθερότητα νεκροταφείου. Αυτή εννοεί ο Ραχόι. Διότι όταν εφαρμόζεις βίαιες, σκληρές πολιτικές που αφαιρούν τη ζωή και την ελπίδα από ολόκληρους λαούς, τότε η μόνη σταθερότητα για την οποία μπορείς να μιλήσεις είναι εκείνη που κυριαρχεί στο κοιμητήριο, ανάμεσα στους τάφους.

Αυτό επιδιώκουν οι Ραχόι και Σία. Τι σόι είναι εκείνη η κυβέρνηση, εκείνο το πολιτικό προσωπικό που μπορεί να ισχυριστεί ότι έχει το δικαίωμα να εξοντώσει εργασιακά, κοινωνικά, ακόμη και βιολογικά εν ψυχρώ μέρος του πληθυσμού μιας χώρας, γιατί το απαιτούν οι καταστάσεις; Ποιες καταστάσεις; Από πότε μια οποιαδήποτε κατάσταση, ακόμη και πόλεμος, απαιτεί πολιτικές που σκόπιμα και εξεπιτούτου οδηγούν στον αφανισμό πλήθους οικογενειών και ανθρώπων;

 

Πότε ξανά εμφανίστηκε αυτό το φαινόμενο; Πότε ήταν η τελευταία φορά που ένα πολιτικό καθεστώς μας είπε ευθέως ότι μπορεί να στερήσει τον επιούσιο και την ίδια τη ζωή μαζικά από πολίτες, εργαζόμενους και νεολαία, γιατί κρίνεται αναγκαίο; Θυμάστε; Παλιά συνήθιζαν να φορούν στολές και να χαιρετούν με την ανύψωση της δεξιάς, αυτοί που μας τα έλεγαν αυτά. Σήμερα δεν χρειάζεται.

 

Έχει γίνει μέρος της καθημερινότητας. Πρέπει να συνηθίσουμε ότι ανά πάσα στιγμή το κράτος και οι κυβερνώντες έχουν το δικαίωμα να σου στερούν το δικαίωμα στη ζωή. Έχουν το δικαίωμα να δολοφονούν εν ψυχρώ ολόκληρες γενιές που ακόμη δεν έχουν γεννηθεί. Έχουν το δικαίωμα ακόμη και στη χρήση στρατού για τη δική τους ασφάλεια. Κι εμείς οφείλουμε να συνηθίσουμε. Διότι διαφορετικά διαταράσουμε τη δική τους σταθερότητα.

 

Οταν ο λαός απειλείται από την τυραννία, τότε έχει να διαλέξει, ή τις αλυσίδες, ή ο ξεσηκωμός. Αυτό διδάσκει η ανθρώπινη ιστορία. Τι έχει άλλωστε να χάσει; Τη μιζέρια της ζωής του; Ή τα δεσμά του που γίνονται όλο και πιο ανυπόφορα; Έχει όμως να κερδίσει την ελπίδα και μια πατρίδα όπου μπορεί να είναι ελεύθερος, νοικοκύρης και αφεντικό στον τόπο του.

Η κραυγή της Ρόζας Λούξεμπουργκ.

“Τάξη βασιλεύει στο Βερολίνο!” Ηλίθιοι μπράβοι! Η “τάξη” σας είναι χτισμένη στην άμμο. Αύριο κιόλας η επανάσταση θα ανυψωθεί με μια βροντή και με σαλπίσματα θα ανακοινώσει στον τρόμο σας: Ήμουν, Είμαι, Θα είμαι!». Ρόζα Λούξεμπουργκ.

Σαν σήμερα, στις 15 Ιανουαρίου του 1919, η Ρόζα Λούξεμπουργκ, μαρξίστρια και ηγετική μορφή των «Σπαρτακιστών», δολοφονείται από τα Freikorps, τις εθνικιστικές πολιτοφυλακές για την καταστολή της επανάστασης του Γενάρη στη Γερμανία.

Με αφορμή την επέτειο θανάτου της, το tvxs δημοσιεύει κείμενο του Νίκου Καζαντζάκη για την Ρόζα Λούξεμπουργκ:

«Κίνησα το πρωί για τον Διόνυσο, στην Πεντέλη. Κρατούσα τα “Γράμματα” της Ρόζας Λούξεμπουργκ κι ήθελα να τα διαβάσω ψηλά στη μοναξιά, κάτω από τα πεύκα.

Γυάλιζε ο αέρα ακίνητος κι άστραφτε σαν ατσάλι· απάνω του, σαν ξόμπλια σμαλτωμένα, τα δέντρα, οι πεταλούδες, τα σπίτια των ανθρώπων. 

Η Πεντέλη μπροστά μου, η μάνα, με τον ανοιχτό πληγωμένον κόρφο, που είχε γεννήσει τους Θεούς· ζερβά μου ο Πάρνης γαλάζιος και τραχύς. Μύριζε το θυμάρι, η αφάνα· οι βελόνες των πεύκων, διχαλωτές, έσταζαν τον ήλιο.


Στο Διόνυσο, βρήκα ένα παλιό μου φίλο. Είχα χρόνια να τον δω. Α! τους ηρωικούς αγώνες μας για τη δημοτική γλώσσα, τα μανιφέστα που ξαπολούσαμε, τις κρυφές μας συνεδρίες στα υπόγεια ενός μεγάλου σπιτιού, τους νέους που φέρναμε στα κατηχούμενα τούτα να τους φωτίσουμε, να πληθύνουμε, ν’ ανεβούμε από τα υπόγεια, να φωτίσουμε την Ελλάδα.

Έπειτα σκορπίσαμε. Άλλοι παντρεύτηκαν, άλλοι βαρέθηκαν, άλλοι διορίστηκαν κι ησύχασαν. Όταν τους συναντώ στο δρόμο, κάνω πως δεν τους βλέπω από ευγένεια – φοβούμαι μήπως θυμηθούν και κοκκινίσουν. Μα σήμερα δεν μπόρεσα να ξεφύγω. Μόλις πρόβαλα στο μικρό ξενοδοχείο του Διονύσου, να ο φίλος μου με το μπαστούνι του, με το καπέλο γυριστό, να μην τον κάψει ο ήλιος γλυκοκουβέντιαζε με πέντ’ έξι κοπέλες. Πώς πάχυνε! Τα μάτια του ήταν πρησμένα, τα μάγουλά του κρέμουνταν, το πηγούνι του αναπαύονταν απάνου στο διπλό προγούλι.

-Πώς πάχυνες! του είπα.
-Ναι, πήρα τον κατήφορο. Στρώνω τραπέζι για τα σκουλήκια. Γεροντόπαχο. Δε σκοτίζομαι πια για τίποτα, δεν μπορώ να αφομοιώσω καμιά καινούρια ιδέα. Είμαι ήσυχος.
 
Και σε λίγο πρόσθεσε:
-Άλλαξαν οι συνήθειές μου. Παντρεύτηκα βλέπεις. Δεν περπατώ πια, βαριέμαι. Αγαπώ τις απλές κουβέντες, τη μαστίχα και τα παιδιά μου.

Θέλησα να του θυμίσω τους αγώνες μας. Όλα τα θυμόταν ήσυχα, χωρίς θλίψη, χωρίς ντροπή.
-Κάναμε ό,τι μπορούσαμε. Σήμερα οι νέοι άλλαξαν. Γίνηκαν επαναστάτες, δε σέβουνται.

Μα καθόλου δε θεράπευε πια την καρδιά μου όλη τούτη η ωραιότητα. Σαν παμπάλαιη μου φάνηκε Σειρήνα, που μάταια μάχουνταν να μας γοητέψει και να ξεχάσουμε το τραχύ, χωρίς γλύκα κι ωραιότητα σύγχρονο χρέος.

Ανέβαινα βιαστικός, κλεισμένος μέσα στην αγωνία μου. Σήμερα μια γυναίκα άσκημη, χλωμή, απελπισμένη, ανένδοτη, ήταν μαζί μου· ως άγγιζες το χέρι μου το μικρό βιβλιαράκι της Ρόζας Λούξεμπουργκ, έφρισσα, σα να με άγγιζε το νευρικό, νεκρό της χέρι και με οδήγαε.

Μια μέρα την είχα δει σε μια μικρή γερμανική πολιτεία, πάνου σε ένα τραπέζι, να μιλάει σε χιλιάδες εργάτες και πεινασμένους. Ήταν αδύναμη, σα ραχητική, φορούσε ένα παλιό σάλι, έτρεμε από το κρύο κι έβηχε. Μα πότε δεν θα ξεχάσω την κραυγή που τινάχτηκε από το ανεμικό της στόμα κι ανέβηκε στον ουρανό: «Ελευτερία, φως, δικαιοσύνη. Να χαθούμε, όλοι αδέλφια, για να σώσουμε τη γης!».

Πολλοί κλαίγαν, άλλοι βλαστημούσαν και φοβέριζαν. Οι καλοθρεμμένοι αστοί περνούσαν και σφύριζαν. Ήρθαν οι αστυφύλακες και την κατέβασαν από το τραπέζι και την πήραν στη φυλακή. 

Ποτέ δε θα ξεχάσω τη ματιά της προς τους αψηλούς, βάρβαρους στρατιώτες. Έλεος, αγανάχτηση και θλίψη. Σα να μετρούσε πόσο σκοτάδι υπάρχει ακόμα, πόση σκλαβιά και τι αγώνας χρειάζεται!

Μιαν άλλη μέρα: Είχε κηρυχτεί ο παγκόσμιος πόλεμος, τα γερμανικά σιδερόφραχτα στρατεύματα κίνησαν να δρασκελίσουν τα σύνορα και να μπουν στη Ρωσία.
 
Άξαφνα, μια χλωμή γυναίκα όρμησε, στάθηκε απάνου στα σύνορα κι άνοιξε τα δυο μικρά της αδύναμα χέρια να σταματήσει τους στρατούς που προχωρούσαν. Ήταν η Ρόζα Λούξεμπουργκ.
Τη φυλακίζουν. Από τη φυλακή της κοιτάζει τον ήλιο, τα πουλιά, τα σύννεφα, ακουμπισμένη στα κάγκελα.

Ξαπλωμένος στην κορφή του βουνού διαβάζω τα γράμματα της στην αγαπημένη της φιλενάδα, τη Σόνια: «Κάποτε μου φαίνεται πως δεν είμαι ανθρώπινο πλάσμα, μα ένα πουλί ή ένα οποιοδήποτε ζώο, που πήρε ανθρώπινη μορφή. Περσότερο ταιριάζει στην ψυχή μου μια γωνίτσα περβόλι, ένα χωράφι και να ΄μαι ξαπλωμένη στο χορτάρι, ανάμεσα στα έντομα, παρά να βρίσκουμαι σ’ ένα συνέδριο σοσιαλιστικό. Σε σένα μπορώ να κάμω μια τέτοια εξομολόγηση, γιατί βέβαια δε θα με φανταστείς εσύ πως προδίνω την ιδέα. Το ξέρεις, πως μεόλα αυτά, ελπίζω να πεθάνω στο μετερίζι μου: σε μια μάχη στα οδοφράγματα ή μέσα στη φυλακή…».
 
Γιομάτη επικίντυνα πλούτη κι αντινομίες ήταν η ψυχή της, όπως κάθε μεγάλη ψυχή.

Και παρακάτω γράφει:

«Τη στιγμή που σου γράφω ένας μεγάλος βάβουλος μπήκε στο κελί της φυλακής μου· το γιομώνει με τη βαριά, σα βαρύτονου, φωνή του. Τί ωραίος που είναι, τί βαθύτατη χαρά ζωής αναπηδάει μέσα από το βούισμά του, το γιομάτο δύναμη, ζέστα καλοκαιριάτικη και μυρωδιές από τα λουλούδια!»

«Σονίτσα» γράφει μιαν άλλη μέρα, «παραπονιέσαι με λόγια πικρά γιατί με κρατούν τόσον καιρό φυλακή και φωνάζεις: «Πώς είναι δυνατόν οι ανθρώποι να ορίζουν την τύχη άλλων ανθρώπων;» 

Αγαπητό μικρό μου πουλί, σε όλη την ιστορία ανθρώποι ορίζουν την τύχη άλλων ανθρώπων, κι η αδικία τούτη, έχει βαθύτατα τις ρίζες της στις υλικές συνθήκες της ζωής.
Μονάχα η εξέλιξη, μέσα από αναρίθμητες σπασμωδικές κρίσεις, μπορεί να φέρει τη λύτρωση. 

Σήμερα ζούμε ένα από τα πιο τρικυμισμένα κεφάλαια της εξέλιξης αυτής και ρωτάς: Προς τί όλα τούτα; Το ερώτημα τούτο δεν έχει νόημα όταν αγκαλιάσεις ολάκερο τον κύκλο της ζωής. Προς τί να υπάρχουν πουλιά στον κόσμο; Δεν ξέρω. Μα χαίρουμαι που υπάρχουν και γλυκύτατα παρηγοριέμαι, γρικώντας ξαφνικά ένα βιαστικό τσι-τσι-μπε να μου έρχεται μακριάθε, απάνου από τον τοίχο.

Άλλωστε υπερτιμάς τη γαλήνη μου. Δυστυχώς η εσωτερική μου ισορροπία και μακαριότητα ταράζεται κι από τον πιο ανάλαφρο ίσκιο που περνάει ποπάνω μου κι υποφέρω τότε αδήγητο μαρτύριο. Μα τις στιγμές αυτές μου είναι αδύνατο να προφέρω λέξη.».

Σε ένα άλλο γράμμα της περιγράφει με πόνο τα βουβάλια που σέρνουν μεγάλα κάρα και κουβαλούν στις φυλακές τα αιματωμένα ρούχα από τον πόλεμο. Ένας στρατιώτης τα χτυπούσε και χάραζε, έως το αίμα, τη ράχη τους:

«Την ώρα που ξεφόρτωναν τα κάρα, τα βουβάλια έμεναν ακίνητα εξαντλημένα και το ένα, εκείνο που έτρεχε αίμα, κοίταζε θλιμμένο, ίσα, μπροστά του. Όλη του η μορφή και τα μεγάλα του μαύρα μάτια, τα τόσο γλυκά, είχαν την έκφραση του παιδιού που τιμωρήθηκε σκληρά χωρίς να ξέρει την αιτία· έκλαψε πολύ και δεν ξέρει πια πώς να γλυτώσει από το μαρτύριο κι από την κτηνώδη βία.

Στεκόμουνα μπροστά στο κάρο και το πληγωμένο ζώο με κοίταζε. Τα δάκρυα τινάχτηκαν από τα μάτια μου· ήσαν τα δάκρυά του. Ω δύστυχο βουβάλι μου, αγαπημένε φτωχέ αδερφέ μου, είμαστε κι οι δυο ανυπεράσπιστοι και βουβοί, ενωμένοι κι οι δυο στο πόνο, στην ανημποριά και στη λαχτάρα!»
Θάμα είναι η ευαισθησία τούτη της καρδιάς σε μια γυναίκα με τόση οξύτατη λογική και διαλεκτική δεινότητα και σοφία.

Κι ακόμα περισσότερο η Ρόζα Λούξεμπουργκ είχε και την Τρίτη ανώτατη αρετή: Δεν ήταν μονάχα λεπτότατα παθαινόμενη καρδιά, δεν ήταν μονάχα ανυπέρβλητα λαγαρός θεωρητικός νους – μα ήταν και μια ζωή γιομάτη Πράξη: αμείλιχτος πολεμιστής, έτρεχε από πόλη σε πόλη, μιλούσε στις πλατείες, στα καφενεία, στα εργοστάσια, πήγαινε μπροστά από τους εργάτες σε συλλαλητήρια κι απεργίες.

«Σονίτσαα, Σονίτσα, κράτα ό,τι κι αν γίνει, τη γαλήνη σου και την ηρεμία. Τέτοια είναι η ζωή και πρέπει να την παίρνεις όπως είναι, με γενναιότητα, με όρθιο το κεφάλι και με χαμόγελο στα χείλη, μπροστά και ενάντια στα πάντα!»

Και το τελευταίο της γράμμα, λίγο πριν την σκοτώσουν:
«Η ψυχή μου βρίσκεται σε τέτοιο πυρετό, που είναι αδύνατο να δέχουμαι πια τους φίλους μου και να νιώθω πως μας επιβλέπουν οι φύλακες. Το βάσταξα με υπομον’η όλα τούτα τα χρόνια κι αν ήταν άλλοι καιροί, θα ‘κανα υπομονή. Μα τώρα που όλα συθέμελα άλλαξαν, δεν το ανέχομαι πια. Να μ’ επιβλέπουν την ‘ωρα που μιλω΄και να να μη με αφήνουν να προφέρω λέξη για ότι βαθύτατα μ’ ενδιαφέρει, μου κατήντησε τόσο μαρτύριο, που προτιμώ να στερηθώ κάθε επίσκεψη, ωσότου να μπορέσουμε να ιδωθούμε σαν ελεύτεροι άνθρωποι».
 
Σε λίγο καιρό, τον Γενάρη του 1919, τη σκότωσαν!
Αχ! Πως ανέβηκε ξαφνικά, μέσα στην Πεντέλη, η κραυγή: – Βοήθεια!
Δεν ήταν μια γυναίκα που φώναζε – ήταν η κραυγή, η σημερινή, ολάκερης της Γης.
 
Κατέβαινα το βουνό ταραγμένος. Τα δάκρυα είχαν τιναχτεί από τα μάτια μου. Πώς όταν είδα τη γυναίκα τούτη στη μακρινή πολιτεία να φωνάζει, απάνω στο τραπέζι, μικρή, αδύναμη κι άσκημη, πώς να μη χυθώ να σφίξω το χέρι της και να πάω μαζί της! Μα θυμούμαι, πειράχτηκα κι απόστρεψα το πρόσωπό μου. Ένας γιατρός, που ήταν μαζί μου είπε: «Θα είναι υστερική· θα την πάντρευα να ησυχάσει». Κι εγώ γέλασα, θυμούμαι.

Φρίσσω λογιάζοντας πόσο κτήνος μπορεί να ‘ναι ο άνθρωπος, χωρίς να το νιώθει. Ποτέ στη ζωή μου δεν είχα ξεπέσει τόσο, μεγαλύτερη αμαρτία δεν έκαμα.

Και τώρα τα δάκρυα ανεβαίνουν, μια καρδιά χτυπάει και γιομίζει με αντίλαλο την ερημιά, η ζωή ανασηκώνεται όλη απάνου στους αδύναμους, καμπουριασμένους ώμους της χλωμής τούτης μεγαλομάρτυρης αδελφής.

Έφυγε η κραυγή από το στήθος της, λευτερώθηκε από το εφήμερο κορμί της και δουλεύει, φωνάζοντας πολεμικά, μέσα στα στήθη των ανθρώπων. ΄

Τέτοια η κραυγή της λευτεριάς. Έκαμε χρόνια να φτάσει και να χτυπήσει την ψυχή μου. Άλλες ψυχές, πιο χαμηλά, πιο πέρα, ακόμα δεν τη γρίκησαν. Βλέπουν μια γυναίκα ν’ ανοίγει το στόμα της, να σηκώνει τα χέρια απάνου σ’ ένα τραπέζι, μα δεν ακούν τί λέει: ύστερα από πέντε, δέκα χρόνια, θ’ ακούσουν· κι η ψυχή τους θα τιναχτεί κραυγάζοντας.

Η κραυγή της Ρόζας Λούξεμπουργκ σκίζει τα σωθικά μας: -Βοήθεια!»
Ο αέρας άλλαξε, αναπνέει μιαν άνοιξη βαριά, γιομάτη θειάφι. Ποιος φώναξε; Εμείς φωνάζουμε, οι αδικημένοι άνθρωποι! Κι ύστερα σιωπή· ξεχνούμε από τεμπελιά, από συνήθεια, από φόβο. Μα ξάφνου πάλι η κραυγή σκίζει τα σωθικά μας. Γιατί δεν είναι απόξω, δεν είναι μακριά, δεν έρχεται, για να μπορούμε να ξεφύγουμε – μέσα στην καρδιά κάθεται η κραυγή και φωνάζει.

Ανίλεη, αυστηρή είναι η στιγμή που περνούμε. Δε στρέφουμε πια το πρόσωπό μας στον ουρανό, ζητώντας βοήθεια. Ξέρουμε, ουρανός και γης είναι ένα. Ο νους, ας είναι ο ποιητής ουρανού και γης· αυτός ανέλαβε όλη την ευθύνη του χαμού ή της σωτηρίας. Ο νους μας είναι σαν το «Μικρό Σκορπιό» μιας αφρικάνικης παράδοσης, που αν την ήξερε, πολύ θα την αγαπούσε η Ρόζα Λούξεμπουργκ.

«Ο μικρός σκορπιός είπε: – Εγώ, ο μικρός σκορπιός ποτέ δε θα επικαλεστώ το όνομα του Θεού. Εγώ, ο μικρός σκορπιός, όταν θέλω να κάμω τίποτα, θα το κάμω με την ουρά μου»!”
tvxs

Για το Νόστιμον ήμαρ.

Eric Toussaint: Κι αν ο ΣΥΡΙΖΑ έπαιρνε τοις μετρητοίς την ΕΕ και έκανε λογιστικό έλεγχο του χρέους;

Σημείωση «ΣΕΙΣΑΧΘΕΙΑΣ-ΕΠΑΜ»: Η σημαντική αυτή παρέμβαση του Ερίκ Τουσσαίν έρχεται να προσθέσει ακόμα μια απόδειξη για την ορθότητα της θέσης του ΕΠΑΜ περί παράνομου και καταχρηστικού χρέους σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο, αλλά και τις ίδιες τις συμβάσεις της Ε.Ε., μολονότι η δική μας θέση είναι, ότι δεν χρειάζεται καν ένας τέτοιος λογιστικός έλεγχος που προτείνεται, αφού τα περισσότερα στοιχεία είναι ήδη γνωστά και μη αμφισβητήσιμα. Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο, αξίζει τον κόπο!

του Eric Toussaint*

Από τότε που προκηρύχτηκαν οι εκλογές της 25ης Ιανουαρίου 2015, η δυνατότητα του Σύριζα να βγει νικητής από τις κάλπες και να σχηματίσει κυβέρνηση παρουσιάζεται σαν απειλή στη κοινή γνώμη και ειδικά σε εκείνη της Ευρωζώνης. Και όμως, αυτοί που καλούν σε συναγερμό γνωρίζουν θαυμάσια πως ο Σύριζα έχει εξαγγείλει ότι δεν θα αναστείλει την αποπληρωμή του χρέους και δεν θα βγει από το Ευρώ όταν θα γίνει κυβέρνηση. Ο Σύριζα προτείνει την αναδιαπραγμάτευση του χρέους σε ευρωπαϊκό επίπεδο και εύχεται να μείνει η Ελλάδα στην Ευρωζώνη. Ωστόσο, ο Σύριζα δεσμεύεται να τερματίσει τα άδικα και αντικοινωνικά μέτρα που έλαβαν οι προηγούμενες κυβερνήσεις και η Τρόικα.

Αυτή η καμπάνια για τις υποτιθέμενες απειλές που εκφράζει ο Σύριζα στοχεύει να φοβίσει ...
τους Έλληνες ψηφοφόρους ώστε να παραιτηθούν από το δικαίωμά τους στην αλλαγή. Στοχεύει επίσης στη περίπτωση νίκης του Σύριζα να στρέψει ένα μέρος της ευρωπαϊκής κοινής γνώμης ενάντια στον ελληνικό Συνασπισμό Ριζοσπαστικής Αριστεράς προκειμένου να αποτρέψει το ενδεχόμενο να κερδίσει το Podemos  τις ισπανικές εκλογές το φθινόπωρο του 2015.

Το χρέος που ζητάνε από την Ελλάδα να αποπληρώσει αντιπροσωπεύει το 175% του εθνικού πλούτου που παράγεται ετησίως και αποτελεί ένα αφόρητο βάρος για τον ελληνικό λαό.

Τι θα γίνει αν ο Σύριζα στη κυβέρνηση αποφάσιζε να πάρει τοις μετρητοίς το άρθρο 7 ενός κανονισμού  που υιοθετήθηκε το Μάη του 2013 από την Ευρωπαϊκή Ένωση και αφορά τις χώρες που υποβάλλονται σε ένα σχέδιο διαρθρωτικής προσαρμογής; Ιδού το πλήρες κείμενο του σημείου 9 του άρθρου 7: «Ένα κράτος μέλος που έχει γίνει αντικείμενο ενός προγράμματος μακροοικονομικής προσαρμογής πραγματοποιεί ένα πλήρη λογιστικό έλεγχο των δημόσιων οικονομικών του προκειμένου, ειδικά, να αξιολογήσει τις αιτίες που προκάλεσαν τη συσσώρευση υπερβολικών επιπέδων χρέους καθώς και να εντοπίσει κάθε ενδεχόμενη παρατυπία» (1)

Η ελληνική κυβέρνηση του Αντώνη Σαμαρά απέφυγε επιμελώς να εφαρμόσει αυτή τη διάταξη του κανονισμού για να αποκρύψει από τον ελληνικό πληθυσμό τις πραγματικές αιτίες της αύξησης του χρέους και τις παρατυπίες που συνδέονται με αυτήν.  Το Νοέμβρη του 2012, το ελληνικό κοινοβούλιο στο οποίο κυριαρχούσε τότε η δεξιά είχε απορρίψει πρόταση του Σύριζα για τη συγκρότηση ερευνητικής επιτροπής για το χρέος, με 167 ψήφους κατά, 119 υπέρ και 0 αποχές.

Είναι ξεκάθαρο ότι μετά την εκλογική νίκη του Σύριζα, μια κυβέρνηση που θα σχηματιστεί υπό την ηγεσία του θα μπορούσε θαυμάσια να πάρει τοις μετρητοίς την Ευρωπαϊκή Ένωση και να συγκροτήσει επιτροπή λογιστικού ελέγχου του χρέους (με συμμετοχή των πολιτών) για να αναλύσει τη διαδικασία υπερβολικής χρέωσης της Ελλάδας, να εντοπίσει πιθανές παρατυπίες και να ταυτοποιήσει παράνομα, άνομα και απεχθή τμήματα …αυτού του χρέους.

Ιδού ορισμένα στοιχεία κλειδιά που θα μπορούσαν να φωτιστούν από τη πραγματοποίηση του λογιστικού ελέγχου:

Το ελληνικό χρέος που αντιπροσώπευε το 113% του ΑΕΠ το 2009 πριν την έκρηξη της ελληνικής κρίσης και την επέμβαση της Τρόικας, η οποία κατέχει τα 4/5 αυτού του χρέους, έφτασε το 175% του ΑΕΠ το 2014. Κατά συνέπεια, την επέμβαση της Τρόικας ακολούθησε μια πολύ έντονη αύξηση του ελληνικού χρέους.

Από το 2010 και μέχρι το 2012, οι πιστώσεις που έδωσε η Τρόικα στην Ελλάδα χρησίμεψαν σε πολύ μεγάλο βαθμό για να εξοφληθούν οι κύριοι πιστωτές της Ελλάδας μέχρι εκείνη τη περίοδο, δηλαδή οι ιδιωτικές τράπεζες των κυριότερων οικονομιών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αρχής γενομένης από τις γαλλικές και γερμανικές τράπεζες (2).

Περίπου το 80% του ελληνικού χρέους το κατείχαν το 2009 οι ιδιωτικές τράπεζες 7 χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Από μόνες τους, το 2009, οι γερμανικές και γαλλικές τράπεζες κατείχαν περί το 50% του συνόλου των τίτλων του ελληνικού χρέους.

Ένας λογιστικός έλεγχος του ελληνικού χρέους θα καταδείξει ότι οι ευρωπαϊκές ιδιωτικές τράπεζες αύξησαν πάρα πολύ τις πιστώσεις τους στην Ελλάδα ανάμεσα στα τέλη του 2005 και στο 2009 (οι πιστώσεις αυξήθηκαν πάνω από 60 δισεκατομμύρια ευρώ περνώντας από τα 80 δισεκατομμύρια στα 140 δισεκατομμύρια) χωρίς να λαβαίνουν υπόψη τη πραγματική ικανότητα της Ελλάδας να αποπληρώσει.  Οι τράπεζες ενήργησαν τυχοδιωκτικά, βέβαιες  καθώς ήσαν ότι οι ευρωπαϊκές αρχές θα έσπευδαν να τις βοηθήσουν σε περίπτωση που θα υπήρχαν προβλήματα.

Ο λογιστικός έλεγχος θα καταδείξει ότι το σχέδιο της υποτιθέμενης διάσωσης της Ελλάδας, που κατέστρωσαν οι ευρωπαϊκές αρχές με τη βοήθεια του ΔΝΤ, χρησίμεψε στη πραγματικότητα για να επιτρέψει στις τράπεζες μερικών ευρωπαϊκών χωρών που διαθέτουν αποφασιστική επιρροή στα ευρωπαϊκά όργανα να συνεχίσουν να αποπληρώνονται από την Ελλάδα ενώ ταυτόχρονα μεταφέρουν το ρίσκο τους στα κράτη μέσω της Τρόικας. Δεν είναι η Ελλάδα που σώθηκε αλλά μάλλον μια χούφτα μεγάλων ευρωπαϊκών ιδιωτικών τραπεζών που εδρεύουν κυρίως στις πιο ισχυρές χώρες της ΕΕ.

Ο λογιστικός έλεγχος θα αναλύσει κατά πόσο είναι νόμιμο και έννομο αυτό το σχέδιο διάσωσης. Είναι άραγε σύμφωνο με τις συμβάσεις της ΕΕ (ειδικά με το άρθρο 125 που απαγορεύει σε ένα κράτος μέλος να επωμιστεί τις οικονομικές δεσμεύσεις ενός άλλου κράτους μέλους); Οι δημόσιοι δανειστές του 2010 (δηλαδή, τα 14 κράτη μέλη που παραχώρησαν δάνεια στην Ελλάδα συνολικού ύψους 53 δισεκατομμυρίων ευρώ, το ΔΝΤ, η ΕΚΤ, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, κλπ) άραγε σεβάστηκαν την αρχή της αυτονομίας της θέλησης του δανειζόμενου, δηλαδή της Ελλάδας, ή μήπως επωφελήθηκαν από την απόγνωσή της μπροστά στις κερδοσκοπικές επιθέσεις των χρηματαγορών για να της επιβάλλουν συμβάσεις που αντιβαίνουν στο δικό της συμφέρον; Μήπως αυτοί οι δανειστές επέβαλαν λεόντειους όρους, ειδικά όταν απαιτούσαν υπερβολικά ποσοστά αποπληρωμής; (3)

Επίσης ζητούμενος είναι ο λογιστικός έλεγχος της δράσης του ΔΝΤ. Γνωρίζουμε ότι μέσα στους κόλπους της ηγεσίας του ΔΝΤ πολλοί εκτελεστικοί διευθυντές (ειδικά ο Βραζιλιάνος και ο Ελβετός) είχαν εκφράσει πολύ μεγάλες επιφυλάξεις για το δάνειο που παραχώρησε το ΔΝΤ τονίζοντας συγκεκριμένα ότι, με δεδομένες τις πολιτικές που της επιβάλλονταν,  η Ελλάδα δεν θα ήταν σε θέση να το εξοφλήσει (4).

Μήπως η ΕΚΤ υπερέβη σε πολύ μεγάλο βαθμό τη δικαιοδοσία της απαιτώντας από το ελληνικό κοινοβούλιο να νομοθετήσει για το δικαίωμα στην απεργία ή για τον ορισμό των μισθολογικών επιπέδων;

Το Μάρτη του 2012, η Τρόικα οργάνωσε μια αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους που παρουσιάστηκε εκείνη την εποχή ως επιτυχία. Ας θυμηθούμε ότι ο τότε πρωθυπουργός Γ. Παπανδρέου  είχε αναγγείλει στις αρχές Νοεμβρίου 2011 και την παραμονή μιας συνάντησης του G20, τη πρόθεσή του να οργανώσει τον Φεβρουάριο του 2012 δημοψήφισμα για αυτή τη αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους που προετοίμασε η Τρόικα. Κάτω από τη πίεση της Τρόικας, αυτό το δημοψήφισμα δεν έγινε ποτέ και ο ελληνικός λαός είδε να του στερούν το δικαίωμα να αποφανθεί για τα νέα χρέη. Τα μεγάλα ΜΜΕ αναπαρήγαγαν το επιχείρημα ότι η αναδιάρθρωση επέτρεπε να μειωθεί κατά 50% το ελληνικό χρέος. Στη πραγματικότητα, το ελληνικό χρέος είναι μεγαλύτερο το 2015 από ό,τι ήταν το 2011, τη χρονιά που προηγήθηκε της μεγάλης διαγραφής του υποτιθέμενου 50%. Ο λογιστικός έλεγχος θα καταδείξει ότι αυτή η επιχείρηση αναδιάρθρωσης που συνιστούσε μια τεράστια εξαπάτηση συνδεόταν με το βάθεμα των πολιτικών που αντιβαίνουν στο συμφέρον της Ελλάδας και του πληθυσμού της.

Ο λογιστικός έλεγχος πρέπει επίσης να αξιολογήσει κατά πόσο οι αυστηροί όροι που επέβαλε η Τρόικα στην Ελλάδα σε αντάλλαγμα για τις πιστώσεις που της παραχωρήθηκαν συνιστούν μια χαρακτηριστική παραβίαση μιας σειράς συμβάσεων και συνθηκών που οφείλουν να σέβονται οι δημόσιες αρχές τόσο της πλευράς των πιστωτών όσο και εκείνης του δανειζόμενου, δηλαδή της Ελλάδας. Ο καθηγητής νομικής Andreas Fischer-Lescano, για λογαριασμό του Εργατικού Κέντρου της Βιέννης (5) απέδειξε χωρίς καμιά αμφιβολία ότι τα προγράμματα της Τρόικας είναι παράνομα σύμφωνα με το ευρωπαϊκό και το διεθνές δίκαιο. Τα μέτρα που προβλέπονταν από τα προγράμματα προσαρμογής και τα οποία επιβλήθηκαν στην Ελλάδα καθώς και οι συγκεκριμένες πολιτικές που αποτελούν τις άμεσες συνέπειές τους παραβιάζουν μια σειρά θεμελιωδών δικαιωμάτων όπως το δικαίωμα στην υγεία, στη μόρφωση, στη στέγαση, στη κοινωνική ασφάλιση, σε ένα δίκαιο μισθό αλλά και την ελευθερία του συνεταιρίζεσθαι και τη συλλογική διαπραγμάτευση. Όλα αυτά τα δικαιώματα προστατεύονται από πολυάριθμα νομικά κείμενα σε διεθνές και ευρωπαϊκό επίπεδο όπως από τη Χάρτα θεμελιωδών δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης, την Ευρωπαϊκή Συνθήκη δικαιωμάτων του ανθρώπου, την ευρωπαϊκή κοινωνική Χάρτα, τα δυο Σύμφωνα του ΟΗΕ για τα ανθρώπινα δικαιώματα, τη Χάρτα του ΟΗΕ…

Ο λογιστικός έλεγχος θα μπορούσε να καταδείξει ότι τα μέτρα που έχουν υπαγορεύσει οι πιστωτές συνιστούν προφανή πισωγυρίσματα της άσκησης των θεμελιωδών ανθρώπινων δικαιωμάτων και χαρακτηριστική παραβίαση μιας σειράς συμβάσεων. Μπορούν να ταυτοποιηθούν σημαντικές παρατυπίες.

Κατά συνέπεια, η επιτροπή που θα επιφορτιστεί να διεξαγάγει το λογιστικό έλεγχο θα μπορεί να εκφέρει εμπεριστατωμένη γνώμη για το κατά πόσο το χρέος που έχει συνάψει η Ελλάδα με την Τρόικα είναι νόμιμο, άνομο ή άκυρο.

* Ο Ερίκ Τουσαίν είναι ιστορικός και πολιτικός επιστήμονας, ιδρυτής και πρόεδρος της Επιτροπής για την Κατάργηση του Χρέους του Τρίτου Κόσμου (CADTM, www.cadtm.org).

Σημειώσεις:

• (1) Κανονισμός (ΕΕ) Νο 472/2013 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου της 21ης Μαΐου 2013 σχετικά με την οικονομική και δημοσιονομική επιτήρηση των κρατών μελών της Ευρωζώνης  που γνωρίζουν ή κινδυνεύουν να γνωρίσουν σοβαρές δυσκολίες από την άποψη της οικονομικής τους σταθερότητας  http://eur-lex.europa.eu/legal-content/FR/TXT/?uri=uriserv:OJ.L_.2013.140.01.0001.01.FRA
• (2) RMF, «The eurozone between austerity and default», 2010. http://www.researchonmoneyandfinance.org/index.php/publication/eurozone-reports/33-second-rmf-report-on-the-eurozone-crisis-eurozone-between-austerity-and-default. Βλέπε επίσης Eric Toussaint « Grèce-Allemagne : qui doit à qui ? (2) Créanciers protégés, peuple grec sacrifié », publié le 8 octobre 2012,http://cadtm.org/Grece-Allemagne-qui-doit-a-qui-2
• (3) Τα απαιτούμενα επιτόκια που κυμαίνονταν μεταξύ 4% και 5,5% το 2010-2011 έπεσαν περίπου στο 1% το 2012 μετά από τις διαμαρτυρίες που έγιναν από πολλά μέρη (συμπεριλαμβανομένης και της ιρλανδικής κυβέρνησης στην οποία είχε επίσης επιβληθεί ένα πολύ υψηλό επιτόκιο από τα τέλη του 2010). Ρίχνοντας πολύ τα επιτόκια, τα 14 κράτη μέλη αναγνώρισαν ντε φάκτο ότι τα προηγούμενα επιτόκια ήταν υπερβολικά. Το 2010-2011, τα επιτόκια που πλήρωσε η Ελλάδα στη Γαλλία ανήλθαν σε 437 εκατομμύρια ευρώ. Βλέπε http:/www.assemblee-nationale.fr/13/pdf/rapports/r2857-tl.pdf
• (4) Βλέπε τις αποκαλύψεις που έκανε η Wall Street Journal: http://blogs.wsj.com/economics/2013/10/07/imf-document-excerpts-disagreements-revealed/. Eπίσηςhttp://greece.greekreporter.com/2013/10/08/secret-imf-report-shows-greek-bailout-worries/
• (5) Βλέπε την έκθεση του «Human Rights in Times of Austerity Policy»,   που δημοσιεύθηκε στις 17 Φεβρουαρίου 2014, και είναι διαθέσιμη στο http://www.etui.org/content/download/13817/113830/file/Legal+Opinion+Human+Rights+in+Times+of+Austerity+Policy+%28final%29.pdf

 
H μετάφραση είναι του Γιώργου Μητραλιά

από το «tvxs.gr»

Σοβαρά τώρα: Τι θα ήθελα να δω από τον ΣΥΡΙΖΑ.

του Σταύρου Κατσούλη

Το προηγούμενο άρθρο (εδώ), ήταν μάλλον λίγο light, τουλάχιστον όσον αφορά τις λεπτομέρειες της κατάστασης που θα αναλάβει ο ΣΥΡΙΖΑ όταν είτε αυτοδύναμα είτε όχι, γίνει κυβέρνηση. Σήμερα όμως, ας μπούμε λίγο σε κάποιες λεπτομέρειες από τις καυτές πατάτες που θα λάβει στα χέρια του. Και θα εξηγηθούν οι λόγοι, για τους οποίους, δεν θα φτάσουν κάποιες κοινωνικές παροχές, εάν θέλει όχι απλά να λέγεται, αλλά να είναι προοδευτικό και ριζοσπαστικό κόμμα... Το «αριστερά» το άφησα έξω, γιατί δεν μου καίγεται καρφί αν είναι ή δεν είναι, εάν δεν κάνει τα αυτονόητα, ασχέτως ιδεολογίας...


 
Πόσο ρεαλιστικός είναι ο στόχος του ΣΥΡΙΖΑ "Να αλλάξει την Ευρώπη" και τι θα γίνει πολύ πριν το προσπαθήσει

Ο ΣΥΡΙΖΑ διατυμπανίζει συνεχώς, ότι για να γίνουν αυτά που θέλει, θα πρέπει να αλλάξει η Ευρώπη. Παρ όλο που δεν έχει καταθέσει κάποιο σχέδιο για το πως ακριβώς θα τα βάλει με τους τοκογλύφους και εξουσιαστές της Ε.Ε., εμμέσως πλην σαφώς, στελέχη του έχουν ήδη αναφέρει ότι θα «συνεργαστούν» με άλλες προοδευτικές δυνάμεις στην Ευρώπη και συγκεκριμένα στον Νότο, για να αλλάξει την κατάσταση. Ήδη οι ματιές του ΣΥΡΙΖΑ φλερτάρουν με το κίνημα Podemos στην Ισπανία.

Ας το σκεφθούμε λίγο πιο βαθειά όμως. Η κυριαρχία και ο έλεγχος σήμερα στην Ε.Ε., δεν βρίσκεται ούτε κατά διάνοια σε προοδευτικές δυνάμεις. Η εξουσία και τα κέντρα αποφάσεων, είναι πιο δυνατά από ποτέ, μια και έχουν τον πλήρη έλεγχο όλων των διαδικασιών, συμβάσεων και συμφωνιών μεταξύ των κρατών-μελών και της Ε.Ε., ΔΝΤ, ΕΣΜ κλπ. Αυτοί λοιπόν, είναι κάποιοι θεσμοί που θα πρέπει να αλλάξουν ριζικά. Δεν χρειάζεται καν να αναφερθούμε στα πιο δύσκολα πράγματα που θα πρέπει να αλλάξουν ριζικότατα. Αυτά είναι η ίδια η διάρθρωση της Ε.Ε. δηλαδή, ο τρόπος με τον οποίο λειτουργεί - για παράδειγμα με τις επιτροπές που αποφασίζουν για το κάθε τι - καθώς και την αρχιτεκτονική της ίδιας της Ευρωζώνης, που είναι ο κύριος λόγος που όλα τα κράτη-μέλη της δεν έχουν στον ήλιο μοίρα, ακόμα και αν δεν ήταν γονατισμένα κάτω από το βάρος του τρομαχτικού χρέους.[1]

Οι επικυρίαρχοι αυτοί της Ε.Ε. λοιπόν, έχουν έναν και μοναδικό στόχο: Την ομοσπονδοποίηση της Ε.Ε.. Σε αυτό, ένα βασικό συστατικό, είναι η κατ ουσίαν πλήρης οικονομική ένωση σε κεντρικό επίπεδο, κάτι που θα χρειαστεί για να παίρνονται όλες οι αποφάσεις τουλάχιστον στο οικονομικό επίπεδο, κεντρικά. Ως εκ τούτου, είναι φυσικό να παρακολουθούν στενά την πρόοδο του κάθε κράτους μέλους και κατ επέκταση προσπαθούν συνεχώς να επηρεάζουν αυτήν την πρόοδο διότι, μόνον έτσι θα είναι δυνατή η παράδοση της κάθε επί μέρους εθνικής κυριαρχίας στον κεντρικό και ομοσπονδοποιημένο μηχανισμό που στήνουν. Δεν είναι τυχαίο, ότι όλοι οι οργανισμοί που ασχολούνται με την οικονομική κατάσταση στην ΕΖ, έχουν πλέον μόνον τρείς υποδείξεις για τους υπεύθυνους, και η κυριότερη είναι ότι επείγει η ολοκληρωτική ένωση και κεντρική διαχείριση όλων των οικονομικών θεμάτων στην ΕΖ (Fiscal union) [5], με δεύτερη την εφαρμογή ποσοτικής χαλάρωσης (Quantitative Easing) [5], από την ίδια την ΕΚΤ, και ως τρίτη βεβαίως, την συνέχιση της πολιτικής λιτότητας.

Προφανώς, για να εφαρμοστούν τα δύο παραπάνω, θα χρειαστούν θεσμικές αλλαγές, τόσο στην Ε.Ε., όσο και στο καταστατικό της ΕΚΤ, αν θέλουν να κρατήσουν τουλάχιστον την εικόνα μιας νομιμότητας. Από την άλλη, έχουμε τα προοδευτικά ή/και ριζοσπαστικά κινήματα ανά την Ευρώπη, που θέλουν έστω και με προβληματικές λογικές - δηλαδή δεχόμενοι την κατεύθυνση προς την ομοσπονδοποίηση - να αλλάξουν την Ε.Ε. προς την την άκρως αντίθετη κατεύθυνση, όσον αφορά τις πολιτικές λιτότητας.

Το θέμα της ποσοτικής χαλάρωσης, που θα εισάγει βεβαίως νέα προβλήματα, είναι κάτι στο οποίο δεν αναφέρονται μέχρι στιγμής οι φιλο-ευρωπαϊκοί ριζοσπάστες της Ευρώπης, διότι, απ΄ότι φαίνεται, είτε έχουν άγνοια για τις προθέσεις αυτές των επικυρίαρχων, είτε το δέχονται ως βολική λύση που πιστεύουν ότι δεν θα τους αναγκάσει να εναντιωθούν και να σηκώσουν και πολύ σημαντικά το ανάστημα τους μπροστά στο κεφαλαιοκρατικό κατεστημένο της ΕΖ/Ε.Ε. Απ ότι προβλέπεται όμως, είναι σχεδόν σίγουρο, ότι θα προσπαθήσουν σπασμωδικά και χωρίς πυγμή τουλάχιστον, να εναντιωθούν σε κάποιες από τις πολιτικές που υπαγορεύονται σήμερα από την ΕΕ κλπ, και εφαρμόζεται χωρίς καμιά ένσταση από τους φερόμενους ως κυβερνήτες και του δικιού μας, αλλά και των άλλων κρατών του Νότου.

Την ίδια στιγμή, οι κυρίαρχες δυνάμεις της Ε.Ε., θέλουν να πνίξουν ακόμη και την όποια σπασμωδική αντίσταση από τα υποτιθέμενα προοδευτικά κόμματα που αναπτύσσονται στα κράτη της Ε.Ε. Ο ΣΥΡΙΖΑ, είναι πλέον το πρώτο κόμμα στην Ε.Ε., που θα έχει την ευκαιρία να δείξει το πόσο διατεθημένος είναι να κάνει το οτιδήποτε που θα ανακόψει έστω, την δολοφονική λιτότητα. Κάτι που σημαίνει, ότι τα «αδελφά» κόμματα όπως το Podemos, θα παρακολουθούν εξαιρετικά προσεχτικά το πόσο επιτυχία θα έχουν οι προσπάθειες του ΣΥΡΙΖΑ. Από την άλλη μεριά, οι δυνάμεις που έχουν τα ηνία της Ε.Ε., επίσης θα παρακολουθούν, αλλά με άλλον σκοπό...

Η άμεση αντίδραση της Ε.Ε. και λοιπόν συνεταίρων θα είναι να πνίξουν κυριολεκτικά και απόλυτα, την οποιαδήποτε προσπάθεια ακόμα και μερικής αμφισβήτησης των στόχων και πολιτικών της. Να δημιουργήσει δηλαδή ένα τετελεσμένο, ένα παράδειγμα του πως ΔΕΝ συνδιαλέγεσαι με τους επικυρίαρχους. Κι εφ όσον ο ΣΥΡΙΖΑ δεν θα έχει όπως διαμηνύει πρόθεση να κάνει τις προφανείς ΜΟΝΟΜΕΡΕΙΣ κινήσεις που θα χρειαστούν, δεν θα μπορέσει να ασκήσει κανενός είδους πίεση στην ΕΚΤ, ΔΝΤ, τις αγορές κλπ, που τρέμουν μπροστά σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο. Την ίδια στιγμή μια και ο ΣΥΡΙΖΑ δεν θέλει με κανέναν τρόπο έξοδο από την ΕΖ και την Ε.Ε., η τρομοκρατία θα πάρει ξέφρενες διαστάσεις, διότι αυτό ακριβώς θα απειλήσουν να κάνουν οι επικυρίαρχοι, γνωρίζοντας ότι η ευρω-λαγνία της Ελληνικής διαπραγματευτικής πλευράς, δεν θα τους επιτρέπει να δουν ότι αυτόν που συμφέρει την έξοδο, είναι η Ελλάδα, και όχι η Ε.Ε.

Ο πόλεμος αυτός που θα αντιμετωπίσει ο ΣΥΡΙΖΑ, δεν θα γίνει τόσο με στόχο την προσπάθεια να υποκύψει η Ελλάδα στις επιταγές της Ε.Ε. και την παραμονή της χώρας σε νέα μνημόνια και χρέη για δεκαετίες. Ο πόλεμος αυτός θα γίνει κυρίως για να έχει ως αποτέλεσμα τον εκφοβισμό κάθε άλλης πολιτικής ομάδας που έχει παρόμοιες θέσεις έτσι ώστε να σταματήσει για κάποια περίοδο τουλάχιστον, η οργανωμένη πολιτική εναντίωση προς τις κεντρικές πολιτικές της Ε.Ε.. Γι αυτό και ο πόλεμος αυτός, θα έχει και σκληρά χαρακτηρηστικά, τα οποία θα στοχεύουν στην ολοκληρωτική εξόντωση του ΣΥΡΙΖΑ όπως βέβαια και της πολιτικής του, έτσι ώστε να μην υπάρξει ποτέ κάτι παρόμοιο, ακόμη και στην ηπιότατη και φιλοευρωπαϊκή μορφή που το βλέπουμε σήμερα.

Όλα τα παραπάνω, μας φέρνουν στο τι θα ήθελαν να δουν από τον ΣΥΡΙΖΑ όλοι όσοι έχουν καταλάβει για τι μιλάμε, όταν μιλάμε για την ΕΖ και την Ε.Ε. που είναι σχεδιασμένες έτσι ώστε όχι μόνο να δημιουργούν οικονομικές καταστροφές, αλλά και να κάνουν αφαίμαξη σε οποιοδήποτε Δημοκρατικό ή Φιλολαϊκό χαρακτηριστικό ή κεκτημένο έχουν κατακτήσει οι ευρωπαϊκοί Λαοί τον τελευταίο αιώνα. Ο ΣΥΡΙΖΑ θα έπρεπε ήδη - και έχει περάσει πολύς καιρός από τότε που θα έπρεπε να έχει αρχίσει να το κάνει - να είχε περάσει στις απειλές από μέρος του. Αυτό ισχύει, ακόμη κι αν είχε κάποιο σχέδιο λύσης μέσα στην ΕΖ, κάτι που βέβαια δεν ισχύει. Το τι θα ήθελα να δω από την ΣΥΡΙΖΑ λοιπόν στο θέμα αυτό, θα ήταν, να δώσει στους Ευρωπαίους επικυρίαρχους να καταλάβουν μια και καλή, ότι εμείς στην Ελλάδα ΔΕΝ παίζουμε.

Θα έπρεπε από τώρα, να πει το αυτονόητο, καθαρά και ξάστερα: Εάν ο Λαός μας δεν ευημερεί μέσα στην ΕΖ και την Ε.Ε., τότε εμάς μας συμφέρει να είμαστε ΕΚΤΟΣ. Και συνάμμα θα έπρεπε να έχει ήδη κάνει γνωστό στους δανειστές μας, ότι - τουλάχιστον - δεν πρόκειται να πληρώσει απολύτως τίποτα, καμιά δόση, εάν αυτό έχει αρνητικό αποτέλεσμα στην οικονομία της χώρας ή προκαλεί κατάφωρη παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων των πολιτών της, ή τέλος, καταστρέφει τις υπάρχουσες κοινωνικές υποδομές. Μόνο έτσι, θα αποτελέσει το επιτυχές παράδειγμα, για παρόμοια κινήματα όπως το Podemos αλλά και ολόκληρα κράτη και Λαούς, γιατί μόνο έτσι, θα μπορέσει να έχει το πάνω χέρι μπροστά στην Ε.Ε. που ετοιμάζεται να κάνει ότι περνά από τα χέρια της, για να κρατήσει την Ελλάδα και τις υπόλοιπες χώρες κάτω από τον ζυγό ενός απίστευτου χρέους.

Αλλά αυτό βεβαίως σημαίνει, ότι θα έπρεπε να υπάρχει από τον ΣΥΡΙΖΑ ένα τεκμηριωμένο σχέδιο Β, ένα σχέδιο, το οποίο θα εξασφάλιζε την ευημερία όταν πια η Ελλάδα γινόταν Ελεύθερο και κατ ουσίαν ανεξάρτητο κράτος, χωρίς τα δεσμά της ΕΖ και της Ε.Ε. Κάτι που κατηγορηματικά όχι μόνο αρνούνται ότι έχουν, αλλά και υποστηρίζουν ότι δεν χρειαζόμαστε...


Το σκανδαλώδες τεράστιο ζήτημα της ανυπόγραφης Δανειακής σύμβασης

Είναι γνωστό, ότι κατά τον νόμο Ν 4046 14/2/2012 [2] τα Σχέδια Δανειακών Συμβάσεων με EFSF εγκρίθηκαν από το Κοινοβούλιο της Ελλάδας. Στην συνέχεια το κοινοβούλιο της Ελλάδας, έδωσε εξουσιοδότηση για υπογραφή Δανειακών Συμβάσεων με τον Ν 4060. Στον Ν 4060 22/3/2012 [3] στο άρθρο 2 παρ. 3 αναφέρεται συγκεκριμένα το εξής:

«Με μέριμνα του Υπουργού Οικονομικών η Σύμβαση μετά την υπογραφή της από όλα τα προβλεπόμενα μέρη, διαβιβάζεται στη Βουλή για ενημέρωση.»

Αξίζει να αναφέρουμε εδώ, ότι οι νόμοι αυτοί, δεν πέρασαν με ψήφιση στο κοινοβούλιο, αλλά με πράξη νομοθετικού περιεχομένου... Από εδώ βλέπουμε ότι μετά την υπογραφή της δανειακής σύμβασης, όφειλε να είχε διαβιβαστεί στην Βουλή για ενημέρωση των βουλευτών και κατ επέκταση να είναι γνωστό στους ενδιαφερόμενους πολίτες ολόκληρης της Ε.Ε.. Παρ όλα αυτά, η υπογεγραμμένη δανειακή σύμβαση, δεν έχει διαβιβαστεί στην βουλή από την υποτιθέμενη ημερομηνία της υπογραφής της. Δεν υπάρχουν αντίγραφά της υπογεγραμμένης δανειακής σύμβασης πουθενά, δεν υπάρχει κανένα υπουργείο που να την έχει υπογεγραμμένη, και δεν υπάρχει γενικά πουθενά το τελικό κείμενο της εάν υπάρχει και είναι υπογεγραμμένο, το οποίο βέβαια μπορεί να περιέχει και αλλαγές δεδομένου ότι έχουμε μόνο το σχέδιο της, όπως υπάρχει στον Ν 4060.

Τα ερωτήματα [4], που υπάρχουν σε σχέση με το πως προχώρησαν τα πράγματα με τον δανεισμό είναι πραγματικά τρομακτικά όσον αφορά ακόμα και τις ποινικές ευθύνες που αναδεικνύουν. Κατ αρχήν, το σχέδιο της δανειακής σύμβασης δεν προβλέπει την πληρωμή σε Τίτλους. Κι όμως, κάποιοι δανεισμοί (βλέπε αύξηση μετοχικού κεφαλαίου των πιστωτικών ιδρυμάτων) έγιναν σε Τίτλους, δηλαδή, πήραμε πληρωμή δανείου σε επιπλεόν μορφή χρέους! Για τους περίεργους, καλό θα είναι να ξέρουν, ότι το κουπόνι(α) των Τίτλων EFSF που δόθηκαν είναι ΑΓΝΩΣΤΑ, δηλαδή ούτε αυτοί οι τίτλοι δεν είναι γνωστοί σε κανέναν... Περιττό να συνεχίσουμε την περιγραφή του εγκλήματος, αν και η όλη υπόθεση έχει και άλλες λεπτομέρειες και προφανώς βρωμάει ασύστολα από χιλιάδες χιλιόμετρα.

Θα παραβλέψω το γεγονός, ότι για όλα αυτά, ο ΣΥΡΙΖΑ ως μείζονα αντιπολίτευση αλλά και τα άλλα κόμματα της αντιπολίτευσης, ΔΕΝ αναφέρθηκαν στα παραππανω με τον τρόπο που όφειλαν. Γιατί ναι μεν, μπορεί κάποιοι μεμονωμένοι βουλευτές να αναφέρθηκαν, αλλά η αλήθεια είναι ότι δεν υπήρξε σοβαρή αντίδραση. Όχι ανάλογη του εγκλήματος κατά της Χώρας και του Λαού της. Όφειλαν όλοι τους βεβαίως, όχι απλά να τα αναφέρουν, αλλά να προκαλέσουν και να συνεχίσουν μαζική αντίσταση με κάθε τρόπο, μπροστά σε αυτήν την παρανομία τέτοιου μέγιστου βαθμού. Όφειλαν, να μην σταματήσουν να μιλούν και να πράττουν για το θέμα, μέχρι να υπάρξει ανοιχτά και δημόσια, μια πλήρης ενημέρωση, και στην σίγουρη περίπτωση που υπήρξε παρανομία, είτε μέσα στην χώρα, είτε μέσα στην ίδια την Ε.Ε., να έκαναν ότι είναι δυνατόν για να καταδικαστούν οι ένοχοι...

Τώρα όμως, τώρα που ο ΣΥΡΙΖΑ ζητά και έχει την πλειοψηφία, τώρα, δεν έχει άλλη επιλογή. Τα εγκλήματα που έγιναν από την κυβέρνηση Παπανδρέου και συνεχίστηκαν από τις υπόλοιπες μέχρι και σήμερα, ΔΕΝ ΤΑ ΞΕΧΑΣΑΜΕ. Και περιμένουμε από μια υποτιθέμενη φιλολαϊκή και δημοκρατική κυβέρνηση να τα ελέγξει και μάλιστα άμεσα!  Θα ήθελα να τον δω να το ξεψαχνίζει μέχρι ΤΕΛΟΥΣ. Έτσι ώστε επιτέλους να πληρώσουν οι ένοχοι εσχάτης. Και στην συνέχεια, να χρησιμοποιήσει αυτό το εξαιρετικά δυνατό χαρτί, στην διαπραγμάτευση που διατυμπανίζει ότι θα κάνει. Αυτά, μαζί με τις πρόσφατες παραδοχές στελεχών της Ε.Ε. ότι έχουν παραβιαστεί τα ανθρώπινα δικαιώματα στην Ελλάδα, διασφαλίζουν, ότι εμείς οι Έλληνες έχουμε το πάνω χέρι. Αυτό εάν βέβαια, υπάρχουν τα παντελόνια και δεν υποκύψουν οι υπεύθυνοι στην εμμονή τους για παραμονή σε ένα φασιστικό καθεστώς όπως αυτό της Ε.Ε., για να διεκδικήσουν το δίκιο του Λαού μας.

 
Ο ρόλος του Λαού.

Και εδώ είναι που έρχεται ο ρόλος του Λαού, ως εγγυητής της Δημοκρατίας και της Δικαιοσύνης. Τι γίνεται, εάν μια κυβέρνηση με κορμό τον ΣΥΡΙΖΑ αρκεστεί στο να δώσει μερική ανακούφιση στον Λαό, προσπαθώντας να κάνει επιφανειακές αλλαγές μόνο, με το να παράσχει σε κάποιες ταλαιπωρημένες ομάδες κάτι τις παραπάνω, χωρίς να ασχοληθεί με το να ξεκαθαρίσει τουλάχιστον κάποια από τα τεράστια ζητήματα από τα οποία αναφέρθηκαν μόνο δύο, παραπάνω; Υπάρχει άραγε λύση, πραγματική λύση, εάν ασχοληθούμε μόνο με τα ευκαιριακά και εύκολα, χωρίς να κάνουμε ουσιαστικά τίποτα γι τα φλέγοντα;

Προφανώς όχι. Κι αυτό οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια προς την πολιτική κατάρρευση, και την απαξίωση και του τελευταίου μεγάλου κόμματος στο οποίο ελπίζει ακόμη ο Λαός. Αυτό θα οδηγήσει αναγκαστικά προς μια ολοκληρωτική αλλαγή, πιθανόν και με βίαιους όρους, ολόκληρου του πολιτικού συστήματος. Όχι από το σύστημα, αν και θα το προσπαθήσει. Αλλά από έναν Λαό, που θα έχει καταλάβει χωρίς καμιά αμφιβολία πλέον, ότι για να δει επιτέλους πραγματική δικαιοσύνη, κάθαρση, λύτρωση και μια πραγματική λύση, θα πρέπει να το απαιτήσει μόνος του.

Κι εκεί ακριβώς είναι η ευθύνη συνολικά της αντιπολίτευσης, που απ ότι φαίνεται κι εκτός απροόπτου, θα γίνει κυβέρνηση πολύ σύντομα. 

Χωρίς τον Λαό δίπλα της, χωρίς την συμφωνία και συμπόρευση με έναν ενδυναμωμένο Λαό, το μέλλον της θα είναι κάθε άλλο από ρόδινο, όποιο παροδικό μέτρο ανακούφισης και να υλοποιήσει χωρίς να σηκώσει ανάστημα για τα μεγάλα ζητήματα. Ελπίζουμε κάλιο αργά παρά ποτέ, ότι η επόμενη κυβέρνηση θα καταλάβει ότι χωρίς τον Λαό και χωρίς συμφωνία μαζί του, δεν πρόκειται ούτε να προσφέρει λύσεις, ούτε να κρατηθεί στην εξουσία ομαλά. Εάν το καταλάβει, τότε θα έχουν μαζί τους πολύ περισσότερους από τους αριστερούς στους οποίους απευθύνονται μόνο. Εάν δεν το καταλάβει, θα έχουν εναντίον τους, ακόμη κι αυτούς που σήμερα πιστεύουν ότι τους στηρίζουν.

[1] 9 Facts about the Eurozone Crisis, p 4: Debt didn't cause the crisis - http://www.vox.com/cards/eurozone-crisis/eurozone-crisis-origin
[2] Ν 4046 - http://www.et.gr/idocs-nph/search/pdfViewerForm.html?args=5C7QrtC22wEbA_BZxkczbHdtvSoClrL8EutC16MJvBx5MXD0LzQTLWPU9yLzB8V68knBzLCmTXKaO6fpVZ6Lx9hLslJUqeiQ7lu0-19e2BhtFCpQGCmB99qZOvUQPnrCTJ-Dif2KEcQ.
[3] Ν 4060 - http://www.et.gr/idocs-nph/search/pdfViewerForm.html?args=5C7QrtC22wEbA_BZxkczbHdtvSoClrL8-e4JIptYxqTtIl9LGdkF53UIxsx942CdyqxSQYNuqAGCF0IfB9HI6hq6ZkZV96FIsEoUfJOrOkv81N08aAx_zrFgD6YXQN9ngvHJQPSU3lo.
[4] Ανυπόγραφες οι Δανειακές με EFSF, Καμμένος Δ. - http://olympia.gr/2012/07/20/ανυπόγραφες-οι-δανειακές-με-efsf/
[5] Testing the Limits of Monetary Policy Without Fiscal Union - http://europe.pimco.com/EN/Insights/Pages/Testing-the-Limits-of-Monetary-Policy-Without-Fiscal-Union.aspx

Επιβεβαιώνεται η φασίζουσα λογική της Ν.Δ.

Σχόλιο του Γραφείου Τύπου

του Ενιαίου Παλλαϊκού Μετώπου (Ε.ΠΑ.Μ.)

Η τοποθέτηση του Θ.Φορτσάκη ως επικεφαλής του ψηφοδελτίου επικρατείας της ΝΔ, επιβεβαιώνει τη συνέχιση της φασίζουσας λογικής του κόμματος που ήταν ο πυρήνας της μέχρι τώρα συγκυβέρνησης των υποτελών.

 Το Μαξίμου, μπροστά στη διαφαινόμενη ήττα στις επερχόμενες εκλογές, δεν διστάζει -προκειμένου να διασωθεί πολιτικά- να διχάζει επιδιώκοντας να ενεργοποιήσει τα αντιαριστερά ανακλαστικά τμήματος του λαού. Άλλωστε τι άλλο να επεδίωκε και η επικοινωνιακή παρουσία του φερόμενου ως πρωθυπουργού μπρος στα «συρματοπλέγματα» της ντροπής, αν όχι να ψαρέψει ψηφοφόρους στα θολά νερά της ακροδεξιάς;

Ο κ. Πρύτανης του ΕΚΠΑ ή κατ' άλλους ο κ. Πρύτανης των ΜΑΤ, είναι ένα πρόσωπο που εκφράζει ακριβώς αυτή την πρόθεση του Μαξίμου.

Το ΕΠΑΜ, ως φορέας που στοχεύει στην ένωση του λαού, καταδικάζει απερίφραστα τέτοιου είδους πολιτικές πρακτικές που εκπορεύονται μέσα από τον σκληρό πυρήνα των έως τώρα κυβερνώντων και είναι βέβαιο ότι όλοι αυτοί θα πάρουν την απάντησή τους από τον ίδιο τον λαό.

Το Γραφείο Τύπου

Αθήνα 12/01/2015

Το Παρίσι υπό καθεστώς στρατιωτικής κατοχής!

Σχόλιο του Γραφείου Τύπου

του Ενιαίου Παλλαϊκού Μετώπου (Ε.ΠΑ.Μ.)

Οι θιασώτες της «στρατηγικής» των τεχνητών διαχωρισμών έδωσαν τα... ρέστα τους τις τελευταίες μέρες στο Παρίσι! Τουλάχιστον δεκαεπτά ανθρώπινες ζωές ήταν αυτή τη φορά το τίμημα της επιλογής του πολιτικού συστήματος, να...  τροποποιήσει την «ατζέντα» της κοινωνικής αντίδρασης.

Προκαλώντας πλειάδα αναπάντητων ερωτημάτων,  εκμεταλλεύτηκε το αποτρόπαιο γεγονός, επιβάλλοντας στη γαλλική πρωτεύουσα καθεστώς στρατιωτικής κατοχής, «για την υπεράσπιση των δημοκρατικών αξιών και του πλουραλισμού», όπως δήλωσε σ’ ένα κρεσέντο υποκρισίας ο Φ. Ολάντ. Από την πρώτη στιγμή τέθηκε σε πλήρη εφαρμογή το σχέδιο ασφαλείας κατά της τρομοκρατίας «Vigipirate», και μάλιστα στο υψηλότερο επίπεδο που σημαίνει «συναγερμός για επίθεση» στο Παρίσι.

Δεν υπάρχει καμια αμφιβολία ότι το πολιτικό σύστημα «τρέμει» μπροστά στο ενδεχόμενο ενός παλλαϊκού ξεσηκωμού των Γάλλων, που θα απαιτήσουν την ανατροπή των δεσμεύσεων που έχει επιβάλει η -υποταγμένη στη Γερμανία- οικονομική ολιγαρχία της Ε.Ε. Και θα διεκδικήσουν τη δημοκρατία, την εθνική ανεξαρτησία και την αξιοπρέπειά τους. Κανείς δεν έχει ξεχάσει την ιστορία και τα δείγματα γραφής που έχει δώσει κατά το παρελθόν ο γαλλικός λαός! Με την ενεργοποίηση του «αντιτρομοκρατικού» σχεδίου -επί της ουσίας- το καθεστώς παρατάσσεται εκ τών προτέρων απέναντι σ’ αυτόν τον λαό!

Πρόκειται για ένα σενάριο που θα μπορούσε να βρει μιμητές σε οποιοδήποτε σημείο του πλανήτη. Και ο μόνος τρόπος να αποτραπεί είναι η λαϊκή ενότητα και η οργάνωση!

Το Γραφείο Τύπου

Αθήνα 11/01/2015

Μια απάντηση στο Γιώργο Καισάριο και σε κάθε άλλο πληρωμένο κονδυλοφόρο της συμφοράς.

του Όθωνα Κουμαρέλλα

Κάποιος φίλος ζήτησε, μετ’ επιτάσεως, να σχολιάσουμε ένα άρθρο του Γιώργου Καισάριου (απ’ ό,τι μαθαίνουμε υποψηφίου βουλευτή με τη ΝΔ στη Β’ Αθηνών), με τίτλο «Grexit δεν θα γίνει», που πρωτοδημοσιεύτηκε στη γνωστή «ναυαρχίδα» του χρηματιστηριακού τυχοδιωκτισμού «capital» και αναπαρήχθη από το «freepen», ενδεχομένως και από αλλού. Μολονότι, δεν θεωρούμε σκόπιμο, αλλά μάλλον χαμένο χρόνο, να ασχολούμεθα με τις «αμπελοφιλοσοφίες» των διαφόρων που παρουσιάζονται ως ειδικοί περί τα οικονομικά, αστρολόγων -αν δεν είναι πρακτορίσκοι-, η επιμονή του φίλου, μας υποχρεώνει, να κάνουμε μια προσπάθεια…

Ο κ. Καισάριος ξεκινά τις υποθέσεις του με τη διαπίστωση, ότι δεν μπορεί να κατανοήσει πως θα μπορούσε ποτέ να υπάρξει μια έξοδος της Ελλάδας από την ευρωζώνη, υπολογίζοντας μάλιστα ότι αυτή η έξοδος θα στοίχιζε 300 δις ευρώ στην Ευρώπη άμεσα. Του είναι αδιανόητο φαίνεται, ότι κάποια στιγμή ο ελληνικός λαός μπορεί να αποφασίσει να σπάσει τα δεσμά του. Πιστός στη ραγιάδικη λογική και νοοτροπία του, προβάλει ως επιχείρημα τα χρήματα που θα χάσει η «Ευρώπη», ή ό,τι τέλος πάντων ο ίδιος αντιλαμβάνεται ως Ευρώπη.

Δεν γνωρίζουμε, ούτε ο κ. Καισάριος καταδέχεται να μας ενημερώσει πως υπολογίζεται αυτό το κόστος, το οποίο, έτσι αυθαίρετα, ο καθένας θα μπορούσε να το ανεβάσει στο 1 τρις, ή να το κατεβάσει στο μηδέν. Ωστόσο και μόνο η παραδοχή ότι μια έξοδος της Ελλάδας από την ευρωζώνη θα έχει ένα τόσο σημαντικό κόστος αποδεικνύει, ότι μέσω της ελληνικής ένταξης στο ευρώ, στήθηκε μια πολύ καλή και κερδοφόρα «μηχανή» σε βάρος της χώρας μας. Διότι, από πού προέρχονται αυτά τα λεφτά που θα χάσει η «Ευρώπη», αν όχι από τη χώρα μας; Δεν είναι αυτό μια άμεση παραδοχή ότι στο εξής ο Έλληνας άνεργος, ο μικροεπαγγελματίας που έβαλε λουκέτο στην επιχείρησή του, ο άρρωστος γέροντας που δεν έχει τα στοιχειώδη ούτε καν για τα φάρμακά του και οδηγείται στο θάνατο, ο νεολαίος που αναγκάζεται να ξενιτευτεί, αλλά και όλοι οι υπόλοιποι, καλούνται μέσω της ευρωζώνης να ξεζουμιστούν μέχρι τελευταίας, προκειμένου να μη χάσει η «Ευρώπη»; Βεβαίως κατά τον κ. Καισάριο και τους όμοιούς του και μόνο η αναφορά στην κατάσταση, ή και στα συμφέροντα των Ελλήνων πολιτών, αποτελεί λαϊκισμό, και αυτό είναι πολύ για να μην εκνευρίζονται οι κοσμοπολίτες και ευρωπαϊστές του είδους….

Βεβαίως ο κ. Καισάριος στη συνέχεια αναφέρεται στο ότι θα σταματήσουμε να πληρώνουμε το χρέος, επειδή, κατ’ αυτόν, δεν θα έχουμε τη δυνατότητα να πληρώνουμε. Ούτε καν του περνάει η σκέψη αν θέλουμε, ή πιο σωστά, αν θα πρέπει να πληρώνουμε ένα, κατά το διεθνές δίκαιο, παράνομο και καταχρηστικό χρέος. (δες επίσης και εδώ τη συνέχεια) Ωστόσο το ερώτημα που προκύπτει είναι: Σήμερα έχουμε δυνατότητα να πληρώνουμε το χρέος;

Το ίδιο το ερώτημα, αλλά και η απάντηση του, αποκρύπτεται βεβαίως από τον αρθρογράφο. Διότι, αν απαντήσει τότε οφείλει να παραδεχθεί, ότι ούτε σήμερα έχουμε την παραμικρή δυνατότητα εξυπηρέτησης και αποπληρωμής αυτού του χρέους. Επειδή έτσι σχεδιάστηκε, όσο το πληρώνεις αυτό να αυξάνει και τόσο περισσότερο να σφίγγει η θηλιά στο λαιμό του ελληνικού λαού. Γι’ αυτό, εξ άλλου, στήθηκε και όλη αυτή η ιστορία των μηχανισμών «στήριξης», των μνημονίων και της τρόικας από την ΕΕ την ΕΚΤ και το ΔΝΤ, προκειμένου η χώρα μέσω νέων δανείων που συνοδεύονται από τόσο σκληρούς όρους σε βάρος της μεγάλης πλειοψηφίας του ελληνικού λαού, που τον έφεραν σε κατάσταση εξαθλίωσης, να εξακολουθεί να πληρώνει στο διηνεκές, σε μια σισύφεια προσπάθεια αποπληρωμής που οδηγεί μόνο στο να βρισκόμαστε πάντα υπό συνεχή και αέναη αφαίμαξη. Διότι η αποπληρωμή παλαιότερων χρεών μέσω της δημιουργίας νέου, είναι ακόμα και για έναν πρωτοετή φοιτητή οποιασδήποτε οικονομικής σχολής, ο ορισμός της (ατέρμονος) χρεοκοπίας. Πολύ περισσότερο όταν η καθημερινή εμπειρία αυτό αποδεικνύει. Αλλά αυτά είναι ψιλά γράμματα για τους αρθρογράφους του capital που πληρώνονται για να γράφουν, αυτά που γράφουν, δημιουργώντας σύγχυση, φοβία και ενοχές στον κόσμο. Γι’ αυτό και δεν εξήγησαν ποτέ πως, παρά τις τεράστιες θυσίες και την αποπληρωμή από το 2010, (που το χρέος ανέρχονταν σε 299 δις), μέχρι τώρα πάνω από 300 δις ευρώ σε αυτό το χρέος και με το PSI, που υποτίθεται μας ελάφρυνε άλλα 105 δις, σήμερα αυτό το χρέος ξεπερνά επίσημα τα 325 δις ευρώ και βαίνει αυξανόμενο.

Η αλήθεια είναι ότι με πρόσχημα το μεγάλο και δυσβάστακτο χρέος που επιβλήθηκε στην Ελλάδα, εδραιώθηκε το καθεστώς της δουλοπαροικίας του χρέους και η ξένη κατοχή στη χώρα, με έναν τρόπο, που αν δεν υπάρξει ουσιαστική αντίδραση με άρνηση αναγνώρισης και παύσης πληρωμής του χρέους, αυτή θα καταστεί μόνιμη και θα οδηγήσει τη χώρα σε πλήρη καταστροφή και τον ελληνικό λαό, όχι όπως λέγεται σε ανθρωπιστική καταστροφή, αλλά σε γενοκτονία. Σε ένα χωρίς προηγούμενο ανδραποδισμό, με μόνους κερδισμένους, δυστυχώς, τα αφεντικά του κ. Καισάριου και των άλλων «πρόθυμων» κονδυλοφόρων.

Από άλλον δρόμο όμως θα συμφωνήσουμε στην πρώτη παρατήρηση του κ. Καισάριου. Αυτό που ο ίδιος ονομάζει «Ευρώπη» στην περίπτωση «grexit» με τους δικούς μας όρους, θα χάσει όχι μόνο 300 δις αλλά πολύ περισσότερα από την παύση του στο διηνεκές «αρμέγματος» της χώρας μας. Μια μεγάλη «μπίζνα» θα έχει χαθεί για κάθε τυχοδιώκτη τραπεζίτη και τη διεθνή χρηματοπιστωτική μαφία -με τα εσωτερικά της παρακολουθήματα- που έστησε τη «μπίζνα» σε βάρος του ελληνικού λαού. Γι’ αυτό και «τα δίνουν όλα» για να το αποτρέψουν.

Βέβαια ο κ. Καισάριος έρχεται αμέσως μετά, να εξηγήσει γιατί δεν θα μπορούμε να πληρώνουμε (αγνοώντας, όπως είπαμε, το γεγονός ότι δεν πρέπει να πληρώνουμε), γράφοντας: «…Τούτο διότι η δραχμή θα φάει τέτοια... τούμπα από την αγορά (αν υποθέσουμε ότι η ΤτΕ μπορεί να βρει καν bid) που δεν θα το πιστεύει κανείς….». Εδώ η σκοπιμότητα της προπαγάνδας, υπερκαλύπτεται από τη βλακεία και την άγνοια των στοιχειωδών.

Πρώτα - πρώτα δεν υπάρχει «δραχμή» που να κυκλοφορεί στην αγορά για να φάει την όποια τούμπα. Το νέο εθνικό κρατικό νόμισμα, δραχμή, ή όπως αλλιώς θα ονομαστεί, θα είναι ένα εντελώς νέο νόμισμα, που θα κοπεί και θα κυκλοφορήσει από το ελληνικό δημόσιο, το οποίο και θα καθορίσει την ισοτιμία του με βάση τις ανάγκες της εθνικής οικονομίας τη στιγμή της έκδοσής του. Οποιοσδήποτε θελήσει να το αγοράσει θα πρέπει να απευθυνθεί στο ελληνικό δημόσιο και να πληρώσει σε «ζεστό» συνάλλαγμα και στη τιμή που το ίδιο το δημόσιο θα έχει καθορίσει. Αυτό είναι ένα πλεονέκτημα, που κανένα από τα υπάρχοντα νομίσματα δεν το έχει (ρούβλι, αργεντίνικο πέσο κτλ). Πόσα άραγε κεφάλαια θα πρέπει να επενδυθούν στο νέο νόμισμα για να αρχίσει η κερδοσκοπία σε βάρος του και να φάει την κατά Καισάριο τούμπα;

Όπως η ίδια η ιστορία των νομισμάτων αποδεικνύει, αλλά και η λογική επιβάλλει, τέτοια νομίσματα, που δεν κινδυνεύουν -τουλάχιστον για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα- από τα σκαμπανεβάσματα των αγορών και τη βουλιμία των κερδοσκόπων, προσφέρονται μόνο για ασφαλείς τοποθετήσεις.

Μήπως ο κ. Καισάριος θα πρέπει να ξαναρχίσει από το δημοτικό;

Με δεδομένο μάλιστα, ότι το νέο νόμισμα δεν θα αντανακλά σε χρέος, δηλαδή δεν θα είναι χρεόγραφο, όπως το ευρώ, αλλά θα είναι αξιόγραφο, δηλαδή η αξία του -και άρα η ισοτιμία του με βάση ένα «καλάθι» νομισμάτων-, θα καθοριστεί σύμφωνα με τα θεμελιώδη της ελληνικής οικονομίας (αξία πάγιων περιουσιακών στοιχείων, παραγωγικότητα και δυναμισμό που θα αποκτήσει η οικονομία με βάση ένα απόλυτα συμβατό με τα συγκριτικά μας πλεονεκτήματα σχέδιο παραγωγικής ανασυγκρότησης κτλ), το νέο αυτό νόμισμα μάλλον ανατιμητικές τάσεις θα δεχθεί, παρά αυτό που -πέρα από σκοπιμότητα-, μάλλον από άγνοια σε συνδυασμό με ηλιθιότητα λέγεται, δηλαδή ότι θα υποστεί υποτίμηση και μάλιστα βίαιη.

Ενδιαφερόμενος βεβαίως ο κ. Καισάριος για την «Ευρώπη» και όχι για τη χώρα του, άπατρις και ξεπουλημένος φτηνά στα αφεντικά του ο ίδιος, προχωρά στη περιγραφή ενός ντόμινο effect στην περιφέρεια της Ευρώπης και την επιστροφή σε εθνικά νομίσματα κι άλλων χωρών όπως η Ιταλία.

Συμφωνούμε, αλλά τι ενδιαφέρει πρώτα και κύρια τον Έλληνα αγρότη, μισθωτό, επαγγελματία, συνταξιούχο γέροντα, που κοντεύει να λιμοκτονεί, τον άνεργο και τον εξ ανάγκης μετανάστη; Μήπως φύγει και η Ιταλία από το ευρώ και βάλει τα κλάματα η Μέρκελ;, Ή τι συμφέρει τον ίδιο, την οικογένειά του, την πατρίδα του; Γιατί να θυσιαστεί ο Έλληνας για να περνάνε καλά κάποιοι άλλοι συνεχίζοντας την κερδοσκοπία σε βάρος όχι μόνο της Ελλάδας, άλλα και όλων των λαών της Ευρώπης;

Με απόλυτη βεβαιότητα μάλιστα περιγράφει ότι στην περίπτωση εξόδου της Ιταλίας από την ευρωζώνη, θα υπάρξει αποεπένδυση στη γειτονική χώρα, που θα οδηγήσει σε ύφεση τουλάχιστον 5% ετησίως και για πολλά χρόνια. Από πού προκύπτει αυτή η βεβαιότητα δεν καταδέχεται ο συγγραφέας τέτοιων αντιεπιστημονικών πονημάτων να μας εξηγήσει. Αφού το λέει αυτός… έτσι θα είναι!

Έχει όμως δίκιο ως ένα βαθμό, ως προς το ντόμινο effect. Επειδή έχοντας στηθεί αυτός ο μηχανισμός αφαίμαξης σε βάρος των λαών ως μια μεγάλη «μπίζνα» που αποφέρει τεράστια κέρδη στους μεγαλοτραπεζίτες και τη Γερμανία, μια έξοδος της Ελλάδας θα οδηγήσει με μαθηματική ακρίβεια στην απεμπλοκή και άλλων χωρών, που υφίστανται σήμερα τις συνέπειες της ευρωκρατίας, και θα οδηγήσει συνολικά την όλη υπόθεση σε κατάρρευση και άρα σε μεγάλες ζημιές αυτούς που τη σχεδίασαν.

Αν και το πρώτο που ενδιαφέρει εμάς είναι η δική μας απεμπλοκή και η σωτηρία, το να δούμε να καταρρέει συνολικά αυτό το εκτρωματικό οικοδόμημα μόνο ευχαρίστηση μπορεί να μας προκαλέσει. Γιατί μόνο με την κατάρρευση αυτών των μηχανισμών, οι λαοί, -όλοι οι λαοί- θα μπορούν να προσβλέπουν σε καλυτέρευση των συνθηκών και την επιστροφή του πολιτισμού και της Δημοκρατίας. Η πορεία προς το Μεσαίωνα που σχεδίασαν υπάνθρωποι, τυχοδιώκτες, οικονομικοί δολοφόνοι και κερδοσκόποι δεν είναι μια πορεία μη αντιστρεπτή. Και ο ελληνικός λαός μπορεί να συμβάλει αποφασιστικά σε αυτή την αντιστροφή.

Όλα τα υπόλοιπα είναι φτηνή προπαγάνδα και εκφοβισμός. Ούτε οι κατσίκες θα σταματήσουν να κατεβάζουν γάλα, ούτε θα εκχερσωθούν οι αγροί, επειδή θα σταματήσουν να κερδοσκοπούν τα αφεντικά του κ. Καισάριου, που πιστεύει ότι τα προϊόντα που είναι αναγκαία να παραχθούν δεν θα παραχθούν αν κάποιοι δεν εξακολουθούν απρόσκοπτα να παίζουν με σημαδεμένες τράπουλες στα απανταχού καζίνα, που τα ονομάζουν «αγορές».

Βεβαίως θα αλλάξει όλη η λειτουργία, άλλο πλαίσιο, άλλοι κανόνες και απέναντι στη φούσκα θα προβάλει η πραγματική οικονομία στηριγμένη στην παραγωγή. Και αυτό είναι που τρομάζει τους απανταχού τυχοδιώκτες και τους απολογητές τους, επειδή θα χάσουν οι ίδιοι το «λουφέ»!

Δεν γνωρίζω πόσο κοντά, ή μακριά είναι αυτή η ώρα, αλλά μη μας κουνάει το δάκτυλο ο κ. Καισάριος. Πράγματι, ανήκουμε σε διαφορετικούς κόσμους και αυτοί οι κόσμοι συγκρούονται. Θα δείξει ποιος θα επικρατήσει τελικά, αλλά η φτώχεια του λόγου και της γραφής του, καθώς και των υπολοίπων που καταφεύγουν σε τέτοιου είδους καταστροφολογία, δείχνει τον πανικό τους μπροστά στην αλήθεια, που προβάλει πιο καθαρή από ποτέ…

Όμως ο κ. Καισάριος δεν αρκείται να περιγράψει τα «δεινά» της Ευρώπης. Προχωράει ακάθεκτος να τρομοκρατήσει, προβλέποντας, ως άλλη Λίτσα Πατέρα, και αυτό που θα συμβεί, υποτίθεται, στην Ελλάδα. Μόνο ότι δεν θα προσγειωθούν στο Σύνταγμα εξωγήινοι που θα μας τρώνε ζωντανούς δεν προβλέπει. Φυσικά ούτε που καταδέχεται να αιτιολογήσει στοιχειωδώς αυτά που φοβάται ο ίδιος ότι θα συμβούν. Η χρήση στοιχείων και το επιχείρημα είναι άγνωστα είδη στον ίδιο, όπως και σε κάθε προπαγανδιστή β’ διαλογής, που παριστάνει το σπουδαίο και τον παντογνώστη.

Γράφει ότι δεν θα έχουμε εισόδημα πλέον -λες και το εισόδημα δεν το δημιουργούμε μόνοι μας με την εργασία και το μόχθο μας στην παραγωγή, αλλά μας το χαρίζουν, ή μας το δανείζουν- και δεν θα μπορούμε έτσι να εισάγουμε τίποτε από αυτά που έχουμε ανάγκη. Τι γνωρίζει άραγε από παραγωγή, σχέσεις που δημιουργούνται, εισόδημα; Αυτός μόνο από χρηματιστηριακά διαγράμματα γνωρίζει -και πολύ αμφιβάλω αν κι αυτά καταφέρνει να τα ερμηνεύει στοιχειωδώς σωστά. Από πού προκύπτει λοιπόν, αυτή η βεβαιότητά του, σε βαθμό που να κουνάει το δάκτυλο σε όλους αυτούς που με επιστημονική τεκμηρίωση αποδεικνύουν, ότι τίποτε απ’ όλα αυτά δεν πρόκειται να συμβούν;

Όμως η Ελλάδα και ο ελληνικός λαός δεν έχει ανάγκη από ελεημοσύνες, ούτε από δάνεια. Ο ελληνικός λαός και η πατρίδα έχει ανάγκη από παραγωγή για να δημιουργήσει εισόδημα. Και παραγωγή με τη δαμόκλειο σπάθη του χρέους να επικρέμαται και εντός ευρώ, χωρίς δηλαδή τα κατάλληλα νομισματικά εργαλεία δεν πρόκειται να υπάρξει.

Αλλά είναι αυτή η θεοκρατικού τύπου αντίληψη που θέλει το εισόδημα να μην είναι το αντίκρισμα του προϊόντος του μόχθου και της ζωντανής εργασίας, αλλά κάτι που δωρίζεται ως ελεημοσύνη, ή χορηγείται ως δάνειο με αντάλλαγμα την ίδια τη ζωή των υποτακτικών, από αυτούς που από θεού το κατέχουν. Είναι αυτή η θεολογική πεποίθηση που φέρνει τον κ. Καισάριο σε αυτή την τραγική θέση να υποστηρίζει τα εντελώς αστήρικτα, ως άλλος μάρτυρας του Γιαχβέ και κάνει κολοσσιαία τη διαφορά μεταξύ μας. Αφού πέρα από την εκμετάλλευση της υπεραξίας, με βάση το δόγμα του κυρίου αυτού, έχουμε περάσει, ή οφείλουμε να περάσουμε ανεπιστρεπτί σε νέα φάση, αυτή της απροκάλυπτης δουλείας. Και όλα αυτά τα θεωρεί φυσιολογικά, νόμιμα και ηθικά!

Θα μπορούσε να υποθέσει κανείς, ότι η δική του άγνοια και ο μικρόκοσμος των ιδιοτελών συμφερόντων μέσα στον οποίο λειτουργεί δεν του επιτρέπουν καν να σκεφτεί, αφού ο ίδιος και οι όμοιοί του, ούτε που γνωρίζουν πέραν των κερδοσκοπικών παιγνίων στα χρηματιστήρια και αυτή τη λαμογιά τη θεωρούν γνώση κι επιστήμη. Ως εκφορείς ενός λόγου που αποθεώνει τον παρασιτισμό αποδεικνύουν, ότι μη έχοντας δουλέψει ποτέ παραγωγικά στη ζωή τους, δεν μπορούν ούτε κατά διάνοια να φανταστούν τις τεράστιες παραγωγικές δυνάμεις και δυνατότητες που κρύβει τούτος εδώ ο τόπος, αρκεί να απελευθερωθεί. Βολεύονται με την ιδέα ενός λαού τεμπέλη και άχρηστου, που μόνο με δανεικά και με ελεημοσύνη μπορεί να επιβιώνει, επειδή είναι οι ίδιοι που αισθάνονται τελικά αδύναμοι και άχρηστοι για οτιδήποτε θετικό γι αυτόν τον τόπο και ζουν, επί της ουσίας, λάθρα ως παράσιτα σε βάρος των υπολοίπων. Σε βάρος αυτών που οι ίδιοι αποκαλούν νοικοκυραίους.

Ως συνεπής μονταζιέρης της καθεστωτικής προπαγάνδας, προσπαθεί να αποδείξει ότι άξια μισθοδοτείται, αποδίδοντας στο ΣΥΡΙΖΑ απόψεις και προθέσεις που δεν έχει. Αλλά βεβαίως έχουμε εμείς. Όπως ο γάιδαρος κάποτε αποκάλεσε τον πετεινό κεφάλα, ο αναλφάβητος κατηγορεί τους άλλους γι’ αυτό που ο ίδιος είναι. Τρέμει όμως, γιατί ξέρει πολύ καλά, ότι ο ελληνικός λαός πλέον δεν χάφτει τα ψέματα και φτάνει η στιγμή που δεν θα έχει τίποτε να χάσει, είτε με το ΣΥΡΙΖΑ, είτε χωρίς αυτόν, και έτσι ο υπαλληλίσκος των τραπεζιτών απειλεί, μεσ’ τη τρομάρα του, θεούς και δαίμονες, ελπίζοντας σε κωλοτούμπες από το ΣΥΡΙΖΑ. Για γέλια κι αυτός όπως και οι σαμαροβενιζέλοι, -τα «μικρά» αφεντικά του. Γιατί οι κωλοτούμπες, είναι σχεδόν αναμενόμενες από το ΣΥΡΙΖΑ, αλλά το ζήτημα -κι αυτό φοβίζει ντόπιους και ξένους-, είναι το τι θα κάνει τελικά ο ελληνικός λαός, αποκτώντας στοιχειώδη αυτοπεποίθηση μετά την επίσης αναμενόμενη συντριβή των σαμαροβενιζέλων. Και να δούμε τότε που θα τρέξει να κρυφτεί ο κ. Καισάριος και όλοι του δικού του είδους. Πίσω από ποια επιχειρήματα και ποιες "ευαγγελικές" ρήσεις θα κρύβουν την ιδεολογική και την πολιτική τους γύμνια.

Φυσικά απέναντι σε αφορισμούς ηλιθίων τζιχαντιστών της αρπαχτής, οι οποίοι προβάλουν την άποψή τους ως αυταπόδεικτη αλήθεια, που απορρέει από τη θρησκόληπτη πίστη στις «αγορές» και τον φονταμενταλισμό τους, το να αντιπαραθέσεις επιχειρήματα είναι ματαιοπονία. Ωστόσο, για τους υπόλοιπους, προσωπικά έχω επιχειρηματολογήσει αρκούντως αναλυτικά για το τι πρόκειται να συμβεί και το τι δεν θα συμβεί σε περίπτωση εξόδου μας από την ευρωζώνη εδώ. Ταυτόχρονα οποιοσδήποτε θέλει να αντλήσει επιχειρήματα μπορεί επίσης, να ανατρέξει στο βιβλίο μου «ΕΥΡΩ ΚΑΙ ΕΘΝΙΚΟ ΚΡΑΤΙΚΟ ΝΟΜΙΣΜΑ - Χίλια Ψέματα και μια Αλήθεια» που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «ΕΣΟΠΤΡΟΝ». Επιπρόσθετα, στα βιβλία και στην πληθώρα δημοσιευμένων άρθρων -υποδειγμάτων επιστημονικής προσέγγισης- του Δημήτρη Καζάκη, αλλά και άλλων έγκριτων οικονομολόγων, του Σπύρου Λαβδιώτη, του Λεωνίδα Βατικιώτη, του Κώστα Λαπαβίτσα, της Μαρίας Νεγρεπόντη-Δελιβάνη, του Νίκου Ιγγλέση κτλ., επίσης σε αντίστοιχη αρθρογραφία ξένων έγκριτων οικονομολόγων στο διεθνή τύπο.